รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 25 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

ตอนที่ 25 

"คุณธรรศ ผมง่วง" 

"นอนไม่ได้" 

"แต่ผมง่วง" 

"มันไม่ดี" 

เฮ้อออออออออ 

ถอนหายใจยาวๆใส่หน้าคุณธรรศไปหนึ่งที ช่วงเวลายามเช้าผ่านไปจนผ่านมื้อเที่ยงตกยามบ่าย ผมก็รู้สึกง่วงนอนมากๆ อยากจะนอนพักให้หัวถึงหมอน แต่ก็มีมารมาขัดโดยคุณธรรศที่เอาพูดว่า

'คนท้องนอนกลางวันมากๆจะเป็นโรคซึมเศร้า' 

ไปเอามาจากไหน?  

มีแต่ให้คนท้องนอนกลางวันพักผ่อน ตอนนี้ผมเลยได้แต่นั่งจุมปุ๊กโดยมีหมอนนิ่มๆวางถัดจากคุณธรรศที่นั่งข้างๆกั้นกลางผมกับหมอนอยู่บนโซฟาเบดขนาดใหญ่ในห้องที่คุณธรรศให้คนจัดไว้ให้ที่ชั้นล่าง 

"มีอะไรอีกบ้างนะ" 

คุณธรรศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแล้วเลื่อนๆไปมา ผมชโงกตัวไปดูว่าคุณธรรศดูอะไรอยู่อย่างเสียมารยาท  จะนอนก็ไม่ได้เพราะคุณธรรศนั่งขวางอยู่แบบนี้ ก็เสียมารยาทเลยนี่แหละ! 

'การปฏิบัติตัวของคนท้อง' 

"..." 

"..." 

"...นี่ไง นอนมากไม่ด..." 

"หึ...ผมนอนได้แล้วใช่มั้ยครับ" 

ผมอยากจะหัวเราะใส่หน้าคุณธรรศสักที่เปิดเจอบทความที่เขียนว่า  

"คนท้องควรพักผ่อนให้มาก เมื่อรู้สึกง่วงให้นอนพัก ไม่ควรฝืนตัวเอง ช่วงไตรมาสแรกจะมีอาการแพ้ท้องทำให้ยิ่งรู้สึก 'เพลีย' " 

ผมอ่านออกเสียงให้ดังฟังชัด ย้ำหนักๆตรงคำว่าเพลีย 

"..." 

"ผมเพลียมาก ขอนอนนะครับ" 

ผมกระเถิบตัวไปนอนโซฟาอีกฝั่งแทนโดยที่ยอมเอาหัวนอนหนุนมือตัวเองเอาขาทิ้งลงที่พื้นตามแรงโน้มถ่วง นอนตะแคงข้างแบบนี้เอาก็ได้  คุณธรรศหันมามองผมแวบนึงแล้วลุกออกไป ผมเลยขยับไปหนุนหมอนยกขาขึ้นมาเหยียดนอน บรรดาลูกหมาก็เดินมานอนล้อมรอบโซฟา ผมนอนหลับตาลง ได้ยินเสียงคุณธรรศปรับแอร์แล้วเปิดออกจากห้องไป กว่าจะได้นอน แค่เรื่องแค่นี้แต่เพลียจัง




@หลายวันผ่านไป 

อากาศยามเช้าในสวนที่ผมพยายามตื่นมาสูดดมเอาความสดชื่นเข้าปอดในช่วงหลังมานี้ ทำให้ผมรู้สึกสบายกาย สบายใจมาก รอบๆตัวมีบรรดาลูกหมาเดินตามไปตลอดทาง ผมเดินไปมาในสวนรอเวลาไปโรงพยาบาลตามที่คุณหมอนัดไว้ วันนี้ตรวจกับลูกศิษย์ของลุงหมอที่ติดธุระ 

ผมดูนาฬิกาโทรศัพท์ก็เห็นว่าใกล้เวลาก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน คุณธรรศเดินลงบันไดมาพร้อมกับกระเป๋าใส่ของใบเล็กของผม ในนั้นใส่เอกสารต่างๆไว้ 

"ไปกันเถอะ เผื่อรถติด" 

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล พยาบาลที่หน้าตาคุ้นเคยเดินมาทักทาย พาผมไปเจาะเลือด ตรวจฉี่ วัดความดันและอื่นๆอีกนิดหน่อยก็พามาที่ห้องตรวจ  

ผมเข้ามารอคุณหมอในห้องพร้อมคุณธรรศ คุณหมอยังไม่มาเลย คุณธรรศก็เอาแต่เปิดสมุดฝากท้องไปมาราวกับอ่านลายมือยึกยือนั่นออก 

พรึ่บ! 

"ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ" 

คุณหมอเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษ ส่งรอยยิ้มใจดีมาด้วย ผมส่งยิ้มตอบกลับไป  

"สวัสดีครับ คุณกรกานต์" 

"สวัสดีครับ เรียกกล้วยก็ได้ครับ" 

"ครับ..." 

"ผมธรรศครับ แฟนกล้วย" 

"เอ่อ...ครับ" 

คุณหมอชะงักไปทันที ก่อนจะส่งยิ้มให้คุณธรรศบ้าง แต่คุณธรรศก็เอาแต่ทำหน้านิ่ง จนคุณหมอต้องส่งยิ้มมาให้ผมแทน 

"ผมรับเคสและประวัติการรักษามาจากอาจารย์แล้วนะครับ ทุกอย่างเป็นความลับแน่นอนครับ..." 

"ครับ" 

คุณธรรศตอบรับคุณหมอแทนผม คุณหมอดูงงๆแต่ก็พูดต่อ 

"ผลตรวจน้ำตาลในเลือดกับความดันปกตินะครับ ช่วงนี้ทานอาหารได้ปกติมั้ยครับ" 

"ปกติครับ" 

คุณธรรศยังตอบแทนผมเหมือนเดิม จนผมได้แต่นั่งนิ่งๆ 

"ยังมีอาการแพ้ท้องอย่างพวกอาเจียนกับเวียนหัวอยู่มั้ยครับ" 

"มีครับ บางช่วง" 

"แล้วช่วงนี้..." 

อีกหลายคำถามของคุณหมอตามมาเรื่อยๆ ซึ่งคนตอบก็คือคุณธรรศ คุณหมอพูดอะไรคุณธรรศก็ตอบ บางคำถามที่ผมควรจะตอบเองก็ตอบแทนผมเรียบร้อย 

แล้วผมมาทำไม?  

ผมรับรู้ได้ว่าสีหน้าผมตอนนี้คงจะบึ้งน่าดู เพราะคุณหมอที่หันมามองผมดูหน้าแหยเลย คุณธรรศที่เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวหันมามองผมแล้วคว้ามือบนตักผมไปจับไว้แล้วบีบเบาๆ  

"ลองไปอัลตร้าซาด์วดูน้องกันนะครับ" 

ผมส่งยิ้มที่คิดว่าดีที่สุดในตอนนี้ไปให้คุณหมอแล้วหันมาตีหน้าบึ้งใส่คุณธรรศที่ทำหน้างงหลังจากเห็นสีหน้าผม ผมเดินตามคุณหมอไปที่ห้องตรวจอีกห้อง คุณหมอให้ผมนอนบนเตียงแล้วเอาเจลเย็นๆมาทาเบาๆที่หน้าท้องแล้วเอาเครื่องอะไรสักอย่างมาคลึงเบาๆที่หน้าท้องผม ผมจ้องไปที่จอที่คุณหมอบอกว่าเราจะเห็นลูกจากตรงนี้ 

"ตอนนี้น้องมีอวัยวะภายนอกที่ชัดเจนขึ้น อยู่ในช่วงกำลังพัฒนาอวัยวะต่างๆ คุณแม่ลองดูตามที่เลเซอร์ชี้นะครับ ส่วนนี้คือ..." ผมมองตามเลเซอร์ที่ชี้ตามส่วนต่างๆ น้ำตาจวนเจียนจะไหลแทบตลอดเวลา มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่กำลังอยู่ในท้องของผมทุกครั้งที่รับรู้ก็รู้สึกรักได้แบบไม่สนสิ่งใด  นี่สินะความรักของแม่

คุณหมอพาผมกลับมาที่ห้องเดิมแล้วอธิบายและแนะนำการดูแลตัวเองต่างๆ  

"คุณหมอครับ ผมมีเรื่องอยากจะสอบถาม" 

"ครับ" 

ผมมองหน้าคุณธรรศที่กำลังทำสีหน้าเครียดขึง 

"ผมอยากลงเรียนคอสคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ คุณหมอพอจะมีคอสแนะนำมั้ยครับ" 

น้ำเสียงทุ้มเข้มพูดออกมาอย่างจริงจัง ผมตกใจกับความใจริงจังนี้มากจนอยากจะขำแต่มันก็ขำไม่ออกเมื่อนึกถึงตัวเองขึ้นมา 

"คอสสำหรับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ มีหลายคอสนะครับ ทั้งระยะสั้นระยะยาว เรียนที่บ้านหรือโรงพยาบาล คุณธรรศสนใจแบบไหนบอกกับพยาบาลได้เลยนะครับ ทางโรงพยาบาลเรามีคอสให้เลือกมากมายเลยล่ะครับ" 

สีหน้าคุณธรรศผ่อนคลายลง คุณหมออธิบายอีกนิดหน่อยแล้วเดินออกมาส่งผมกับคุณธรรศ แล้วแนะนำกับพยาบาลเรื่องคอสเรียน 

คุณธรรศสอบถามอะไรกับพยาบาลเยอะแยะมากมายจนผมที่ยืนข้างๆต้องปลีกตัวออกมานั่งรอที่ม้านั่งใกล้ๆแทน สักพักคุณธรรศก็เดินกลับมาหาผมพร้อมเอกสารแนะนำคอสเรียน 

"ฉันให้คนไปสอนที่บ้านนะ แต่ให้รอให้อายุครรภ์พ้นไตรมาสแรกก่อน" 

"ครับ" 

ผมมพูดเนือยๆเพราะรู้สึกง่วงนอน เหมือนจะหมดแรงยังไงไม่รู้ หิวแล้วด้วย 

"ไปหาอะไรกินแล้วกลับบ้านกันนะ" 

"..." 

ผมไม่ตอบอะไร พยักหน้าอย่างเดียว พอขึ้นรถมาผมก็เอนหัวซบเบาะหลับตาลงทันที จะหลับแล่มิแล่ไปมาจนรถเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล ความง่วงก็ทำให้ผมหลับลงไปอย่างไม่รู้ตัว

.

.

.

@บัานรัตนปิติกร

"สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง" 

"สวัสดีจ๊ะป้าจันทร์ " 

บรรดาสาวใช้เดินออกมายืนเรียงทำความเคารพนายหญิงของบ้านที่ห่างหายจากบ้านหลังใหญ่นี้ไปหลายปี 

"ตาธรรศล่ะ" 

"พาคุณกล้วยไปหาหมอค่ะ" 

"อืม ฉันจะเข้าบริษัทหน่อย ตอนเย็นไม่ต้องทำอาหารเผื่อและก็...ห้ามบอกตาธรรศว่าฉันกลับมาแล้วนะจ๊ะ" 

"ค่ะคุณหญิง" 

รูปร่างที่ยังสมส่วนทั้งๆที่อายุก็เข้าเลขหกไปแล้วเดินระหงเข้าไปในตัวบ้านพร้อมเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี 

'คุณหญิงจะเล่นอะไรอีกนะ' 

ความคิดของบรรดาสาวใช้ต่างพากันนึกถึงการเล่นสนุกของคุณหญิงในทุกครั้งที่กลับมาบ้านแล้วอารมณ์ดี ซึ่งในแต่ละครั้งส่วนมากจะมีคนหงุดหงิดหัวเสียเสมอ...  




อื้ดดดดดดด 

ผมบิดขี้เกียจเบาๆ หลังจากตื่นนอนยามบ่าย คุณธรรศเข้าไปบริษัททำให้ไม่มีคนมาคอยกวนตอนนอนทำให้ผมหลับสบายสุดๆ 

บ๊อกๆ บ๊อกๆ

เสียงหมาน้อยพากันเห่าอยู่หน้าประตูที่ถูกปิดไว้จากคุณธรรศที่ไม่อยากให้พวกตัวน้อยพากันเข้ามานอนใกล้ๆตอนผมหลับ ฝุ่นผงฝุ่นขนอะไรเนี่ยแหละ 

ผมเดินไปเปิดประตูให้พวกตัวน้อยเดินเข้ามากัน แต่ละตัวเดินอ้อมวนรอบตัวผมกันใหญ่ ผมหัวเราะกับความสดใสของพวกตัวน้อยก้มลงลูบหัวลูบตัวก่อนจะเดินไปหาอะไรกินที่ครัว 

ในครัวไม่มีใครอยู่เลย ผมมองไปรอบครัวสายตาก็ไปสะดุดกับกองมะพร้าวลูกโตที่ทำให้ผมตาวาวทันที อยากกินจัง แต่อยากกินมะพร้าเผาอ่ะ งั้น...ก็เผาเองเลยสิ!

ผมเอามีดมาตัดมะพร้าวออกมาสองลูกแล้วเดินเปิดตู้ต่างๆเห็นมีเตาถ่านกับถ่านด้วย เข้าทางสุดๆ ผมค่อยๆยกทุกอย่างออกมาที่สวนในส่วนที่ไม่ค่อยมีต้นไม้ แล้วลงมือจุดเตาทันที โดยเอาประสบการณ์จากการเปิดอินเทอร์เน็ตและการเข้าค่ายมาหลากหลายครั้งมาใช้ สุดท้ายเตาก็จุดติด อยากจะร้องดีใจให้ก้องโลกหลังจากพยายามมาเกือบครึ่งชั่วโมง

ผมเอามะพร้าววางลงไปบนไฟเลยและเอาพัด พัดไฟให้โหมขึ้นมาหน่อย พยายามทำตามที่เค้าเขียนไว้ในอินเตอร์เน็ตแบบละเอียด ผมนั่งลงกับพื้นรอมะะร้าวเผาอย่างเต็มที่ คอยพัดเวลาที่ไฟมันเบา 

.

.

.

"ควันมาจากไหนน่ะป้าจันทร์"

คุณหญิงประภาที่เพิ่งกลับมา กำลังเดินเข้าบ้านแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นควันจางๆที่ล่อยละล่องอยู่ในอาณาเขตบ้าน

"น่าจะมาจากทางสวนค่ะคุณหญิง"

"คนสวนเผาอะไรรึไง...แล้วหนูกล้วยกลับมารึยัง"

"กลับมาตั้งแต่ช่วงสายค่ะ"

"หนูกล้วยอยู่ข้างบนใช่มั้ย"

"ห้องปีกขวาค่ะ คุณธรรศให้คนจัดไว้ให้"

"อืม...ไปพักเถอะป้าจันทร์"

คุณหญิงเดินระหงขึ้นไปบนบ้าน เข้าห้องจะพักผ่อน แต่ก็อยากรู้ว่าคนสวนเผาอะไร เลยเปิดระเบียงออกไปดู แล้วชโงกตัวไปทางสวน

!!!!!!

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเพ่งให้ชัดอีกที แล้วก็ต้องรีบกุลีกุจอออกจากห้อง หมดอารมณ์อยากพักผ่อนเมื่อเห็นว่า ลูกสะใภ้ของเธอที่กำลังตั้งท้องกำลังไส้นั่งพัดเตาไฟอยู่ 

ใครให้คนท้องมาทำอะไรแบบนี้เนี่ย!

.

.

.

"หนูกล้วย!!!"

เฮือก!

ผมสะดุ้งตกใจราวกับคนมีความผิด หันไปมองทางคนเรียกชื่อก็ต้องยิ่งตกใจ

คุณหญิง!

"หนูกล้วย! หนูมานั่งพัดเตาทำไมลูก! ทำอะไรเนี่ยลูก!"

คุณหญิงเดินเข้าใกล้ผมแล้วจับตัวผมที่นั่งอยู่ให้ยืนขึ้น มือนิ่มลูบหัวลูบหน้าลูบตาผมไปทั่ว เหมือนจะพยายามเช็ดอะไรออกจากหน้า

"เหงื่อไหลหน้าดำไปหมดแล้วลูก! ไปล้างหน้าล้างตาเลย!"

น้ำเสียงของคุณหญิงเหมือนกำลังดุลูกหลานที่ทำผิดเลย

"เอ่อ...มะพร้าว"

ผมหันไปมองมะพร้าวที่ยังอยู่ในเตา

"เดี๋ยวแม่ให้คนสวนทำต่อ หนูมากับแม่มาลูก" 

ผมเดินตามแรงดึงของคุณหญิงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ห้องน้ำ มือนิ่มจับมือผมไปล้างๆถูๆแล้วเอาน้ำมาลูบหน้าให้ผม 

"...ผมทำเองดีกว่าครับ"

คุณหญิงยังทำต่อไปเหมือนไม่ได้ยินคำพูดผม ปล่อยให้คำพูดผมลอยไปกับสายลมจนป้าจันทร์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆยิ้มขำ ผมได้แต่มองหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็อยากจะขำ หน้าดำเป็นปื้นเลย คุณหญิงรับเอาผ้านิ่มจากป้าจันทร์มาซับหน้าให้ผมหลังจากล้างหน้าผมจนไม่มีคาบดำอะไรติดบนหน้าแล้ว

"สะอาดหมดแล้วลูก"

คุณหญิงส่งยิ้มใจดีมาให้ผม แล้วพากันเดินออกจากห้องน้ำ

"มะพร้าวเผาเสร็จแล้วนะคะ จะให้จัดให้เลยมั้ย"

"เดี๋ยวเอาไว้แบบนั้นก่อนครับ"

ป้าจันทร์พยักหน้าแล้วเดินออกไป 

"หนูไม่ทานเลยล่ะลูกนั่งเผามาตั้งนานแล้วใช่มั้ย"

ผมหันมามองคุณหญิงที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว ผมไม่ตอบคำถามแค่ส่ายหัวเบาๆ

"สวัสดีครับคุณหญิง"

ผมยกมือไหว้คุณหญิง เพราะตั้งแต่เจอกันยังไม่ได้ทำความเคารพผู้ใหญ่เลย คุณหญิงขำออกมาเสียงดังลั่นที่เห็นผมทำแบบนั้น

"ฮะๆๆๆ น่ารักจังเลยหนูกล้วย"

"เอ่อ..."

"โอ้ย ฮะๆๆ แม่ขำจนลืมอายุเลย"

ผมส่งยิ้มให้คุณหญิงเล็กๆ

"เฮ้อออ หนูจะทำไรต่อรึเปล่าลูก แม่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"

"..."

ผมชะงักพูดอะไรไม่ออก จะว่าไปถ้าไม่ติดเหตุการณ์ตอนก่อนหน้า ตามจริงมันควรจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากๆ เพราะคุญหญิงท่านกลับมาแล้วเจอผมที่ไม่รู้อิโห่อิเหน่ว่ามาจากไหน มาอยู่ในบ้านท่าน

แต่เอ๊ะ!?! 

ท่านรู้จักชื่อผมนี่!!!

แล้วท่านรู้จักผมได้ยังไง!?!??!




------------------------->TBC. 

มาแล้วววววววว ครบแล้วนร้าาาา ขอบคุณทุกกำลังใจค่าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #83 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:53
    แม่สามีเอ็นดูน้องกล้วยมากๆ เลย
    #83
    0
  2. #82 youthxpeach (@KaopannMthl) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:36
    ขุ่นพ่อเห่อมากข่ะะ
    #82
    1