รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 25 : ตอนที 23 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

ตอน​ที่ 23 

"ผมจะนอน" 

ผมหลับตาพูด ขืนข้อมือออกมาจากมือหนา พลิกตัวหนี ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว เสียงเท้าเดินออกไป ผมหรี่ตามอง คุณธรรศเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ผมพยายามเงี่ยหูฟังเสียง แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรจน... 

"อือ...อืม...กล้วย" 

ผมหลับตาปี๋ เอาผ้าห่มอุดหู แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเสียงยังมีมาเรื่อยๆแล้วก็เงียบไป ผมใกล้จะเคลิ้มหลับเสียงเปิดประตูห้องน้ำแว่วเข้าหูเบาๆแรงยวบข้างตัว 

จุ๊บ! 

"ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่วางไว้ในห้องน้ำนะ" 

หลับดีกว่า อย่าพยายามคิดอะไรเลย...




@เช้า 

แสงจ้ารอดผ้าม่านเข้ามา ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอใคร มองนาฬิกาที่ผนัง บอกเวลาสายโด่งแล้ว ผมค่อยๆลุกขึ้น วันนี้ไม่มีอาการเวียนหัวใดๆ กลับรู้สึกสดชื่นนิดๆด้วยซ้ำ 

ผมค่อยๆทำอะไรไปเรื่อยๆตามกิจวัตร ท้องป่องออกมานิดจนแทบมองไม่เห็น แต่คุณธรรศซื้อสายวัดเอวไว้ บอกให้ผมวัดทุกๆวันแล้วจดใส่ปฏิทินไว้ด้วย ผมเดินออกมานอกห้อง มองไปรอบๆ  

วันนี้ห้องดูแปลกตา มีแจกันดอกไม้วางไว้ตามจุดต่างๆ กลิ่มหอมอ่อนๆของเกสรดอกไม้นานาชนิด อบอวลไปทั่วห้อง ผมสูดลมกายใจเข้าปลอดลึกๆผมมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ในหัวผมตอนนี้นึกไปถึงบทสนทนากับคุณอรเมื่อสองวันก่อน

.

.

.

@ร้านอาหาร

"คุณอรมีอะไรหรอครับ"

ผมมองคนตรงหน้าที่มองหน้าผมไม่ละสายตา

"ฉันมีเรื่องอยากขอร้องนาย"

"..."

"แต่ก่อนนั้นฉันอยากให้นายดูสิ่งนี้ก่อน"

มือบางหยิบซองกระดาษออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นมาให้ผม ผมรับมาเปิดออกสายตาผมกวาดไปที่หน้ากระดาษแลัวก็ต้องชะงักเมื่อมันคือ ใบตรวจสุขภาพ

ในใบระบุถึงการตั้งครรภ์ไว้ 8 สัปดาห์ของ...คุณอร

ผมรู้สึกเหมือนเวลามันหยุดนิ่งไป หัวตื้อไปหมด

"นายคงพอจะรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก ยกเว้นว่านายจะคิดเข้าข้างตัวเอง นายคงไม่ได้คิดว่าฉันท้องกับคนอื่นหลอกใช่มั้ย?"

ผมเงยหน้าจากแผ่นกระดาษ เหมือนน้ำตามาคลอหน่วยที่หัวตา

"คุณอรต้องการอะไรครับ"

ผมถามออกไปตรงๆ ถ้ามาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่ควรจะอ้อมค้อมอะไร บางทีผมก็อาจจะพอเดาคำพูดที่จะออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น

"หึ...ถ้านายถามมาขนาดนี้ ฉันก็จะพูดตรงๆ ออกไปจากชีวิตคุณธรรศซะ"

แม้จะคาดเดาไว้ แต่พอเวลาที่คำเอื้อนเอ่ยออกมา น้ำตาผมก็แทบจะไหล

"นายเห็นแก่เด็กที่กำลังจะเกิดมาเถอะ ฉันเองก็เป็นผู้หญิงจะให้อุ้มท้องแบกไปมา โดยที่พ่อของลูกกกอยู่กับผู้ชายงั้นหรอ"

"แล้วคุณธรรศยอมรับเรื่องลูกของคุณรึยังครับ"

ผมอยากจะตบปากตัวเองที่พูดออกไป คนตรงหน้าชะงักไปทันที

"คุณธรรศมีความรับผิดชอบมากพออยู่แล้ว นายน่าจะพอรู้นะ"

แววตาคู่สวยดูสั่นไหวนิดๆ

"งั้นผมคงต้องรอคุณธรรศครับ"

ผมทำท่าจะลุกขึ้น แต่คุณอรกลับขวาง ผมเลยนั่งลงเหมือนเดิม

"นายมันไร้จิตสำนึกจริงๆ คุณธรรศหลงคนอย่างนายไปได้ยังไง โง่เสียจริง พ่อแม่นายคงจะเลี้ยงนายไม่ดีพอสินะ..."

ผมแทบจะทนไม่ไหว แต่ผมรู้ว่าถ้าผมพลีพลามมันอาจจะยิ่งแย่ ผมกระพริบตาไล่น้ำตาออกไป คนตรงหน้ายังพูดอะไรออกมาอีกเรื่อยๆ จนผมเหลือบไปเห็นคนที่กำลังเข้ามาในร้าน คุณอรเงียบไปหน้าสวยซีดลง น้ำตาผมไหลลงมาทันทีความอ่อนโยนนั้นทำให้ผมลังเลในความรู้สึกลึกๆ เมื่อนึกถึง

.

.

.

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ อีกคนเป็นผู้หญิง ดูแย่กว่าผมที่เป็นผู้ชาย แต่ถ้าผมเสียสละผมก็จะเจ็บปวดมากๆ แต่ผมคงต้องเลือกอยู่ดี เพราะถ้าผมไม่เลือกตอนนี้ แต่รอให้คุณธรรศเลือก มันอาจจะเจ็บปวดจนผมทนไม่ไหวเลยก็ได้  

ผมเปิดตู้เสื้อผมแล้วเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางที่มี ผมรู้สึกว่าเสื้อผ้าบางส่วนผมหายไป แต่ก็ไม่ได้สนใจเอาเท่าที่พอใช้ ข้าวของอื่นๆก็เก็บแค่บางส่วน ซึ่งพอไล่ๆเก็บผมรู้สึกว่าของผมหายไปเยอะมากจริงๆ แต่ผมไม่มีเวลาคิดมากขนาดนั้น 

ผมลากกระเป๋าออกมาจากห้องนอน เตรียมจะออกจากห้อง แต่ประตูก็เปิดเข้ามาก่อน 

"คุณกล้วยจะไปไหนครับ" 

ผมลืมลูกน้องของคุณธรรศไปได้ไง แล้วปกติลูกน้องคุณธรรศจะไม่พรวดพราดเข้ามาแต่ทำไมวันนี้ถึงพรวดพราดเข้ามา

"ผ...ผมจะไปนอนบ้านเพื่อน"

ผมตะกุกตะกักตอบในยิ่งมีพิรุท

"คุณธรรศรู้รึเปล่าครับ?"

"...ผมยังไม่ได้บอก...ต..แต่เดี๋ยวผมโทรหาคุณธรรศเอง หลีกทางหน่อย"

คนตรงหน้ายังนิ่งเฉยยืนขวางประตูไว้ ผมเลยจะแทรกตัวออกไป แต่ลูกน้องคุณธรรมศก็ขยับมาบัง

"คุณกล้วยโทรหาคุณธรรศตอนนี้ หรือให้ผมเป็นคนโทรครับ"

ผมแทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ตาย ทำไมถึงต้องมาจอแบบนี้ เพราะความโง่ของตัวเองล้วนๆ

"ด...เดี๋ยวผมโทรเอง"

ผมทำถ้าจะหยิบโทรศัพท์ ลูกน้องคุณธรรศเลยขยับตัวออกจากประตู คว้ากระเป๋าของผมให้พ้นไปจากประตู 

ผมอาศัยที่อีกคนเดินถือกระเป๋าผมไป เปิดประตูออกไปจากห้อง ผมรีบวิ่งออกมา เอามือท้อง จนมาถึงลิฟท์ ตัวเลขลิฟท์กำลังขึ้นมาซึ่งผมต้องรอ ผมหันไปมองข้างหลังก็ไม่เห็นลูกน้องคุณธรรศ เลยหวั่นใจแต่ก็คิดแง่ดีเข้าไว้

ติ๊ง!

เสียงลิฟท์เปิดออก ผมจะก้าวเข้าลิฟท์ก็ต้องตกใจ

"จะไปไหนกล้วย" 

!!!!!

ราวกับใจผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกคุณธรรศที่เวลานี้ควรจะอยู่ที่บริษัทกำลังเดินออกมาจากลิฟท์  

ทำไมอยู่นี่! 

คุณธรรศเดินเข้ามาหาผมแล้วโอบแขนมารอบตัวผม  

"จะไปไหน หืม?" 

น้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้สติผมกลับมา ผมส่ายหน้านิดๆแล้วก้มหน้าลง คุณธรรศดันผมให้เดินกลับมาที่ห้อง ประตูห้องถูกเปิดไว้อยู่แล้ว ลูกน้องคุณธรรศคนเดิม มองหน้าผมนิ่งๆแล้วดันกระเป๋าผมให้มาอยู่ใกล้ประตู 

"เก็บของเสร็จแล้วหรอ?" 

ผมทำหน้างงใส่คุณธรรศ เก็บของ? 

"ก็นี่กระเป๋านาย วีคงบอกให้นายเก็บแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไปกันเลย" 

ผมงงไปหมดแล้ว คุณธรรศพาผมกลับมาที่ลิฟท์แล้วกดลง 

"ของที่ยังเหลืออยู่กับกระเป๋ากล้วยเอาไปไว้ที่บ้านเลย" 

ผมมองคนที่ผมคิดว่าน่าจะชื่อวีพยักหน้าตอบรับคุณธรรศ 

"เดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อนละกัน วันนี้อยากกินอะไรมั้ย" 

"..." 

ผมไม่ได้ตอบอะไร ในหัวพยายามเรียบเรียงเรื่องราวแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะผมไม่รู้อะไรเลย ผมเงยหน้ามองคุณธรรศ ที่ก้มมองผมอยู่แล้ว 

"เดี๋ยวค่อยคุยกัน" 

คุณธรรศพาผมมาที่ร้านอาหารแถบชานเมือง เป็นร้านอาหารไทยที่ผมเคยมาเมื่อนานมาแล้ว...สมัยที่พ่อกับแม่ผมยังไม่ตาย พวกท่านพาผมมาร้านนี้บ่อยๆ คนยังพลุกพล่านเหมือนเดิมเลยทั้งๆที่ร้านก็หายาก 

"สั่งเลยนะ" 

ผมพยักหน้าแล้วสั่งอาหารที่อยากกิน 

"แกงส้มชะอมไข่ ปลาราดพริก ยำสามกรอบ ฉู่ฉี่ปลาทู ไก่ทอดเกลือ น้ำพริกมันกุ้ง ห่อหมกปลาช่อน ผัดเผ็ดไก่บ้าน ข้าวสวยสองโถ แค่นี้ครับ" 

พนักงานทำหน้าอึ้งไปนิดที่ผมสั่งอาหารออกมาหลายเมนูแบบไม่เปิดเมนูเลย...เพราะมาบ่อยครั้งเมนูก็จำได้แทบหมดทุกเมนู ไม่เคยลืมเพราะอยู่ในความทรงจำที่มีพ่อและแม่  

"กินหมดหรอ" 

"ไม่หมดครับ...แค่หิว" 

แค่อาหารโต๊ะรอบๆส่งกลิ่นมาผมก็น้ำลายสอ จมูกดีขึ้นตั้งแต่ท้องนี่แหละ 

"สั่งแต่ของมันๆ เผ็ดด้วย ลูกสำลักพอดี" 

ผมค้อนควับใส่อีกคน ตอนนี้ผมรู้สึกหิวมากทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้สึกหิวอะไร แล้วก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดที่อีกคนทำเหมือนปิดบังอะไร 

ทำไมต้องเดี๋ยวค่อยคุย!  

ตอนนี้ไม่ได้หรอ!?!?! 

อยากจะเหวี่ยงใส่แบบที่ไม่เคยเป็น แต่ก็เงียบแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตลกตัวเองดีเหมือนกัน อารมณ์เปลี่ยนไปมาไวจริงๆ 

ใช้เวลาไม่นานอาหารก็มา ผมตาวาวทันทีที่จานอาหารถูกวางตรงหน้า คุณธรรศรับโถข้าวมาตักข้าวใส่จานให้ผมสองทัพพีแล้วผละไปตักให้ตัวเอง ผมมองหน้าคุณธรรศไม่วางตา คุณธรรศดูงงๆไป ผมเอื้อมตัวไปคว้าโถข้าวมาตักใส่จานเพิ่มจนได้ปริมาณที่จะกินก็ยิ้มแฉ่ง  

"ข้าวล้นจานแล้ว จะตักกินยังไง..." 

"..." 

ผมเมินเสียงคุณธรรศที่ยังพูดไม่หยุด ตักข้าวกับอาหารกินไปเรื่อยๆ เสียงคุณธรรศเงียบไปเมื่อเห็นผมกินข้าวได้ปกติ  

"กินนี่สิ" 

ผมงับช้อนที่คุณธรรศป้อนมาให้ ผัดไก่ผิดนิดๆแต่อร่อย ผมส่งยิ้มให้คุณธรรศไปที คุณธรรศทำหน้าตกใจแล้วนิ่งไป 

เป็นอะไรอีก? 

เฮ้อออออ 

เสียงถอนหายใจดังออกมาจากอีกคน ผมไม่สนใจแต่ประโยคต่อมาทำเอาผมชะงักไปได้ชั่วแวบนึงเลย 

"ให้มันได้แบบนี้สิ อยู่ๆก็ยิ้ม...กินจนอ้วนฉุเป็นหมูแน่ๆ" 

ใคร! อ้วน! หมู! 

อยากจะเถียงแต่ผมก็ไม่สนใจกินต่อ อาหารพร่องไปทีละอย่างจนเกือบหมดก็โดนขัดขึ้นมา 

"พอแล้วเดี๋ยวก็จุก" 

คุณธรรศคว้ามือผมไปจับไว้ ผมเลยต้องวางข้อนลง คุณธรรศเรียกพนักงานมาเช็คบิลแล้วรีบพาผมออกจากร้าน ผมที่อิ่มกำลังดี(?)ก็แกะมือออกเดินตัวปลิวไปขึ้นรถ 

"ถึงบ้านไม่ให้กินอะไรแล้วนะ" 

"..." 

ขึ้นรถก็บ่นเลย ผมหลับตาพิงตัวไปอีกฝั่ง คุณธรรศดึงผมกลับมาพิงตัวเองไว้ กลับบ้านไปกินอะไรดี ยังไม่ได้กินผลไม้เลย ต้องกลับไปกิน 

"ผมอยากกินแอปเปิ้ล" 

ผมพูดขึ้นลอยๆปัดคำพูดก่อนหน้าของอีกคนทิ้งแบบไม่ใยดี 

"ไม่ให้กินแล้ว...ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย" 

ผมเอี้ยวตัวไปจ้องหน้าคุณธรรศรอฟังคำพูดที่ลื่นหูกว่านี้ 

.

.

.

"ก็ได้ แค่ลูกเดียวนะ" 

ผ่านไปขั่วครู่ ผมก็ได้คำพูดที่พอใจ ผมส่งยิ้มกว้างๆตอบแทนให้แล้วหลับตาลงทิ้งตัวพิงคุณธรรศไว้ ท่อนแขนหนาโอบตัวผมไว้เบาๆ จับมือผมไปกดนวดๆให้ 

สบายท้อง สบายกาย สบายใจ แม่หลับได้แล้วนะลูกจ๋า!



TBC. >>>>>>>>>>

พอมีเวลาว่างสักนิดเลยหยิบมาเขียนต่อให้ครบ ตอนนี้เนื้อหาแปลกมากมั้ยไม่รู้แต่กล้วยแปลกแน่ๆ ฮ่าๆ ไม่รู้ว่าคนท้องคนอื่เป็นแบบไหน แต่คนท้องใกล้ตัวเราเป็นแบบนี้อ่ะ กินสารพัดจริงๆ แล้วจากเรียบร้อยติ๋มๆ พลิกเป็นอีกคนเลย งานนี้จะสงสารใครเลือกทีมค่ะ ยังต้องไฟท์อีกค่ะ ทั้งเฮียและกล้วย 

ปล.ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ช่วงนี้ยังไม่ค่อนว่างตอบเม้นเดี๋ยวตะแวะมาตอบให้ค่ะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #79 youthxpeach (@KaopannMthl) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 06:17
    โอ่ย กินอิ่มนอนหลับสบายใจเลยนะกล้วย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #79
    1
    • #79-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 25)
      5 เมษายน 2562 / 13:00
      55555 ในท้องก็สบายใจเพราะแม่อิ่มมม ขอบคุณกำลังใจมากๆค่ะ
      #79-1
  2. #78 Semee (@Semee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:24

    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #78
    0
  3. #77 Toona2546 (@Toona2546) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:30

    รอเด้ออออ
    #77
    0
  4. #75 Semee (@Semee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53

    สู้ๆนะคะไรท์
    #75
    0