รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 22 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

​ตอนที่ 22  

ผมรีบวิ่งมาที่ร้านที่กล้วยอยู่ พอมาถึงร้านก็กวาดสายตาไปให้ทั่วก่อนจะเจอกล้วยกับอรที่กำลังนั่งคุยกัน อรที่เหลือบเห็นผมพอดีหน้าก็ซีดแทบไร้สี 

ผมค่อยๆเดินตรงเข้าไปแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างกล้วย อรหลบสายตาผมทันทีที่ผมจ้อง ผมละสายตามามองคนข้างๆที่ดูเหมือนจะช็อคที่เห็นผม 

“ทำไมไม่ยอมรับสายฉัน ตัดสายฉันทำไม หืม?” 

ผมใช้น้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดพูดออกไป ผมไม่อยากทำให้กล้วยยิ่งรู้สึกแย่ 

“คุณธรรศ…” 

กล้วยพึมพำชื่อผมออกมาดวงตาคู่สวยสั่นไหวคลอหยาดน้ำ กล้วยรีบก้มหน้าลงจนคางชิดอก ผมโอบไปที่ไหล่อีกคนกระชับแขนดึงเข้าหาตัว ผมมองไปที่อรอีกครั้ง ผมรู้ว่าสายตาผมตอนนี้คงจะดูน่ากลัวสำหรับอรมาก 

“คุยกันเสร็จรึยัง กล้วยต้องพักผ่อน” 

อรพยักหน้าไม่ยอมสบตาผม ผมประคองกล้วยให้ลุกขึ้นแล้วออกจากร้าน ผมไม่ลืมที่จะทิ้งประโยคไว้ให้อรได้รู้ว่าตัวเองจะเจออะไร 

“พี่ชายเธอจะรอเจอเธอที่บ้าน” 

ถ้าวันนี้ผมเห็นน้ำตากล้วยหยดลงมาแม้แต่หยดเดียว อรจะไม่ตัวตนในชีวิตผมอีก…แม้ว่าเธอจะเป็นน้องของเพื่อนสนิทผมก็ตาม

“กล้วย…” 

ผมจับแขนกล้วยที่จะหลบหนีผมเข้าห้องนอนทันที่มาถึงห้อง 

“พรุ่งนี้ผมจะไปลาออกครับ” 

กล้วยก้มหน้าไม่ยอมเงย บิดแขนออกจากมือผมแล้วเข้าห้องนอนไป ผมปัดเรื่องนี้ไปก่อนล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์โทรออกหาเพื่อนสนิท…พี่ชายของคนต้นเรื่อง 

“มึงอยู่ไหน” 

(“อยู่บ้าน วันนี้กูหอบงานมาทำที่บ้าน”) 

“น้องสาวมึงนัดกล้วยออกไปหา มึงจัดการน้องมึงเองก่อนที่กูจะต้องลงมือเอง…อย่ารอให้ประวัติมันซ้ำรอย” 

(“…เดี๋ยวกูจัดการเอง”) 

ติ๊ด! 

ผมวางสายแล้วก็กดโทรออกอีกครั้งไปหาคนสำคัญที่ผมต้องการความช่วยเหลือจากเค้าเป็นอย่างมาก




@วันต่อมา 

“กล้วยยยย!!!” 

ดรีมที่เห็นหน้าผมก็รีบวิ่งเข้ามาหา เรียกชื่อผมเสียงดังจนคนในบริษัทมอง ดรีมกอดผมแน่นไม่ปล่อยจนพี่พลอยต้องเดินเข้ามาสะกิด 

“มีอะไรกัน” 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ” 

พี่พลอยทำหน้าสงสัย ดรีมผละออกจากผม แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบของที่วางบนโต๊ะมาให้ผม 

“นี่ๆ พี่จิมฝากมาให้กล้วยล่ะ” 

“ฝากขอบคุณพี่จิมด้วยนะ” 

ผมรับของจากมือดรีมมาวางที่โต๊ะ กดเปิดคอมทิ้งไว้แล้วเดินไปหาดรีมอีกครั้ง ดรีมดูงงที่ผมเดินมาหา ผมจูงดรีมไปที่บันไดหนีไฟ พยายามมองไปรอบๆว่าไม่มีคนเดินผ่านก็หันมามองหนเดรีม ผมโผกอดดรีมเอาหน้าซุกที่ไหล่ของดรีม น้ำตาไหลออกมาเองอัตโนมัติ 

“กล้วยเป็นอะไร ใจเย็นๆนะ” 

ดรีมโอบแขมรอบตัวผมแล้วลูบหลังผมเบาๆ ผมกอดดรีมอีกสักพักให้น้ำตาหยุดก่อนจะผละตัวออกมา 

“เราท้อง” 

!!! 

ดรีมดูตกใจมากๆ นิ่งไปเหมือนช็อก พยายามจะพูดก็เหมือนพูดไม่ออก น้ำตาผมแทบจะไหลอีกรอบ ดรีมนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะค่อยๆพูดคำพูดออกมา 

“กล้วยรู้ตัวนานรึยัง คุณธรรศรู้มั้ย แล้วท้องกี่เดือนแล้ว แล้วๆ…” 

ดรีมถามออกมาอีกหลายคำถามราวกับคนสับสนในตัวเอง ผมบีบมือดรีมที่จับอยู่เบาๆ ดรีมถอนหายใจออกมาแรงๆ มองหน้าผม 

“กล้วยโอเคมั้ย?” 

ผมส่ายหัวให้ดรีม สีหน้าดรีมดูแย่ลงทันที 

“แล้วคุณธรรศ…” 

“รู้แล้ว…คุณธรรศให้เราหยุดงานหรือ…ลาออก” 

ดรีมทำหน้าตกใจอีกครั้ง 

“แต่เราเลือกลาออกนะ” 

ดรีมทำหน้าจะร้องไห้ ผมส่งยิ้มให้ดรีมบางๆ เท่าที่พอจะยิ้มได้ 

“ทำไมล่ะกล้วย” 

“เมื่อวาน คุณอรนัดเราออกไปคุย…” 

ดรีมตกใจอีกครั้ง จนผมไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรให้ดรีมตกใจอีกมั้ย 

“เล่าให้เราฟังได้มั้ย” 

ผมพยักหน้าเล่าเรื่องที่ไปพบคุณอรให้ดรีมฟฟังคร่าวๆ ดรีมนิ่งไปทำหน้าครุ่นคิดหลังจากฟังเรื่องจากปากผมแล้ว ดรีมดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง มือตบเบาๆที่หลังผม 

“เราอยู่ตรงนี้ข้างกล้วยนะ” 

น้ำตาผมไหลออกมาเมื่อนึกถึงมิตรภาพของเรา แม้ผมจะพยายามปิดบังดรีม ไม่ค่อยจะรับโทรศัพท์ดรีมด้วย แต่ดรีมก็ไม่เคยโกรธ เพื่อนที่ดีของผม… 




ผมกับดรีมกลับมาที่โต๊ะทำงานในเวลาเข้างานพอดี ผมสะสางงานเก่าที่ทำค้างกับงานเร่งด่วนที่ข้ามาให้เสร็จเรียบร้อย 

กลางวันผมไปกินข้าวกับดรีมแม้ว่าคุณธรรศจะพยายามโทรเข้าจนโทรศัพท์ร้อนไปทั้งเครื่อง ส่วนลูกน้องคุณธรรศที่คอยตามผมก็คอยตามผมอยู่ใกล้ๆ 

ผมรู้เรื่องลูกน้องคุณธรรศตั้งแต่ที่ผมจะออกไปพบคุณอรแล้วมีคนเข้ามาขวางหน้าไว้  

หลังจากกินข้าวกลางวันก่อนกลับขึ้นไปบนออฟฟิศผมแวะเข้าไปเขียนใบลาออกที่ฝ่ายบุคคลทิ้งไว้ และเรื่องก็เดินไวมาก เพราะเพียงหลังจากนั้นแค่ชั่วโมง พี่แจงก็ถือใบลาออกของผมมาให้ ในใบมีลายเซ็นรับรองของประธานบริษัทเรียบร้อย สีหน้าพี่แจงดูแย่มากตอนที่ยื่นเอกสารให้ผม ผมแต่ส่งยิ้มบางๆไป 

ตกเย็นผมก็ออกจากบริษัทมาพร้อมดรีมที่บังคับให้ผมกลับบ้านไปด้วยกัน คุณธรรศยังคงโทรเข้าโทรศัพท์ผม ดรีมเอาโทรศัพท์ผมไปทันที่เห็นผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง





@บ้านดรีม

“กล้วย!”  

คุณป้าวิ่งออกมาจากบ้าน พุ่งเข้าหาผมแล้วดึงผมเข้าไปกอด 

“ป้าคิดถึงเรามากเลย!” 

คุณป้าหอมแก้มซ้ายขวา  แล้วกอดผมแน่นๆ 

“พอได้แล้วมั้งแม่ กล้วยหายใจไม่ออกละ” 

พี่จิมเดินออกมาจากในบ้านโดยมีคุณลุงเดินตามออกมา 

“เงียบไปเลยตาจิม แม่คิดถึงกล้วยก็ต้องกอดแน่นๆให้สมกับความคิดถึงหน่อย” 

พี่จิมส่ายหัวนิดๆแล้วเดินกลับเข้าบ้านไป  

“กล้วยอยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวป้าทำให้ บอกมาเลยนะลูก” 

ผมยิ้มให้คุณป้าในหัวนึกถึงเมนูอาหารที่อยากกิน 

“ผมอยากต้มยำครับ” 

“งั้นป้าจะรีบทำแล้วปรุงให้เต็มที่เลย จะของชอบของเราอย่างอื่นด้วย เอาให้เต็มโต๊ะไปเลย! รอแปปนึงนะลูก” 

คุณป้าเดินไวๆเข้าครัวไป คุณลุงยิ้มให้ผมแล้วเดินตามคุณป้าไป พี่จิมแยกขึ้นไปข้างบน เลยเหลือผมกับดรีมนั่งที่ห้องนั่งเล่น 

"กล้วย..." 

ผมหันไปมองหน้าดรีม 

"กล้วยจะบอกพ่อกับแม่เรามั้ย" 

สีหน้าดรีมดูไม่มั่นใจ ดวงตาสั่นไหว 

"ดรีม ทุกคนคือครอบครัวเรานะ" 

น้ำตาดรีมไหบออกมาแล้วโผกอดผมทันที 

หมับ! 

อ้อมแขนใหญ่ของบุคคลที่สามโอบกอดร่างผมและดรีม ดึงให้หัผมกับดรีมซุกที่อกแข็ง 

"รักนะเด็กน้อยทั้งสอง" 

น้ำตาผมไหลตามดรีมทันที พี่จิม...พี่ชายที่อบอุ่น . . . 

"คุณลุง คุณป้าครับ" 

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ผมขยับตัวไปนั่งข้างขาคุณป้าที่พื้น ท่านทั้งสองดูงงๆ 

"กล้วยมีเรื่องจะบอกครับ" 

ผมก้มลงกราบที่เท้าของคุณลุงคุณป้า คุณป้ารีบดึงผมขึ้นมา สีหน้าท่านทั้งสองดูตกใจมากๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ราวกับรอรับฟังคำพูดจากปากผม  ดรีมลงมานั่งข้างๆผมแล้วคว้ามือผมไปจับไว้บีบเบาๆที 

"กล้วยท้องครับ" 

ท่านทั้งสองนิ่งจนผมเดาอะไรไม่ออก อยู่ๆผมก็ต้องตกใจที่น้ำตาเม็ดสวยไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของคุณป้า ท่านก้มลงมาดึงผมขึ้นไปนั่งข้างๆแล้วกอดผมไว้ คุณลุงเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ  

"ขอบคุณนะลูก ที่บอกป้า ขอบคุณ" 

น้ำตาผมไหลออกมาไม่หยุด ความรักความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ เหมือนกับครอบครัวที่รักกัน เหมือนกับอ้อมกอดของพ่อและแม่ที่รักลูก  

คุณป้าผละออกแล้วเอามือปาดน้ำตาออกจากหน้าผม คุณลุงก็หยิบทิชชู่มายื่นให้ คุณป้าก็รับมาเช็ดหน้าให้ผม 

"ไม่ต้องร้องนะลูก ป้าอยู่กับลูกนะ เราช่วยเหลือกันนะลูกนะ" 

กว่าผมจะหยุดร้องไห้ก็ผ่านไปสักพัก 

"อารมณ์คุณแม่นี่อ่อนไหวจริงๆ" 

พี่จิมที่นั่งเงียบๆแซวผมออกมา จนดรีมต้องตีเพลียะไปที่แขน 

"ไม่ต้องไปแซวแม่กับกล้วยเลย ไว้ตัวเองมีลูกแล้วเป็นแบบนี้บ้างแล้วจะรู้สึก" 

พี่จิมเบะปากใส่ดรีมก่อนจะหันมายิ้มให้ผม  

"ท้องกี่เดือนแล้วล่ะลูก" 

"สองเดือนกว่าแล้วครับ" 

ผมตอบคุณลุงที่พอได้คำตอบก็เอานิ้วขึ้นมานับ 

"อืม...พาแฟนมาหาลุงด้วยนะลูก" 

ดรีมที่จับมือผมอยู่บีบมือผมแน่น 

"กล้วยไม่ต้องเครียดนะลูก จะใคร ป้ากับลุงก็รับได้ เรารักใครลุงกับป้าก็รักด้วย" 

"ครับ" 

คุณป้ากอดผมอีกทีก่อนจะขึ้นไปนอน พี่จิมมาส่งผมที่คอนโดแล้วกลับไป ผมเวียนหัวนิดๆตอนลงรถ 

ผมเดินเข้ามาในคอนโดก็เห็นคุณธรรศนั่งพิมงานที่โซนล็อบบี้ พอเงยหน้ามาเห็นผมก็เก็บรีบของ ผมเดินเข้าไปจะช่วยถือของ แต่คุณธรรศคว้ามือผมเดินไปทางลิฟท์แทน มือหนาบีบกระชับมือผมตลอดเวลา มองตรงไปข้างหน้า 

ผมมองอีกคนจนมาถึงชั้น  ผมเวียนหัวนิดๆ จนเดินเซ คุณธรรศรีบประคองผมเข้าห้อง 

"ไหวมั้ย?" 

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปทิ้งตัวที่โซฟา คุณธรรศเดินเข้าไปในครัวถือ ผมนอนราบไปกับโซฟาอย่างหมดแรง 

"กินน้ำก่อน" 

ผมพยายามลืมตา อาการเวียนหัวยังมีอยู่ ไม่ได้ฟังว่าคุณธรรศพูดว่าอะไรสัมผัสอุ่นๆแนบลงที่หน้าผากและลำคอ สักพักตัวผมก็ลอยหวือขึ้นจากโซฟา และวางลงที่เตียงนอนนุ่ม  

"เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะ" 

จุ๊บ 

หน้าผากผมถูกประทับด้วยริมฝีปากแล้วผละออกไปพร้อมกับเสียงเท้าที่เดินออกไป...ทำไมหน้าผมร้อนแบบนี้

.

.

.

"ฉันจะเช็ดตัวแล้วนะ"

ผมหลับตานิ่งให้อีกคนจัดการ หมดอยู่ๆก็หมดเรี่ยวแรงไปเฉยๆ จะจมสู่นิทราอย่างเดียว 

ผ้าหมาดนิ่มลากไปตามกรอบหน้าผม ไล่ลงมาที่ลำคอ เสื้อผมถูกปลดกระดุมออก ผมขยับตัวอ่อนไปตามการขยับของคุณธรรศ

"อื้อออ อือ...อ๊ะ" 

ผ้าลากไปตามลำตัวผมจนมาหยุดที่ส่วน...หัวนม แรงถูเบาๆรอบหัวนมทำเอาผมเสียววาบจนหลุดครางออกมา

"หึ่ม!" 

เสียงคุณธรรศกระแอมในคอ เสื้อผ้าผมถูกปลดออกไปจนหมด

"อือออออ" 

ผ้าถูกลากถูเบาๆไปตามร่างกาย ขาด้านนอกด้านใน ข้อเท้า สบายมากจนหลุดครางออกมาอีก

"เย็น...ไม่เอา อื้อ" 

ผ้าผืนนิ่มถูกนำไปซักแล้วกลับมาเช็ดตัวผมอีกรอบ รอบนี้ผ้าชุ่มกว่ารอบที่แล้ว ผ้าเย็นกว่าเดิมด้วย ผมปฎิเสธบิดตัวหนี

พรึ่บ!

มือหนาล็อคตัวผมให้อยู่กับที่

"กล้วย..." 

มือผมถูกคว้าไปจับแล้วถูกวางแหมะลงที่น่าจะเป็นกางเกง มือผมถูกบังคับให้ลากไปมาจนผมเริ่มหงุดหงิด 

ง่วงนอนแล้วนะ!

แต่แล้วผมก็แทบจะลืมตาโพรงเมื่อมือหนาลากมือผมมาจับในส่วนที่สมควรนิ่ม

!!! 

ที่ในตอนนี้มัน...

"มัน..." 

ไม่นิ่มแล้ว!!!



---------------------->TBC. 

มาแล้ววววววว ไม่รู้ถึง 100% รึเปล่าพิมในโทรศัพท์ประเมินจำนวนคำแล้วมันแปลก เอาแค่นี้ก่อนเนอะ ตอนนี้ดำเนินเรื่องมหาลัยอยู่ หลังจากนี้คงจะว่างมากขึ้น?มั้ง? แต่จะพยายามมาให้ค่าาา โน๊ตบุ๊คก็พังจริงๆเลยล่ะ พิมไม่ได้ พิมในโทรศัพท์เอา คำผิดอาจะเยอะหน่อยนะคะ ครึ่งหลังจะรีบมาให้ค่าาา

ขอบคุณเม้นนี้ที่ให้ข้อมูลนะคะ ตอนที่เกี่ยวกับน้ำมะพร้าว (ตอนที่ 16 และ 19) เราทำการแก้ไขไปแล้ว จากมะพร้าวเป็นแอปเปิ้ล ยังไม่ได้ทวนเนื้อหาใหม่อีกรอบ แต่ถ้าพบตรงไหนชี้แจ้งได้เลยนะคะ ขอโทษที่ไม่ได้ทำการศึกษาข้อมูลให้ดีพอค่ะหลังจากนี้จะพยายามศึกษาให้มากขึ้นค่ะ

ปล.ขอบคุณทุกคอมเม้นและกำลังใจนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #74 jentookjai (@jentookjai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    รออออค้าบบบ
    #74
    0
  2. #73 Kanyanit Yenyeuk (@raranny) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35
    รอนะค่ะ
    #73
    0