รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    18 มี.ค. 61

     ตอนที่ 1

     [Kluay part]

     “กล้วยเดินไหวมั้ย”

     ดรีมถามผมด้วยความเป็นห่วง

     “ร…เรา…ไหว”

     “เราบอกแล้วว่าไม่ต้องกินก็ได้ แล้วจะกลับไหวหรอเนี่ย”

     “ไหวอยู่แล้ว”

     ส่งยิ้มบางๆไปรับประกัน

     “ถ้าไม่ติดว่ารีบเราก็จะไปส่งอยู่”

     “ดรีมไปเถอะ เรากลับได้”

     ดรีมพยักหน้าแล้วเดินออกไป

     เมื่อช่วงค่ำ พี่ในแผนกให้ผมดื่มไวน์รสเลิศ ผมไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนซึ่งดรีมห้ามแล้ว แต่ผมกลัวพี่เค้าเสียน้ำใจเลยรับมาดื่มแล้วต้องกินหลายแก้วเพราะพี่แกเทให้ไม่หยุด จนต้องมาอาเจียนออกที่ห้องน้ำ  ดรีมจะไปส่งผมที่บ้านแต่แม่ดรีมโทรมาเร่งให้กลับบ้านก่อน ผมเลยต้องกลับเอง ผมเอามือจับกำแพงพยุงตัวเองออกจากห้องน้ำ

     “อ้าวดรีม ยังไม่กลับหรอ แล้วดรีมล่ะ”

     ผมเงยน้าขึ้นก็เห็นพี่จาที่เป็นคนเทไวน์ให้ กำลังเดินเข้ามา

     “ดรีมกลับไปแล้วครับ”

     เสียงผมเบาเหลือเกิน

     “กลับไปแล้ว?...แล้วเรากลับยังไง ไหวหรอ”

     แต่พี่จาก็ยังได้ยิน

     "ผมกลับได้ครับ”

     “พี่เปิดห้องให้นอนก่อนมั้ย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง”

     ค่าห้องแพงจะตาย ถึงพี่จาบอกว่าจะจ่ายให้แต่ก็เกรงใจอยู่ดี

     “ไม่เป็นไรครับ ผมกลับได้”

     ผมสั่นหัวเบาๆ

     “เอาเถอะ ถือว่าไถ่โทษที่พี่เทไวน์ให้เราเยอะไป”

     แล้วพี่จาก็ลากผมมาที่ล็อบบี้ จองห้องให้ผมแล้วพาผมมาที่ห้องด้วยความทุลักทุเล เพราะผมเหมือนจะล้มลงไปตลอดเวลา

     “ดรีมนอนได้เลยนะ อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย”

     ปฏิเสธไม่ได้แล้วยังไงก็คงต้องนอน เลยได้แต่ตอบไป

     “ได้ครับ”

      “งั้นพี่กลับก่อนนะ”

     แล้วพี่จาก็เดินออกไป ผมลุกพรวดไปเข้าห้องน้ำ เมื่อรู้สึกถึงก้อนบางอย่างที่จุกขึ้นมาที่ลำคอ ผมอ้วกจนหมดแรง เอาหัวพิงประตูห้องน้ำไว้ ยังไม่ลุกออกไปจนเคลิ้มหลับไป

     .

     .

     .

     หลังจากจาวาเดินออกจากห้องมา

     “เอ้า! ลืมเอาคีย์การ์ดห้องให้กล้วย ทำไมต้องทำแยกกับการ์ดแอร์วะ ยุ่งยากจริง”

     จาวาบ่นพึมพัมๆกำลังหมุนตัวจะกลับไปที่ห้องอีกครั้ง

     “พี่จาๆ”

     จาวาหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นรุ่นน้องในบริษัทกำลังพยุงผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าตัวมากๆจนต้องรีบเข้าไปช่วยพยุง

     “ใครอ่ะนิว”

     จาวาพยายามมองหน้าแต่ผู้ชายคนนั้นก้มหน้าไม่ยอมเงย
     
     “คุณธรรศพี่”

     “เห้ย! คุณธรรศที่เป็น CEO อ่ะนะ”

    “ใช่แล้วพี่…แล้วพี่อย่าเพิ่งถามอะไร ช่วยผมหาห้องก่อน”

     รุ่นน้องตัวเล็กรีบออกปากก่อนที่จาวาจะอ้าปากถามอะไร

     “เออๆ ห้องอะไร”

     “ห้องนี้พี่”

     รุ่นน้องยื่นกระดาษใบเล็กให้

     “ห้องนี้ต้องขึ้นไปอีกหลายชั้นเลย แล้วตอนนี้คนใช้ลิฟท์เยอะมาก”

     “แต่คุณธรรศจะไม่ไหวเอาสิพี่”

     จาวาทำหน้าครุ่นคิดสักพัก ก็นึกบางอย่างออก

     “กูเปิดห้องให้รุ่นน้องนอนอยู่ เอาไว้ห้องเดียวกันได้มั้ย ชั้นนี้แหละ”

     “รุ่นน้องพี่น่ารักมั้ย”

     “ถามทำไม”

     จาวารู้สึกแปลกๆกับคำถามของรุ่นน้อง

     “ตอบมาเถอะน่า”

     “ก็น่ารักอยู่นะ”

     ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชาย

     “งั้นโอเคเลยพี่”

     ทั้งสองพาธรรศกรเข้าไปในห้องนอน

     “ไหนรุ่นน้องพี่อ่ะ”

     “เข้าห้องน้ำมั้ง…กล้วย! พี่วางการ์ดห้องไว้หัวนอนนะ”

     จาวาวางกุญแจไว้แล้วจัดท่าให้ธรรศที่ยังไม่รู้สึกตัว

     “งั้นไปกันเถอะพี่ เดี๋ยวเจองานใหญ่”

     จาวายังรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของรุ่นน้อง ทันทีที่ออกจากห้องก็รีบถามถึงเรื่องราวทันที

     “คือ คุณธรรศมากินที่โต๊ะผม แล้วพวกนั้นมันหยิบแก้วผิด ไปหยิบแก้วที่จะเอาไว้แกล้งกัน ซึ่งแก้วนั้นมันใส่ยาปลุกเซ็กไว้อ่ะพี่ แล้วคุณธรรศดันหลับอีก พวกผมกลัวจะตื่นมาช็อคเลยจ้างเด็กมาให้แต่หาห้องไม่เจอแล้วมาเจอพี่นี่ไง ”

     !!!!!

     “มึงว่าอะไรนะ!!!”

     “พี่จาวา เป็นอะไรพี่เสียงดัง”

     “รุ่นน้องกู…เป็นผู้ชาย”

     เสียงทุ้มพูดออกมาแผ่วเบาแต่ก็ดังพอ

     “ห้ะ!!!...ทำไงดีพี่”

     “ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ไม่น่าทัน”

     พี่ขอโทษนะกล้วย ว่าจะช่วยไถ่โทษแต่กลับสร้างปัญหาให้อีก…

     “โชคดีนะกล้วย/โชคดีนะคุณธรรศ”

     ทั้งสองคนได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เกิดอะไรร้ายแรงขึ้นเลย…แต่พระเจ้าคงจะงานยุ่งมากเกินไป




     @ห้องพัก

     ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงตะโกนจากในห้อง ได้ยินแว่วๆว่าการ์ด พี่จาคงลืมเลยเอามาให้ ผมพยุงตัวออกจากห้องน้ำมาก็ไม่เจอใครแล้ว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเดินมาถึงเตียงที่ผิดแปลกไปจากเดิม มีผู้ชายร่างสูงตัวใหญ่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ผมพยายามไม่คิดอะไรคงเป็นเพื่อนพี่จา

     “อือออ อืมมม ร้อน”

     ร่างสูงครางอืออ้าในลำคอแล้วพลิกตัวกลับ

     !!!!!

     คุณธรรศ!

     ผมยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ทำไมคุณธรรศมาอยู่ที่นี่ได้ แต่คิดได้ไม่นานก็ต้องผวาไปที่เตียง เมื่อเห็นว่าร่างสูงพลิกตัวจะตกจากเตียง

     “ระวังครับ”

     คงจะรู้เรื่อง กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยแตะจมูกเลย

     “คุณธรรศครับ”

     ผมพลิกตัวคุณธรรศไปอีกฝั่ง แล้วลองเอ่ยเรียกเบาๆ

     “ร…ร้อน”

     มือใหญ่ลูบไปตามเนื้อตัว คงจะร้อนอยู่หรอกใส่สูทผูกไทด์ครบเลย ผมอึดอัดแทนจริงๆ

     “ร้อน อืมมมม”

     คุณธรรศพลิกตัวไปมาดูอึดอัด ผมเลยค่อยๆถอดสูทแล้วถอดเสื้อผ้าออก จะเช็ดตัวให้ เพราะดูท่าแล้วคงจะอึดอัดไม่สบายตัวมากๆ

     พรึ่บ!

     อยู่ๆคุณธรรศก็ลุกขึ้น

     หมับ!

     “อื้ออออออ อื้อๆ”

     แรงกระชากตัวพร้อมริมฝีปากร้อนที่ประกบริมฝีปากผม ผมพยายามดันคุณธรรศออกแต่ไม่รู้ว่าคุณธรรศไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน แขนแกร่งโอบรอบตัวผม มือหนาลูบไปทั่วตัวเสื้อผ้าผมก็ถูกปลดออกจนเหลือแต่บ็อกเซอร์

     “อืมมมม หอม”

     “คุณ…ธรรศอย่า”

     "อื้อออออ"

     คืนนั้นผมมีอะไรกับคุณธรรศ มันเป็นครั้งแรกของผม หลังจากเสร็จรอบสุดท้ายผมหมดแรงจนทำให้หลับไป ส่วนคุณธรรศก็หลับไปทันที




     แสงแดดที่รอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ผมตื่นขึ้น แรงเสียดจากช่วงล่างทำให้ผมต้องทิ้งตัวนอนหลังจากพยายามลุกขึ้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลเวียนเข้ามาในหัว ผมรีบหันมองที่ข้างกายก็ไม่พบใคร แต่ได้ยินเสียงกุกกักในห้องน้ำ

     ผมพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง น้ำสีขาวขุ่นไหลลงมาตามขา ผมคว้ากางเกงและเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาใส่ จนเรียบร้อยก็รีบออกจากห้องก่อนที่คนในห้องน้ำจะออกมา ผมประคองตัวเองลงมาเรียกรถด้านล่างแล้วตรงกลับห้องพัก ทันทีที่ถึงผมก็เข้าไปอาบน้ำทานยาแล้วทิ้งตัวลงนอนบนฟูกนอนด้วยความเหนื่อยล้า ดีที่วันนี้เป็นวันหยุด ผมพยายามคิดเรื่องต่างๆ ทบทวนความรู้สึกตัวเองจนหลับไป

     ก็อกๆ ก็อกๆ ก็อกๆ!

     “กล้วยอยู่มั้ย!”

     เสียงเรียกชื่อผมจากหน้าห้องพัก เป็นเสียงของดรีม ผมค่อยๆลุกไปที่ประตู

     หมับ!

     แรงกอดรัดจากวงแขนเล็กของดรีม

     “กล้วยไปไหนมา เล่ามาให้หมดเลยนะ”

     ผมเล่าเรื่องทุกอย่างให้ดรีมฟัง เพราะเราสองคนไม่เคยมีอะไรปิดบังกันอยู่แล้ว

     “เมื่อคืนเราน่าจะไปส่งกล้วยก่อน กล้วยจะได้ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้”

     ดรีมพูดออกมาเสียงเศร้า จนผมรู้สึกผิดที่เล่ามันออกไป

     “แล้วจะทำยังไงต่ออ่ะ”

     สีหน้าดรีมดูเครียดมากๆ

     “เราก็ไม่รู้เหมือนกัน”

     “แล้วโทรศัพท์กล้วยล่ะ”

     พอดรีมพูดถึงผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงแรม!

     “อย่าบอกนะ ว่า…”

     “อืม เราลืมไว้ที่โรงแรม”

     “ถึงว่า…กล้วย!”

     อยู่ๆดรีมก็เรียกชื่อผมแล้วทำหน้าตกใจ

     “อะไร…”

     “เมื่อเช้าเราโทรหากล้วย…แล้วมีคนรับ บอกว่ากล้วยลืมโทรศัพท์ไว้ ให้มาเอาคืนด้วย”

     !!!!

     “คุณธรรศแน่ๆอ่ะ”

     ผมหน้าซีดทันที คงจะไม่มีอะไรใช่มั้ย

     “กล้วยจะรองไปเอาคืนมั้ย เผื่อคุณธรรศเค้าจะฝากไว้ที่โรงแรม”

     “เราก็อยากนะ แต่…”

     กลัวเจอคุณธรรศและก็กลัวใจตัวเองด้วย

     “เดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน รีบไปกันเถอะ”

     ผมกับดรีมกลับมาที่โรงแรมอีกครั้ง ผมรีบเดินเข้าไปหาที่ประชาสัมพันธ์

     “ติดต่ออะไรคะ”

     “คือ ผมลืมของไว้ครับ ไม่ทราบว่ามีคนมาฝากอะไรไว้มั้ยครับ”

     “คุณชื่ออะไรคะ”

     “เอ่อ…กรกานต์ครับ”

     “สักครู่นะคะ…มีคนฝากของไว้ให้ค่ะ…นี่ค่ะ”

     ผมมองซองจดหมายเล็กๆในมือของพนักงานสาว อย่างแปลกใจ ไหนโทรศัพท์?

     “มีอย่างอื่นอีกมั้ยครับ”

     “ไม่มีค่ะ”

     ผมก็รับมาแล้วเดินไปหาดรีมที่นั่งรออยู่

     “ได้มั้ยกล้วย”

     “มีแต่นี่อ่ะดรีม”

     ดรีมทำหน้าแปลกใจ

     “กล้วยอ่านรึยัง พนักงานได้บอกไรเพิ่มมั้ย”

     “พนักงานบอกมีแค่นี้ เรายังไม่ได้อ่านเลย”

     “งั้นกลับห้องกล้วยกัน ค่อยไปอ่าน”

     กำลังจะเปิดซองจดหมาย แต่แม่ดรีมโทรมาให้ดรีมรีบกลับ ผมค่อยๆเปิดซองจดหมายออกดู ก็พบกระดาษแผ่นเล็กมีข้อความสั้นๆที่ทำให้ผมตัวชาวาบ…

     *“*วันจันทร์มาเอาโทรศัพท์ที่ผมที่ห้องทำงาน ผมรู้ว่าคุณคือใคร อย่าหนีล่ะ”

     ทำไมล่ะ? แล้วผมจะทำอะไรได้ ผมเสียดายโทรศัพท์มากๆแต่ก็รู้สึกกลัว แต่คงต้องไป เพราะดูจะเป็นคำสั่งโดยตรงเลยล่ะ





     @วันจันทร์

     ผมมาถึงที่บริษัทแต่เช้าเป็นช่วงเวลาที่พนักงานยังไม่ค่อยมาทำงาน แต่วันนี้คนค่อนข้างครึกครื้น เพราะวันนี้มีประชุมหัวหน้าแผนก ที่แผนกผมเป็นแผนกบัญชี

     “มาเช้าจังกล้วย”

     พี่พลอย พี่ในแผนกเดินมาทักทายผม อย่างแปลกใจเพราะผมไม่ค่อยมาเช้าเท่าไหร่

     “พอดีเมื่อคืนนอนไว เลยตื่นเช้าครับ”

     ยังไม่ได้นอนเลยดีกว่า เมื่อคืนผมนอนคิดทั้งคืนถึงเรื่องวันนี้จนนอนไม่หลับ

     “พี่ว่าเราไม่ได้นอนมากกว่ามั้ง ขอบตาดำเชียว”

     พี่พลอยเอามือจิ้มๆที่ขอบตาผม

     “เอ่อ…”

     “กล้วย!”

     พี่จุ๊บแจงหรือพี่แจงวิ่งเข้าประตูมาด้วยความรีบร้อนแล้วกอดผม

     “เป็นไรพี่แจง ประชุมเสร็จแล้วหรอ”

     พี่พลอยถามพี่แจง

     “กล้วยไปทำไรไว้”

     พี่แจงไม่สนใจพี่พลอยแต่หันมาถามผมแทน

     “พี่แจงมีไรรึเปล่าครับ”

     “นั่นสิพี่แจง ประชุมเช้าเกินไปหรอ”

     วันนี้มีประชุมเช้าตั้งแต่ 6.30 ตอนนี้ก็จะแปดโมงแล้ว เป็นการประชุมที่ค่อนข้างเช้านะ

     “คุณธรรศให้กล้วยขึ้นไปหาน่ะสิ! พี่ตกใจมาก!”

     !!!!!!!!



++++++++++++++++ ตอนที่1 ครบแล้ววว 100% นร้าาาา  อย่าลืมกดถูกและเม้นความรู้สึกไว้ได้เลยนร้าา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #84 MW_Rose (@MW_LH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 22:35
    น้องสู้นะลู้กกกแ
    #84
    0
  2. #27 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 08:52
    อุต่ะห์ รวดเร็วดีค่ะคุณธรรศ
    #27
    1
    • #27-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 2)
      9 มิถุนายน 2561 / 20:35
      ดีงามมมมม
      #27-1
  3. #23 iXxoPw (@iXxoPw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 16:46
    ลูกกกก
    #23
    1
    • #23-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 2)
      1 มิถุนายน 2561 / 20:26
      กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
      #23-1
  4. #6 fernsh (@fernsh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 00:41
    กล้วยลูกกกกก
    #6
    1
    • #6-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2561 / 20:59
      ทีกล้วยไปเลยจร้าาาา
      #6-1
  5. #1 0830694384 (@0830694384) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 12:17
    งื้ออออออเป็นกำลังใจให้น้าา
    #1
    1