รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

ตอนที่ 18

“กล้วย!! วันนี้ไปตัดผมกัน”

ในเวลาเลิกงานผมที่กำลังเก็บของอยู่ก็ต้องตกใจกับเสียงดรีม

“เหม่ออีกแล้ว”

ผมหันไปฉีกยิ้มเล็กๆให้ดรีมที่กำลังยู่ปาก

“ไปตัดผมกันนะ ผมยาวแล้วอ่ะ”

“ไหนบอกจะไว้ยาวเซอๆไง”

ตอนตัดผมเมื่อครั้งก่อนดรีมอยากจะไว้ผมยาวตามศิลปินอาร์ตที่ตัวเองชอบ

“ไม่เอาแล้ว…”

ผมทำหน้างงใส่ดรีม อะไรมาเปลี่ยนใจดรีมนะ

“มัน…เหมือนตุ๊ดเด็กอ่ะ! แม่ง!”

สีหน้าดรีมดูไม่พอใจมากๆ ผมที่พอได้ยินก็หลุดขำออกมาให้ดรีมยิ่งทำหน้าไม่พอใจ

“ฮะๆ ใครว่าล่ะดรีม”

“พี่จิมอ่ะดิ อยู่ดีๆก็มาว่า หึ้ย! นี่เราบังคับให้พาไปตัดรับผิดชอบความเฟลเลย”

ผมยังนึกขำอยู่ในใจ ตามจริงทรงผมดรีมก็ไม่ได้ดูเหมือนตุ๊ดเด็กอะไรหรอก แค่หน้าดรีมดูจะหวานติดไปทางคุณป้า พอไว้ผมยาวด้วยเลยดูคล้ายๆทอมมากกว่า แต่ที่กลายเป็นตุ๊ดเด็กก็คงเพราะเป็นผู้ชาย พี่จิมก็ขี้แกล้งอยู่แล้ว ผมยังเคยโดนเลย    

“งั้นก็ได้”

ผมส่งยิ้มขำๆให้ดรีมหน้ายู่ไปอีกรอบก่อนจะเดินตามดรีมไป




@ร้านทำผมแห่งหนึ่ง

“ทรงไหนดีคะคุณน้อง”

“เอาทรงนี้ครับ เอาสีนี้ด้วย”

“แน่ใจนะดรีม เราว่ามันไม่เหมาะกับดรีมนะ”

ผมมองทรงและสีที่ดรีมเลือกแล้วก็ต้องทำหน้าแหย ไถเปิดข้างหนึ่งฝั่ง สีก็เทาควันบุหรี่ มันเท่มากแต่ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับดรีม

“เอาแค่เล็มๆให้เข้ารูปเข้าทรงก็พอมั้ง”

พี่จิมที่ยืนอยู่ข้างๆพูดสมทบ

“แต่มันเท่อ่ะ”

“เท่สำหรับคนอื่นแค่ถ้าเราตัดมันจะตลกเอาล่ะสิ”

พี่จิมดึงกระดาษตัวอย่างทรงผมออกจากมือดรีมแล้วหันไปคุยกับช่างแทนก่อนจะหันมาหาผม

“กล้วยตัดทรงเดียวกับดรีมมั้ย”

“ก็ได้ครับ”

เล็มออกไปก็ดี

“งั้นแค่นี้ครับ”

“เดี๋ยวๆพี่จิม สีผมดรีมเอาย้อมสีน้ำตาลแดงนะ”

พี่จิมพยักหน้าแล้วหันไปคุยอะไรกับช่างอีกหน่อย ผมกับดรีมถูกจับสระผมแล้วมาตัดผม ผมมานั่งรอดรีมทำสีเพิ่มที่โซนรับแขกกับพี่จิม

“กล้วย”

“ครับ”

พี่จิมยังก้มหน้าอยู่กับนิตยสารเล่มหน้าไม่เงยหน้าขึ้นมา

“มีปัญหาอะไรก็บอกพี่นะ”

“…ครับ”

ผมไม่พยายามหาต้นตอของคำถาม ปัดความคิดออกไป เพราะผมรู้ว่าพี่จิมเป็นยังไง และพี่จิมก็รู้จักผมเหมือนกัน ผมนั่งคิดอะไรไปเรื่อยมองไปรอบๆร้าน ขณะที่กำลังเพลินก็ต้องชะงักกึก

กลิ่นอะไร…เหม็นมาก

“เป็นอะไรกล้วย ทำจมูกฟุดฟิด”

“เปล่าครับ”

ผมแทบกั้นหายใจเมื่อรู้สึกว่ากลิ่นมันแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ไหวมั้ยกล้วย”

พี่จิมที่ตอนนี้วางนิตยสารลงแล้วหันมาหาผม

“พี่จิมเหม็นอะไรมั้ย”

“กลิ่นน้ำยาลงสีผมของดรีมรึเปล่า กำลังลงนี่”

ผมผมมองไปที่พนักงานของร้านที่กำลังลงสีผมให้ดรีม ก็อาจใช่ แต่มันไม่น่าเหม็นขนาดแทบอ้วกขนาดนี้เพราะมากับดรีมก็บ่อยครั้ง และก็ร้านเดิมด้วย

อ่า…หรือจะเพราะผมไม่สบาย

“หน้ากล้วยซีดมาก กลับก่อนมั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ”

ผมขอตัวออกมาเดินเล่นที่สวนข้างๆร้านแทน อากาศไม่ค่อยร้อนมากแล้วยังมีลมพัดผ่านทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ผมทิ้งตัวนั่งที่ม้านั่งกลางสวน ถึงจะเย็นแล้วแต่ฟ้าก็ยังสว่าง นี่สินะเมืองไทย ผมนั่งเล่นไปเรื่อยๆจนพี่จิมพาดรีมออกมา 

“ไปกินข้าวกันก่อนนะกล้วย”

ผมพยักหน้าแล้วพากันไปที่รถ พี่จิมสะกิดผมที่กำลังจะขึ้นรถตามดรีมไป แล้วยื่นดทรศัพท์มาให้ผม

“เมื่อกี้มีคนโทรมา พี่รับแล้วนะแต่เค้าไม่พูดอะไร”

ผมรับโทรศัพท์ที่ไม่รู้ตัวว่าลืมไว้มา เปิดหน้าจอเช็คเบอร์ที่โทรเข้า พอเห็นรายชื่อที่โชว์ก็เงยหน้าขึ้นมองพี่จิม

“พี่บอกแล้วนะ ถ้ามีปัญหาอะไรให้บอกพี่ได้”

พี่จิมเดินขึ้นรถไปแล้ว ผมรีบตามขึ้นไป เมื่อดีมเปิดกระจกมาเร่ง พวกเราแวะกินข้าวที่ร้านอาหารเพื่อนพี่จิมแล้วก็มาส่งผม ก่อนกลับพี่จิมยังย้ำประโยคเดิมอีกที ผมเดินเข้าคอนโดมาไม่ทันกดลิฟท์ก็ต้องตกใจเมื่อมีคนคว้าแขนไว้

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

ผมมองคุณธรรศที่กำลังจับแขนผมอยู่ สีหน้าดูหงุดหงิดมากๆ ผมถูกดึงให้ ออกมาข้างนอกอีกครั้ง รถคันหรูที่ไม่คุ้นเคยจอดลงตรงหน้า ประตูรถถูกเปิดออกโดยคนขับที่ลงมาเปิด ผมถูกดันให้ขึ้นรถไปนั่งพร้อมกับคุณธรรศที่ก้าวตามเข้ามา

“เราจะไปไหนกันครับ”

“…”

“…”

ความเงียบภายในรถทำให้ผมอึดอัดเล็กน้อย อาจจะเพราะคุณธรรศที่ดูหงุดหงิดอะไรบางอย่าง รถจอดลงหน้าโรงแรมที่ผมจำได้ว่าก็อยู่เครือ Ruttana Group เหมือนกันและก็รู้สึกว่าจะติดอันดับโรงแรมที่มีกาบริการและวิวสวยระดับโลกด้วย ค่าที่พักคงจะแพงสุดๆแน่

“เข้าไปข้างใน”

ผมถูกจับข้อมืออีกครั้งด้วยแรงที่แผ่วเบา นิ้วยาวเกลี่ยเบาๆที่รอยแดงที่ผมคิดไว้แล้วว่าจะต้องมี

“นี่คีย์การ์ดค่ะ”

พนักงานสาวสวยเดินเข้ามายื่นการ์ดให้ คุณธรรศรับมาแล้วนำไปแสกนที่ลิฟท์ ตัวเลขลิฟท์สูงขึ้นเลื่อยๆจนมาหยุดที่ชั้นที่น่าจุดสูงสุดแล้ว ด่านฟ้าของโรงแรม…

“อ๊ะ”

ก่อนที่ลิฟท์จะเปิด มือก็หนาทาบทับปิดลงที่ตาผมหลับตาลงแล้วก้าวขาออกจากลิฟท์โดยมีอ้อมแขนแกร่งประคองที่เอว

“ลืมตาสิ”

ผมค่อยๆลืมตาขึ้น…ราวกับอยู่ในสวรรค์ สวยมาก…วิวกลางเมืองในยามค่ำมันสวยมากสมกับที่เขาขนานนามกันจริงๆ

“ชอบมั้ย”

ผมไม่สามรถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เลยได้แต่พยักหน้าเบาๆโดยที่ไม่ละสายตาไปจากความสวยงามตรงหน้า ผมถูกดึงโอบเข้ามาในอ้อมแขนแกร่ง มือคู่หนาจับมือผมแล้วกุมไว้ มันรู้สึกอบอุ่นในใจมาก

จุ๊บ…

ริมฝีปากร้อนกดจูบที่ข้างขมับผมเบาๆ…ผมชอบความรู้สึกแบบนี้จัง




“กินได้ใช่มั้ย”

“ได้ครับ”

เรากลับลงมานั่งกินข้าวกันที่ห้องอาหารที่ด้านล่าง คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ มีเสียงดนตรีคลาสสิกเป็นซาวด์ให้รู้สึกผ่อนคลาย ผมกินสปาเก็ตตี้แสนหรูไปได้นิดหน่อยก็รู้สึกอิ่มเพราะแวะกินข้าวมาก่อนหน้ากับดรีมแล้ว

“ทำไมกินได้น้อย แล้ววันนี้ไปไหนมา”

“ผมอิ่มแล้วครับ วันนี้แวะไปตัดผมมาครับ”

 “กล้วย…ฉันไม่รู้ว่านายวางสถานะเราเป็นแบบไหน แต่ฉันอยากให้นายรู้ว่าระหว่างเรามันมมีอะไรมากกว่านั้นนะ ตอนนี้ฉันอาจจะพูดได้ไม่เต็มร้อยว่าฉันคิดยังไง แต่เรื่องของเรา…มันจะต้องดี”

น้ำเสียงจริงจังที่ถ่ายทอดมาทำให้ผมชะงักนิ่ง

“…”

ผมพูดอะไรไม่ออก การที่คุณธรรศพูดอะไรแบบนี้ต้องเหมือนการบอกสถานะและอาจจะตัดสัมพันแต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงนั้นเหมือนกับการอ้อนวอนอะไรสักอย่าง ยิ่งความหมายของคำพูดนั้นราวกับจะยื้อกันไว้ทั้งๆที่ผมต่างหากที่ควรจะทำทุกอย่างเพื่อยื้อความสัมพันธ์ของเราให้มันนานขึ้น…สับสนไปหมด

“ฉัน…”

“สวัสดีค่ะคุณธรรศ”

“ยัยอร…”

ทุกอย่างมลายหายไปเมื่อคนที่ผมไม่อยากเจอมาปรากฏตัวในเวลานี้ คุณอรที่มาพร้อมกับคุณอิฐ สีหน้าคุณอิฐดูไม่ดีเลย

“ฉันขอโทษว่ะเพื่อน อรกลับบ้าน”

“อะไรกันพี่อิฐ เจอคนรู้จักก็ต้องทักทายสิ แล้วนี่…มากับใครหรอค่ะ? หรือว่า…อ๋อ จริงๆสินะ”

“…”

คุณธรรศยังเงียบไม่ตอบอะไรผมเลยได้แต่นั่งนิ่งๆ คุณอิฐส่งสายตามขอโทษผมแล้วพยายามดึงคุณอรออกไป

“บรรยากาศคุ้นๆนะคะ”

“…”

“ดินเนอร์แสนหรูคำพูดที่ดูดี แล้วนี่เขาให้สร้อยหรือแหวนนายล่ะ หรือว่ายัง? โชคดีนะนายที่เขายังไม่ทิ้งน่ะ”

คุณอรไล่สายตามองไปทั่ว

“…พูดหมดรึยัง”

คุณธรรศที่นิ่งเงียบ อยู่ๆก็พูดขึ้นมา

“อะไรนะคะ”

“ผมถามว่าคุณพูดเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้วก็เชิญ อิฐพาน้องนายออกไปได้แล้ว”

“อืม”

คุณอรดูจะอึ้งไปกับกิริยาของคุณธรรศ คุณอิฐที่ตอนแรกแค่ดึงคุณอรเบาๆ กลายเป็นกระชากออกไปแทน จนคุณอรถลาออกไปโดยที่ไม่ทันได้พูอะไรอีก

“ไม่ต้องไปสนใจ เราก็กลับกันเถอะ”

ผมลุกเดินตามคุณธรรศออกมาเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร คุณธรรศดูนิ่งจนผมรู้สึกหวั่นในอก

“นายอาบน้ำนอนเลย ฉันขอทำงานอีกนิด”

พอกลับมาถึงห้อง คุณธรรศก็เดินแยกเข้าไปในห้องเล็กๆอีกห้องไป ผมก็เข้าไปอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอน ผมยังตัดความรู้สึกแปลกๆกับคำพูดคุณอรไม่ได้ หรือว่าการกินอาหารวันนี้จะมีอะไรมากกว่านั้น คุณอรอาจจะเคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนผมก็ได้ ยิ่งคิดยิ่งเวียนหัว วันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เลิกคิดแล้วพักผ่อนดีกว่า อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่มีทำให้ผมหลับลงไปทันทีที่หัวถึงหมอน ปิดการรับรู้ใดๆ

.

.

.

[ Thrust part ]   

ทำไมทุกครั้งที่พยายามจะทำอะไรมันถึงได้มีปัญหาเข้ามาตลอด ผมมองแหวนเรียบสองวงที่วางอยู่บนมือ มันเป็นแหวนที่ดูเรียบๆเพราะมีเพียงแค่เพชรเม็ดเล็กที่ฝังอยู่ในเนื้อแหวนไม่กี่เม็ด หน้าแหวนก็ไม่กว้างเกินไปจนดูเทอะทะทำให้ไม่สะดุดตาเท่าไหร่ แวบที่เห็นทำให้ผมรู้สึกว่ามันเข้ากับกล้วยมากๆ

…ไม่สะดุดตาแต่พอมองใกล้ๆกับรู้ได้ถึงคุณค่าของความรู้สึก…

ทั้งๆที่วันนี้จะใส่ให้อีกคน แต่ก็ต้องพังไม่เป็นท่า เมื่อช่วงเย็นก็ทีหนึ่งแล้วที่โทรไปแล้วผู้ชายคนอื่นรับ ก็พอรู้อยู่ว่าใคร แต่ก็อดหงุดหงิดจนเอาไปลงกับอีกไม่ได้ ผิดพลาดครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ…

แต่ทุกอย่างมีทางออก กำแหวนไว้ในมือแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน กล้วยหลับไปแล้ว ไวมาก นี่ก็เรื่องแปลกอีก อารมณ์กล้วยช่วงนี้ดูขึ้นๆลงๆเดาอะไรไม่ได้ อาหารก็กินได้น้อย นอนก็ไวดูเหนื่อยๆทุกวัน หรือจะทำงานหนักไป ตั้งแต่หายป่วยก็โหมงานหนัก คงต้องคิดใหม่ไว้อีกเรื่อง

ผมทิ้งตัวนั่งที่ข้างกายเล็กประคองจับมือบางให้เบาที่สุด บรรจงสวมแหวนไปทีนิ้วนางข้างซ้าย นิ้วกล้วยเรียวสวยราวกับมือผู้หญิง ขนาดแหวนพอดีกับที่กะไว้จริงๆ ผมกดจูบลงไปที่ข้อนิ้วเบาๆ แล้วเคลื่อนไปกดจูบที่หน้าผากมนไล่ลงมาที่ริมฝีปากเล็กที่ผมสัมผัสมาไม่รู้กี่ครั้ง ทั้งๆที่เป็นคนไม่ค่อยจูบสักเท่าไหร่ แต่พอเป็นกล้วยกลับรู้สึกที่อยากจะทำในสิ่งต่างๆเสมอ

…หึ กล้วยคงไม่มีวันได้เดินออกไปจากชีวิตผมแน่ แม้แต่ความตายก็อย่าได้บังอาจเชียว…

…ของผมคนเดียว… 

  [ End Thrust part ]

----------------------------> TBC.

ครบแล้วค่าาาาา ครึ่งหลังก็ามที่เห็นค่ะ หวานพอมั้ยเอ่ย ตอนนี้อยากตบคนมาากค่ะ! หมั่นไส้คนด้วย อะไรจะแบบ...ไม่พูดเยอะเนอะ เดี๋ยวรำคาญกัน เจอคำผิกสะกิดเราเลยนะ


ฝากช่องทางติดต่อเรา คือ ทวิตเตอร์นะ เพิ่งจะกลับมาเล่น มีอัพเดตเล็กๆน้อยๆตามอารมณ์ อาจจะมีสปอยนิยายนิดๆหน่อยให้กระชุ่มกระชวยนะ ทวงนิยายหรือชวนคุยได้สัพเพเหระมาก ตามสไตล์คนขี้เพ้อไร้สาระ คิๆ 


@Myheart_wall

ปล.อย่าลืมเม้นและกดถูกใจให้ด้วยนร้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #46 iXxoPw (@iXxoPw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 20:57
    หนูรอไรท์ที่ตลิ่งทุกวันเลยยยยยย
    #46
    1
    • #46-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 19)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:37
      ฮืออออออ เค้าจะรีบพายเรือให้ไวเลยยย
      #46-1
  2. #45 iXxoPw (@iXxoPw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 05:57
    รออออออค่าาาาา
    #45
    1
    • #45-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 19)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:36
      ค่าาาาาาาาา
      #45-1
  3. #44 siradanancha (@siradanancha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    รอค่ะ ชอบเรื่องนี้ อัพบ่อยๆนะคะชอบมากก ก.ล้านตัว55
    #44
    1
    • #44-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 19)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:36
      จะพยายามมาให้ไวค่าาา
      #44-1