รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    11 พ.ค. 61

​ตอนที่ 13

“รถของโรงแรมมาแล้ว ไปกันก่อนมั้ย”

สายตาคมที่มองมาทำเอาผมรู้สึกประหม่า

“กลับเลยก็ได้ กล้วยกลับพร้อมกันมั้ยครับ”

ผมพยักหน้าตอบรับคุณอิฐแล้วเดินตามไปขึ้นรถกลับโรงแรม มีหลายคนที่มาที่รถแล้วเหมือนกัน

“กล้วยเดินใกล้ๆเราะได้ไม่หลุดไปนั่งคันอื่นอีก”

ผมเดินใกล้ๆดรีมเพื่อจะขึ้นรถ

“ไปนั่งกับพี่สิกล้วย ดรีมด้วย”

พี่รันดึงผมกับดรีมออกจากแถวที่ต่ออยู่ไปขึ้นรถอีกคัน ผมตัวเกร็งอีกครั้งเมื่อต้องนั่งที่เดิมในสภาพเดิม แต่รอบนี้คนบนรถพากันคุยไปเรื่อยเปื่อยบวกกับดรีมอยู่ด้วยทำให้ผมลดความประหม่าลงไปบ้าง จนมาถึงโรงแรมก็พากันแยกเข้าห้องนอน

“กล้วย ดรีม เดี๋ยวย้ายไปนอนอีกห้องนะ”

ผมกับดรีมที่กำลังจะเข้าห้อง มองพี่แจงที่กลับมาก่อน

“ทำไมอ่ะพี่แจง”

ดรีมถามออกไป

“พอดีห้องมีปัญหานิดหน่อยน่ะ”

สีหน้าพี่แจงดูกังวลจนผมรู้สึกแปลกๆ

“แล้วจะให้ผมกับดรีมนอนที่ไหนอ่ะพี่แจง”

“อันนี้คีย์การ์ดใหม่ กล้วยกับดรีมนอนแยกกันนะ”

ผมรับคีย์การ์ดมาจากพี่แจง ผมกับดรีมกลับเข้าห้องไปเก็บของ บอกพี่รันแล้วออกจากห้องมา

“ห้องอยู่ข้างกัน ค่อยมาคุยกันก็ได้เนอะ”

ผมกับดรีมแยกเข้าห้อง ห้องใหม่ที่ผมได้เป็นเตียงเดี่ยวเหมือนเดิมแต่มีแค่สองเตียง แสดงว่าต้องมีอีกคนมานอนกับผมด้วย ขนาดห้องกว้างพอๆกับห้องเดิม ผมไปดุที่หน้าต่าง วิวดูสวยกว่าห้องเก่ามากมากมองเห็นทะเลชัด แล้วยิ่งห้องผมอยู่ริมสุดทำให้ดูเงียบมากๆ ผมเก็บของเข้าตู้โดยแบ่งที่ไว้สำหรับอีกคนนึง

ติ๊ด! แกร็ก

เสียงสแกนบัตรกับเปิดประตูห้องทำให้ผมรีบมองไปที่ประตู แล้วก็ต้องตาโตเพราะคนที่กำลังเข้าห้องมา

คุณอิฐ!

ผมนอนกับคนระดับผู้บริหารหรอ

“อ้าวกล้วย ฮะๆ”

ผมรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“คุณอิฐไม่ได้นอนคนเดียวหรอครับ”

“เปล่าหรอก พอดีห้องมีปัญหานิดหน่อย”

คุณอิฐเก็บของเข้าตู้ ผมกับคุณอิฐคุยกันไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะผลัดกันไปอาบน้ำแล้วมานอน

“ผมปิดไฟเลยนะ แต่ขอเปิดหัวเตียงหน่อย”

“ปิดได้เลยครับ”

ผมหลับตาลงเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ก็ยังได้ยินเสียงก๊อกแก็กเรื่อยๆ คุณอิฐคงจะทำงาน ไม่นานผมก็สู่ห้วงนิทราจบวันของการเดินทาง

.

.

.

ติ๊ง!

[“นอนไปแล้ว เข้ามาได้เลย”] from It

[“โอเค ขอบใจมาก”] send to It

.

.

.

“อันนี้การ์ดห้องฉัน”

“อืม”

“โชคดีมึง”

ร่างสูงหายเข้าไปในห้องที่เพิ่งจะรับคีย์การ์ดจากเพื่อนมา ที่ต้องทำแบบนี้เพื่อให้เหยื่อตายใจเพราะจากครั้งก่อนที่ผมนอนด้วยเหมือนเจ้าตัวจะนอนไม่ค่อยหลับ เพราะงั้นจะค่อยๆขยับแผนการไปเรื่อยๆ แต่ให้พ้นคืนนี้ไปก่อนเถอะ ไม่รอดแน่!




@เช้า

เฮือก!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันที่ค่อนข้างจะพิลึก ผมจำคร่าวๆได้ว่าฝันเห็นพ่อกับแม่กำลังอุ้มเด็กอยู่ มันเป็นฝันที่ค่อนข้างจะแปลกเพราะผมไม่ฝันถึงพ่อกับแม่มานานมาก แล้วยิ่งเด็กที่ท่านทั้งสองกำลังอุ้มนั่นคืออะไร ผมมึนเบลอไปสักพักก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ภายในห้องยังมืดสนิทมีเพียงแสงที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างมาเล็ก ผมควานหาโทรศัพท์มาดูนาฬิกา

@05.15 น.

เช้าแล้ว ผมวัดอุณหภูมิแล้วค่อยๆขยับตัวไปที่ระเบียงพยายามทำทุกอย่างให้เงียบมากที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนอีกคนในห้อง ผมมองออกไปที่รอยต่อระหว่างทะเลและท้องฟ้า แสงรำไรของดวงอาทิตย์ค่อยๆโผล่พ้นน้ำขึ้นมาทีละน้อย  ผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้เห็นภาพที่สวยงามขนาดนี้ ครั้งสุดท้ายที่มาทะเลคือตอนรับน้องสมัยเรียนมหา’ลัย ก็นานพอสมควรแล้วครั้งนั้นก็เหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นมาดูพระอาทิตย์ตกในยามเช้าแบบนี้

หมับ!

“อะ…อืมมมมม”

แรงกอดจากด้านทำให้ผมตกใจหันไปแต่ก็ถูกปิดปากด้วยริมฝีปาก ผมพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล รสจูบนุ่มนวลจนพาให้ใจผมละลาย ยิ่งรับรู้ว่าเป็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ตอนนี้ก็ยิ่งปล่อยตัวปล่อยใจไป ไม่สนความรู้สึกสับสนกับการปรากฏตัวของคนตรงหน้าที่ค่อยๆถอนริมฝีปากออกไป

“คุนธรรศ…อือ อืม”

ริมฝีปากร้อนประกบลงมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนาแค่ไหนรู้แค่ว่าถูกดันตัวกลับเข้ามาในห้องแล้วถูกดันให้นอนลงบนเตียงนุ่ม

“ม…ไม่ครับ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมปฏิเสธ นั่นทำให้คนที่ค่อมทับผมอยู่จ้องหน้าผม

“ทำไม”

“ผมมีนัดครับ”

ผมนัดกับดรีมไว้ว่าจะเล่นน้ำกัน

“แต่ฉันอยาก”

!!!!!

“อืมมมม อื้อ อื้มม”

.

.

.

“ลงมาช้าจังกล้วย”

ผมเดินเข้าห้องอาหารมาก็เจอพี่รันที่หน้าห้องอาหารพอดี

“พี่รันก็ลงมาช้าเหมือนกันนะครับ”

ผมถามคำถามกลับไปแทน

“แฮะๆพี่ตื่นสายนิดหน่อย”

ผมยิ้มให้พี่รันแล้วเดินตักอาหารเช้าไปเรื่อยๆแล้วมานั่งที่โต๊ะว่าง

“พี่นั่งด้วยนะ”

พี่รันนั่งลงตรงข้ามผม

“ผมนั่งด้วย”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย ผมรีบก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าให้หมด แต่รีบเกินไปมันเลยเลอะปาก

“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้กล้วย”

พี่รันขำผมแล้วยื่นทิชชู่มาให้ผม ผมรับมาเช็ด

“น้ำ/น้ำ”

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันพร้อม น้ำสองแก้ววางตรงหน้าผม มีน้ำเปล่ากันน้ำใบเตย กลิ่นหอมทำเอาผมรู้สึกสดชื่นเลยเอาแก้วน้ำใบเตยขึ้นมากิน โดยไม่ได้มองคนวางแก้วน้ำเพราะเอาแต่รีบกินอาหาร และนั่นเป็นเรื่องที่พลาดมากเมื่อผมเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าที่ดูไม่พอใจมากๆของคุณธรรศแล้วก็มือหนาที่วางข้างแก้วน้ำเปล่าและที่ตรอกย้ำความชัดเจนคือ…

“สดชื่นมั้ยกล้วย พี่เห็นเขาเพิ่งเติมเลยเอามาฝากด้วย”

“สดชื่นครับ”

ผมหยิบน้ำเปล่ามาจิบด้วย สีหน้าคุณธรรศผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อย ผมเลยกระดกน้ำจนหมดแก้วเลย อิ่มเต็มท้องพอดี




“กล้วยมาแล้วมาเล่นน้ำกัน”

ผมเดินตามแรงลากของดรีมมาที่สระน้ำ

“ไม่ลงทะเลกันหรอ”

ผมถามอย่าสงสัยที่เห็นพี่แจงกับพี่พลอยลอยคออยู่ในสระ

“ค่อยลงอ่ะ แดดยังร้อนอยู่”

“มาช้านะกล้วย ลงเลยๆ”

พี่พลอยกวักมายิกๆให้ผมลงน้ำ ผมถอดเสื้อล้างตัวแล้วลงสระไปเล่นน้ำ

“กล้วยขาวมาก ผิวดีกว่าพี่อีก”

พี่แจงเอามือจิ้มๆที่แขนผม

“จริงพี่แจง แต่ทั้งกล้วยทั้งดรีมอ่ะ ผิวดีทั้งคู่เลย”

“ชะนีอิจแรง”

ท่าเบะปากมองบนของพี่แจงพาเอาฮากันทั้งสระ เสียงแซ็วดังไปตลอดการเล่นน้ำก่อนจะซาลงไปเพราะแต่ละคนพากันวิ่งลงทะเล

“ไปลงทะเลกันกล้วยแดดร่มแล้ว”

ผมขึ้นจากสระเตรียมเดินลงทะเลแต่อยู่ๆก็มีบางอย่างโป๊ะลงบนหัวผม กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอันคุ้นเคยทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่อยู่บนหัวผมคือเสื้อยืดของผมเอง

“ใส่เสื้อซะ”

ผมจับเสื้อตัวเองไว้แล้วหันไปมองคนที่เดินไปแล้ว แผ่นหลังกว้างมีหยดน้ำเกาะพราวก่อนร่างสูงจะลงไปในสระน้ำ ผมใส่เสื้อของตัวเองแล้ววิ่งลงทะเลตามดรีมที่ลงไปก่อนแล้ว ผมไม่รู้ว่ามีคนเห็นเหตุการณ์กี่คนแต่น่าจะทั่วถึงเพราะพอลงมาที่ทะเลแล้ว

“คุณธรรศมีอะไรรึเปล่า แล้วกล้ยวใส่เสื้อทำไมอ่ะ”

“นั่นสิ คุณธรรศเอาเสื้อมาให้กล้วยทำไม”

ผมไม่รู้จะตอบยังไงดีเลยสั่นหัวไป ทุกคนพอไม่ได้คำตอบก็หันไปเล่นน้ำทะเลกันดังเดิม

.

.

.

หลังจากเล่นน้ำทะเลกันไปพักใหญ่ ผมก็ขอตัวขึ้นห้องพักเพราะเล่นต่อไม่ไหวแล้ว ผมเดินเข้าลิฟท์แล้วกดชั้นของตัวเอง ลิฟท์หยุดก่อนชั้นที่ผมจะออกหนึ่งชั้น

“ขอบคุณมากเลยนะคะ”

จุ๊บ!

หัวใจผมเหมือนหยุดนิ่ง ร่างสูงเดินเข้าลิฟท์มา ภาพที่เห็นเหมือนฝังติดเข้าไปในใจ คุณธรรศกับคุณอร ผมยืนนิ่งไม่ขยับตัวจนลิฟท์เปิดออกอีกครั้งเมื่อมาถึงชั้นของผม หลังผมถูกดันให้ออกจากลิฟท์ด้วยมือหนา แต่ร่างกายเหมือนไปเองคือก้าวเดินเร็วขึ้นให้ออกห่างจากสัมผัสนั้น ผมรีบไขประตูเข้าห้องไปแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าห้องที่ผมอยู่นั้นก็มีคนที่เดินตามเข้ามาอยู่ร่วมด้วย

“กล้วย”

ผมเดินเข้าห้องน้ำปิดล็อคไม่สนใจเสียงเรียกชื่อของตนเอง ทันทีที่เข้ามาในห้องน้ำ น้ำตาก็ค่อยๆไหลลงมา ผมพยายามเก็บเสียงสะอื้นร้องไห้ให้เบาที่สุด น้ำตายังไหลออกมาเรื่อยๆจนต้องเข้าไปยืนใต้ฝักบัวเพื่อหลอกตัวเองว่าไม่ได้กำลังร้องไห้ ไม่ได้เสียใจ เพราะเผื่อใจไว้แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอแบบตรงๆแบบนี้

คุณอรที่จุ๊บเข้าแก้มของคุณธรรศที่ยืนนิ่งๆไม่มีอาการใดๆแสดงออกมา ภาพที่ผมเห็นนั้นทำให้ผมไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นของทั้งสองคนไม่อยากจะจิตนาการ แต่มันก็ยังคิด ทำไมสองคนนั้นมาอยู่ด้วยกันได้? ไหนที่คุณอรจะไม่ได้ร่วมทริปไง?

เหตุการณ์และความรู้สึกเมื่อเช้าวาบเข้ามาในหัว ยามเมื่อที่ริมฝีปากคู่นั้นพรมจูบไปตามร่างกายผม สัมผัสของมือคู่หนาที่ฟ้อนเฟ้นไปทั่วร่างและยังสัมผัสอื่นๆอีก ต้องลบออกไป ตั้งสติคิดแค่ว่าเราเผื่อใจไว้แล้ว ยังไงมันก็ต้องเกิด คำพูดที่แสดงความต้องการเพียงแค่อยากก็ได้ยินนี่ แค่เจอแบบนี้เองต่อไปพอโดนเบื่อแล้วมันจะยิ่งกว่านี้นะ หลอกตัวเองไปซ้ำๆแบบนั้นไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่แล้ว

ก็อกๆ ก็อกๆ

“กล้วย”

เสียงเรียกชื่อจากด้านนอกเหมือนเสียงของดรีม แต่ดรีมจะมาอยู่นี่ได้ไง

“กล้วย เราดรีมเองนะ”

เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ผมมั่นใจ ผมรีบจัดการตัวเองแล้วรีบออกมาหาเพื่อน 

“กล้วยอาบน้ำตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย! ตัวซีดหมดเลย!”

ผมส่งยิ้มให้ดรีมบางๆ ต่อให้เรื่องก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น ผมไม่ยากให้ดรีมเป็นห่วง

“เราอาบน้ำเพลินไปหน่อย แหะๆ”

“ไปแต่ตัวเลยเดี๋ยวเรารอ จะได้ไปหาไรกินกัน”

ผมแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะพากันออกมาที่ล่างบริเวณหาดของโรงแรม มีโต๊ะจัดวางเรียงรายไปทั่ว มีอาหารวางเรียงกันเป็นระเบียบบนโต๊ะยาว พนักงานบริษัทหลายๆคนยืนเลือกอาหารอยู่

“เดี๋ยวตักพวกของย่างเอง กล้วยตักอาหารสำเร็จล่ะกัน โต๊ะเราอยู่นั่น”

ผมมองไปที่โต๊ะที่ดรีมบอกก็เห็นพี่พลอยโบกมือหยอยๆอยู่ ผมยิ้มให้พี่พลอยแล้วไปไล่เดินตักอาหาร แต่สายตาก็ไปสะดุดกับโต๊ะที่อยู่ติดกับโต๊ะผม คุณธรรศ คุณอิฐ และคุณอร


----------------------------> TBC


โกรธเฮียแรง!!!!! มาช้าหลายไปหลายยยยยวัน ขออภัยในความล่าช้าทุกสิ่งค่าาา ใครหมั่นใส้ใครรู้สึกยังไงเม้นไว้เลยและกดถูกใจให้ด้วยนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจค่าาาา ตอนนี้ไม่มีเอ็นซีนร้าาาา

ปล.ยังไม่ได้เช็คคำผิด เจอสะกิดเราหน่อยนร้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #19 oKisSaTen123 (@OoKAWAIoO) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 03:15
    ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไปจ้าา
    #19
    1
  2. #18 nampanda (@enderphum) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:46
    คุณธรรศใจร้ายกับน้อง TT
    #18
    1
    • #18-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 14)
      1 มิถุนายน 2561 / 20:23
      นิสัยไม่ดีเลยนอะ!
      #18-1
  3. #17 PP1aGT7 (@PP1aGT7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:48
    คุณธรรศ!!
    #17
    1