ตอนที่ 9 : บทที่ ๓ (๑๐๐%) Heart racing

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

โทรศัพท์จากเปรมสินีเมื่อเที่ยงบอกว่าเพื่อนชาวต่างชาติของเธอกำลังเดินทางมา รมิตาจึงออกจากสำนักงานเล็กๆ หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับเพื่อรอรับแขก

พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทฉัน แกต้องดูแลด้วยตัวเองนะรุ้ง แล้วเดี๋ยวเลิกงานแล้วฉันไปรับทุกคนไปกินข้าวกัน'

ถ้อยความกำชับย้ำเตือนให้เธอยิ่งตื่นเต้น ไม่รู้เป็นเพราะจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตากับเพื่อนหรือเพราะหน้าที่ที่เพื่อนฝากฝังก็สุดรู้ เพิ่งนึกได้ว่าตนลืมถามเรื่องรถราพาหนะของแขกกับเพื่อนก็เมื่อแว่วเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มอยู่หน้ารั้ว ตามด้วยเสียงพูดคุยภาษาอังกฤษแว่วดังใกล้เข้ามา

รมิตาขยับเปิดทางให้ลูกน้องทำงานสะดวก หญิงสาวในเสื้อผ้าฝ้ายสีเหลืองสดกำลังจะเดินออกไปหมายรอแขกของเพื่อนตน ไม่ได้เงยหน้ามองหนุ่มสาวต่างชาติที่เดินสวนไป

บ้านชายคลองโฮสเทล' มีลักษณะเป็นบ้านสมชื่อ ถูกปรับปรุงจากบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้ให้ร่วมสมัยและใช้ประโยชน์จากพื้นที่ใช้สอยอย่างคุ้มค่า ด้านหน้าเป็นสนามหญ้าขนาดย่อมที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ ที่นี่ไม่มีที่จอดรถให้บริการ รถจักรยานยนต์ตัวถังเปลือยสองคันที่จอดชิดริมรั้วจึงเปรียบเสมือนสิ่งแปลกปลอม อีกด้านของสนามที่ติดคลองมีชานไม้ยกพื้นสำหรับตั้งชุดโต๊ะเก้าอี้หกชุด เป็นทั้งจุดบริการอาหารเช้าและดึกดื่นค่ำคืนโต๊ะเก้าอี้เหล่านั้นมักถูกนำมาต่อกัน นักท่องเที่ยวจากชาติต่างๆ ที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อนตั้งวงสรวลเสเฮฮา มีลูกชายเจ้าของสถานที่เป็นตัวตั้งตัวตี

ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ยายรุ้ง ฉันฝากแกแล้วใช่ไหม ทำไมแกทำแบบนี้" เปรมสินีส่งเสียงแหลมไปตามสาย

เดี๋ยวปูเป้ รุ้งทำอะไร ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

ใช่สิ แกไม่ได้ทำอะไรเลย เพื่อนฉันไปถึงแล้วเนี่ย"

หา!”

มาถึงแล้วแต่นอกจากนักท่องเที่ยวที่มาฝากกระเป๋าเมื่อเช้าก่อนถึงเวลาเช็กอินก็มีแต่แก๊งมอเตอร์ไซค์ที่เพิ่งมาถึงนี่น่ะสิ รมิตาถึงกับต้องถามเพื่อความแน่ใจ

เพื่อนปูเป้ที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาน่ะเหรอ"

น่าจะใช่ เห็นเขาบอกว่าชอบขี่มอเตอร์ไซค์ อะไรกัน นี่แกไม่ได้มองหน้าแขกไปใครมาเลยเหรอ"

หึ เป้ไม่ได้ส่งรูปมา รุ้งจะไปรู้ได้ไงเล่า แค่นี้ก่อนนะ"

ย่ะ รีบไปดูแลดีๆ เลย"

รมิตารีบก้าวขึ้นบันไดขั้นเตี้ยที่ขนาบด้วยอ่างบัว เธอลดฝีเท้าลงเป็นเดินเมื่อพบว่าบริเวณส่วนต้อนรับมีนักท่องเที่ยวต่างชาติสามคนยืนจับกลุ่มคุยกัน ในมือของชายสองหญิงหนึ่งถือแก้วน้ำรากบัวซึ่งเป็นเวลคัมดริงก์ของที่นี่ หญิงสาวที่หันมาทางเธอมีผมตรงยาวสีบรูเน็ตต์ รูปร่างสะโอดสะอง ส่วนชายหนุ่มทั้งสองมีรูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังของพวกเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ชายคนที่มีผมสั้นกว่าคุ้นตาเธออย่างไรชอบกล

แขกของคุณปูเป้ค่ะคุณรุ้ง" กัลยา...พนักงานต้อนรับคนหนึ่งกระซิบกระซาบ

คีย์การ์ดล่ะจ๊ะ"

หลังรับคีย์การ์ดห้องพักสองห้องจากพนักงาน รมิตาจึงเดินไปหาชาวต่างชาติที่เพิ่งมาถึง ก้อนเนื้อในอกโลดแรงขึ้นแค่เพียงเห็นต้นแขนกำยำในระยะสายตาเดียวกับระยะห่างในลิฟต์ เธอต้องดึงสายตามองใบหน้าสะสวยของนักท่องเที่ยวสาวแทน

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อรมิตา เป็นเพื่อนของปูเป้ที่จะดูแลพวกคุณ" เธอแนะนำตัวในภาษาอังกฤษให้เรานำกระเป๋าไปเก็บยังห้องพักให้ไหมคะ"

ก่อนจะมีใครตอบรับ ชายหนุ่มทั้งสองก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว รมิตาแย้มยิ้มให้ชายผมยาวประบ่า หนวดเคราหนายิ่งทำให้ใบหน้าคมอย่างคนเชื้อสายลาตินเข้มขึ้นอีก แล้วเมื่อเลื่อนสายตาไปยังคนข้างๆ สีหน้าแย้มเยื้อนอย่างเป็นมิตรก็แปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

รมิตาชักสายตากลับจากรอยยิ้มละลายใจ หัวใจเต้นกระตุกจนพาลให้ท้องไส้ปั่นป่วน เธอต้องบีบมือเข้าหากันแน่น กัดฟันข่มความประหม่า

ไม่เป็นไรครับ คุณนำไปที่ห้องพักก็พอ" เสียงทุ้มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาเสมอ

หญิงสาวพยักหน้างกๆ เงิ่นๆ เธอเสดันแว่น ยังคงเลี่ยงสบตาสีฟ้าที่ตนใฝ่ฝันถึงอยู่เป็นเดือนๆ ขณะผายมือเชิญแขก ก่อนเดินนำพวกเขาไปยังห้องพักที่จัดเตรียม

ภายในโฮสเทลประกอบด้วยห้องพักสามประเภท ห้องพักที่ได้รับความนิยมสูงสุดคือชายคลองสวีต' ซึ่งมีเพียงสองห้องเท่านั้น มีระเบียงส่วนตัวริมคลอง ส่วนห้องพักที่เหลือเป็นวิวสวนและห้องพักวิวคลองชั้นบน เมื่อไม่ต้องสบตาสีฟ้าคู่นั้น รมิตาก็พอจะประคองสติทำหน้าที่พนักงานที่ดีได้

ห้องชายคลองสวีตของเราเหลือว่างห้องเดียวค่ะ อีกห้องฉันจองเป็นห้องวิวสวนติดกันให้ว่าพลางทาบคีย์การ์ดกับเครื่องสแกน เธอเปิดประตูห้องสวีตเข้าไปแล้วตรงไปเปิดผ้าม่านสีขาวจากหน้าต่างขนาดเต็มบาน เผยให้เห็นระเบียงไม้ริมคลองที่มีโซฟาหวายบุนวมตั้งอยู่

วาว บรรยากาศดีมาก"

ท่าทางตื่นตาตื่นใจของนักท่องเที่ยวสาวเรียกรอยยิ้มของเจ้าของสถานที่ให้กว้างขึ้น เธอเลือกที่จะปล่อยสายตาให้เคลื่อนตามร่างระหงเพื่อไม่ต้องสบตาใคร

แซม…”

หัวใจรมิตากระตุกวูบทันทีที่เจ้าของเสียงหวานตรงไปกอดแขนล่ำสันด้วยท่าทางออดอ้อน เธอต้องเบือนหน้าหนี จู่ๆ ก็อึดอัดจนพานหายใจไม่ออก อยากก้าวพ้นไปจากห้องนี้ก็ติดที่ชายหญิงซึ่งยืนขวางประตู

ได้ได้ฉันรู้อยู่แล้วว่าเสียงเดียวยังไงก็แพ้พวกนายสองคน" เขาตอบกลั้วหัวเราะ แล้วจึงเอ่ยคำชวนที่ทำเอาสาวไทยตื่นตกใจไปเถอะรุ้ง ไหนห้องผม"

ชื่อของเธอออกมาจากปากเขาชัดเจนราวกับผู้พูดฝึกออกเสียงคำนี้นับร้อยนับพันครั้ง จากที่คิดว่าเขาควงสาวมาเย้ยกลับกลายเป็นความอ่อนไหว ผีเสื้อในท้องพากันกระพือปีกบินจนเท้าเธอคล้ายจะไม่ติดพื้น รมิตาแทรกกายผ่านร่างสูงใหญ่ออกไปยังอีกห้องหนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกรวบรวมสติปฏิบัติต่อเขาเช่นแขกทุกคน

ชากาแฟบนโต๊ะและเครื่องดื่มในตู้เย็นฟรีทั้งหมดค่ะ วันต่อมาแม่บ้านจะนำน้ำเปล่าและเครื่องดื่มที่พร่องมาบริการเพิ่ม ส่วนผ้าขนหนูและไดเป่าผมอยู่ในตู้ใต้อ่างล้างหน้าค่ะ"

อือฮึ" เขาพยักหน้ารับรู้ แต่คิ้วยังขมวดน้อยๆ

อ้อ ถ้าต้องการสั่งอาหารกดหมายเลขภายในที่บอกไว้ในรายการอาหารได้นะคะ ครัวปิดหกโมงเย็น" หญิงสาวเอ่ยรัวพร้อมกับหวังให้เขาขยับหลบจากประตูเสียที

เวลคัมดริงก์เมื่อกี้เป็นน้ำอะไรน่ะ ผมเพิ่งเคยกิน หอมหวานดี"

กลับเป็นรมิตาที่ย่นคิ้วแปลกใจบ้าง เธอคาดไม่ถึงกับคำถามน้ำรากบัวค่ะ"

โลตัส รูต…” เขาทวนคำอย่างเหลือเชื่อจริงหรือ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ขึงตา อ้าปากด้วยความอัศจรรย์ใจ คนมองอดยิ้มขันไม่ได้ ต่อเมื่อเขาค่อยๆ คลี่ยิ้มเช่นกัน แก้มสาวก็ร้อนซู่ขึ้นมา

เพื่อนคุณบอกว่าเย็นนี้จะมารับพวกผมกับคุณไปกินข้าวด้วยกัน" แซมเกริ่นเชิงถาม

ค่ะ ฉันต้องขอตัวก่อน"

เมื่อได้คำตอบที่พอใจเขาจึงไม่พยายามรั้งเธอไว้อีก ชายหนุ่มต้องสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงไม่ให้หมุนร่างอวบอิ่มมาเกี่ยวกระหวัด เต้นรำไปตามจังหวะที่เขาชักนำ ขณะเปิดทางให้เจ้าหล่อนเดินผ่านเขาออกไป

 

เสียงสัญญาณรอสายดังไม่ทันใจที่เต้นรัว รมิตาต้องการคำอธิบายว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นมาอย่างไร ทำไมนักเต้นหล่อลากของเซเวนวันเดอร์สจึงเป็นเพื่อนเปรมสินีไปเสียได้ แล้วพวกเขามาที่นี่เพื่อท่องเที่ยวจริงหรือ หรือว่า

อึ๋ย หยุดความคิดเข้าข้างตัวเองเดี๋ยวนี้นะยายรุ้ง เขาไม่ได้ตั้งใจมาหาเธอหรอก

รมิตาสั่นศีรษะขับไล่ความคิด คนคนเดียวที่จะให้คำตอบได้คือคนที่รับสายด้วยน้ำเสียงลากยาวยียวน

ฮัลโหลลล"

ไม่ต้องเลยนะปูเป้ รุ้งไม่ขำด้วยหรอก ทำอะไรไม่เคยปรึกษากันเลย ถ้ารุ้งเกิดหัวใจวายจะทำยังไง"

โอ๋ๆ แค่นี้ถึงกับหัวใจวายเลยเหรอจ๊ะ ยายป้าเปรมสินีปลอบโยนกลั้วหัวเราะ

ปูเป้ไปรู้จักมักจี่กับเขาได้ยังไง ไปล่อลวงท่าไหนเขาถึงมาพักที่นี่ แล้วผู้ชายอีกคนเป็นนักเต้นเซเวนวันเดอร์สเหมือนกันใช่ไหม รุ้งคุ้นหน้าเขา"

โอ๊ย ทีละคำถามสิ" ปลายสายโอดครวญรุ้งลืมไปแล้วหรือว่าแซมเป็นเพื่อนข้างห้องฉัน ทำไมฉันจะหาโอกาสสนิทกับเขาไม่ได้ล่ะ จริงไหม ฉันไม่ได้ล่อลวงเขามาเที่ยวกรุงเทพฯ สักนิด แค่เล่าให้ฟังว่าแกมีโฮสเทลริมคลองบางกอกน้อย อีตาแซมก็แทบบึ่งรถมาแล้ว เดือดร้อนฉันเนี่ยต้องจองห้องให้"

คนฟังทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่เชื่อถือ ทั้งที่ปักใจเชื่อเพื่อนไปแล้วทั้งใจ เธอนั่งบีบเนื้อบีบตัวข้างโต๊ะประชุมเล็กภายในสำนักงาน

ซักฟอกฉันหนำใจหรือยัง ให้ฉันลาออกจากงานไปให้แกซักเลยไหม"

ไม่ต้องทำขึงขังกลบเกลื่อนเลย รุ้งไม่กวนแล้ว"

แหม เดี๋ยวนี้รู้ทันเว้ย" เพื่อนสาวสัพยอกแล้วเย็นนี้อย่าลืมแต่งตัวสวยๆ นะจ๊ะ สักทุ่มนึงไปรับ ฝากบอกแซมกับเพื่อนเขาด้วย"

สายตัดไปแล้ว ทว่าหัวใจรมิตาไม่ได้สงบลงเลย ยิ่งเพื่อนพูดเหมือนชายหนุ่มตั้งใจมาหาเธอ จินตนาการก็ข้ามขั้นไปไกลจนก้อนเนื้อในอกพาลหวิวไหว ใจหนึ่งหวาดกลัวความผิดหวัง อีกใจก็ปรารถนาจะสนองตอบมิตรจิตมิตรใจของเขา ตามแต่เขาจะพาเธอไปหยุดที่จุดไหน

เสียงสนทนาสลับกับเสียงหัวเราะแว่วดังจากสวนมาถึงออฟฟิศเล็กๆ หญิงสาวลุกไปแง้มม่านดูก็เห็นสองหนุ่มนักเต้นกับเพื่อนสาวยืนคุยกันอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ แซมตวัดแจ็กเก็ตหนังสีดำมาสอดแขนเข้าไป เขาโบกมือให้เพื่อนนำไปก่อนแล้วสวมหมวกกันน็อกสีดำด้านเต็มใบ ร่างสูงใหญ่ตวัดขาคร่อมรถจักรยานยนต์อีกคัน ก่อนบิดเครื่องออกไป

 เออหนอ จะดีสักแค่ไหนถ้าเธอได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันนั้น ตะลอนเที่ยวกับชายในฝัน มีอิสระที่จะคิดทำสิ่งใด คงเหมือนฝันเป็นจริงเชียวล่ะ

....................................

งุยยย รุ้งจะมีวันที่ใฝ่ฝันรึเปล่าหนอออ

แซมก็ขยันอ่อยเหลือเกินนน ไรต์จะไม่ทน!

อยากบอกว่าเรื่องนี้ดำเนินเรื่องเร็วนะคะ ไม่อยากให้พลาดสักตอนจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

323 ความคิดเห็น

  1. #36 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 23:28
    ิว้าว พี่แซมตามมาถึงที่
    รุ้งเอ้ยจับให้มั่นนะ
    #36
    1
    • #36-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 9)
      3 สิงหาคม 2561 / 12:52
      55 ตาแซมมากกว่าค่ะต้องจับให้มั่น
      #36-1
  2. #34 jeauan (@jeauan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 18:11
    เขาได้กันแล้ว กรี๊ดๆๆๆๆๆ
    #34
    3
    • #34-1 jeauan (@jeauan) (จากตอนที่ 9)
      2 สิงหาคม 2561 / 18:12
      **ได้เจอกัน** เกลียดgoogle keyboard ชอบแก้ประโยคที่พิมพ์เรื่อยเลย
      #34-1
    • #34-2 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 9)
      2 สิงหาคม 2561 / 19:24
      5555 ผิดได้น่ารักมากค่ะ ไรต์อยากให้พวกเขาได้(เจอ)กันเหมือนกันค่ะ อิอิ
      #34-2