ตอนที่ 5 : บทที่ ๑ (๑๐๐%) Destiny

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงจ๊อกเกอร์สีเทา แม้ไม่ได้เซ็ตผม รมิตาก็จดจำใบหน้าที่หลอกหลอนเธอตลอดสองวันนี้ได้ขึ้นใจ หากคราวนี้ดวงตาสีฟ้าอ่อนไม่ได้เจือรอยแย้มหัว แต่กลับเบิกกว้างไม่ต่างจากเธอ

ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลงอีกครั้ง เป็นชายหนุ่มที่หลุดออกจากภวังค์ เขากดปุ่มด้านนอกแล้วแทรกกายเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสเต็ปเต้นรำ

โชคชะตาหรือแก๊งสามช่า! ทำไมถึงได้เล่นตลกกับเธอแบบนี้หรือนี่คือผลพวงของการท้าทายโชคชะตา รมิตาไม่รู้ว่าควรกรีดร้องดีใจหรือร้องไห้ให้กับความไม่เอาไหนของตัวเองดี ยิ่งเขายืนอยู่ข้างๆ ในลิฟต์ตัวเดียวกันเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาสูงกว่าเธอราวหนึ่งฟุตราวหนึ่งร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตร ไหนจะมัดกล้ามเนื้อบนบ่า หัวไหล่ และต้นแขนนั่น เธอจะเอาสติที่ไหนพูดจาได้อีก

มีร้านขายยาใกล้ๆ แถวนี้ไหมครับ"

เอ๋หญิงสาวเผลอนิ่วหน้าเอียงคอมองเจ้าของคำถามเล็กน้อย แล้วก็ได้เห็นสีหน้าเข้าใจระคนเสียดาย

คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยช้า ชัดถ้อยชัดคำ

รมิตาพยักหน้าหงึก เธอเลียริมฝีปากพร้อมกับกระแอมกระไอ ถึงกระนั้นเสียงที่ผ่านลำคอออกมาก็กระเส่าจนเธออยากกัดลิ้นตายนัก

นะในร้านสะดวกซื้อมีเคาน์เตอร์ขายยาค่ะ"

คุณพูดภาษาอังกฤษได้ งั้นไปเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ"

คำชวนง่ายๆ สร้างความตื่นตะลึงแก่หญิงสาว แล้วยังพรายยิ้มอ่อนที่ระบายบนใบหน้าหล่อเหลาราวนายแบบนั่นอีก แม้จะคิดว่าพนักงานที่เคาน์เตอร์จำหน่ายยาคงสื่อสารภาษาอังกฤษได้ แต่นี่คือโอกาสที่เธอวาดฝันไว้ไม่ใช่หรือไร

รมิตาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่างสุด เธอก็เดินตามเขาออกมาแต่โดยดี ทว่าจู่ๆ ร่างสูงกลับหยุดยืนกะทันหัน

ขอโทษครับ" เขาเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็หมุนตัวและก้าวเดินไปยังทางออกสู่สระว่ายน้ำของคอนโดมิเนียม เขาหายเข้าไปทางที่มีป้ายสัญลักษณ์ห้องน้ำ รมิตานึกรู้เหตุผลที่เขาต้องการไปร้านขายยาขึ้นมาทันที

แม้จะห่างไกลจากสถานะคนรู้จัก หญิงสาวก็เลือกที่จะยืนรออีกฝ่ายหน้าห้องน้ำ แต่ไม่รู้เธอคิดถูกหรือผิด เมื่อเขามีสีหน้าแปลกใจที่เห็นเธอ

เอ่อ ฉันจะไปซื้อยาให้ คุณท้องเสียหรือคลื่นไส้อาเจียนด้วยคะ"

ใช่ ท้องเสีย คลื่นไส้แต่ไม่อาเจียน แต่…”

งั้นรออยู่แถวนี้นะคะ"

นี่แหละสิ่งที่ทำให้หัวใจสาวเบิกบาน เธอรีบผละไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะได้ช่วยเหลือผู้อื่น โดยเฉพาะกับคนที่ปลื้มด้วยแล้ว เท่านี้ก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกพองโต

 

ร่างอวบกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปที่คอนโดมิเนียมหลังได้ของที่ต้องการครบและเกินมาอย่างหนึ่ง แต่ภายในโถงรับรองกลับไร้เงาชายหนุ่ม เธอดินอ้อมไปตามทางสู่สระว่ายน้ำเพราะคิดว่าเขาอาจไปเข้าห้องน้ำ พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับคนที่ตนตามหานั่งห้อยขาอยู่บนเตียงเก้าอี้ริมสระ เบื้องหน้าเขามีเงือกสาวผมบลอนด์ลอยคอเกาะขอบสระพูดคุยยิ้มเยื้อนทอดไมตรี

รมิตาก้าวขาไม่ออกเสียอย่างนั้น ได้แต่เกาะกระจกมองทั้งคู่ด้วยความชื่นชมระคนอิจฉา ช่างสวยหล่อสมกันราวกับคู่รักฮอลลีวูด

หญิงสาวกำลังคิดว่าจะขัดพวกเขาอย่างไร สายตาของสาวต่างชาติก็แลเลยมาที่เธอ ตามด้วยสายตาอีกคู่ของชายหนุ่มซึ่งหันมา ใบหน้าคนป่วยกระจ่างใสด้วยรอยยิ้มทั้งปากและตา เขาเอ่ยบางอย่างกับสตรีผู้นั้นก่อนเดินกลับเข้ามาหาเธอข้างใน

วาวขอบคุณคุณมาก" เอ่ยพลางฉวยถุงทั้งหมดไปจากมือเธอ

ชั่วปลายนิ้วสัมผัสกัน รมิตาพลอยสะดุ้งราวถูกไฟช็อต หากยังโชคดีที่เขามัวแต่สนใจถุงโจ๊กที่เธอซื้อมาจนไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาอ่อนหัดของเธอ

นี่อะไรครับ" ถามไปเดินไป

โจ๊กค่ะ

ของคุณหรือ"

หญิงสาวสั่นศีรษะ ต่อเมื่อนึกได้ว่าตนทำเกินหน้าที่ก็ให้อับอาย เธอเสดันแว่นที่ตกลงมาปลายจมูกกลับขึ้นไป

คนไทยใจดีอย่างนี้ทุกคนสินะ ขอบคุณนะครับ

อ้าว เป็นงั้นไปใบหน้าอิ่มเหลอหลากับการรวบรัดตัดความของเขา ก่อนจะยิ้มแห้งรับคำพูดนั้นไปตามเรื่องตามราว

คุณอยู่ชั้นสิบแปดใช่ไหม ห้องอะไร บางทีเราอาจเป็นเพื่อนบ้านกัน" เขาถามพลางกดลิฟต์

ไม่ใช่ห้องของฉันหรอกค่ะ ของเพื่อน เรามาเที่ยวกัน"

นึกถึงสถานที่' ที่ไปเที่ยวแล้วใบหน้าก็ร้อนซู่ขึ้นมา ดีที่เขาไม่ถามว่าเธอไปไหนมาบ้าง เพราะทริปนี้พวกเธอมีเป้าหมายอยู่ที่เซเวนวันเดอร์สที่เดียว

ครับ?”

คะรมิตาขานเสียงสูง

โอ ไม่นะ เธอคงไม่ได้เอ่ยชื่อสถานที่นั้นออกมาตามความคิดใช่ไหม

คุณพูดถึงเซเวนวันเดอร์ส" เขาเอ่ย แววตาแพรวพราวดีใจที่ได้ยินคุณเอ่ยถึง ผมคิดว่าคุณไม่ประทับใจที่ต้องขึ้นเวทีเสียอีก"

ไม่ ไม่ค่ะ ฉันประทับใจมาก" คนร้อนตัวแก้ตัวทันควัน

เสียงหัวเราะในลำคอของเขาสะท้อนกังวานในลิฟต์ รมิตาอยากมุดแผ่นดินหนีนัก อยากร้องไห้ให้กับความงี่เง่าของตัวเอง ดังนั้นทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวยอมเสียมารยาทก้าวเร็วออกจากลิฟต์ก่อนที่ประตูจะเลื่อนเปิดสุดเสียอีก

เฮ้เฮ้คุณ"

เสียงฝีเท้าตึงตังยิ่งทำให้รมิตาลนลานกดรหัสผิดๆ ถูกๆ กระทั่งเสียงฝีเท้านั้นหยุดอยู่ข้างหลัง หากเธอไม่กล้าแม้แต่หันไปเผชิญหน้าให้ได้อาย

นี่ห้องคุณเหรอ ผมอยู่ห้องติดกันนี่เอง"

แทนการตอบคำถาม หญิงสาวผลักประตูเข้าไปพร้อมกับงับปิดในเสี้ยววินาที ร่างอวบทิ้งกายพิงบานประตูพร้อมด้วยหัวใจซึ่งเต้นโครมคราม

น่ากลัวเกินไป จะทำอย่างไรถ้าเธอตีขลุมเข้าข้างตัวเองว่าความบังเอิญนี้เกิดจากพรหมลิขิต จะห้ามความคิดว่าเขาสนใจเธอได้อย่างไร เมื่อเหตุการณ์เมื่อวานและตอนนี้ตอกย้ำว่าเป็นเขาที่เป็นฝ่ายก้าวเข้ามาในชีวิตเธอ ช่วงเวลาที่ความหวังจุดประกายในใจ ความหวาดกลัวต่อความผิดหวังก็ผุดพรายในเวลาเดียวกัน

...........................................

แอบหวั่นไหวแทนรุ้งเหมือนกันสิคะ แซมจะจริงใจแค่ไหนน้าาา

แต่ที่แน่ๆ อยู่ห้องติดกันแบบนี้ ฮีคงไม่ยอมรามือง่ายๆ แน่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

323 ความคิดเห็น

  1. #47 Thittayaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 10:25
    ถ้าเป็นรุ้ง ตีหัวลากเข้าห้องเลย
    #47
    1
    • #47-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 5)
      6 สิงหาคม 2561 / 15:15
      ไม่ต้องตีเลยค่า แค่จูงแซมก็ยินยอมพร้อมใจ อิอิ
      #47-1
  2. #20 rungthipnee (@rungthipnee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 13:09

    รุ้งน่ารัก รอตอนต่อไปค่ะ

    #20
    1
    • #20-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 15:45
      คืนนี้มาต่อค่า
      #20-1
  3. #19 wishmeluck (@wishmeluck) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 06:01
    รุ้งน่ารัก
    #19
    1
    • #19-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 10:52
      เอาใจช่วยรุ้งกันนะคะ ^^
      #19-1
  4. #18 Singlegirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 22:56

    อยากเป็นรุ้งจังเลยเว้ยยยย

    #18
    1
    • #18-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 10:51
      อิอิ เอานางไปเก็บบบ
      #18-1
  5. #17 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:17
    มีอความอิจฉาเธอ รุ้ง
    #17
    1
    • #17-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 5)
      25 กรกฎาคม 2561 / 21:15
      เหมือนกันค่า ฮึ่มมม
      #17-1