ตอนที่ 12 : บทที่ ๔ (๑๐๐%) Shall we dance?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 ส.ค. 61

ทำแบบนั้นไม่ได้ เอาอย่างนี้ ผมไปส่ง"

ทำไมถึงทำอย่างนั้นไม่ได้ รมิตาได้ยินไม่ชัด เธอรีบยกมือปฏิเสธคนที่ขันอาสาไปส่งตน

ไม่เป็นไรค่ะ คุณควรสนุกกับเพื่อนๆ ที่นี่" เอ่ยแล้วก็สะท้อนใจนัก ทว่าแซมกลับทำให้เธอตื่นตะลึงจนความหม่นเศร้ามลายหายไปเมื่อเขาบอกประโยคต่อไปด้วยสีหน้าแววตาเสียดาย

จะสนุกได้ยังไงถ้าคุณไม่อยู่" ชายหนุ่มยิ้มมุมปากพร้อมกับลุกยืนรอนี่นะครับ"

แต่แซม…” รมิตาเรียก แต่เขาเพียงหันมาหลิ่วตาให้ก่อนผละไป

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรโดดเด่นท่ามกลางผู้คน เขาเบียดกายผ่านกลุ่มนักท่องราตรีไปหาเพื่อนของเธอ ก่อนกลับมาพร้อมเปรมสินี

รุ้ง ฉันวานแซมไปส่งแกนะ พี่เอกำลังจะมาถึงน่ะ"

รุ้งกลับเองได้" รมิตายืนยันอีกครั้ง

เออ รู้ แต่ให้แซมไปส่งฉันจะได้ไม่ห่วงหน้าพะวงหลังไง

ถ้อยความนั้นทำให้คนขี้เกรงใจพลอยรู้สึกผิด เพราะเธอคนเดียวที่ทำให้เพื่อนต้องห่วงพะวง ใช่แต่เวลาไปเที่ยวไหนต่อไหนที่เปรมสินีหรือกรรชัยต้องไปรับ ขากลับพวกเขาต้องไปส่งเธออีก คืนนี้ก็แค่เปลี่ยนคนไปส่งจะเป็นไร

รมิตาไม่อยากเชื่อเลย ฝันกลางวันที่เธอใฝ่ฝันจะได้ซ้อนท้ายหนุ่มหล่อล่ำกำลังจะเป็นจริงขึ้นมา เช่นเดียวกับความรู้สึกแปลกใหม่ทั้งหลายที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอก็เพราะแซม

 

คนตัวเล็กต้องก้าวสั้นๆ ถึงสองก้าวจึงจะเท่ากับก้าวยาวของร่างสูงใหญ่ แซมไม่ได้เร่งร้อนก้าวเดินไปยังรถจักรยานยนต์ รมิตาจึงต้องชะลอฝีเท้าเดินตาม

ดูเถอะ เกิดมารมิตาไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนมีแผ่นหลังเย้ายวนเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่คอตั้งตรง หนอกเนื้อบนลาดไหล่ ไล่มาถึงต้นแขนล่ำที่เคยพิสูจน์พละกำลังด้วยการยกตัวเธอจนลอยหวือ แสงไฟหน้าไนต์คลับสาดส่องผ่านเสื้อยืดเนื้อบางให้เห็นร่องกล้ามเนื้อบนแผ่นหลัง จากช่วงลำตัวกว้างด้านบนสอบลงเล็กน้อยที่ช่วงเอว หญิงสาวเคลื่อนสายตาต่ำลงไปจนถึงสะโพกที่กางเกงยีนส์เกาะเกี่ยว ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆ ผู้ที่ตกเป็นเป้าสายตาหันขวับมา

เย้ย!” เธออุทานพร้อมกับหันหนี ทว่าแซมกลับรั้งต้นแขนเธอหันมา ดวงตาสีฟ้าทอประกายใคร่รู้ระคนขบขันกับปฏิกิริยาของเธอ

เป็นอะไร คุณทำให้ผมกลัวผีนะนี่" เขาถามยั่วเย้า

รมิตารู้หรอกว่าชายหนุ่มไม่ได้กลัวผี เมื่อนักท่องราตรีกลุ่มใหญ่เพิ่งสวนกับพวกตน แล้วยังมีคนออกมาสูบบุหรี่นอกไนต์คลับ แต่จะให้สารภาพว่าเธอตกใจเพราะมัวแต่เหม่อมองบั้นท้ายเขาได้อย่างไร!

ฉันคือฉันมีเรื่องอยากขอร้องคุณค่ะ" เธอไม่ได้โกหกเสียทีเดียว นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เธอครุ่นคิด

อะไรหรือ"

ช่วยส่งฉันที่นอกรั้วโฮสเทลพอนะคะ"

แซมนิ่วหน้าน้อยๆ ยามครุ่นคิดดวงตาสีฟ้าคล้ายมีม่านหมอกบางอย่างปิดบัง ก่อนจะกระจ่างใสดังเดิม

ผมเข้าใจแล้ว ไม่ใช่แค่พ่อคุณหรอกนะที่คาดหวังในตัวลูก" เขาตอบพร้อมพรายยิ้มมุมปาก แล้วตวัดแจ็กเก็ตหนังอ้อมไหล่เธอถึงคืนนี้คุณจะสวยมาก แต่สวมนี่ไว้ดีกว่า

คำชมนั้นยังผลให้หัวใจสูบฉีดโลหิตอย่างหนัก ใบหน้าสาวร้อนซู่ รมิตาเหมือนตกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่กางแจ็กเก็ตตัวใหญ่รอกลายๆ มือไม้หนักแทบยกแขนขึ้นสอดแขนเสื้อไม่ไหว

ขะขอบคุณค่ะ" เธอพึมพำบอก มือสั่นเทารีบรูดซิปก่อนคนมีน้ำใจจะช่วยเหลือ

แซมหยิบหมวกกันน็อกจากล็อกเกอร์ส่งให้หญิงสาว ทว่าคราวนี้รมิตาผงะถอยหลังเสียก่อน ความเขินอายถูกความวิตกกังวลเข้ามาแทน

คุณเป็นคนขี่ คุณสวมเถอะ ฉันไม่อยากถูกตำรวจจับ"

ถ้าคุณสวมไว้จะได้ไม่ถูกจับไง" บอกกลั้วหัวเราะ ก่อนแววขบขันในดวงตาจะลดแสงลงมาอ่อนโยนเมื่อดวงตาปึ่งงอนช้อนสบ

ชายหนุ่มผละไปเจรจาบางอย่างกับพนักงานรับรถหน้าสถานบันเทิง รมิตาเห็นเขาใช้มือไม้ช่วยสื่อสาร แต่ครั้นเธอจะก้าวไปหา แซมก็ยกมือว่าไม่เป็นไรราวกับมีดวงตาด้านข้างสังเกตความเคลื่อนไหวของเธอ ก่อนร่างสูงจะเดินออกมาจากมุมมืดพร้อมหมวกนิรภัยชนิดครึ่งใบในมือ

ผมยืมเขามา ทีนี้เราก็จะไม่ถูกจับทั้งคู่ โอเคไหม

รมิตาเข้าใจการกระทำของอีกฝ่ายเดี๋ยวนั้น เธอไม่อาจกลั้นยิ้มกว้างอันเป็นเอกลักษณ์ของตนได้อีกต่อไป วินาทีหนึ่งก็โล่งใจ แล้วต่อมาหัวใจก็พลันเต็มตื้นกับสิ่งที่เขาทำ เขารับฟังเธอ

โอ รุ้ง คุณไม่ควรยิ้มอย่างนี้ให้ผม" แซมเค้นเสียงเอ่ยในลำคอ

เขานี่มันตาถึงจริงๆ ให้ตายสิ เขาคิดอยู่แล้วว่าเธอมีริมฝีปากอิ่มเต็มน่าจุมพิต แต่ไม่คิดเลยว่ายามเจ้าหล่อนแย้มยิ้มกว้างเช่นนี้จะเหมือนผีเสื้อสยายปีก กลีบปากสีทับทิมอ่อนๆ สั่นน้อยๆ ด้วยความรู้สึกใดก็ยากจะคาดเดา รู้เพียงเขาอยากสัมผัสความมีชีวิตชีวาของมันเหลือเกิน

สวมหมวกกันน็อกผมไว้เถอะ ผมสวมใบนี้เอง" แซมตัดใจเอ่ย

หญิงสาวหลุบตามองหมวกนิรภัยสีดำใบใหญ่ในมือตัวเอง เธอไม่กล้าขอแลกกับใบเล็กกว่าของเขา น้ำเสียงพร่าที่เอ่ยประโยคก่อนหน้านี้ทำเอาเธอขนลุกเกรียว ไม่กล้าแม้แต่สบตาหรือยิ้ม กลัวกลัวอะไรบางอย่างที่ไม่อาจต้านทาน

ไม่มีคำพูดระหว่างกันอีก แซมสวมหมวกกันน็อกที่ยืมมาแล้วจึงโน้มตัวไปติดสายรัดใต้คางให้ผู้ที่ยืนตัวแข็งเกร็ง แต่เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเย้าแหย่เธอให้ใจตัวเองยิ่งสั่นไหว ชายหนุ่มรอจนรมิตาเขย่งปลายเท้าขึ้นนั่งบนเบาะของไทรอัมป์ บอนน์วิลล์ ก่อนที่เขาจะตวัดขาขึ้นคร่อมเจ้าแมงป่องสีดำ

ถนนหนทางยามค่ำคืนไม่เกินความสามารถจดจำเส้นทางของผู้ที่รักการขับขี่รถจักรยานยนต์ คนซ้อนเสียอีกที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำตลอดทาง มือที่เขาจับวางบนตัวถังด้านหน้าชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า เธอแทบไม่ได้มองเส้นทางเลย นอกจากแผ่นหลังกว้างราวกับกำแพงที่สามารถปกป้องคุ้มภัยใครก็ตามที่โชคดีได้เป็นคนรักของเขา

บ้าแท้ๆ เธอกลายเป็นคนโลภแบบนี้ไปได้อย่างไร ไหนว่าใฝ่ฝันจะได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขาสักครา แล้วทำไมใจจึงต้องวูบโหวงเมื่อคิดว่าการเดินทางกำลังจะสิ้นสุดลง โหยหาความสนใจจากเขาที่เธอเองนั่นแหละเพียรเมินเฉยตลอดมา

รถจักรยานยนต์จอดนอกรั้วต้นโมกของโฮสเทลตามที่หญิงสาวบอก แซมยังคงนั่งนิ่งจนเธอไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง รมิตาพยายามเคลื่อนไหวร่างกายลงจากรถอย่างนุ่มนวลที่สุดไม่ให้รถสึกหรอ ก่อนจะปลดสายรัดใต้หมวกนิรภัยคืนเจ้าของที่ผินมองเธอจากบนเบาะ แล้วส่งแจ็กเก็ตหนังคืนเขา

ขอบ…”

ผมอยากให้คุณไปเที่ยวด้วยกันพรุ่งนี้"

คำพูดของชายหนุ่มตัดขาดคำขอบคุณกลางคัน ปากอิ่มอ้าน้อยๆ อย่างคาดไม่ถึง ขณะที่แซมลอบถอนใจเมื่อคิดตกเสียที

มาทำให้มันง่ายกันเถอะ ผมยอมรับว่าสนใจคุณ ที่มานี่ก็เพราะคุณ ทีนี้เราจะลองใช้เวลาทำความรู้จักกันมากกว่าเดิมได้ไหมครับรุ้ง"

มาทำให้มันง่ายกันเถอะถ้อยคำของเขาช่างดูง่าย ซื่อตรง และหยิบยื่นความเป็นไปได้มากกว่าที่เธอคิดฝันเสียอีก รมิตาไม่อยากปฏิเสธโอกาสนี้เลย หัวใจเต้นกระหน่ำร่ำร้องตอบรับไมตรีของเขา ทว่าเสียงของหัวใจก็ไม่อาจกลบเสียงของความหวาดกลัวที่สะท้อนจากจิตใต้สำนึก นี่อาจไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะพูดคุยถึงความสัมพันธ์

พรุ่งนี้พบกันนะคะ ขอบคุณที่มาส่งฉัน"

คำตอบนั้นช่างเย่อหยิ่งไม่เหมือนตัวเธอเลย รมิตาใจเสียเมื่อเห็นว่าใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ แต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเดินผ่านประตูรั้วโฮสเทลที่เปิดไว้ก่อนจะมีใครมาเห็นพวกตน

รุ้ง"

หญิงสาวชะงักย่างก้าว เธอแลเลยไปทางอาคารที่พักก็เห็นพ่อนั่งอยู่กับเวรยามรักษาความปลอดภัย ก้อนเนื้อในอกที่โลดแรงค่อยสงบลงเมื่อมั่นใจว่าพ่อคงไม่เห็นว่าใครมาส่งเธอ

พี่ลมล่ะคะ" ผู้เป็นลูกเอ่ยถามเมื่อพ่อเดินมา

มันมีงานต้องเคลียร์เลยให้พ่อมารอแกอาทิตย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ตอนย้อนถามก็ตามนี่เราดื่มมาด้วยรึ แล้วกลับยังไง

แท็กซี่ค่ะ ตอนรุ้งกลับเพื่อนเพิ่งมากัน เลยไม่อยากให้เป้มาส่ง"

ไม่มีความไม่พอใจในน้ำเสียงของคนที่ถูกตามตัวกลับบ้าน หรืออย่างน้อยเขาก็คิดว่าลูกจะพยศที่ถูกห้ามไปทำงานข้างนอก ทว่ารมิตาก็แสดงให้เห็นว่าแกยังคงเป็นลูกสาวที่อยู่ในโอวาทเขาคนเดิม อาทิตย์อดรู้สึกผิดต่อลูกลึกๆ ไม่ได้ที่พยายามตีกรอบมากเกินไป

พ่อลูกเดินกลับบ้านด้วยกันผ่านรั้วเล็ก ก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นบ้านโดยไม่มีบทสนทนามากกว่านั้น ว่าไปแช้วถ้าไม่ใช่เรื่องงาน สองพ่อลูกก็แทบไม่มีเรื่องให้พูดคุยสนิทสนมเหมือนพ่อลูกคู่อื่น

.....................................

แอร๊ยยย แซมรุกแล้วค่า มาลุ้นกันต่อนะคะว่าตกลงพวกเขาจะได้ไปเที่ยวกันไหม

ฝากอีบุ๊ก "ลืมไปว่า(ไม่)รัก" ผลงานเรื่องล่าสุดของไรต์ด้วยนะคะ มีโปรฯ ลดราคา 4 วันสุดท้ายละน้าาา

หรือใครอ่านแล้วแวะไปรีวิวหรือให้หัวใจก็ขอบคุณมากเลยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjAzOTQ0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNzg2MzAiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

323 ความคิดเห็น

  1. #53 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:22
    คุณพ่อขี้หวงที่สุด พี่แซมเอ้ยจะผ่านด่านได้ไหม
    #53
    1
    • #53-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 12)
      8 สิงหาคม 2561 / 20:50
      หุๆ เรื่องนี้ได้ลุ้นกันยาวๆ ค่ะ
      #53-1
  2. #52 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:10

    เฮ้อ สงสารรุ้งอะ อึดอัดมากๆระวังระเบิดน้า พี่แซมต้องเข้าใจซิ สู้ๆน้า

    #52
    1
    • #52-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 12)
      8 สิงหาคม 2561 / 20:49
      รุ้งจะปิดพ่อได้นานแค่ไหน มาติดตามกันนะคะ
      #52-1
  3. #51 rungthipnee (@rungthipnee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:01

    ให้กำลังใจแซมค่ะ เอาชนะใจรุ้งให้ได้นะ

    #51
    1
    • #51-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 12)
      8 สิงหาคม 2561 / 20:48
      แซมไม่ยอมง่ายๆ แน่ค่ะ มีกองเชียร์แบบนี้ ^^
      #51-1
  4. #50 jeauan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 19:30

    สงสารพี่แซมเลย แต่ไม่เป็นไร เราเชื่อว่าพี่แซมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

    #50
    1
    • #50-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 12)
      9 สิงหาคม 2561 / 15:30
      ใช่ค่า ฮีเป็นผู้ชายลั้นลา
      #50-1