ซ่อนไว้ในเกลียวคลื่น (ฉบับอีบุ๊ก 2560)

ตอนที่ 36 : บทที่ ๑๘ (๑๐๐%) ทางที่เลือก *อัปเป็นตอนสุดท้าย*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ก.ย. 60

เหลือเชื่อที่เธอติดต่อเขาได้ทั้งที่หนสุดท้ายที่เจอกันเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน แม้จะแปลกใจว่าเขาไม่ไปทำงานดังเช่นปกติหรืออย่างไร แต่หญิงสาวก็รีบสลัดความสงสัยนั้นทิ้งเสีย มันไม่ใช่ธุระกงการของเธอ

                ก้อนเนื้อในโพรงอกเต้นรัวเมื่อเขากรอกเสียงเรียกเธอกลับมาทันทีแทนคำทักทาย

                มดตะนอย

                มุทิตากระแอม ไม่กล้าสบตาคมซึ้งของคนตรงข้ามที่มองมาอย่างให้กำลังใจ

                ตอนนี้...ไต๋อยู่ไหนคะ

                ปลายสายชะงักไปนิดหนึ่ง พี่มาหาเพื่อน

                พรุ่งนี้ไต๋ว่างไหมคะ มดมีเรื่องอยากพูดด้วย

                เรื่องอะไรหรือ คุยตอนนี้ก็ได้

                มีเสียงชายฉกรรจ์เรียกเขาดังแทรกเข้ามา ตามด้วยเสียงต่อว่าทรงอำนาจของคนที่ถูกขัดจังหวะขณะโทรศัพท์

                ตอนนี้มดไม่สะดวก ไต๋เองคงไม่ต่างกัน ตกลงว่าพรุ่งนี้ช่วยมาเจอมดหน่อยนะคะ

                คำว่า มาเจอ ทำให้คนฟังรื่นรมย์เสียจนกล้าเย้าแหย่ออกไป

                ทำไมไม่เรียกพี่เหมือนเดิม ขอฟังให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้หรือมดตะนอย

                ถ้าพรุ่งนี้เราได้คุยกัน อะไรๆ มันอาจจะดีขึ้นก็ได้ค่ะ

                บอกมาเถอะว่าที่ไหน แค่ได้เห็นหน้าเธอพี่ก็นับว่าดีแล้ว

                พีร์ฟังสถานที่นัดพบอย่างตั้งใจ ใจของเขามันล่วงหน้าไปแล้วตั้งแต่ตอนนี้ ความสงสัยมีอยู่เต็มอก หากชายหนุ่มเลือกที่จะพับเก็บไว้

 

                สถานที่ที่มุทิตานัดพบคือร้านอาหารจีนขนาดสี่คูหา ติดเครื่องปรับอากาศ และค่อนข้างเป็นส่วนตัวซึ่งข้าราชการชั้นผู้ใหญ่นิยมมารับประทาน

                มดขอลองพูดกับเขาเองก่อนนะคะ พี่เหมไม่ต้องห่วง เธอรีบสำทับเมื่อคนอาสามาเป็นเพื่อนทำท่าจะค้าน

                หญิงสาวย้ายไปนั่งโต๊ะอื่นซึ่งห่างออกไปจากมุมอับที่พี่ชายนั่งอยู่ ไม่ช้าไม่นานรถยนต์คันคุ้นตาก็มาจอดเทียบริมทางเท้า ดวงหน้าคร้ามแดดสีทองแดงแลอ่อนเยาว์ขึ้นเมื่อโกนหนวดโกนเคราเรียบร้อย เขามองหาเธอเจอทันทีที่เข้ามา แม้ลูกค้าเริ่มหนาแน่นแล้วก็ตาม

                ขอโทษ มดรอนานไหม

                ไม่ค่ะ มุทิตาฝืนยิ้ม เธอหวังให้เรื่องวันนี้จบลงด้วยดี

                ทำไมผอมแบบนี้ ไม่สบายหรือเปล่า เออ... หรือเพิ่งผอมเมื่อกี้เพราะไม่สบายที่เจอหน้าพี่ฮึ เขาวกกัดตัวเองพอให้แสบๆ คันๆ มากกว่าถือสาคำพูดครั้งนั้นของเธอ

                บริกรสาวถักผมเปียยาวเข้ามารับเมนูพอดีเปิดโอกาสให้มุทิตาเลี่ยงตอบคำถาม เธอสั่งติ่มซำมาพอให้ไม่น่าเกลียด รอจนกระทั่งเข่งกลมอุ่นๆ ทยอยวางเรียงบนโต๊ะจนครบจึงเริ่มเรื่องอย่างจริงจัง

                มดจะกลับกรุงเทพฯ

                ชายหนุ่มนิ่งงัน แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าธุระของเธอคงไม่พ้นทำร้ายจิตใจเขาเช่นเคย แต่เรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่เกินความคาดหมายของเขาเหลือเกิน

                มดได้ยินที่ไต๋กับแม่คุยกันหมดแล้ว

                เธอได้ยิน...

                ค่ะ แต่มดไม่เคยโกรธเลยสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา หย่าให้มดเถอะนะคะ มดรู้ว่าไต๋รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนกัน ถ้าเราทำทุกอย่างให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม แม่คงพอให้อภัยได้ เราไม่ได้รักกันอยู่แล้ว ประชดไปก็มีแต่เจ็บปวดทุกฝ่าย เชื่อมดเถอะค่ะ

                เขาคงเจ็บจนชาชินเสียแล้วถึงสามารถทนฟังเธอพูดจนจบประโยคได้ เราไม่ได้รักกัน หมายถึงเธอไม่ได้รักเขานั่นแล แล้วแบบนี้เขาจะมีหน้าเอาอะไรไปค้านเธอ ให้เธอหัวเราะเยาะ...ว่าไอ้กระจอกคนนี้น่ะหรือ...คนที่ไม่มีปริญญา ไม่มีการงานที่มั่นคง...สะเออะไปรักคนดีพร้อมเช่นเธอ

                ถ้าไม่เห็นแก่มดก็ได้โปรดเห็นแก่ป้าของไต๋เถอะนะคะ แม่รักไต๋...มดรู้ สายเลือดเดียวกันอย่างไรก็ไม่มีทางตัดขาดได้ แม่อายุเยอะแล้ว อย่าให้ท่านต้องทุกข์ใจอีกเลย

                ดูเอาเถอะ เธอพยายามพูดท่านั้นท่านี้ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นว่าเธอไม่ได้รักเขาอยู่ดี

                พี่สอง... มุทิตาอ้อนวอนด้วยการเรียกชื่อที่รู้ว่าอีกฝ่ายอยากได้ยิน

                แล้วจะไปอย่างไร อยู่กับใคร ที่ไหน

                ภาพของศัตรูหัวใจลอยขึ้นมากวนอารมณ์เขาให้ขุ่นมัว

                มดจะบอกก็ต่อเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย

                ดี ถ้าอย่างนั้นก็อยู่มันแบบนี้แหละ พี่ไม่อยากรู้นักหรอก

                แก้มนวลแดงปลั่ง ร่ำๆ จะหมดความอดทนเมื่อถูกชายหนุ่มตีรวน แต่แล้วก็กลับขาวซีดอย่างรวดเร็วเมื่อหางตาแลเห็นร่างอวบสมบูรณ์ซึ่งเพิ่งเข้ามา เดินสวนกลับออกจากร้านไป

                แม่! แม่จ๋า ฟังมดก่อน!”

                พีร์ตะลึงงันขณะมองตามสาเหตุที่ทำให้ร่างบางพรวดพราดออกไป

                ดุจนภารีบจ้ำข้ามถนนกว้างสี่ช่องจราจรไปยังรถที่จอดฝั่งตรงข้าม เออ... สังหรณ์ใจไม่ดีตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วเชียว แต่ไม่อยากเลื่อนนัดเพื่อนอีก แล้วเป็นอย่างไรเล่า ได้มาเห็นหลานรักทั้งสองแบบนี้ แสบถึงทรวงจริงจริ๊ง

                แม่ แม่...

                คำพูดหลังถูกกลบมิดด้วยเสียงบดของล้อกับถนน!

                สตรีสูงวัยและชายหนุ่มคนละฟากฝั่งถนนต่างหยุดสายตา ณ จุดเดียวกัน หญิงสาวที่เป็นดั่งดวงใจของคนทั้งสองทรุดนั่งตัวงอกลางถนน

                มด!”

                แรงกระแทกจากด้านหลังเรียกสติที่หลุดลอยออกจากร่างไต้ก๋งหนุ่มกลับมาอีกครั้ง ราวกับผีเสื้อในอกเขาพากันสลัดปีกหนีหายไปหมด ใจคอโหวงเหวงประหลาดเมื่อรู้ว่าบุรุษผู้นั้นโผล่มาจากไหน

                เหมันต์ช้อนร่างที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นกระบะหลังของรถคู่กรณีตรงดิ่งไปโรงพยาบาล ทิ้งให้บุคคลซึ่ง บอก และ ทำเสมือน ว่ารักเธอได้แต่มองตาม

 

                มด พี่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะ

                ชายหนุ่มบีบมือน้องสาวอย่างปลอบประโลม เขารู้ว่าเธอเจ็บ ดวงหน้าซีดเผือดเหยเก มือบางกุมท้องน้อยตลอดเวลา แต่เธอก็อดทน...ไม่ปริปากร้องสักคำราวกับกำลังลงโทษตัวเอง โลหิตเริ่มซึมผ่านกางเกงผ้าฝ้ายเนื้อหนาหยาบบ้างแล้วเมื่อบุรุษพยาบาลเข็นเตียงเข้าห้องฉุกเฉินไป

                ในฐานะแพทย์คนหนึ่ง เขารู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับน้องของตน แรงกระแทกไม่เบาเลยจากรถกระบะที่แม้จะไม่ได้วิ่งด้วยความเร็วสูงพุ่งชนกลางลำตัวมุทิตาเต็มๆ คงมีผลกระทบต่อชีวิตเล็กๆ ที่กำลังก่อเกิดไม่มากก็น้อย

                เป็นความผิดของเขาเองหากเธอต้องพบกับความสูญเสีย เพราะความขลาดและเห็นแก่ตัวทำให้เขาเลือกปิดบังความจริงไว้ ถ้าเธอรู้ เธอย่อมต้องระวังตัวเป็นพิเศษ และเหตุการณ์เช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น

                เหมันต์ก้มหน้าทึ้งผมอย่างเจ็บใจ โกรธเกลียดตัวเองที่สุดเมื่อคิดว่าตนอาจไม่ต่างอะไรจากทุกคนที่รายล้อมเธอ

                ดุจนภามาถึงหน้าห้องฉุกเฉินพร้อมด้วยดวงตาแดงก่ำหลังจากนั้นไม่นาน ทว่าไร้ซึ่งเงาของผู้ชายอีกคน

                เหม ทำไมไม่เข้าไปดูน้อง น้องเป็นอะไรมากหรือเปล่า

                ผมเข้าไปไม่ได้ ในห้องนั้นมีหมอประจำอยู่หรอกครับ มดต้องปลอดภัย

                ฉันผิดเอง มานะ... ฉันผิดเอง หญิงชราพึมพำฟูมฟายอยู่กับฝ่ามือของตน

                ท่าทางอย่างนั้นทำให้เหมันต์ไม่กล้าบอกกล่าวเรื่องราวล่วงหน้าให้เตรียมใจ ดังนั้น เมื่อประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเตียงที่มีร่างบางถูกเข็นนำออกมา คำพูดของคุณหมอจึงทำให้สตรีสูงวัยเซแซด จวนเจียนจะเป็นลม

                คนเจ็บปลอดภัยค่ะ แต่คนไข้ตั้งครรภ์อ่อนๆ พอได้รับความกระทบกระเทือนรุนแรงก็เลยไม่อาจรักษาชีวิตในครรภ์ได้ หมอเสียใจด้วย...

                ไม่มีใครสังเกตเห็น... ชายหนุ่มอีกคนยืนตัวชาหลบมุมอยู่ไม่ไกล

.........................................................

          ในที่สุดไรต์ก็อัปมาถึงโควตาสุดท้าย ขอบคุณจากใจสำหรับทุกการติดตามนะคะ

         นี่เป็นเรื่องแรกในผลงานการเขียนของไรต์ อาจมีความไม่สมบูรณ์บ้างก็ขอได้ติชมมาได้เลยค่ะ

          และถ้าใครอยากติดตามเรื่องราวของไต๋ มด พี่เหม หรือน้องเวฟต่อ

          พบกับพวกเขาได้ในอีบุ๊ก "ซ่อนไว้ในเกลียวคลื่น" นะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjAzOTQ0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNTcyMzUiO30


          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

81 ความคิดเห็น