ตอนที่ 34 : บทที่ ๑๘ (๓๐%) ทางที่เลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

18

 

                ...สักวันพี่เหมจะรู้ ถ้ามดโชคร้ายมันก็คงอีกไม่นาน

                เขาหวังให้เธอพบเจอแต่สิ่งดีงาม...ปรารถนาให้เธอโชคดีเสมอมา น้องเอ๋ย หากเขารู้ว่าสิ่งที่ตนกระหายใคร่รู้นักหนามันจะทำร้ายทั้งเธอและเขาถึงเพียงนี้ เหมันต์ก็จะขอให้มันเป็นความลับตลอดกาล

                ร่างกายขาดสารอาหารประกอบกับคนไข้กำลังตั้งครรภ์เลยวูบไป ผมขอให้นอนโรงพยาบาลดูอาการสักพักนะ ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายกับเด็ก

                คำวินิจฉัยของแพทย์อาวุโสเปรียบเหมือนมีใครนำน้ำเย็นมารินรดเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขามาเพื่อฟังคำอธิบายจากเธอ แต่บัดนี้ชายหนุ่มกลับได้รับคำตอบอันแน่ชัดทั้งที่ยังไม่มีโอกาสเอ่ยถามเธอเลย

                มองร่างซูบเซียวซึ่งกำลังดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วก็ให้ใจหาย ปากอิ่มที่เขาชอบมองยามเจื้อยแจ้วเจรจาซีดและแตกระแหง นี่น่ะหรือคนมีความสุขจากความรัก เหมันต์แน่ใจเหลือเกิน เขาเชื่อในสิ่งที่ผู้ใหญ่ทั้งสามซึ่งเลี้ยงดูเธอมาต่างตะขิดตะขวงใจ มุทิตาต้องไม่ใช่คนเริ่มความสัมพันธ์นี้อย่างแน่นอน

                น้องเอ๋ย... น้องที่แม้จะเก่งกล้าสักปานใดแต่ก็ยังเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งศรัทธาในความรัก เธอไม่มีวันทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายคนนั้นหรือคนไหนๆ ได้เลย หากเพศซึ่งได้เปรียบกว่าไม่ได้รักเธอด้วยใจจริง

                เป็นความผิดของเขาเอง ทั้งที่รู้ว่าฝ่ายนั้นจงใจ ให้ท่าหาเรื่องมาเรียกร้องความสนใจความสงสารของเธอบ่อยครั้ง แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อในการตัดสินใจและคอยดูอยู่ห่างๆ ดังเช่นที่ผ่านมา ลืมคำนึงไปว่าผู้ชายคนนี้มีหลายสิ่งที่สามารถใช้เป็นปัจจัยให้ความสงสาร...ความสนใจเหล่านั้น...กลายมาเป็นความรัก แตกต่างจากครั้งก่อนๆ มากมาย

                เหมันต์จุมพิตหลังมือบางที่ในเวลาปกติเขาไม่อาจทำเช่นนี้ได้เลย ก่อนยกมันขึ้นมาซบแนบหน้าผาก ไม่ทันได้เห็นว่าปลายนิ้วเรียวกระดิกน้อยๆ เมื่อเจ้าของเริ่มรู้สติอีกครั้ง

                พี่เหม... เสียงแหบแห้งครางอย่างอ่อนแรง

                ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมอง รวดเร็วราวกระตุก

                มด เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บเนื้อตัวตรงไหนไหม คำถามที่ตามมาร้อนรนพอกัน

                ไม่ค่ะ แต่เมื่อยๆ นิดหน่อย

                เราเป็นลมล้มพับไปอย่างนั้น พี่ตกใจแทบแย่รู้ไหม ดีเท่าไรแล้วที่หัวไม่แตก

                เหรอคะ

                จิบน้ำหน่อยนะ

                เหมันต์รินน้ำจากเหยือกบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วหมุนเตียงขึ้นให้หญิงสาว มุทิตาเบี่ยงกายเล็กน้อย รักษาระยะห่างจากพี่ชายไม่ให้ใกล้ชิดเกินไป ก่อนรับแก้วน้ำมาจิบพอให้ไม่ระคายคอ เธอไม่อยากอาหารอะไรทั้งนั้น รู้สึกเวียนศีรษะและขมคอชอบกล

                หนูนาเป็นไงบ้างคะ

                หนูนารู้สึกตัวแล้ว สามีเขาเฝ้าอยู่ พอรู้เรื่องมดก็โวยวายใหญ่เลย

                แล้วหลานล่ะคะ อยากเห็นเด็กๆ จัง

                ไว้มดหายดีก็ได้เห็นจ้ะ มืออุ่นกุมมือเย็นชืดอย่างอ่อนโยน

                หมอบอกว่ามดเป็นอะไรคะ ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยเหรอ

                จ้ะ ต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยก็หนึ่งคืน พี่ชายเลือกตอบแค่คำถามสุดท้ายคำถามเดียว

                เขาเสขยับผ้าห่มให้ด้วยรู้ดีว่าหากเงยหน้าขึ้นไปคงไม่อาจเลี่ยงหลบสายตาซึ่งกำลังจับจ้องมาได้เลย หญิงสาวขืนข้อมือไว้ไม่ยอมให้เหมันต์จับซุกเข้าไปใต้ผ้าหนาได้ง่ายๆ ความคิดที่ว่าเขารู้ความจริงทุกอย่างแล้วแต่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะเธอไม่สบาย สร้างกำแพงล้อมรอบจิตใจที่บอบช้ำขึ้นมาอีกครา

                ยิ่งเจ็บปวดและโกรธเกลียดตัวเองขึ้นไปอีกเมื่อไม่เห็นแววตำหนิจากตาคมซึ้งคู่นั้นเลย

                มดโชคร้าย อย่างนั้นใช่ไหมคะ

                มด...

                ไม่ต้องสงสารเพราะว่ามดป่วยหรอกค่ะ มดรับได้ถ้าจะมีใครเปลี่ยนไปอีกคน

                พี่ไม่เคยเปลี่ยน เธอก็รู้ เหมันต์ย้ำชัด แววตาบ่งบอกความหมายลึกซึ้งกว่านั้น เราโตมาด้วยกันเกือบยี่สิบปี...มันมากเกินไปด้วยซ้ำ พี่จะไม่รู้เชียวหรือว่าน้องของพี่เป็นคนอย่างไร

                พี่เหม

                รู้อย่างนี้แล้วมดจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟังได้หรือยัง

                มุทิตานิ่งไปด้วยไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี แม้แต่เธอเองยังไม่รู้เลยว่าทุกสิ่งมันผิดพลาดตั้งแต่ตอนไหน...อย่างไร...

                ถ้ามดไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร ความจริงนี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก นอนสักหน่อยนะ เดี๋ยวก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ชายหนุ่มกล่าวด้วยความบริสุทธิ์ใจ

                ไม่ค่ะ มดอยากเล่าแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร พี่เหมอยากรู้อะไรก็ถามมาเถอะค่ะ อย่างน้อยพี่ก็เป็นคนเดียวที่พร้อมฟังคำพูดของจำเลยอย่างมด หัวตาร้อนผะผ่าวขึ้นมาขณะเอ่ยประโยคสุดท้ายนั่น

                มดรักเขาไหม

                พี่เหม...

                ผู้ตั้งคำถามมองสบไม่ลดละ กลายเป็นหญิงสาวบนเตียงที่ต้องเสหลบสายตาค้นหาคู่นั้นแทน

                มันไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ไม่สำคัญเลยว่ามดจะคิดกับเขาอย่างไร

                มีสิ นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด ถ้ามดรักเขาและเขารักมดจริง นั่นก็เป็นเรื่องที่ต้องพูดกับผู้ใหญ่ให้เข้าใจ

                ...ซึ่งเขาไม่เคยได้รับโอกาสนั้นเลย น้องเอ๋ย อกเจ้ากรรมแทบกลัดหนองยามต้องเอ่ยออกไป

                แม่ไม่มีวันรับได้ แม่ไม่เคยรักมดเลย ไม่มีใครรักมดแบบที่มดเป็นสักคน

                อย่าพูดอย่างนั้น ถ้าไม่รักแล้วเขาจะเลี้ยงเรามาทำไม

                เพราะมดเป็นลูกพ่อมานะไง ทุกคนรักพ่อแต่ไม่มีใครรักมดเลย

                เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เหตุการณ์เมื่อวานเป็นดังแผลสดที่แค่ลมพัดผ่านก็พานให้แสบร้อนขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือยื่นไปซับน้ำตาบนร่องแก้มแผ่วเบาทั้งที่เขายังไม่เข้าใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายก็ตาม

                พี่เหมอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะนะคะ คนป่วยปาดน้ำตาแรงๆ คล้ายเรียกสติ แต่อย่าถามคำถามนั้นเลย

                พี่คงไม่มีอะไรจะถามแล้ว เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป มันไม่สำคัญเลยนอกจากคำถามนั้นคำถามเดียว

                รักหรือ เธอไม่อาจตัดสินลงไปได้เลยว่าความปลาบปลื้ม...ความเห็นอกเห็นใจที่มีต่อเขาจะใช่ความรักหรือไม่ ไหนจะมีเรื่องที่เขาบีบบังคับเธอเข้ามาขัดขวางความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นอีกล่ะ เพียงเท่านี้ความสับสนปนเปทั้งหลายจึงถูกผลักไสไปในแง่ร้าย

                มดไม่ได้รักเขาค่ะ มดจะหย่า...หย่าให้เร็วที่สุด

                เหมันต์ไม่รู้ว่าตนควรจะรู้สึกอย่างไรกับน้ำเสียงหนักแน่นของเธอ เขาไม่คิดว่าน้องสาวจะกล้าพูดออกมาเช่นนั้นหากรู้ว่าในร่างกายตนมีอีกชีวิตหนึ่งถือกำเนิด ชีวิตที่จำเป็นต้องมีพร้อมทั้งพ่อและแม่ ทว่าความเห็นแก่ตัวทำให้เขาเลือกปกปิดความลับนั้นไว้ต่อไป

                อีกประการหนึ่ง ร่างซูบเซียวตรงหน้าน่าสงสารเกินไปหากต้องแบกรับเรื่องร้ายเพิ่มขึ้นอีก เพราะความขลาดกลัวและชอบคิดแทนคนอื่นเช่นนี้เอง เหมันต์จึงได้แต่รอคอยเวลา ...จนทุกอย่างสายเกินไป

..........................................................

          สงสารมด แต่ก็อยากให้ตัดสินใจดีๆ เน่อออ

          นี่ไรต์ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าไต๋รู้เรื่องนี้เข้าจะยอมหย่าให้มดไหม T^T

          มาเอาใจช่วยให้พวกเขาก้าวผ่านทิฐิมานะกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

81 ความคิดเห็น