ตอนที่ 28 : บทที่ ๑๕ (๕๐%) มัดมือแต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60

15

 

                ความจริงสองไม่น่าลำบากต้องมาส่งแม่เลย เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ แท้ๆ มารดาเอ่ยขึ้นอย่างเกรงอกเกรงใจระหว่างทางที่ลูกชายขับรถไปส่ง

                พี่สองไม่เหนื่อยหรอกแม่ เขามีกำลังใจดี พริ้มเพราขยิบตาใส่กระจกมองหลังอย่างล้อเลียน

                ฮื้อ หมายความว่ายังไง

                ก็ผู้หญิงคนนั้นน่ะสิจ๊ะแม่จ๋า

                คนขับส่ายศีรษะอย่างเห็นขันกับความสู่รู้ของน้องสาว ทั้งที่พริ้มเพราอายุเท่ากับ ผู้หญิงคนนั้น แต่เขากลับเห็นว่าเธอยังคงเป็นเด็กไม่เปลี่ยนแปลง

                หญิงสาวผู้มีร่างกายไม่แข็งแรงคนนี้คือคนเดียวในครอบครัวที่เขาให้ความสนิทสนมด้วยเสมอ ทุกๆ ปีเมื่อถึงวันคล้ายวันเกิดของเธอ พีร์จะต่อสายไปอวยพร แม้ทุกครั้งผู้รับสายจะไม่ใช่คนที่เขาต้องการพูดด้วย ชายหนุ่มก็จะแจ้งความประสงค์ของตนไปสั้นๆ หากใครคนนั้นพยายามยื้อบทสนทนาไว้ เขาจะวางสายทันทีแล้วไม่ติดต่อกลับไปอีกเลยจวบจนกระทั่งผ่านไปอีกปี บ่อยครั้งเข้าจึงไม่มีใครคิดขัดขวางอีก

                ในยามที่เทคโนโลยีก้าวไกล คอมพิวเตอร์ก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการติดต่อสื่อสารที่พีร์ไขว่คว้าหามาครอบครองเพียงเพราะพริ้มเพราเปรยว่าจะส่งรูปของเธอมาให้ดู ภาพของหญิงสาวร่างเล็กตัดผมซอยสั้นในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนสั้นจู๋ส่งยิ้มให้แต่ไกลจากบนรถเข็นราวกับมีใครราดน้ำเย็นลงมาทั่วทั้งร่างของเขา แทบไม่เหลือเค้าหน้าของเด็กหญิงแก้มยุ้ยที่เขารู้จักอีกเลย มีเพียงรอยยิ้มสว่างไสวซึ่งพีร์จำได้แม่นยำ คอยตอกย้ำถึงความเปลี่ยนแปลงอันเจ็บปวด

                ความกรุ่นโกรธที่เขาเก็บกดมานานปีคล้ายจะเบาบางลงเมื่อคิดว่าคนในครอบครัวที่เหลือต่างก็พบกับความยากลำบากในชีวิตไม่น้อยกว่ากัน ทว่าความน้อยใจที่เขาไม่ใคร่จะยอมรับนัก ด้วยมันคือความรู้สึกซึ่งเขาเคยปรามาสเอาไว้ว่าเป็นความรู้สึกของพวกผู้หญิง ยังคงมีอยู่เปี่ยมล้นไม่ต่างจากเดิม

                ตกลงพี่สองจะบอกหนูได้หรือยังว่าเป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น

                ยังต้องบอกอีกหรือไง เราสรุปเอาเองเสร็จสรรพแล้วนี่นา

                นั่นแน่ แบบนี้ก็แสดงว่ายอมรับน่ะสิ ถ้าทำได้เธอคงตบเข่าฉาดไปแล้ว ว่าแต่พี่สองแน่ใจเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเขารักพี่เหมือนกัน ยังสาวยังสวยอยู่แท้ๆ น่าจะชอบผู้ชายสดๆ ซิงๆ รุ่นเดียวกันดีกว่าอีก

                คำพูดของน้องสาวจุดให้หน้าขาวๆ ของเหมันต์วาบขึ้นมา ความสนิทสนมระหว่างหมอนั่นกับมุทิตาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในความทรงจำ พีร์เผลอขบกรามแน่นเมื่อคิดว่าสาเหตุหนึ่งซึ่งทำให้เธอปฏิเสธความรับผิดชอบจากเขาเพราะมีตัวเลือกที่ดีกว่ารออยู่นั่นเอง

                เถอะ... ให้มันรู้ไปว่าไอ้หมอนั่นจะกล้ายุ่งกับเมียชาวบ้าน ที่เขาต้องคิดตอนนี้คือทำอย่างไรเพื่อหาทางผูกมัดเธอไว้กับเขาได้ตลอดไป

 

                พี่สอง พี่สองโกรธหนูเหรอ หนูแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นดูนิสัยดีออก เขาคงไม่มองคนแค่เปลือกนอกหรอกจ้ะ เธอเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่กำลังเข็นรถเข็นให้ตามทางเดินของโรงแรม เขาเงียบขรึมลงนับแต่เธอแสดงความคิดเห็นเชิงลบออกไป

                พี่ไม่ได้โกรธ แค่กำลังคิดอะไรนิดหน่อย

                วิชุดานิ่งฟังบทสนทนาของสองพี่น้องเงียบๆ นึกแปลกใจไม่น้อยที่ลูกชายไม่มีท่าทีปฏิเสธคำพูดของน้องสาวเลยสักนิด แม้จะอยากทราบรายละเอียดมากกว่านั้น แต่ถึงอย่างไรตนก็ห่างจากลูกมานานเกินกว่าจะกล้าเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัว

                เข้ามาข้างในก่อนไหมลูก เธอเอ่ยชวนเมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง พยายามไม่คาดหวังในคำตอบมากนัก

                ทว่าพีร์ก็ทำให้ทุกคนแปลกใจด้วยการตอบรับคำชวนนั้นง่ายดาย ครับ

                เจ้าของห้องรีบผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทางตื่นเต้นจนน่าสมเพช เธอกุลีกุจอหาน้ำมาให้ลูกชายขณะที่เขาเดินไปนั่งบนโซฟาเข้ามุม

                ถึงอย่างไรลูกอย่างเขาก็ไม่มีวันเข้าใจ ในเมื่อแม่ทำท่าว่ารักเขามากมายขนาดนี้ แต่ทำไมถึงทิ้งเขาได้ลงคอ

                แม่ หนูอยากอาบน้ำแล้ว

                เดี๋ยวซี นั่งคุยกับพี่เขาก่อน มารดาท้วงเบาๆ

                ให้สามไปอาบเถอะครับ

                เหรอจ๊ะ เอางั้นหรือ

                ชายหนุ่มสะท้อนใจลึกๆ กับท่าทางพินอบพิเทาเกินเหตุนั้น เสียงพริ้มเพราโวยวายกับความลนลานของผู้ให้กำเนิดดังเป็นระยะ ไม่นานวิชุดาก็ออกมาจากห้องน้ำ

                สามล่ะครับ ไม่ต้องดูน้องหรือ

                สามเขาไม่ชอบ ถ้ามีวอล์กเกอร์น้องก็พอช่วยตัวเองได้บ้าง เปิดทีวีดีไหม สองจะได้ไม่เบื่อ เดี๋ยวยัยสามก็อาบน้ำเสร็จแล้วแหละจ้ะ

                ไม่ต้องหรอกครับ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนฝืนใจเอ่ยขอร้องอย่างที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน ผมมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากแม่

                อะไรลูก สองมีปัญหาอะไร บอกแม่มาเถอะ แม่ยินดีช่วยทุกอย่าง ท่าทางกระตือรือร้นเหล่านั้นพาให้เขาใจชื้นขึ้นบ้าง

                ผมกับมด...เรารักกันครับ

                มือเหี่ยวย่นยกขึ้นแตะหน้าอกอย่างคาดไม่ถึงเมื่อได้ฟังคำยืนยันชัดๆ จากปากลูกชาย

                ผมต้องการจดทะเบียนกับเธอ แต่มดไม่อยากให้ผมมีปัญหากับป้า แม่คงรู้... ผมกับป้าไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเท่าไร ประโยคสุดท้ายไม่วายโทษว่าเป็นความผิดของมารดาทางอ้อม

                สอง ไม่ใช่แม่ไม่อยากช่วยสองนะลูก แต่ที่หนูมดพูดกับสองก็ถูกต้องแล้ว ถึงอย่างไรพี่ฟ้าก็ยังถือว่าเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายนั้น

                ครับ ผมเข้าใจแล้ว สำหรับแม่...บุญคุณของพี่สาวมันยิ่งใหญ่จริงๆ ชายหนุ่มเอ่ยราบเรียบ เขาลุกขึ้นบอกลาด้วยสีหน้าสงบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

                วิชุดารีบลุกตาม เธอรั้งแขนล่ำสันไว้ก่อนจะเอ่ยเว้าวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

                สอง เดี๋ยวลูก นั่งลงก่อนนะ ฟังแม่ก่อน

                เป็นครั้งแรกที่พีร์รู้สึกผิดต่อมารดาเมื่อเห็นหยาดน้ำรื้นคลอดวงตาไหวระริกคู่นั้น เขานั่งลงพร้อมกับดึงร่างบางซึ่งสูงแค่ไหล่ให้นั่งลงเยื้องกัน

                สองพูดถูกแล้ว แม่ควรจะเห็นแก่ลูกแม่เสียที สองอยากให้แม่ช่วยอะไรบอกมาเถอะ แม่เต็มใจจะช่วยจริงๆ

                ผมจะไม่ทำให้แม่ต้องลำบากใจนาน ผมจะหาทางอธิบายเรื่องราวทั้งหมดกับป้าให้เร็วที่สุด ผมจำเป็นต้องจดทะเบียนกับเธอจริงๆ ถึงแม่ไม่มาตอนนี้ผมก็คงต้องทำแบบนั้นอยู่ดี แต่ในเมื่อ...ผมยังมีแม่ มันคงจะทำให้เธออุ่นใจกว่าว่าอย่างน้อยก็ยังมีผู้ใหญ่ร่วมรับรู้ด้วยอีกคน

                แม่ดีใจ ดีใจที่สองยังนึกถึงแม่

                น้ำซึ่งขังคลอหน่วยตารินไหลลงมาในที่สุด วิชุดาก้มมองแหวนทองฝังพลอยเม็ดเล็กบนนิ้วนางข้างซ้ายของตน เธอรูดมันออกช้าๆ ก่อนเอื้อมไปจับมือหนามาประคองไว้ วางมันลงกลางฝ่ามือลูกชาย

                แล้วหนึ่ง...

                วันๆ หนึ่งก็เอาแต่ทำงาน จนป่านนี้แม่คงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าสะใภ้ใหญ่แน่แล้ว เธอกระชับมือคล้ำแน่นขึ้นอีก สองรับไว้เถอะนะลูก แม่ไม่มีอะไรจะให้ ไม่ได้พกของมีค่าอะไรมาด้วยเลย แหวนวงนี้เป็นแหวนแต่งงานที่พ่อให้แม่ หนูมดเป็นคนดี แม่เชื่อว่าเธอจะทำให้สองมีความสุขนับจากนี้ไป

 

                มุทิตาแปลกใจไม่น้อยเมื่อลงมาข้างล่างในเช้าวันถัดมาแล้วพบคนยิ้มยากยืนส่งยิ้มให้มาแต่ไกล เขาไม่ได้ยิ้มทางปากหากเธอพบมันได้ในดวงตาดำขลับคู่นั้น ชายหนุ่มวางลูกชายลงบนขอบโต๊ะอาหาร และนั่นก็ทำให้เธอสามารถสังเกตเห็นเครื่องแต่งกายของเขาอันผิดแผกแตกต่างไปจากทุกวัน

                เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีครีมรีดเรียบถูกใส่ทับไว้ในกางเกงยีนไร้รอยขาดดังเช่นทุกวัน ใบหน้าคร้ามแดดเกลี้ยงเกลาเสียจนเห็นความต่างของสีผิวอันเคยเป็นบริเวณที่มีหนวดเคราปกปิด เขาทำให้เธอหวนนึกถึงผู้ชายมาดเนี้ยบและแสนจะเฮี้ยบซึ่งเคยไปรับเธออีกครั้ง มุทิตาอมยิ้มขันกับความคิดของตัวเอง

                ยิ้มอะไร

                ยิ้มให้เวฟค่ะ เนอะ

                แม้จะหมั่นไส้ แต่พีร์ก็อดยินดีไม่ได้ที่เธอเลิกทำตัวห่างเหินเขาเสียที

                แม่ล่ะคะ

                ออกไปแล้วครับ ทานอะไรก่อนสิ วันนี้เวฟมีข้าวต้มฝีมือพ่อ ถามอามดซิ...อยากชิมไหม

                เจ้าหนูเคี้ยวตุ้ยๆ โดยไม่สนใจอาสาว ก็นานๆ ทีพ่อจะตื่นมาเล่นและพูดคุยกับเขานี่นา แถมยังมีเวลาป้อนข้าวเขาอีก ลืมคุณอาแป๊บหนึ่งคงไม่เป็นไร

                เออแน่ะ หมอนี่ กินไม่พูดไม่จาเลยเว้ย

                มุทิตาหัวเราะกิ๊ก มดไปหาอะไรกินบ้างดีกว่า เวฟจะมาแย่งอาไม่ได้เชียวนะ

                ทว่าหญิงสาวก็หน้างอง้ำกลับมาพร้อมชามข้าวต้มซึ่งปุ้ยตักและยัดเยียดให้ ป้าแตงอยู่ในครัวตอนนั้นด้วยทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธมากนักจนอาจเกิดพิรุธได้ จำใจรับชามร้อนๆ นั้นมาแต่โดยดี เธอไม่ได้รังเกียจข้าวต้มฝีมือเขาหรอก หากเธอเกลียดดวงตาวิบวับของสาวจ้ำม่ำเสียมากกว่า

                มุทิตานั่งลงก่อนจะเห็นหลังปุ้ยเดินขึ้นข้างบนไปไวๆ

                อร่อยไหม

                ก็...พอใช้ได้ค่ะ

                โธ่ พี่ว่าจะเลิกเป็นชาวประมงแล้วมาเปิดร้านข้าวต้มเสียหน่อย แค่ใช้ได้เองเหรอ ไต้ก๋งหนุ่มแสร้งโอดครวญ

                ขายข้าวต้มหมูสับนี่นะ ใครๆ ก็ทำได้ค่ะ

                ใครๆ ก็ทำได้แต่ใช่ว่าจะอร่อยนะ

                มีใครเคยชมพี่สองหรือคะ ทำไมหลงตัวเองอย่างนี้

                คนหลงตัวเองเงียบไป มุทิตาวางช้อนแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย เขาไม่มีท่าทีว่าโกรธแต่อย่างใด มันออกจะปูเลี่ยนๆ เหมือนเด็กขี้น้อยใจยามถูกผู้ใหญ่ขัด

                มดล้อเล่น พี่สองไม่โกรธใช่ไหม

                พี่เคยโกรธมดด้วยหรือ

                ออกบ่อยไปค่ะ

                พีร์นิ่วหน้าคล้ายไม่พอใจที่เธอไม่คล้อยตาม

                จะเออออกับพี่สักเรื่องได้ไหมนี่เขาว่าฉุนๆ

                หญิงสาวส่ายหน้าหวืออย่างยียวน เธอกล้าเพราะอุ่นใจว่าเหตุการณ์เมื่อคืนคงผ่านไปด้วยดี เขาถึงได้มายืนต่อล้อต่อเถียงกับเธออยู่ตรงนี้เป็นนาน

 

                พี่น่าจะพาเวฟไปด้วย น้องของพี่ดูเข้ากับแกได้ดีออก มุทิตาพูดพลางมองกระจกมองข้าง ปุ้ยอุ้มเด็กชายซึ่งเพียรส่งจูบและโบกมือหย็อยๆ อยู่หน้ารั้ว

                เวฟไม่ค่อยสบาย พี่ให้กินยาแล้วกำชับปุ้ยไว้ว่าให้เอาน้องนอนให้ได้มากที่สุด

                ถึงว่า เลยไม่สนใจมดเลย คุณอาพยักหน้ารับรู้ ไม่มีร่องรอยของความน้อยใจแต่อย่างใด เวลาไม่สบายมดก็คิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน ไม่ใช่ปกติไม่คิดถึงนะคะ แต่เวลาป่วยมันจะคิดถึงมากเป็นพิเศษ ถึงมีพ่อทิว แม่วัน แม่ฟ้าก็เถอะค่ะ ลึกๆ มันก็รู้สึกว่าไม่ใช่อยู่ดี มดถึงชอบมองพี่สองกับเวฟไง

                พีร์เหลียวมองเสี้ยวหน้าคนข้างๆ แวบหนึ่งอย่างเข้าใจ เขาเคยผจญกับความรู้สึกนั้นไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง อยากปลอบแต่ก็พูดไม่เก่ง อยากกอดแต่ไม่กล้าแม้อาจเอื้อมไปจับมือเธอ เขาสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่กระทำการใดอันเป็นการเอาเปรียบเธออีกเด็ดขาด

                สัญญาลูกผู้ชาย... แม้ไม่ได้เอ่ยวาจา แต่ก็ไม่มีวันเลิกล้มความตั้งใจ เพราะอย่างนี้เขาถึงต้องวิ่งวุ่นหาทางผูกมัดเธอไว้กับเขานี่ไง ตอนนี้อาจยังไม่ได้ใจไม่ได้ใจ...ขอหลักประกันเป็นกระดาษแผ่นหนึ่งก็ยังดี เออ นี่เขาคงบ้าเต็มขั้นแล้วกระมัง

                พี่สอง ผิดทางแล้วค่ะ ต้องเลี้ยวซ้ายต่างหาก

                พี่ลืมบอกเธอว่าจะไปรับแม่ก่อน

                แล้วจะไม่อ้อมไปอ้อมมาหรือคะ ให้มดลงตรงนี้ก็ได้นะ

                ชายหนุ่มไม่ได้จอดรถตามที่คนข้างๆ เสนอและมุทิตาก็ไม่ได้เซ้าซี้ใดๆ เธอคิดว่าเขาอาจยังกังวลอยู่จึงยินดีเป็นเพื่อนร่วมทาง ไว้สักพักค่อยหาทางปลีกตัวออกมาคงไม่สาย

                กระทั่งรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่มาจอดสงบนิ่งภายในลานจอดรถใต้อาคาร แสงจากด้านนอกอันน้อยนิดทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนขับได้ชัดนักท่ามกลางความมืดของตัวตึก พีร์ไม่ได้ดับเครื่องยนต์และยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น เขากำลังพยายามรวบรวมกำลังใจให้ได้มากที่สุดก่อนเอ่ยความ หากคนมาด้วยกลับคิดไปอีกทาง

                พี่สอง ไม่เป็นไรนะคะ เมื่อวานพี่ทำดีแล้ว

                มุมปากบางขยับขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหวานปะเหลาะเขาราวพูดกับเด็ก

                รู้ไหม พี่เลิกคิดมากเรื่องแม่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขาแก้ความเข้าใจผิดนั้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ที่พี่คิดมีแต่เรื่องของเธอ...มดตะนอย

                ชายหนุ่มหยิบของมีค่าที่มารดามอบให้ออกจากกระเป๋าเสื้อ เขาถือมันไว้เพื่อสร้างความมั่นใจยามเอื้อนเอ่ยต่อไป

                นับแต่วันนั้นพี่ก็ไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับเธออีก ไม่อยากให้เราต้องทะเลาะกันทั้งที่เวลาจะพูดกันยังแทบไม่มี มดตะนอย เธอจะทำเป็นลืมก็ได้แต่พี่ไม่เคยลืมทุกสิ่งในคืนนั้น ถึงตอนนี้พี่ก็ยังยืนยันเหมือนเดิม ให้พี่ได้รับผิดชอบเธอ...

                พี่พามดมาที่นี่เพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ มุทิตาขัดขึ้นทั้งที่ฝ่ายตรงข้ามยังพูดไม่จบ

                ใช่ มันคงดีกับเธอมากกว่าถ้ามีผู้ใหญ่รู้เห็น จริงไหม

                หมายความว่าไงคะ เธอเงยหน้าสบตาเขาเป็นครั้งแรก หยดน้ำหยาดลงมาจากตาคู่สวย พี่บอกแม่พี่หรือ มดขอแล้วใช่ไหม มดขอแล้วว่าอย่าบอกใคร มดอุตส่าห์เชื่อ... มดเชื่อใจพี่มาตลอด

                มด... ร้องไห้ทำไม เสียงถามแหบโหยราวหัวใจเจียนหลุดลอย

                หญิงสาวปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนกระชากประตูเปิด พีร์ตัวชาวาบ ครั้นได้สติจึงรีบกวดฝีเท้าตามเธอจนทัน

                ขึ้นรถ ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงเหี้ยมเมื่อวิ่งมาดักไว้ได้

                มุทิตาก้าวไปทางขวา แต่ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวมาขวางไม่ลดละ

                แน่ใจหรือว่าอยากออกไป เอาซี่ พี่จะเดินตามไปแบบนี้แหละ

                อย่ามาขู่มดนะ เธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

                เธอก็รู้ว่าพี่ทำจริง กลับไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้มุทิตา

............................................................

     พี่พีร์ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย แต่กลายเป็นว่ากดดันมดซะงั้นค่ะ

     แผนการมัดมือแต่งครั้งนี้จะสำเร็จไหม ติดตามในตอนหน้านะคะ


ป.ล. ฝากอีบุ๊กเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjAzOTQ0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNTcyMzUiO30



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #67 fsn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 22:00
    ไม่ค่อยเข้าใจหนูมดเท่าไหร่ นางเจียมตัวเจียมใจจนไม่นึกถึงตัวเองเลยรึเปล่าคะ
    #67
    1
    • #67-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 28)
      25 มิถุนายน 2560 / 15:15
      สำหรับมด ทุกอย่างเร็วไปมากค่ะ ลึกๆมดยังไม่มั่นใจในความรักไต๋เลย
      #67-1