ตอนที่ 21 : บทที่ ๑๑ (๑๐๐%) รักหรือลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60

ตกลงมดไปทำงานไหวแน่นะ

                ค่ะ

                ตามใจ ผู้มีพระคุณอนุญาตอย่างเสียไม่ได้ พีร์แน่ะ ไปส่งน้องหน่อย นี่ถ้าแม่ไม่ติดว่าแม่หนูแจ๊ดโทร. มานัดว่าจะมารับไปฟังเทศน์ก็จะไปส่งหนูอยู่หรอก ผลัดเขาหลายครั้งแล้ว ชักเกรงใจ

                มดไปเองได้ค่ะ

                ฮื้อ ไม่รู้แหละ ถ้ามดไม่ทำตาม แม่โกรธจริงๆ ด้วย

                เออหนอ สุดท้ายเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับเขาตามลำพังอีกจนได้ ไม่มีแม้กระทั่งเวฟซึ่งถูกปุ้ยดึงตัวไว้ด้วยสายตารู้ทัน

                สายๆ พี่ต้องไปแล้ว เขาเอ่ยคล้ายรายงาน

                พี่สองไม่น่าลำบาก ความจริงมดไปเองได้

                พี่ไม่ได้พูดให้เธอเกรงใจเสียหน่อย หรือถ้าเราเกรงใจขนาดนั้นสู้เปลี่ยนเป็นคำอวยพรดีกว่า

                มุทิตาหลุบตาลงต่ำด้วยความประหม่า แต่อุตส่าห์ทำตามคำขอ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ แล้วก็...กลับมาไวๆ

                ขอบคุณครับ มดใจดีจริงๆ พี่นึกว่าจะถูกเมินเสียแล้วชายหนุ่มกลั้นหัวเราะ หากตาคมกริบวาววับ

                หญิงสาวปรายตาคล้ายจะค้อนเมื่อรู้ตัวว่าได้เสียรู้เขา

                กลับมาแล้วพี่จะพาเธอกับลูกไปเที่ยว

                การพูดเหมารวมราวกับเธอเป็นแม่ของลูกเขาส่งผลให้แก้มนวลแดงเรื่อ

                เพื่อนพี่มันเป็นเซลล์ขายพวกเรือเร็วเรือใบให้คนรวยกับชาวต่างชาติ แฟนมันกำลังจะคลอดลูก เราก็ถือโอกาสนี้ไปเยี่ยมและเป็นลูกค้ามันเสียเลย

                พี่สองจะซื้อเรือหรือคะ หญิงสาวขยับตัวอย่างสนใจ

                เอ เผอิญลูกค้ารายนี้เกิดเปลี่ยนใจไม่ซื้อตอนได้ทดลองขับแล้วน่ะซี

                แหม ร้ายจัง มุทิตาหรี่ตาอย่างระแวงภัย ไม่คุ้นชินกับความเจ้าเล่ห์ของเขา

                พีร์ถอนมือจากเกียร์ไปประคองมือขวาของเธอแผ่วเบา ความสุภาพของเขาทำให้เธอไม่กล้าชักมือออกตามใจต้องการ

                มดตะนอย อย่าระแวงในความรู้สึกของพี่ หากเธอสงสัยก็ถามมาเถอะ อย่าเก็บไปคิดให้กังวลเลย เขาพูดช้า...ชัด...หวังให้มันซึมลงไปในใจของเธอ

                มดแค่แปลกใจ เมื่อก่อนพี่สองออกจะไม่ชอบหน้ามด

                ทุกครั้งที่มีโอกาสมุทิตาเป็นต้องวกถามถึงประเด็นนี้ราวกับมันคือปมด้อยซึ่งเธอกังวล

                นั่นเพราะพี่ขี้ขลาดเกินไป มดรู้ไหม...พี่เลิกหวังเลิกฝันอะไรมานานเหลือเกินก่อนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง พี่คิดว่าเธอคงเปลี่ยนไป อาจจะลืมพี่แล้ว หรือไม่ก็รังเกียจคนที่ล้มเหลวในชีวิตแบบพี่ ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคือการทำเหมือนไม่ใส่ใจอย่างไรล่ะ

                มดไม่เคยคิดแบบนั้น มดอาจจะจำพี่สองไม่ได้แต่ไม่เคยรังเกียจเลย

                นั่นซี ตอนนี้พี่รู้แล้ว มดว่าพี่ควรทำอย่างไรกับคนขี้ขลาดคนนั้นดี พีร์กระชับมือบางแน่นขึ้นเล็กน้อย

                พี่สองไปคราวนี้ก็โยนเขาทิ้งทะเลเสียนะคะ อย่าเผลอพากลับมาอีกแล้วกัน

                เป็นครั้งแรกในรอบสามวันที่หญิงสาวกลับมายิ้มทั้งตาและปากอีกครั้ง พลอยกระหยิ่มใจเมื่อคิดว่าความรักทำให้คนที่เต็มไปด้วยบุคลิกผู้นำอย่างเขายอมลงให้กับเธอ และชายหนุ่มก็ฉลาดพอที่จะทำให้เธอเชื่อเช่นนั้นต่อไป

                อารมณ์หวานจะยังคงอยู่เช่นนั้น หากจู่ๆ มุทิตาไม่เกิดกลัวขึ้นมาว่าเพื่อนรักจะซักไซ้หากว่าเห็นเธอมากับใคร โธ่เอ๋ย... ก็เมื่อวานเธอให้สัญญิงสัญญาอย่างดีนี่นาว่าจะระวังตัวจากเขา หนูนาไม่เคยพอใจผู้ชายคนไหนอยู่แล้วนอกจากเหมันต์จึงเห็นด้วยอย่างจริงจังกับคำพูดนั้น แล้วถ้าเธอเกิดกลับลำเสียดื้อๆ มีหวังแม่เพื่อนตัวดีได้ซักฟอกเธอจนขาวเป็นแน่

                จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ มุทิตาบอกอย่างร้อนใจ กว่าจะหาข้อสรุปให้กับตัวเองได้ก็ใกล้จุดหมายเต็มที

                ทำไม

                แถวหน้าตึกชอบมีรถจอดขวาง มดเดินไปเองสะดวกกว่า พี่สองจะได้วกรถกลับเลยไงคะ

                ไม่เป็นไร พี่ไม่รีบ คนขับพูดพลางหักพวงมาลัยเลี้ยว

                หญิงสาวลอบถอนใจปลงๆ เมื่อรถเคลื่อนมาอยู่ท่ามกลางอาคารพาณิชย์สองฟากฝั่ง เธอบอกขอบคุณเขาพลางรวบรวมสัมภาระของตน ก่อนจะรีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคนขับนั้นนั่งหน้าตึงไปแล้วเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนยืนรออยู่หน้าตึก

                พีร์ออกรถแรงทันทีที่ประตูปิดสนิทจนมุทิตาไม่สบายใจ ก็ไหนว่าเขาไม่รีบ หรือบางทีเขาอาจไม่พอใจที่เธอไม่ได้ชวนเขาเข้าไปข้างในก่อนกระมัง หญิงสาวคิดไปสะระตะ ก่อนจะตกใจเซไปข้างหลังเล็กน้อยเมื่อหันไปชนเข้ากับแผ่นอกของใครบางคนอย่างจัง

                พี่เหม

                วูบหนึ่ง สัญชาตญาณบอกเธอว่าสาเหตุที่ทำให้เขาฉุนเฉียวจากไปคือเหมันต์ แต่มุทิตาก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งเสียเมื่อมันดูจะเป็นการเข้าข้างตัวเองเกินไป

                วันนี้พี่ไม่มีตรวจ ตื่นมาใส่บาตรเสร็จเลยเดินมาเรื่อยๆ เมื่อกี้พี่โทร. เข้ามือถือมดก็ไม่มีคนรับ กำลังนึกเป็นห่วงอยู่เชียว นี่หนูนาก็ยังไม่มา เขากล่าวเสียงแจ่มใส ยังคงอิ่มใจไม่หายกับการไปเยือนของเธอเมื่อวาน

                สงสัยมดลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน มุทิตาสรุปหลังควานหาในกระเป๋าไม่เจอ พี่เหมมีอะไรหรือเปล่าคะถึงมารอแต่เช้า

                ไม่มีหรอกจ้ะ พี่แค่ไม่รู้จะไปไหน

                มดบอกแล้ว...ว่าอย่าย้ายมาอยู่นี่ พี่เหมเก๊าะไม่เชื่อ น้องสาวบอกเสียงเปรี้ยวพลางเดาะลูกกุญแจในมือด้วยมาดนักเลงโต

                เหมันต์คว้าลูกกุญแจกลางอากาศ ใช้มันเขกศีรษะเธอเบาๆ ก่อนจะจัดการไขเข้าไป

 

                พีร์กัดกรามกรอด ใจทั้งดวงคล้ายจะบิดเกลียวเมื่อคิดว่าท่าทางลุกลี้ลุกลนของมุทิตาเป็นเพราะเธอไม่ต้องการให้เขารู้ว่านัดใครไว้อีกคน ไต้ก๋งหนุ่มกำพวงมาลัยแน่น ไม่เคยโมโหจนอยากเกรี้ยวกราดใส่ใครมากเท่านี้มาก่อน ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละว่าโมโหใคร เธอหรือหมอนั่น...หรือจะเป็นตัวเขาเอง สุดท้ายก็ได้แต่เอ็ดอึงอยู่ในใจที่ปล่อยให้ความรู้สึกคล้ายหึงหวงเข้าครอบงำ

                เปล่าเลย เขาไม่ได้รักเธอ ความพึงใจนั้นมีอยู่บ้างประสาผู้ชายทั่วไป หากยังไกลจากคำว่ารักนัก พีร์คิดว่ามันก้ำกึ่งกับความรู้สึกหวงน้องสาว และที่มันรุนแรงขนาดนี้คงเป็นเพราะเขารู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์อันใดในการสั่งสอนเธอ

                แล้วใครเล่าที่มีสิทธิ์ คำตอบของคำถามนี้ดังก้องขึ้นมาชัดเจน... ดุจนภา!

                ชายหนุ่มอารมณ์ดีทันตาเมื่อเห็นว่าคนที่เขาต้องการความช่วยเหลือยังคงไม่ได้ไปไหน สตรีมัชฌิมวัยเยี่ยมหน้ามามองด้วยคิดว่าเป็นรถของเพื่อนที่นัดเอาไว้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นหลานชายตัวดีก็ไม่วายหาข้อตำหนิด้วยอคติและความเคยชิน

                ทำไมกลับมาไว แกขับรถเร็วเรอะ

                เปล่าครับ

                แล้วหนูนามาหรือยัง

                ไม่ทราบซีฮะ ผมเห็นแต่ลูกชายของเพื่อนป้ายืนรอ

                เอ๊ะ ตาเหมมารอทำไม ผู้เป็นป้าถามคล้ายรำพึงกับตนเอง

                พีร์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาเสริมต่ออีกว่า เขาคงนัดเธอไว้กระมังครับ ดูเขาเป็นห่วงเป็นใยกันดีเหมือนที่ป้าว่าไว้จริงๆ

                แกยังไม่รู้อะไร ดุจนภาบอกพลางค้อน แล้วได้ลงไปกับน้องหรือเปล่าฮึ

                เปล่าครับ เธอไม่ได้ชวน ผมเกรงจะเสียมารยาท

                ไฮ้! ไม่ได้ดั่งใจฉันเลย! ทีหลังแกต้องหัดเป็นหูเป็นตาให้ฉันรู้ไหม มีอย่างที่ไหน ปล่อยน้องไว้กับคนอื่นตามลำพัง เอ๊ะ! หรือแกเกลียดน้อง อิจฉาน้องเลยปล่อยปละละเลยไม่ใส่ใจ

                ไปกันใหญ่แล้วฮะ ผมจะมาอิจฉาอะไรกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เขาแสดงความรู้สึกอย่างเป็นกลาง ไม่ให้มากเกินไปจนป้าหันมาระแวงเขาเสียเอง

                ดี ต่อไปแกต้องช่วยฉันดูน้องบ้าง เข้าใจไหม ดุจนภาทำท่าว่าจะพูดอะไรต่อก็พอดีกับที่รถตู้สีขาวเคลื่อนมาจอดหน้าบ้าน

                ชายหนุ่มทำความเคารพอดีตว่าที่แม่ยาย ก่อนขอตัวผละไปพร้อมมุมปากที่ยกขึ้นน้อยๆ ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่เขาต้องการ ครั้งนี้หว่าน... กลับมาคราวหน้าคงได้เวลาเก็บเกี่ยวพอดี

 

                และแล้วเมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงที่ไต้ก๋งหนุ่มจงใจหว่านไว้ก็เริ่มงอกเงยในอีกสามวันถัดมา หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของดุจนภาได้บังเอิญเจอมุทิตากับ หนุ่มหล่อคนหนึ่งในตลาดโบราณอันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวประจำจังหวัด เธอจำได้ว่าบุตรบุญธรรมบอกกับตนว่าจะไปช่วยหนูนาเลือกซื้อของใช้สำหรับเด็ก ทว่าจากรูปลักษณ์และรูปการตามที่เพื่อนบอกเล่า ยากจะปฏิเสธได้ว่า หนุ่มหล่อคนนั้น ไม่ใช่ลูกของเพื่อนเธอ

                หน้าตาดีอยู่เธอ ขาวเชียวล่ะ ออกตี๋ๆ อย่างที่สาวๆ สมัยนี้เขานิยมกันนั่นแหละ ฉันเข้าไปทักเขาก็สุภาพนอบน้อมดีนะ หลานเธอแนะนำอยู่หรอก แต่ไอ้เราดันจำชื่อไม่ได้

                นั่นแหละ...เหมันต์ล่ะ ไม่มีคำบรรยายใดชัดเจนกว่านี้อีกแล้ว เธอกำลังรอเพียงคำอธิบายจากปากมุทิตาเท่านั้น

                สงสัยหนูมดจะมาแล้ว เสียงตาเวฟเจี๊ยวเชียว

                ดุจนภาวางมือจากมีดและเขียงหลังแม่ครัวเปรยขึ้น ล้างไม้ล้างมือแล้วรีบลุกไปจนแตงมองตามอย่างฉงน คงไม่พ้นเรื่องเดิม เจ้านายผู้เป็นดั่งเพื่อนคนนี้ตั้งความหวังและกะเกณฑ์กับลูกหลานมากเกินไป

                มด เดี๋ยวตามแม่มาหน่อยนะ บอกพลางปรายตามองหลานชายซึ่งเกาะแขนอาสาวห้อยโหนเป็นลิงเป็นค่างด้วยสายตาตำหนิ

                หากเป็นเวลาอื่นเวฟคงไม่พ้นถูกอบรมยกใหญ่ แต่ตอนนี้คุณย่ายังมีเรื่องอื่นหนักหนากว่าให้ต้องจัดการ มุทิตาปลดมือเด็กน้อยออกก่อนจะจรดปลายจมูกลงบนแก้มมอม นัดแนะว่าจะลงมาอีกในไม่นาน

                ผู้สูงวัยกำลังยืนรออยู่กลางห้องขณะที่มุทิตาผลักประตูเข้าไป หญิงสาวสวมกอดเอวหนาจากทางด้านหลัง คางมนเกยบนไหล่อวบอูม ออดอ้อนด้วยท่าทางอันเป็นธรรมชาติจนใครก็ใจอ่อนเอาได้ง่ายๆ

                วันนี้ไปไหนมาลูก มารดาบุญธรรมใจอ่อนไปกว่าครึ่ง มือหนาป้อมอ้อมมาลูบศีรษะทุยแผ่วเบา

                ตอนแรกมดก็ว่าจะไปเดินดูของกับหนูนานั่นแหละค่ะ แต่หนูนาเกิดปวดขาขึ้นมา สุดท้ายมดเลยต้องเปลี่ยนแผนเป็นไกด์พาพี่เหมที่แวะมาอุดหนุนร้านหนูนาไปเที่ยวแทน เธอเล่าอย่างบริสุทธิ์ใจ

                ทว่า... อคตินั้นครอบงำดุจนภาเสียแล้ว เธอคิดว่ามุทิตาจำต้องสารภาพเพราะไหวตัวทันและมีหลักฐานมัดตัว

                ไม่ชวนพี่เขามาทานข้าวเย็นด้วยกันล่ะ

                พี่เหมไม่อยากรบกวนแม่ติดๆ กันน่ะค่ะ อีกอย่างพรุ่งนี้พี่เขาก็ต้องทำงานแต่เช้าด้วย

                แล้วนี่มดกลับอย่างไร ตาเหมมาส่งหรือ

                เปล่าค่ะ เราแยกกันในเมือง มดไม่อยากให้อ้อมไปอ้อมมา หญิงสาวกล่าวเสียงใสก่อนจะยกมือลูบท้องป้อยๆ มดหิวข้าวแล้ว ลงไปทานข้าวกันเถอะจ้ะแม่

                คนหิวชะโงกหน้าไปจุมพิตเจ้าของห้องที่ผงกศีรษะตามใจ ครั้นลับร่างบางไปแล้วก็ได้แต่ถอนใจ หากมุทิตาแข็งกว่านี้สักนิด รั้นกว่านี้สักหน่อย เธอคงไม่ลำบากใจที่จะต้องพูดตรงๆ

                ดุจนภากำลังหลงลืมบางสิ่ง ลืมไปว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลย แค่เพราะคำขอร้องของเพื่อน เธอก็พร้อมจะกระโจนลงไปช่วยประสาคนที่รักพวกพ้อง...โดยไม่ไตร่ตรอง...ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน ว่ามันอาจจะย้อนเข้าตนสักวัน

 

                เสียงหัวเราะกิ๊กกั๊กดังมาจากระเบียงหลังบ้านส่งผลให้หนูน้อยที่อยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็นวิ่งตื๋อมาดู ไม่สนใจเสียงเรียกร้องของย่าแตงให้มาเหยียบหลังต่อ สามสาวอันประกอบไปด้วยคุณอาและพี่เลี้ยงทั้งสองนั่งล้อมวงกันอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ทำกิจกรรมอะไรสักอย่างที่เจ้าหนูไม่เข้าใจ

                ทำอะไย เด็กชายถามเมื่อเน้ยโยนหินขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะรวบอีกสี่ก้อนที่เหลือซึ่งกระจัดกระจายอยู่บนแคร่ แต่ก็รับไม่ทัน

                เล่นหมากเก็บครับ เวฟอยากลองไหม เป็นอาสาวที่ตอบคำถาม

                อ๊าย! ไม่ได้นะคะ ลูกผู้ชายเขาไม่เล่นกันหรอก มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นแหละค่ะที่เล่น หรือน้องเวฟเป็นตุ๊ดแต๋ว ปุ้ยล้อ

                พูดอะไรอย่างนี้นะปุ้ย

                งั้นปุ้ยเก๊าะเป็นตุ๊ดล่ะซี่ เวฟย้อนคืน

                เดี๋ยวเถอะ ต้องเรียกพี่ว่าพี่ด้วยสิ คอยดู พี่จะฟ้องคุณพ่อเรา

                ไม่กลัว

                ไปเถอะเน้ย เราไม่อยากอยู่ดูคนทะเลาะกัน มุทิตาแกล้งชวนเน้ยก่อนลุกยืน

                เด็กชายผวาตามและปล่อยโฮทันที แม้จะไม่ได้เดินหนีจริง แต่คุณอาก็ทำใจแข็งไม่อุ้มขึ้นมา ครั้งนี้หนูน้อยมีส่วนผิด แม้จะเป็นไปเพราะถูกเย้าแหย่ หากเธอก็สังเกตว่าพักนี้เวฟก้าวร้าวขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพี่เลี้ยงที่เลี้ยงแกมาตั้งแต่เกิด

                หนูมด ปุ้ยขอโทษ ปุ้ยหน้าซีด หวังให้มันแทนคำพูดของเด็กน้อยมากกว่าของตน อุ้มแกขึ้นมาเถอะค่ะ น่าสงสารออก

                เวฟขอโทษพี่ปุ้ยหรือยัง พี่ปุ้ยเขาขออาเพื่อเวฟเชียวนะ

                เจ้าหนูถอนสะอื้นขณะเอ่ยคำขอโทษแทบจับความไม่ได้ มุทิตายอบตัวลงเสมอหลานชาย ซับน้ำตาให้แผ่วเบา

                ให้พี่เน้ยพาไปล้างหน้าล้างตาเนอะ เดี๋ยวเราไปตลาดนัดกัน

                ไม่เคยเห็นหนูมดเอาจริงแบบนี้มาก่อนเลย คนช่างเย้ากล่าวแหยงๆ เมื่อเห็นเวฟเดินตามเน้ยไปอย่างว่าง่าย

                ปุ้ยอย่าพูดแบบนั้นอีกแล้วกัน เราไม่อยากให้น้องมีปม

                หนูมดก็รู้ว่าปุ้ยปากไว แต่ต่อไปจะระวังจ้ะ

                หญิงสาวยิ้มเนือยๆ กับความพยายามที่ยากจะเป็นจริง

                ปุ้ยล่ะไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไต๋ชอบหนูมด

                อีกแล้ว ยังไม่ทันขาดคำเลยนะ

                จริงๆ นี่คะ ไอ้เราก็แปลกใจตั้งนานว่าทำไมไต๋ชอบหลอกถามถึงหนูมดจัง ถามวกไปวนมาแต่สุดท้ายก็มาเข้าเรื่องหนูมดทุกที เล่าตาพราว ที่ไหนได้...

                มุทิตาชี้นิ้วด้วยท่าทางขึงขังเอาจริง ปั้นหน้าดุเต็มที่ทั้งที่ความร้อนเริ่มแผ่กระจายทั่วจนพวงแก้มซับสีเรื่อ

                โทรศัพท์มาพอดี ปุ้ยไปรับดีกว่า

                หญิงสาวอดขว้างค้อนตามหลังท่าทางทะลึ่งทะเล้นนั้นไม่ได้ อารมณ์พาลทำให้เธอโยนความผิดทั้งหมดให้คนที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ทะเล

                ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ค่ะ โทร. มาขอสาย พี่สอง เกิดมาเพิ่งเคยได้ยิน...คนอะไรชื่อเช้ยเชย นักวิจารณ์เดินลงส้น บ่นกระปอดกระแปดมาตามทาง ไปกันเถอะค่ะ น้องเวฟจูงอาเร็ว อาโม้ดของหนูใจลอยไปถึงไหนแล้ว

......................................................

     พี่พีร์ร้ายไม่ใช่เล่นนะคะ มียุป้าเรื่องมดกับพี่เหมด้วย

     ไรต์รู้หรอกว่าแอบหวังอะไร หึ! น่าปล่อยลอยทะเลจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #48 fsn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 10:42
    ดีคะ ได้ยินแบบนี้ จะได้สะดุดใจบ้าง
    #48
    1
    • #48-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 21)
      6 มิถุนายน 2560 / 15:25
      มารอลุ้นว่าเป็นใครโทรมาด้วยกันนะคะ
      #48-1