ตอนที่ 18 : บทที่ ๑๐ (๕๐%) หลบหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 พ.ค. 60

10

 

                พี่เหม... มุทิตาครางแผ่ว รู้สึกเหมือนลมจะจับ เธอเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วจึงได้สติ

                อารมณ์กรุ่นโกรธทำให้หญิงงสาวอยากหนีไปจากตรงนี้โดยพลัน หากจิตใต้สำนึกร้องเตือนให้เธอเผชิญกับเขา

                เถอะ ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องเปลี่ยนใจพี่ชายให้ได้ แม้จะต้องแลกกับน้ำใจของเขาซึ่งเธอเฝ้าถนอมมาตลอดก็ตามที

                พี่เหมมาได้ไง แล้วพ่อกับแม่ล่ะคะ คนเพิ่งมาถึงแกล้งไขสือ

                เหมันต์มองตอบด้วยแววตาตัดพ้อ หากไม่ยอมเอ่ยวาจาใด

                มด เราว่าเราชักหิวแฮะ ขอออกไปหาอะไรกินก่อนนะ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย หนูนาลูบท้องนูนของตนเหมือนหิวเสียเต็มประดา เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างพี่น้องสองคน

                แล้วจะไปอย่างไร เดี๋ยวก็ได้ไปเดินตกท่อที่ไหนหรอก

                มากไปย่ะ ฉันไปได้แล้วกัน เวฟไปเป็นเพื่อนอาเนอะ

                ไม่... อาโม้ด หนูไม่ไป เด็กชายเกาะแขนอาสาวแน่น พานจะตีปีนขึ้นตักให้ได้

                อาเลี้ยงขนมด้วยนา ไม่ไปจริงเหรอ คนท้องพยายามเปิดทางให้แพทย์หนุ่มเต็มที่

                ทว่าเด็กน้อยไม่ยอมให้ความร่วมมือ ศีรษะกลมส่ายดิกจนมุทิตาต้องเป็นฝ่ายตัดบทเสียเอง

                หนูนาไปเถอะ เอาเวฟไปด้วยจะลำบากเปล่าๆ แล้วเดินระวังๆ ล่ะ

                หนูนาปรายตาไปทางเหมันต์แวบหนึ่งด้วยหวังจะขอความเห็น แต่เขาก็ไม่ได้มองตอบกลับมา คนกลางอย่างเธอจึงจำใจต้องเดินออกมาตามการตัดสินใจของเพื่อนสาวแทน

                เสียงเสียดสีเบาๆ เมื่อประตูปิดลงมีอิทธิพลนักในยามที่ความเงียบเข้าปกคลุมเช่นนี้ มุทิตารีรอให้พี่ชายเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ย หากจนแล้วจนรอดเหมันต์ก็ยังคงเงียบ และใช้ความเงียบที่เขาถนัดกดดันเธอเหมือนที่เคยทำเสมอมา และมันก็ได้ผลอีกครั้งหนึ่ง

                พี่เหมมาหาใคร ลืมเอาปากมาหรือเปล่า หญิงสาวอดชักเสียงใส่ไม่ได้ ก็แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาต้องใช้สายตาจับผิดแบบนี้กับเธอ

                พี่ชายลูบหน้าอย่างอ่อนล้า อ่อนอกอ่อนใจเหลือจะกล่าวเมื่อเขาไม่อาจเปิดเผยความในใจให้น้องสาวรับรู้ เขาไม่กล้า... จะว่าขี้ขลาดก็ได้ กลัวว่าพูดไปแล้วจะต้องแลกกับสายตาที่เปลี่ยนไปของเธอ

                พี่จะย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลที่นี่ มดว่าดีไหม” ถามด้วยน้ำเสียงสดใสซึ่งพยายามปั้นแต่งขึ้นมา

                ไม่ดี

                อะไรกัน ตอบแบบไม่คิดเลยเหรอ พี่ชายแสร้งพ้อทีเล่นทีจริง         

                ทีพี่เหมยังทำอะไรไม่คิด แล้วทำไมมดต้องคิดด้วยล่ะ

                ใครว่า พี่คิดแล้วต่างหาก คิดไว้ตั้งแต่วันที่มดมา น้องพี่เป็นผู้หญิงแต่ต้องมาอยู่ต่างจังหวัดคนเดียว ใครจะคอยดูแล

                มดดูแลตัวเองได้ แล้วทุกคนก็ดูแลมดอย่างดี พี่เหมอย่าห่วงเลย

                ชายหนุ่มไม่ตอบ หากแต่ปรายตาไปยังเด็กชายที่เริ่มอยู่ไม่สุกแทน ใครดูแลใคร...คงไม่ต้องพูดให้มากความ

                แต่พี่ได้งานที่นี่แล้ว คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อีก

                มุทิตากัดริมฝีปากแน่น ตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างเปิดเผย แต่หญิงสาวก็ไม่อาจทำอะไรมากไปกว่านี้ ในเมื่อเขาไม่เคยเอ่ยถึงความรู้สึกที่มีต่อเธอในแง่ชู้สาว อีกทั้งยังคงให้เกียรติเธอเช่นเดิม การที่เธอจะสู่รู้แล้วหยิบมันมาประหัตประหารก็ดูจะเป็นการขี้ตู่เกินไป

                พ่อกับแม่รู้ไหมคะที่พี่เหมมาอยู่ที่นี่ แล้วใครจะดูแลพ่อกับแม่นะ

                รู้สิ แล้วก็ไม่มีใครคัดค้านด้วย เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟัน

                มดไม่อยากเชื่อเลย พี่เหมที่มดรู้จักห่วงพ่อกับแม่ยิ่งกว่าอะไร...

                และห่วงมดยิ่งกว่าอะไรเช่นกัน เขาแทรก มดอย่ากังวลไปเลย ที่พี่ย้ายมาอยู่นี่ทุกคนก็เข้าใจดี พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มดลำบาก

                พี่เหมไม่เคยทำให้มดลำบาก... น้องสาวต่ออย่างรู้ความนัย

                เธอไม่เคยใจแข็งกับพี่คนนี้ได้เลย เพราะสำหรับเด็กกำพร้าคนหนึ่ง...เหมันต์เป็นยิ่งกว่าพี่ชาย มุทิตารู้ตัวและเจียมตนเสมอว่าเธออยู่ในฐานะอะไรสำหรับครอบครัว แสงบุญ

                ท่ามกลางความเมตตาจากเพื่อนของบิดามารดาที่แท้จริงมอบให้ ยังคงมีความโกรธขึ้งเล็กๆ น้อยๆ จากบุตรชายของท่านทั้งสองเสมอ ไม่ใช่เรื่องแปลกหากพวกเขาจะไม่พอใจเด็กคนหนึ่งซึ่งแย่งกิน แย่งใช้ แย่งความรักจากพ่อแม่ของพวกเขา กระนั้น...ก็มีเพียงพี่ชายคนกลางเพียงคนเดียวที่เอ็นดูเธอตลอดมา

                มุทิตาเชื่อเสมอว่าความสะดวกสบาย ความปลอดภัย รวมถึงความสำเร็จของชีวิตเธอนั้น มีเหมันต์นี่แหละที่คอยผลักดันให้เป็นไป ทั้งทางตรงและทางอ้อม เออหนอ แล้วใครเล่าจะอกตัญญูทำร้ายทำลายน้ำใจพี่ชายคนนี้ได้ลงคอ

                ถ้าพี่เหมเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตนเอง มดจะเป็นกำลังใจให้ คราวนี้เธอยิ้ม ยิ้มทั้งปากและตาเพื่อให้เขาสบายใจ

                หากวันใดเธอพบความรักที่แท้จริง มุทิตาก็เชื่อเหลือเกินว่าพี่ชายแสนดีคนนี้จะเข้าใจและสนับสนุนเธอเช่นกัน ไม่ควรเลยที่เธอจะแสดงกิริยาเช่นเมื่อครู่ออกไปให้เขาเสียน้ำใจ

                ขอบใจจ้ะ ชายหนุ่มได้แต่ฝืนยิ้มออกมา

                รอยยิ้มของเธอช่วยบรรเทาความร้อนใจของเขาไปได้บ้าง ทว่าไฟผลาญอันเกิดจากความจริงซึ่งเขาเพิ่งรับรู้ยังคงคุกรุ่นราวกับรอคอยเวลาปะทุต่อไป

                ลาออกทำไมฮึเหม บอกแม่มานะ

                ทำไมแม่ต้องอารมณ์เสียด้วยล่ะฮะ ผมแค่จะย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลต่างจังหวัดเท่านั้นเอง’ เหมันต์ตอบอย่างใจเย็น

                แล้วจะไปอยู่จังหวัดไหน โรงพยาบาลอะไร

                ผมว่าจะย้ายไปอยู่ใกล้ๆ น้องน่ะฮะ เพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันก็เป็นหมออยู่ที่นั่นคนหนึ่ง

                เออ ดี ไปดูเจ้ากิมมันหน่อยก็ดีเหมือนกัน

                ไม่ใช่กิมหรอกฮะแม่ ลูกชายกล่าวแก้ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ มดต่างหาก

                แม้มารดาของเขาจะไม่ได้คัดค้านในทันที แต่ก็เป็นไปเพราะตกใจมากกว่าเต็มใจ

                และคืนนั้นเหมันต์ก็ได้รู้ความจริงทั้งหมด เขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาอันร้อนรนระหว่างแม่กับคนทางปลายสายซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าเป็นใคร บางที...คงมีเพียงเขาคนเดียวกระมังที่เป็น ไอ้โง่ ที่ไม่รู้อะไรเลย

                พี่เหม พี่เหม...

                สัมผัสอบอุ่นบนท่อนแขนดึงเขาออกมาจากความทรงจำ อ้อ มด... มีอะไร

                แหม ใจลอยอีกแล้ว มดถามว่าพี่เหมจะไปพักที่ไหน

                พี่คงหาห้องเช่าแถวโรงพยาบาลน่ะค่ะ เขาตอบเก้อๆ

                แล้วจะมีหรือ พี่เหมไปดูมาหรือยัง

                พี่ฝากไอ้กันมันดูให้ มดจำไอ้กันได้หรือเปล่า เพื่อนพี่ที่ท้วมๆ หน่อย พี่ชายเล่าต่อเมื่อหญิงสาวพยักหน้าหงึก นั่นแหละ ช่วงนี้คงไปอยู่กับมันก่อน

                ความจริงพี่เหมพักที่นี่ก่อนก็ได้ ชั้นบนไม่มีใครอยู่เลย มดจะขอแม่ให้ มุทิตาพูดพลางดึงเครื่องคิดเลขออกจากมือเด็กชาย เล่นไม่ได้ครับ ขออานะ

                เวฟไม่ยอมปล่อยพร้อมกับเริ่มงอแง ไม่ไม่!”

                ก็ได้ๆ งั้นมานั่งเล่นดีๆ มา ...นะครับ คุณอาตบตักตนเองปุๆ เจ้าหนูแข็งขืนในตอนแรก แต่เมื่อมุทิตาหยิบดินสอและกระดาษออกมาให้จึงยินยอม

                เหมันต์ส่ายศีรษะยิ้มๆ เปรยออกไปว่า มดนี่หนีไม่พ้นเด็กจริงๆ

                ปกติแกไม่ค่อยดื้อนะคะ ไม่รู้ไม่สบายหรือเปล่า มดว่าเหมือนตัวรุมๆ แถมยังไออีกต่างหาก

                หน้าแดงๆ เขาเสริม

                คนป่วยหันมามองตาขุ่นเมื่อฝ่ามือใหญ่ทาบลงมากลางหน้าผาก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาสร้างสรรค์งานศิลปะต่อ

                ตัวรุมจริงด้วย ฟังปอดหน่อยดีกว่านะ แพทย์หนุ่มรูดซิปหน้าของกระเป๋าเอกสาร เผยให้เห็นสเตทโทรสโคปคู่กาย

                มุทิตาหลอกล่อคนบนตักด้วยการส่งเครื่องคิดเลขให้ เสียงที่ดังเวลาจิ้มทำให้เจ้าหนูยิ้มเผล่ออกมา ลืมใส่ใจความเย็นวาบซึ่งกำลังสัมผัสหน้าอกของตัวเองไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง กระทั่งหมดความสนใจนั่นแหละ มือน้อยจึงเริ่มปัดป้องสิ่งแปลกปลอมพัลวัน

                อื๊อ!”

                ครับๆ เอาออกแล้ว ไม่ร้องนะ

                ทว่าสายไปเสียแล้วเมื่อเด็กชายแผดเสียงร้องจ้าพร้อมกับร่ำร้องหาผู้เป็นพ่อ พาลเกลียดคนตัวใหญ่ตรงหน้าขึ้นมาข้อหายุ่งวุ่นวายกับตน

                ไม่ร้องนะคนเก่ง ไป... เราไปเดินเล่นกันดีกว่าเนอะ มุทิตาลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลม เดี๋ยวมดมานะคะ พี่เหมจดชื่อยาให้หน่อยนะ

                เหมันต์มองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไป แววแห่งความรัก...ความห่วงใย...หรือแม้แต่ความสงสารฉายชัดยามเธอโอบอุ้ม...ตระกองกอดทายาทของชายผู้นั้น ภาพที่ลำแขนน้อยๆ วาดล้อมคอระหงอย่างพึ่งพิง ทำให้เขาสังหรณ์ไม่ดีถึงบางสิ่งที่กำลังเปลี่ยนไป

 

                นี่! เด็กไม่สบายแต่แกกลับซื้อเยลลี่ให้กินนี่นะมด บ้าหรือเปล่า เสียงหนูนาโวยวายเมื่อเห็นคนป่วยเดินเข้ามาพร้อมถ้วยเยลลี่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ถูกใจ

                เวฟเดินไปนั่งบนเก้าอี้ยาวโดยไม่สนใจเสียงโหวกเหวกนั้น

                ไม่เป็นไรหรอกหนูนา ถ้าแกอยากทานจริงๆ ก็ได้ ดีกว่าร่างกายขาดน้ำตาล คุณหมอออกรับแทน แต่ว่าอย่าบ่อยนักแล้วกัน

                ค่า คุณหมอ น้องสาวลากเสียงล้อเลียน พี่เหมจดยาให้มดแล้วใช่ไหมคะ

                จ้ะ เขาตอบพร้อมกับส่งกระดาษที่มีลายมือขยุกขยิกให้

                ผู้ปกครองชั่วคราวรับมามองผ่านๆ ก่อนจะพับเก็บใส่กระเป๋าด้วยใจตั้งมั่นว่าจะดูแลหลานชายอย่างดีให้สมกับที่บิดาของหนูน้อยได้เมตตาเธอ

                แล้วนี่หนูนามานานยัง เราเดินไปถึงร้านก๋วยเตี๋ยวพี่ก้องแต่ก็ไม่เจอ

                เราไปซื้อบัวลอยในตลาดน่ะ

                อีกแล้ว... พี่เหมรู้ไหม ตั้งแต่หนูนาท้องก็เอาแต่กินบัวลอยเรื่อยเลย นี่มดตั้งชื่อหลานไว้แล้วนะ ว่าจะให้ชื่อ บัวลอย’ หรือไม่ก็ ไข่หวาน ท่าจะดี

                แหมๆ สองคนนี้ดีกันแล้วสิ แซวเราใหญ่เชียว หนูนาหลิ่วตาอย่างมีเลศนัย

                มุทิตาไม่ตอบ หากแต่ปรายตาปรามคนรู้มากแทน แม้เธอจะไม่กล้าตัดรอนพี่ชายอย่างเด็ดขาด แต่ก็ไม่ต้องการสร้างความหวังให้เขาแต่อย่างใด

                แล้วนี่พี่เหมจะไปพักที่ไหนคะ คนท้องเสเปลี่ยนเรื่อง

                พี่พักกับเพื่อนครับ

                จริงสิ เมื่อกี้มดคุยเรื่องนี้กับพี่เหมอยู่นี่นา เราว่าจะให้พี่เหมอยู่นี่ไปก่อนจนกว่าจะหาที่พักได้ หนูนาไม่ว่าอะไรนะ

                ไม่ว่าอยู่แล้ว เราก็คิดเหมือนมดแหละ ตกลงพี่เหมอยู่ที่นี่นะคะ

                อย่าเลย พี่ไม่อยากรบกวนมากกว่านี้

                ทั้งที่น้ำเสียงและแววตาไร้แววประชดประชัน หากคนฟังก็อดร้อนตัวไม่ได้ ความรู้สึกผิดปนขุ่นเคืองทำให้เธอไม่พยายามชวนต่ออย่างที่น้องสาวพึงกระทำ

                อะไรของแกวะมด ทำไมปล่อยให้พี่เหมไปอยู่ที่อื่นเล่า!” หนูนาต่อว่าหลังชายหนุ่มจากไปได้ไม่นาน

                ก็พี่เขาต้องการแบบนั้นนี่

                อย่าเลย เขาไม่กล้าอยู่ที่นี่เพราะหน้าแกไม่เต็มใจต่างหาก เราถามจริงเถอะ มดกับพี่เหมมีปัญหาอะไรกัน

                หนูนาจ๋า ถ้าเราไม่อยากให้พี่เหมอยู่ด้วยแล้วเราจะเอ่ยปากชวนก่อนทำไม เลิกคิดมากสักที

                แต่...

                แล้วก็เลิกชวนคุยด้วย หญิงสาวหมุนเก้าอี้ไปเผชิญหน้า เราต้องรีบเคลียร์งานก่อนที่เวฟจะตื่นมากวน

                คนท้องค้อนขวับ แกก็ดีแต่ใส่ใจลูกคนอื่นอย่างนี้แหละ บอกตรงๆ นะ เราไม่คิดว่าไต๋ของแกจะจริงใจสักเท่าไรเลย เขาดู...ลึกลับ คนอย่างแกไม่มีทางตามเขาทัน

 

                ประตูบานใหญ่ค่อยๆ แง้มลงทีละน้อยเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเจ้าของห้องซึ่งนอนซมด้วยพิษไข้ กว่าอาสาวจะปลีกตัวออกมาได้ต้องรอจนคนป่วยผล็อยหลับไป อาการป่วยทำให้เด็กชายงอแงและเอาแต่ใจตัวเอง

                มด เสียงแข็งเรียกจากทางด้านหลัง

                มุทิตาสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะควบคุมหัวใจให้กลับมาเต้นในจังหวะปกติ ก่อนหันไปเผชิญหน้า

                แม่ กลับมาแล้วหรือคะ

                เข้าไปทำอะไรในห้องนั้น แล้วนั่นใครอยู่ข้างใน” ดุจนภารีบซักอย่างร้อนใจ

                เวฟไม่สบายน่ะค่ะ มดเข้าไปเช็ดตัวให้น้อง เธอตอบพร้อมกับขยับอ่างน้ำในวงแขน

                แล้วทำไมไม่ให้พ่อมันหรือใครก็ได้มาดู เราไปยุ่งอะไร

                พ่อเขาไปทำงานนี่คะ ป้าแตงปวดหลัง ปุ้ยกับเน้ยก็งานล้นมือ อะไรที่มดช่วยได้มดก็อยากช่วย ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งเลย เสียงหวานตอบแผ่วเบา ปลายประโยคปริ่มว่าจะน้อยใจ

                สตรีมัชฌิมวัยพลันรู้สึกตัว เอ่ยอย่างเย็นลงมาว่า แม่ไม่อยากให้มดเหนื่อย อยากให้อยู่สบายๆ ความจริงแล้วงานการอะไรนั่นแม่ก็ไม่อยากให้มดทำ แต่แม่รู้ว่าความฝันที่เราร่วมกันวาดกับเพื่อนมันสำคัญขนาดไหน แม่ถึงสนับสนุนพวกหนูเต็มที่อย่างไร

                ดุจนภาเข้าใจดีว่าความฝันในวัยเด็กนั้นมีค่ามากแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อเราร่วมกันวาดมันกับเพื่อนรัก ดังเช่นที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำ

                จริงสิ แม่มีเรื่องจะคุยกับหนูหน่อย มารดาบุญธรรมร้องเรียกให้คนมาเอาอ่างน้ำลงไปเก็บ ก่อนจะจับจูงลูกสาวเข้าห้องไป

                ถ้าเป็นเรื่องพี่เหม มดเจอเขาแล้วค่ะ พี่เขามาที่นี่จริงๆ

                มด...

                มดคิดว่าจะโทรบอกแม่วัน มดอยากให้ทุกคนรู้ว่ามดบริสุทธิ์ใจ มดห้ามพี่เหมไม่ได้ แล้วก็ไม่อาจทำร้ายน้ำใจเขาได้เช่นกัน แม่บอกแม่วันเถอะค่ะว่าสบายใจได้ เด็กคนนี้จะไม่มีวันอกตัญญูต่อแม่วันเด็ดขาด มุทิตาให้สัตย์สัญญาอย่างเด็ดเดี่ยว

                คนฟังตื้อไปทั้งลำคอ รวบร่างบางแนบอก ลูบเรือนไหมสีดำสนิทอย่างสุดแสนเอ็นดู

                ถ้าวันได้ยินมันคงปลื้มใจ ใครนะช่างดลบันดาลให้หนูมีจิตใจดีอย่างนี้ ...ลูกรัก

                แม่ไม่น่าสงสัย ก็แม่กับแม่วันและพ่อทิวน่ะสิจ๊ะ จะเป็นใคร

.........................................................

     พี่เหมมาแล้วค่ะ จะมีใครอยากให้มาไหมน้าาา > <

     ถ้าพี่พีร์กลับมารู้เข้าว่าพี่เหมมาตอแยมดถึงนี่ อะไรจะเกิดขึ้นหนอ

     มาติดตามกันต่อตอนหน้านะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #44 fsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 00:01
    ถ้าเค้ารักกันจริงๆ แล้วต้องเลิกรัก คือ กตัญญูเหรอคะ สรุป นางไม่ดีพอเป็นสะใภ้ นั่นละ
    #44
    1
    • #44-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 18)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:20
      ไรต์เบลอจนต้องย้อนไปอ่านตอนนี้เลยค่ะว่ารีดหมายถึงใคร 55
      #44-1
  2. #42 methoxy (@atommy34) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 11:32
    ง่อวววว พี่พีร์คิดดีๆ น้าาาา ชอบเค้าก็แสดงออกว่ารักเค้าด้วยความจริงใจเถอะ อย่าทำอะไรเพียงแค่ประชด เอาชนะ แล้วทำให้น้องเสียใจเลย เดี๋ยวน้องหนีไปจะรู้สึก!

    ///

    ไรท์จ๋า เค้าเพิ่งเข้ามาอ่านล่ะ ชอบสำนวนจัง อ่านทีเดียวจนถึงตอนนี้เลย

    ขอสปอยล์หน่อยได้ไหมว่าจบแฮปปี้รึเปล่า ในใจนี่คิดดราม่าไปไกลแล้ว ไกลชนิดที่ว่า โอยยย สงสารหนูมดตะนอย >.<' (คิดไกลไปเนอะ 555)

    ว่าแต่อีบุ๊คออกเมื่อไหร่เอ่ยยย

    จะติดตามต่อไปน้าาา
    #42
    1
    • #42-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 18)
      31 พฤษภาคม 2560 / 15:21
      โหย ไรต์ดีใจมากเลยค่ะที่มีคนชอบสำนวนเรื่องนี้ ขอบคุณมากๆนะคะ

      สำหรับอีบุ๊กเรื่องนี้มีจำหน่ายที่ meb แล้วค่ะ ดูลิงก์ได้ที่หน้าหลักนิยายได้เลยค่ะ
      #42-1