ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

บทนำ

 

                ยามบ่ายที่แสงแดดเจิดจ้ายังคงมีสายลมอ่อนๆ พัดผ่านพอให้บรรเทาความร้อนลงไปได้บ้าง บนม้านั่งภายในศาลาริมน้ำปรากฏร่างของเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งห้อยขาหันหน้าไปทางลำคลอง เขาเพิ่งจะอายุครบสิบสองปี แต่ร่างกายสูงเก้งก้าง หัวเข่าปูดโปน และนิ้วมือก็เรียวยาว สายตาของหนุ่มน้อยมองทอดออกไปยังกอผักตบชวาที่ไหลเอื่อยเฉื่อยไปตามกระแสน้ำ สมเพชตัวเองยิ่งนักที่มีชีวิตไม่ต่างจากผักสวะเหล่านี้

                เขาไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้เลยสักนิด ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เขาควรอยู่ ไม่ใช่สิ บางทีโลกนี้อาจไม่มีที่ว่างพอสำหรับเขา

                พีร์มีพี่น้องทั้งหมดสามคน พี่ชายคนโตนั้นเป็นความหวังของพ่อ ส่วนน้องสาวคนเล็กก็เด็กเกินกว่าแม่จะเลิกใส่ใจ ดังนั้น ลูกชายคนกลางอย่างเขาจึงเป็นคนที่ทุกคนต่างเห็นว่าเหมาะสมที่สุดที่จะย้ายมาอยู่กับลุงและป้าที่ไม่มีทายาทคอยดูแล

มันก็ไม่เลวนักหรอกถ้านี่จะเป็นเพียงแค่การพักร้อนช่วงปิดเทอมอย่างที่พ่อกับแม่เคยบอกไว้ ทว่าโทรศัพท์ที่โทร. มาเกลี้ยกล่อมตลอดทั้งวันเมื่อวานนี้คงจะเป็นสัญญาณบอกอะไรๆ ได้เป็นอย่างดี

                พ่อกับแม่ต้องการให้เขาอยู่กับลุงและป้าตลอดไป!

               

                เสียงครางหงิงๆ ของลูกสุนัขตัวหนึ่งดึงเด็กหนุ่มออกจากภวังค์ เขาหันไปมองยังต้นเสียงจึงพบว่าเจ้าตัวกลมกำลังวิ่งหนีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตรงมาทางเขา เธอถือกิ่งไม้เล็กๆ ไว้ในมือ ออกจะน่าขันเสียมากกว่าน่ากลัว

                เจ้าสอง! มานี่... มานี่เดี๋ยวนี้นะ!” แม้คำพูดคำจาจะยังไม่ชัด แต่สำหรับคนที่คุ้นเคยกับเด็กก็ยังพอฟังออก

                น้องสาวของเขาเองก็คงรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กคนนี้ แต่ถ้าเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขาล่ะก็ อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยให้เธอมาวิ่งตามหมาวัดต้อยๆ โดยไม่มีคนดูแลแบบนี้เลย

                ถือไม้ไล่อย่างนั้นมันก็วิ่งหนีสิ ทั้งที่หวังดี แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับไม่อ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น

                พีร์ช้อนลูกสุนัขขึ้นมาบนตัก ก่อนจะกวักมือเรียกแม่จอมซนให้เข้ามาใกล้ๆ

                ที่ป้าต้องขึ้นมากรุงเทพก็เพราะงานศพของเพื่อนซึ่งเป็นพ่อแม่ของเด็กหญิงผู้นี้ แน่นอนว่าคนอย่างป้านั้นไม่ลืมที่จะเห่อพาหลานชายมาด้วย

                เมื่อกลางวันเขาได้ยินพวกผู้ใหญ่หารือกันถึงอนาคตของแม่หนูมดตะนอย เธอยังไม่ทันครบห้าขวบปี แต่กลับต้องสูญเสียบุพการีไปพร้อมกันทั้งสองคน ญาติที่มีก็ไม่พร้อมรับไปดูแล

เจ้าของดวงตาใสแจ๋วคู่นี้จะรู้หรือเปล่านะว่าตอนนี้ตัวเองได้กลายเป็นเด็กกำพร้าไปเสียแล้ว หรือถึงรู้ เด็กก็ยังคงเป็นเด็กวันยันค่ำ ยังคงสนุกสนานร่าเริง และส่งยิ้มแป้นมาให้เขาได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ

                ไปเอามันมาจากไหน ทำไมยังดูสะอาดอยู่เลย

                ใต้ต้นไม้โน่น พี่วะบอกว่าสงสัยมีคนเอามาทิ้ง พี่พีร์ไปดูซี่ มีตั้งสี่ตัวแน่ะ มดตะนอยตั้งชื่อว่าหนึ่ง สอง สาม สี่ พี่วะหัวเราะใหญ่เลย บอกว่าเช้ย...เชย

                เขาหัวเราะในลำคอ แม่ตัวยุ่งจะรู้ไหมว่าพี่คนนี้ก็มีชื่อเล่นเชยๆ แบบนั้นเหมือนกัน ชื่อที่เรียกกันแค่ภายในบ้าน ชื่อที่แม้แต่ลุงและป้ายังไม่รู้ ชื่อที่เขาคิดว่าจะไม่มีใครเรียกอีกแล้ว ทว่าคำว่า สอง ที่ออกมาจากปากเล็กจิ้มลิ้มนี้กลับทำให้หัวใจของเด็กที่ถูกทิ้งบิดเกลียว

                ขออุ้มมันบ้างซี่พี่พีร์

                วางไม้ลงก่อน

                มันจะกัดมดตะนอยไหม

                ไม่หรอก แต่อุ้มเสร็จแล้วต้องไปล้างมือนะ

                จ้ะ

                แม้จะเป็นแค่ลูกสุนัข แต่มันก็ตัวใหญ่เกินกว่าที่เด็กวัยห้าขวบจะอุ้มได้ถนัดอยู่ดี พีร์ว่าจะมองดูเงียบๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะช่วยประคอง ยิ่งเจ้าหมาน้อยดิ้น คนตัวเล็กก็ยิ่งโซเซไปตามแรง เด็กหญิงส่งเสียงกรี๊ดๆ ด้วยความจั๊กจี้เมื่อลิ้นชมพูตวัดสัมผัสแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า

                น้องมด ตกใจหมด นึกว่าหายไปไหน

เด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาบนศาลา หมอนี่ยังสูงไม่ถึงไหล่เขาเลยด้วยซ้ำ แต่ดูทำหน้าทำตาเข้าซี...

                ไปเร็ว พี่วะตามหาแย่แล้ว

                ดูน้องประสาอะไร ปล่อยให้เดินไปไหนมาไหนคนเดียว

                เขาไม่อยากจะยุ่งด้วยหรอกนะ แต่เกลียดที่หมอนี่ทำราวกับว่าเขาเป็นคนกักเด็กหญิงไว้กับตัว

                พวกนายมีกันตั้งสามคนไม่ใช่รึไง แค่เด็กผู้หญิงคนเดียวยังปล่อยให้คลาดสายตา

                ไปเถอะน้องมด เหมันต์กระตุกข้อมือตัวต้นเหตุ แต่คงออกแรงมากไปหน่อย เจ้าหมาน้อยจึงหล่นปุลงกับพื้น

                พี่เหมใจร้าย! เห็นไหม เจ้าสองมันเจ็บนะ

                ราวกับผีเสื้อนับร้อยพากันกระพือปีกในท้องเด็กหนุ่ม พีร์อุ้มลูกสุนัขชื่อเดียวกับตนขึ้นมาอีกครั้ง มอง ไอ้เด็กแก่แดด กึ่งลากกึ่งจูงหนูน้อยห่างจากเขาไป

                สอง! เดี๋ยวเรามาเล่นกับสองนะ อย่าไปไหนนะ!”

                แม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้หมายถึงเขา หากใจคนฟังก็จะขอ รอ ด้วยคน

...................................................................

     สวัสดีค่ะ วันนี้ไรต์มีผลงานเก่ามาเล่าใหม่ให้อ่านกันเพลินๆ

     เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของไรต์และเคยตีพิมพ์เมื่อ 5 ปีก่อน

     ถ้าใครเคยติดตามนิยายไรต์อยู่แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าสมัยก่อนไรต์เขียนออกมาเป็นยังไง 5555

     สำหรับใครที่แวะมาอ่านเรื่องนี้เรื่องแรกก็อย่าเพิ่งกลัวกันไปน้าาา แหะๆ

     ไรต์จะพยายามมาอัปทุกวันหรือวันเว้นวันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #18 fsn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    ขอเข้าเยี่ยมชมค้า
    #18
    1
    • #18-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 1)
      16 พฤษภาคม 2560 / 15:49
      ยินดีต้อนรับมากๆเลยค่ะ
      #18-1
  2. #5 pingpongdekd (@pingpongdekd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:33
    น่ารักค่ะ น้องมดตะนอย
    #5
    1
    • #5-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2560 / 15:38
      ถ้าชอบคนใจดีอัธยาศัยดี มดนี่ใช่เลยค่า
      #5-1
  3. #2 Singlegirl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:23
    เข้ามาอ่านพี่สองกับน้องน้องมดตะนอย น่าติดตามๆๆ

    ปักหมุดไว้แล้วค่ะ
    #2
    1
    • #2-1 thezircon (@thezircon) (จากตอนที่ 1)
      29 เมษายน 2560 / 15:42
      ไรต์อัปไปก็เขินไป 55 มีอะไรติชมได้นะคะ
      #2-1