- I will always love you -[GOT7 MarkBam]

ตอนที่ 31 : ♡ - two million seconds - ♡ .....%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 พ.ย. 58



" Loving every second we spend together "



♡ วินาทีที่ 0.00 ♡

" แบมแบม เดี๋ยวก่อน..อย่าเพิ่งเข้าไป" มาร์คเรียกหยุดแบมแบมที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางสีแดงจะเดินเข้าไปในบ้าน .....

บ้านของมาร์ค......

          หลังจากที่มาร์คและแบมแบมได้ไปส่งคุณเดวิดและคุณเจนที่สนามบินแล้ว คนตัวสูงก็ขับรถพาคนตัวเล็กกลับมายังบ้านหลังเดิม บ้านที่มาร์คหวังเหลือเกินว่าเราทั้งคู่จะได้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่จนแก่เฒ่า แม้ว่านี่จะเป็นการมาอาศัยอยู่ชั่วคราวของแบมแบมระหว่างที่เขาจะได้ใช้เวลาทบทวนการตัดสินใจเรื่องพ่อ แต่มาร์คก็จะทำให้ทุกวันของแบมแบมที่ได้อยู่ที่นี่ มีแต่ความสุข

"อ้าว...ทำไมล่ะ?" แบมแบมเอี้ยวตัวไปหาคนผมสีแดงที่ยืนทำหน้าประหลาดอยู่ข้างหลัง

" เดี๋ยวสิ รอให้เราอุ้มก่อน" ไม่พูดเปล่า มาร์คก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวแบมแบม

" ฮะ? อุ้ม? อุ้มทำไม?" คนตัวเล็กพูดออกมาด้วยความแปลกใจ

" เอ้า! จำไม่ได้จริงอ่ะ?" มาร์คทำหน้าเง้า กระพริบตาปริบๆใส่คนรัก

" จำ.....อะไร?......" แบมแบมเบี่ยงตัวหลบมาร์คที่ทำท่าช้อนแขนจะอุ้มตัวเขาขึ้น คนตัวเล็กแก้มขึ้นสี ขยับถอยห่างท่าทางประหลาดของมาร์ค

" ด้วยเกียรติและด้วยความรักจากพระองค์ ข้าพเจ้า นายมาร์ค ต้วน สัญญาว่าจะดูแลคู่ชีวิต นายกันต์พิมุกต์ ตลอดจนลมหายใจสุดท้าย จะรัก เทิดทูล ดวงใจของข้าพเจ้าตราบจนกว่าชีวิตของข้าพเจ้าจะหาไม่..."

" ....."

" เราแต่งงานกันแล้วไง ......นี่นายลืมเหรอเนี่ย?" มาร์คแอบทำหน้าง้ำ เปลี่ยนโทนเสียงพูดแปล่งๆใส่แบมแบม

" ตาบ้า....." แบมแบมก้มหน้างุด เขินเกินกว่าจะสบตากับมาร์ค คนตัวสูงเล่นหยิบเอาคำพูดในอดีตมาทักท้วงเขาแบบนี้ ไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลย 

คนบ้า.....นั่นมันงานแต่งงานจริงๆซะที่ไหนกัน

" ไม่รู้แหละ เราแต่งงานกันแล้ว แล้วเจ้าบ่าวก็มีหน้าที่อุ้มคู่แต่งงานเข้าเรือนหอไม่ใช่หรือไง....

อุ้มเข้าไปในบ้าน..... แล้วก็ในห้องนอน......"


 

..................



          เสียงของแมลงกลางคืนกำลังร่ำร้องและเล่นบรรเลงบทเพลงแห่งรัตติกาล เมื่อแสงสุดท้ายจากพระอาทิตย์ลาลับเส้นขอบฟ้า บอกลาช่วงเวลาแห่งความสว่างไสว และต้อนรับแสงสว่างจากดวงดาวที่กำลังค่อยๆปรากฏพร้อมกับสีของกลางคืน

" มาร์ค ดึกแล้วนะ ยังไม่นอนเหรอ?" ร่างบางในชุดนอนตัวโคร่งเดินลงมาจากชั้นสอง เมื่อเจ้าของบ้านยังคงนั่งทำหน้าเครียดอยู่หน้าเปียโนไม้

" อื้ม... นายนอนก่อนเลย เราต้องเคลียการบ้านนิดหน่อย" มาร์คยิ้ม

" การบ้านอะไร ให้เราช่วยมั้ย?" แบมแบมพูดพร้อมหย่อนตัวนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆมาร์ค กลิ่นแชมพูหอมๆลอยละล่องฟุ้งอยู่ในอากาศ มาร์คเผลอโน้มใบหน้าลง ใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่เส้นผมนิ่ม คนตัวเล็กเอาแต่สนใจกระดาษว่างเปล่าที่วางอยู่บนบันใดเสียง คิ้วโก่งขมวดเข้าหากันน้อยๆ

" เห.....ไม่เห็นเขียนอะไรเลยนี่นา การบ้านอะไรของนายเนี่ย" แบมแบมทำหน้าฉงน ริมฝีปากเผลอยู่ขึ้นตามจมูกโด่ง มาร์คก้มลงประทับริมฝีปากบนแก้มนิ่ม จะให้เขาบอกได้ไงว่าเหตุผลที่ยังขึ้นไปนอนไม่ได้ เพราะแฟนน่ารักเกินไป เห็นแบมแบมนอนอยู่บนเตียง ในหัวมันก็พาลคิดไปถึงไหนต่อไหน เลยต้องลงมาสงบสติอารมณ์ข้างล่าง

" อื้อ..... มาร์ค หยุดนะ..." แบมแบมดันหน้าหล่อของมาร์คที่กำลังวุ่นวายอยู่กับลำคอระหงของเขาออก ลมหายใจอุ่นๆสัมผัสกับเนินเนื้อเนียนละเอียด เจ้าของมันต้องยกไหล่ขึ้นเมื่อความวาบหวานเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ

" หยุดเลยนะ...." พูดเสียงอ้อมแอ้ม เมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ มือเล็กทั้งผลักทั้งดันอีกคนให้ออกห่าง

" หยุดไม่ได้ ก็นายอยากตัวหอมเองทำไมเล่า..." มาร์คพูด ขณะที่เจ้าตัวยังคงคลอเคลีย วุ่นวายอยู่กับต้นคอและเนินไหล่นวลเนียนนั้น .....


.......


( The Morning)

          
แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านขอบผ้าม่านที่สะบิดปลิวเข้ามายังห้องนอนของใครบางคนที่เจ้าของมันได้หายตัวไปตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบภูเขา มือเล็กขยับควานหาร่างกายอบอุ่นจากคนที่นอนข้างกันเมื่อคืน แต่ก็ต้องมีอันให้แปลกใจเมื่อไม่พบใครคนนั้น เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น แบมแบมมองไปยังผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่อยู่ข้างๆแล้วทำท่าฉงน 'พี่มาร์คหายไปไหน' ร่างบางหยัดตัวขึ้นนั่งและมองไปรอบๆห้อง จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ คนตัวเล็กจึงลงจากเตียงแล้วเดินลงไปข้างล่าง

     กลิ่นกาแฟร้อนลอยละล่องอยู่ทั่วบริเวณชั้นล่าง คุณป้าแม่บ้านกำลังตะเตรียมอาหารอยู่ในครัวท่าทางกระฉับกระเฉง ร่างเล็กพาตัวเองเดินเข้าไปหาหญิงชาวเกาหลีตรงที่หน้าหม้อต้มซุป

" หวัดดฮะคุณป้า" แบมแบมในชุดนอนผ้าฝ้ายที่ขนาดของมันใหญ่กว่าตัวผู้ที่สวม เขาโค้งศรีษะลงเล็กน้อยทักทายกับคุณป้าแม่บ้านหน้าตาใจดี เธอยิ้มรับและโค้งศรีษะลงให้แบมแบมเช่นกัน คนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้บริเวณที่เธอกำลังจัดการกับบรรดาผักต่างๆอยู่บนโต๊ะ

" ให้ผมช่วยนะครับ " พูดเสียงนิ่ม พร้อมรอยยิ้มแสนสดใส คุณป้าชาวเกาหลีพยักหน้าพร้อมยื่นมีดทำครัวให้ แบมแบมรับเอามาขณะที่มืออีกข้างเอื้อมออกไปหยิบมะเขือเทศสีแดงสด

" วันนี้มีแต่อาหารฝรั่งทั้งนั้นเลยนะฮะ" เขาชวนเธอคุย เสียงเจื้อยแจ้วและท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของแบมแบมทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต้องเผลอยิ้มออกมาเรื่อยเปื่อยอย่างที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ตัว

" คุณมาร์คเธอไม่ค่อยชอบทานอาหารเกาหลีน่ะค่ะ" เธอตอบอย่างสุภาพ แบมแบมอมยิ้มน้อยๆพร้อมเสียงในหัวใจที่เจ้าตัวต้องเผลอหลุดขำออกมา

" ฮะ ผมก็พอจะทราบอยู่เหมือนกัน เค้าคงไม่ได้บังคับคุณป้าทำพิซซ่าให้ทานทุกหรอกใช่มั้ยครับ" แบมแบมแหย่เมื่อมองไปเห็นส่วนผสมหลักๆของการทำพิซซ่าวางอยู่ใกล้ๆมือของคุณป้าแม่บ้าน

" ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แต่พอถามเธอว่าอยากทานอะไรทีไร ก็ได้คำตอบเดิมๆเสมอเลย"

" พี่มาร์คเป็นโรคคลั่งพิซซ่าน่ะฮะ " พูดแล้วก็หัวเราะคิดคักกันอยู่สองคน บรรยากาศในบ้าน ช่างอบอุ่น ไม่มีใครรู้สึกเลยว่า นี่เป็นเช้าแรกของการเข้ามาอยู่ที่นี่  

แบมแบมช่างเหมาะกับบ้านหลังนี้จริงๆ

          มาร์คอมยิ้ม ยืนแอบมองคนรักอยู่ตรงประตูห้องครัว ทำไมทำอะไรก็ดูน่ารักน่ากอดไปหมดแบบนี้นะ เขาพูดกับตัวเองในใจ คนหน้าหล่อในชุดออกกำลังกายยืนกอดอกมองเรือนร่างบอบบางทำอาหารอย่างคล่องแคล่วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก

" อ้าวพี่มาร์ค ไปไหนมาฮะ เราตื่นมาก็ไม่เห็นนายแล้ว?" คนตัวเล็กเดินเข้ามาหาอีกคน ด้วยมือที่ยังเลอดแป้งพิซซ่า

" เราไปวิ่งมาน่ะ ไปวิ่งแถวๆนี้มา" มาร์คพูดพร้อมกับมองไปที่แบมแบมตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ก่อนที่สายตาจะวกกลับมาหยุดอยู่ตรงคอปกเสื้อที่มันเว้าลึก บอกตรงๆเหตุการณ์เมื่อคืนหลังจากที่โดนแบมแบมแขกหน้าผากไปหนึ่งที มาร์คก็จำใจจะต้องขึ้นไปนอนโดยไม่พยายามรบกวนอีกคน ให้ตายเถอะผู้ชายวันยี่สิบต้นๆ ต้องมาทนเรื่องแบบนี้นี่มันช่างยากเย็นจริงๆ

" โอ๊ะ! ทำไมใต้ตาช้ำแบบนี้ เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?" แบมแบมยิ่งขยับเดินเข้ามาใกล้ เจ้าตัวอาจยังไม่รู้แต่ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งเหมือนแกล้งให้มาร์คทรมานใจ ก็ที่ต้องออกไปวิ่ง ไปใช้แรงกายก็เพราะนายไม่ใช่หรือไงเล่า

" เปล่า หลับสบายดี สบ๊าย" พูดพร้อมกับทำตาเลิ่กลั่ก แบมแบมเงยหน้าขึ้นจ้องตามาร์คอย่างสงสัย คนตัวสูงหลบสายตารีบเดินไปหาคุณป้าแม่บ้าน

" คุณป้าวันนี้มีเมนูอะไรบ้างครับ" คนผมสีแดงชิ่งเดินผ่านคนรักก่อนที่จะได้ฟังประโยคถัดมา แบมแบมได้แต่อ้าปากค้างแล้วกระพริบตาปริบๆกับท่าทางประหลาดของมาร์ค  คนผมสีแดงหันมายิ้มให้กับคนรัก รอยยิ้มอบอุ่นของมาร์คถูกส่งไปให้แบมแบมรับรู้ถึงความรักที่มีอยู่ ดวงตาคอจ้องมองดวงหน้าหวานที่ยังคงมีสีหน้าข้องใจกับการกระทำแปลกๆของเขา



" แบมแบมที่รัก ถึงแม้ว่าวันนี้เราจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน แต่เชื่อเถอะว่ามันคือเช้าที่มีความหมายกับเรามากมายที่สุดเลย "


♥♥♥♥


วินาทีที่ 8,640


          กลิ่นของดอกไม้ในแจกันใบใหญ่ หอมอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน แสงอาทิตย์เพิ่งจะลาลับขอบฟ้าไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ช่วงเวลาปรากฏตัวของหมู่แสงสว่างระยิบระยับหวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เสียงของสายลมหนาวพัดเอื่อยแผ่วอยู่ข้างนอกตัวบ้าน ชายหนุ่มรูปหล่อเจ้าของบ้าน เดินทอดน่องมาทิ้งตัวนั่งลงที่ตรงเปียโนไม้ นิ้วเรียวกดสัมผัสลงตรงเครื่องดนตรี เสียงโน้ตแรกดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ยิ้มที่มาจากหัวใจ

          บทเพลงรักแสนหวาน ถูกบรรเลงอย่างเอื้อนเอ่ยและพิถีพิถัน ทุกๆโน้ตที่มันดังแฝงไปด้วยความรู้สึกรักอย่างมากมายจากหัวใจพองโตของคนที่กำลังกดเล่น ราวกับความฝันที่มีคนที่รักกันมาอยู่ใกล้ๆ ราวกับว่านี่คือของขวัญที่พระเจ้าคืนกลับมาให้ เวลาทุกๆวินาทีที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน ช่างมีความหมายมากมายกับหัวใจเหลือเกิน เราสองคนสามารถมองหน้ากัน สบตากันได้ทั้งวัน โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรกันเลยก็ได้ แม้ว่าเราจะไม่เอ่ยคำพูดใดใด แต่หัวใจของเราก็พูดจากันอยู่ตลอดเวลา แก้มนิ่มๆของนาย เป็นของเราเพียงคนเดียว ริมฝีปากกับปลายจมูกน่ารักนั่นด้วย ทุกๆอย่างของนาย เป็นของเราคนเดียว เส้นผมและกลิ่นหอมอ่อนๆที่มาจากตัวนาย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเราเก็บมันเอาไว้ตรงนี้อย่างดีมาเสมอ ไม่ว่าจะเมื่อวาน เมื่อสิบปีที่แล้ว หรือว่าตอนนี้ เราก็ยังคงจำทุกสัมผัสและอากาศรอบๆตัวเราทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี

กันต์พิมุกต์ที่รัก ขอบคุณที่รักเราอยู่เสมอ ขอบคุณที่รอคอยและไม่หวั่นไหวกับใครหรือสิ่งใดเลย ขอบคุณที่ทำให้ความรักของเรา ไม่ถูกลดทอน ลดค่าลงไป

กันต์พิมุกต์ที่รัก เรารักนาย รักมากที่สุด และเราก็ดีใจ ที่เรารักกัน,__

หากเมโลดี้ของมาร์คที่กำลังบรรเลงเล่นร่ำร้องเนื้อเพลงออกมาได้ สิ่งที่คนฟังจะได้ยิน ก็คงจะมีแต่คำว่ารักตั้งแต่ต้นจนจบเพลง สายลมหนาวพัดพาเอาบทเพลงหวานให้ลอยละล่องไปหาเจ้าของความหมายของดนตรีแสนโรแมนติคนั้น ให้เจ้าตัวได้เขินจนแก้มขึ้นสี แบมแบมตัวน้อยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเส้นผมที่ยังคงเปียกปอน ยืนอมยิ้มอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า แก้มนุ่มนิิ่มที่มันไม่อาจเก็บซ่อนอาการขวยเขินเอาไว้ได้ ยิ่งเพิ่มระดับสีแต่งแต้มให้กับดวงหน้าหวาน

แบมแบมยืนบิดไปบิดมาอยู่หน้ากระจกทั้งที่ผมยังไม่แห้ง เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าผู้ชายตัวโตเจ้าของห้องยืนมองเขาอยู่ที่หน้าประตูสักพักแล้ว มาร์คยิ้มขำ หัวเราะเก็บเสียงทุ้มเอาไว้ในลำคอ เพิ่งเคยเห็นแบมแบมทำท่าประหลาดแบบนี้ คนอะไร ทำไมทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดเลย

" จะเขินอีกนานมั้ย เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก แบมแบมสะดุ้งตกใจทำตาโต ขณะที่มาร์คหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ใกล้ๆมาเช็ดผมให้อีกคน

" มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...." แบมแบมพูดอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอ มาร์คหัวเราะหึ พร้อมกับหันหน้าอีกคนมาเผชิญหน้ากัน

" ชอบเพลงมั้ย?" เขาไม่ได้ตอบคำถามที่คนรักถามแต่กลับเป็นฝ่ายถามคำถามกลับไปแทน

" อื้ม.....เพราะดี....." พูดพร้อมหลบสายตาลงต่ำ อายเกินกว่าจะสบตากับอีกคน

" เพราะแต่ทำไมตอบเสียงเบาจังเลยครับ" มาร์คเย้าแหย่ คนแก้มแดงจนเหมือนแตงกวาสุก เขายังคงเช็ดผมให้คนรักอย่างเบามือ

" .....ก็ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง ไม่ต้องพูดดังก็ได้มั้ง" แบมแบมว่า

" .......เราทำดีแบบนี้ จะได้รางวัลอะไรมั้ยน้าาาา....." มาร์คยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสวย

" ระ...รางวัลอะไรกัน..." แบมแบมหลุบตาลงมองปลายเท้า คนตัวเล็กตัวเอนไปมาเล็กน้อยจากแรงของอีกคนที่กำลังตั้งใจเช็ดผมให้กับเขา

" เราล้อเล่น....เงยหน้ามาคุยกับเราได้แล้ว" มาร์คว่า พร้อมๆกับดันปลายคางของแบมแบมขึ้นมา

" ทำไมเป็นคนแบบนี้น้าา..." แบมแบมยิ้มหวานจนตาหยี มาร์คขโมยวินาทีที่เจ้าตัวตายใจ ประทับริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากนิ่มของอีกคน


" ........."

" .........."
.
.
.
.
.
.


" อยากดูดาวมั้ย?....."


♥♥♥♥


"บทเพลงจากดวงดาว"



" ร้อยพันดวงดาวที่พร่างพราวบนท้องฟ้า กำลังส่งแสงทอลงมา
ว่ากันว่าพรหมลิขิตแห่งดวงดาวนั้น มีไว้เพื่อผูกและพันสองหัวใจเอาไว้ด้วยกัน
ทางช้างเผือกระยับไปด้วยหมู่แสงสีขาว เรามองเห็นเส้นทางพิเศษ
ปลายทางอันสว่างจ้านั้นจะจบลงที่ตรงไหน
ความรักของเรานั้น จะยืนยาวได้เท่ากับดวงดาวหรือไม่ ฉันยังคงอธิษฐาน..... "


ดวงตากลมโต จ้องมองประกายแสงข้างบนพื้นที่สีน้ำเงินเข้ม มันช่างระยิบระยับสวยงามเหลือเกิน เราทั้งสองคนใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ถูกโอบกอดด้วยแสงจากดวงดาวนับร้อยพัน กลุ่มก้อนเมฆพร้อมใจกันหยุดทำงาน เพื่อไม่ให้เงามืดบดบังความสวยงามของภาพวาดยามค่ำคืน ลูกไก่พวกนั้นได้เจอกับแม่หรือยังนะ?
โอไรอันและซีรีอุสยังคงอยู่ด้วยกันอย่างดีหรือเปล่า...

" คิดอะไรอยู่เหรอ...?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนที่นอนหนุนแขนตัวเองอยู่ ดวงตาเรียวจ้องมองเพียงดวงหน้าหวาน ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นยามเมื่อแสงจากดวงดาวสะท้อนแวววับในดวงตาของอีกคน

ต่อให้ดาวทั้งจักรวาลมารวมอยู่ตรงหน้า ก็มิอาจพรากสายตาของชายหนุ่มที่มีต่อคนรักของเขาได้

" ก็คิดหลายอย่าง...." เสียงหวานตอบเสียงค่อย พูดออกมาขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ข้างบนนั้น

" หลายอย่างที่ว่า....มีเรารวมอยู่ด้วยมั้ย?" เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กกหูของอีกคน ตั้งใจเป่าลมหายใจอุ่นร้อนใส่ซอกคอขาว แกล้งคลอเคลียอยู่ที่ลำคอระหง

" ไม่คิดถึงคนขี้ฉวยโอกาสหรอก" แบมแบมอมยิ้ม ทั้งที่ไหล่เล็กยกขึ้นตามอารมณ์หวิว

" จริงง่ะ.....ว้า.....น่าน้อยใจจัง..." มาร์คเหย้าแหย่ พูดจาป้วนเปี้ยนอยู่แค่พื้นที่ตรงนั้น คนตัวเล็กเริ่มขยับตัวยุกยิกออกห่าง

" เราจะปล่อยคืนนี้ผ่านไปเฉยๆจริงๆง่ะ?" มาร์คทำเสียงอ้อน แบมแบมหลบหน้าหนีสายตาเจ้าเล่ห์ ด้วยแก้มทั้งสองข้างที่มันเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ

" ทำไมชอบถามเราแปลกๆแบบนี้เรื่อยเลยฮะเนี่ย" แบมแบมว่าอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอ

" ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย.....เรื่องนี้ไม่เห็นจะแปลกสักนิด" มาร์คยิ้มจนจมูกย่น พร้อมๆกับขยับตัวเข้ามาชิดแบมแบมอีก

" ถามจริง อยู่กับเราไม่รู้สึกวาบหวามหวั่นไหว จั้กจี้อะไรเลยเหรอ?" เขายังคงสนุกที่ได้แกล้งคนน่ารักที่เอาแต่เบี่ยงหน้าหลบ

" โอ้ย ไม่คุยกับมาร์คแล้ว .....คนบ้า.." ประโยคสุดท้ายเสียงแผ่วลงเสียจนพาให้หัวใจของมาร์คหวั่นไหว ท่าทางเอียงอายของแบมแบมไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้เขารู้สึกอยากจะ........ซ่อนอีกคนเอาไว้ไม่ให้ใครได้เห็น

" ........"  
          
มาร์คประทับริมฝีปากลงแผ่วเบาที่เนินไหล่ลาด ลมหายใจที่จุมพิศกับผิิวนิ่มพาให้เจ้าของมันรู้สึกหวาบหวามอยู่ในหัวใจ บทเพลงรักคล้ายกับกำลังถูกเขียนขึ้นมา ท่ามกลางดวงดาวนับพันที่เป็นพยาน
นิ้วมือซุกซนลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างเล็ก ริมฝีปากหนาฉกชิมความหวานจากริมฝีปากอิ่มนั้น....

          
เสียงโน้ตแรกกระซิบดังเมื่อยามที่ร่างกายของคนทั้งคู่....สัมผัสกัน เมโลดี้แสนหวาน วาบหวามพาให้ใจหวิว ร่างกายของชายหนุ่มกำลังขยับตามจังหวะของบทเพลงที่ตนเองเป็นผู้เขียน บุคคลใต้ร่างก็สอดประสานจังหวะวาบหวามได้อย่างลงตัว ความมืดสลัวของสีแห่งกลางคืนประจวบเหมาะกับแสงจากดวงจันทร์ พาให้ค่ำคืนที่แสนธรรมดา อบอวลไปด้วยความรัก และได้ฟังบทเพลงแสนโรแมนติกจากหัวใจของคนทั้งคู่ที่ผูกกันไว้ด้วยสัญญาจากดวงดาว

มาร์คคงจะเล่นบทเพลงนี้ยาวนานต่อไปอีก จนกว่าท้องฟ้าจะถูกทาทับด้วยสีอบอุ่นจากดวงตะวันกระมัง,_


♥♥


               
แสงแดดอ่อนๆสาดส่องผ่านหลังคากระจกเข้ามาภายในห้อง เรือนร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่แนบสนิทกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา แบมแบมยังคงอบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ค เนินเนื้อนุ่มนิ่มขยับหายใจเข้าออกเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ เจ้าของเสียงหวานยังคงเดินเล่นอยู่ในความฝัน ขณะที่เจ้าของบ้านแอบลืมตาตื่นขึ้นมามองดวงหน้าของคนรักได้สักพักใหญ่แล้ว มือคู่สวยสัมผัสลูบไล้ที่ไรผมสีน้ำตาลเข้ม คิ้วโก่งขยับเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการรบกวน แบมแบมครางฮือในลำคอขณะที่เรือนร่างนุ่มนิ่ม ขยับเข้าหาไออุ่นจากคนข้างๆโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว แบมแบมซบแก้มลงที่แผงอกแข็งแรง เจ้าของมันถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก มาร์คแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ อย่าบุ่มบ่าม วู่วาม แบมแบมเพิ่งจะได้นอนไปเองนะ ยังไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำมั้ง!

          มาร์คดึงผ้าห่มที่มันร่นลงจากไหล่ของคนตัวเล็กขึ้นมาห่มให้ทั้งเขาและตัวแบมแบมเอง คนหน้าหล่อยกยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อสังเกตุเห็นร่องรอยสีชมพูเข้มบริเวณเนินอกของคนรัก ยิ้มออกมาอยู่แบบนั้นสักครู่ก่อนที่มืออีกข้างจะคว้านหารีโมทควบคุมกลไกของห้อง

พักก่อนนะกันต์พิมุกต์ ขอบคุณนายมากๆที่ไม่เคยยอมแพ้ในตัวเราเลย
เรารักนาย ที่สุดเลยนะ...

ประโยคสุดท้ายในใจจบลงพร้อมๆกับจุมพิศยามเช้า มาร์คปิดเปลือกตาลงเมื่อหลังคาเคลื่อนเข้ามาชิดสนิทกัน

และแล้วทั้งห้องก็กลับมาสู่ความมืดอีกครั้ง ลำแขนแกร่งโอบกอดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ ให้ความอบอุ่นจากร่างกายถ่ายทอดสู่กัน อีกไม่นานมาร์คคงจะไปพบกับแบมในดินแดนแห่งความฝัน

' ที่ๆไม่ว่าเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะได้พบกันอยู่เสมอ '



.......................


- ความสุขปกติธรรมดา -

ได้ยินเสียงบทเพลงล่องลอยมาตามสายลม ชายผ้าพันคอสีหวานสะบัดพลิ้ว เจ้าของมันยกมือขึ้นป้องปากรับเอาความอบอุ่นจากลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอ เท้าเล็กเผลอเขี่ยพื้นไปมาอย่างติดนิสัย พวงแก้มขาวระเรื่อแดงเมื่อไอเย็นจากลมหนาวพัดมากระทบที่เนื้ออ่อน

" รอนนานมั้ย" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นลอยเคว้งอยู่บนหัวของคนตัวเล็ก เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนที่ตัวสูงกว่า ใบหน้าน่ารักวาดรอยยิ้มหวาน ดวงตากลมจ้องมองอีกคนด้วยประกายความรักที่มากมายอยู่ในแววตา

" ไม่เลย" เขาตอบเสียงนิ่ม ก่อนจะหลบสายตาลงมองเท้าคู่เล็ก แบมแบมเผลอเม้มปากแน่นเมื่อหัวใจเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

" ยืนตากลมนานจนแก้มแดงไปหมดแล้ว" มาร์คว่า คนตัวโตกว่า สละผ้าพันคอผืนยาวของตัวเองให้กับคนรักตัวเล็กที่ยืนอมยิ้มแก้มแดงอยู่ตรงหน้า

" ขยับมานี่" มาร์คพูดด้วยเสียงทุ้มแสนน่าฟัง เท้าคู่เล็กค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มๆนั่นฟังดูมีอิทธิพลกับทุกจังหวะการเต้นของหัวใจแบมแบมเหลือเกิน

มาร์คปัดเศษใบไม้ออกจากเส้นผมสีเข้มของแบมแบม ดวงตาคมวาดสายตาพินิจมองใบหน้าน่ารักของคนรักด้วยความรู้สึกรักที่มันล้นอยู่ในหัวใจ ริมฝีปากหยักค่อยๆประทับลงแผ่วเบาที่เนินเนื้อสีชมพูหวาน เจ้าของริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นรับจุมพิศแสนโรแมนติกจากชายหนุ่ม มือหนาประคองใบหน้าเล็กเอาไว้อย่างทะนุถนอม แก้มนุ่มนิ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกที่มันค่อยๆถูกเติมเต็ม สัมผัสจูบที่นิ่มละมุนของมาร์คกำลังเล่นบรรเลงบทเพลงรักแสนหวานร่วมกันกับเจ้าของเสียงใส และใฝใต้ตาแสนมีเสน่ห์  

ผมชอบจูบแบมแบม
ผมเวลาที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน
ชอบริมฝีปากนุ่มนิ่มของเขา
และชอบตัวเขามากที่สุด....

ผมชอบจูบของพี่มาร์ค 
ผมชอบมันไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม 
ชอบเจ้าของมัน....และชอบช่วงเวลาที่เราได้อยู่ใกล้ๆกันแบบนี้ที่สุดเลย


.............................











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

4,351 ความคิดเห็น

  1. #4233 anMarkBambamGOT7 (@anMarkBambamGOT7) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 08:04
    หวานมาก อยากรู้ว่าแบมจะบอกมาร์คไหมว่าเคยทำอะไรไว้555
    #4233
    0
  2. #4105 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 00:48
    หวานมากกกกก
    #4105
    0
  3. #3943 BamG97_ (@sasikanr_) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 18:45
    ฮือออเป้นความรักที่งดงามเหลือเกินนt0t
    #3943
    0
  4. #3483 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 20:53
    ทำไมเราจะสุขก็สุขไม่สุดเนี้ย เหมือนสีส้ม ๆ ที่ถูกแต่งเติมด้วยสีฟ้า ๆ สีน้ำตาลละมั้ง แต่มาร์คกับแบมนี้ดูอบอุ่น ละมุน น่ารักมาก งื้อออ
    #3483
    0
  5. #3388 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 21:04
    หวานนุ่มละมุนลิ้นไหมล่ะมาร์ค ต้วน 555555555555
    อ้ากกกก คำพูดฉันติดเรทไปไหม ><
    #3388
    0
  6. #3355 Wonny (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 06:45
    ฮ่า.......ค่อยยังชั่วหลังจากอ่านตอน34แล้ว ก็มาปรับอารมณ์กับตอนนี้ทำให้ใจเบิกบานขึ้นมาเลย รู้แล้วว่าทำไมไรท์ถึงต้องเปิดตอนนี้ขึ้นมาก่อน เพราะต้องการให้ช่วยบำบัดความเครียดของรีดใช่มั๊ยคะขอบคุณค่ะไรท์จุ๊บๆ
    #3355
    0
  7. #3162 wonny (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 15:22
    พอได้แสดงออกเต็มที่โดยไม่มีเรื่องอื่นใดมารบกวนจิตใจอีกมาร์คก็แสดงความรักเต็มที่ทั้งรักทั้งหลงน้องจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว สมกับที่ได้มายากเย็นจริงๆ ถึงปัจจุบันน้องยังไม่รู้จะฟื้นรึเปล่าแต่อย่างน้อยในอนาคตก็ได้อุ่นใจแทนน้อง ที่มีคนๆหนึ่งยอมเป็นทุกอย่างของน้องได้และเป็นหลักประกันได้ว่าชีวิตจะไม่ต้องว้าเหว่และโดดเดี่ยวอีกแล้ว
    #3162
    0
  8. #3155 Niinew GuzGuz (@ninew6266) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 16:43
    ละมุนนนน~
    #3155
    0
  9. #3134 LotusSi (@tus0_0) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 06:06
    เป็นอะไรที่สวยงามจริงๆเลยคะ
    #3134
    0
  10. #3109 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 23:54
    อ๊าก....ตอนจบคืออะไร เขิน หวังว่าตอนนี้จะเป็นอนาคตของมาร์คกับแบมน่ะ อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แม้ว่าปัจจุบันมันหน่วงมากก็ตาม
    #3109
    0
  11. #3093 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 12:27
    สวยงามมากกกกก ฮรึกกช่วงเวลานี้ดีมากจริงๆ แบมแบมไม่น่าไปอยู่บ้านพ่อเลย
    #3093
    0
  12. #3092 wonny (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 11:04
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกหวานละมุนเหลือเกิน เขิ๊นนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!

    อ่านไปยิ้มค้างไปสิคร๊าบบบบบบ

    นัวเนียน้องจนต้องได้สินะอิมาร์คคนบร๊าาาาาาาาา

    ว่าแต่น้องจะเฉลยคืนแรกที่โรงแรมหรือเปล่าคะไรท์ อยากรู้จังอิพี่จะว่าไง วุ๊ยเขิ๊น!!!!
    #3092
    0
  13. #3090 kisshae (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 09:18
    โหยยย ละมุนไปอีก ลืมไปเลยว่าเคยมีมาม่า
    #3090
    0
  14. #3086 supitcha1994 (@stangzii) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 07:19
    ถ้าตอนนี้มันมีจริง คงเป็นตอนที่แบมมีความสุขละมั้ง
    #3086
    0
  15. #3085 hateyouso (@hateyouso) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 07:15
    นําตาหยดที่ 4,589 หยด เเหมะ #ละมุน ..ฮรึก
    #3085
    0
  16. #3084 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 06:29
    โอ้ยยยยยยยยยยยย หวานจังเมื่อไรตอนหลักจะหวานบ้าง 5555 ตอนหลักยังแอบเศร้าอยู่เลย เง้อ =_= แต่ชอบบเง้อ คุณไอรีนยังบนชรรยานได้ละมุนนนเหมือนเดิม อ่านแล้วรู้สึกอุ่นๆ สู้ๆน้าส รีบๆแต่งให้จบนะ เราอยากได้เป็นหนังสือล่ะ คริคริ ชอบมากๆๆเลยล่ะ คุณไอรีนรวมเล่มน้าส ><
    #3084
    0
  17. #3080 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 00:03
    หวาน ละมุนมาก เหมือนฝัน แต่อยากให้เกิดขึ้นจริงๆ มันจะมีใช่มั้ยวันที่แบมจะมีความสุขและยิ้มออกมาจากใจได้จริงๆ มาร์คกับแบมทำให้สัมผัสได้มากกว่าคำว่ารักที่สวยงาม ที่ทั้งคู่มีให้กันมันคือรักที่มากว่ารักไปแล้ว
    #3080
    0
  18. #3067 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 19:20
    หวานนนนนมากกกกกกก เขินไปกับแบมแบมเลยเถอะ >.<
    #3067
    0
  19. #3062 nantikaagreement (@nantikaagreement) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 10:05
    ตอนนี้คือช่วงไหนอะ ถ้าเป็นช่วงที่คบกัน ช่วงที่มาร์คเลิกกับ จินยอง มาคบกับแบม??? ก่อนที่เรื่องราวดราม่าจะเกิดหรือเปล่า? /จะฟินก็ฟินไม่สุด ฮือ
    #3062
    0
  20. #3061 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 09:05
    ตอนนี้หวานมาก แบมมีความสุขมาก ....แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากร้องไห้กับพาร์ทปัจจุบัน T^T
    #3061
    0
  21. #3060 kisshae (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 08:38
    อร้ายยย หวานละมุน

    ลืมดราม่า ??

    แต่ยังรอมาม่าอยู่ คึคึ
    #3060
    0
  22. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 07:52
    โมเม้นเก่าๆๆอ่ั น่ารัก
    #3058
    0
  23. #3057 hateyouso (@hateyouso) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 07:15
    ดูดาวเหรอ ดูดาวเหรอ ...

    ดูดาว ดูดาว ดูดาว ดูดาว ดูดาว 

    ☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆
    #3057
    0
  24. #3056 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 04:52
    หวานน้ำตาลเรียกพี่
    #3056
    0
  25. #3055 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 02:22
    รู้สึกเหมือนความฝันเลย เป็นฝันแบมหรือของมาร์ครึป่าว
    #3055
    0