- I will always love you -[GOT7 MarkBam]

ตอนที่ 11 : - The Backing Track -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    6 ก.ย. 58

 

 

 

- I bet you'll remember what I will never forget –

 

                การบรรยายในชั้นเรียนของอาจารย์ดำเนินๆไปอย่างเชื่องช้า ไม่รีบร้อน แบมแบมจ้องมองกระดานไวท์บอร์ดตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ตั้งใจขีดเขียนทุกอย่างที่สำคัญเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้พลาดอะไรไป มาร์คที่นั่งท้าวคางอยู่ข้างๆ เอียงใบหน้าหล่อมามองคนตัวเล็กที่ทำท่าตั้งอกตั้งใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจนไม่สนใจสิ่งรอบตัวสักนิด เป็นลักษณะเฉพาะตัวของแบมแบม และเพราะเป็นแบมแบมเท่านั้นถึงได้ดึงความสนใจกับเขาได้ขนาดนี้ เหมือนคนตัวเล็กรู้สึกได้ถึงการถูกจ้องมอง แบมแบมเอียงหน้าไปหามาร์คเล็กน้อยก่อนจะตวัดสายตาดุไปให้ มาร์คจ้องกลับพลางยกไหล่ คนตัวเล็กทำจมูกฟึดฟัด รู้สึกอึดอัดยังไงไม่รู้ เอาเป็นว่าชั่วโมงหน้าจะไม่นั่งใกล้หมอนี่เด็ดขาดเลย

 

                “ เอาล่ะนักศึกษาทุกคน สำหรับการเรียนในเทอมนี้ อาจารย์ก็มีโปรเจคที่จะแจ้งตั้งแต่คาบนี้เลยแล้วกันนะคะ เป็นงานกลุ่มนะ กลุ่มละสองคน ให้แต่งเพลงมาหนึ่งเพลง แนวไหนก็ได้ เอาตามที่ถนัด เพื่อความยุติธรรม ให้ออกมาจับฉลากเลือกกลุ่มนะคะ” สิ้นเสียงสวย อาจารย์สาวก็สาวเท้าถือเอาขวดโหลที่บรรจุชื่ออยู่ด้านในเดินมาด้านหน้าไวท์บอร์ด แบมแบมและยองแจหันไปสบตากันอย่างผิดหวังเล็กน้อย แอบนึกดีใจ คิดว่าจะได้อยู่กลุ่มด้วยกัน สองคนได้แต่นั่งลุ้น ว่าตัวเองจะได้ทำงานคู่กับใคร เพื่อนใหม่ หรือ รุ่นพี่คนไหน

                ผ่านไปจนเกือบหมด  คนแล้วคนเล่า ยังไม่มีทีท่าว่าใครจะจับได้ชื่อแบมแบม ไม่เหมือนเพื่อนด้านข้างที่ตอนนี้ได้คู่แล้วเรียบร้อย

 

                “ ไม่อยากคู่หมอนี่เลย” ยองแจกระซิบที่หูคนตัวเล็ก แบมแบมยิ้มน้อยๆให้ท่าทีของเพื่อน แจ็คสันจับได้ชื่อของยองแจ และเจ้าตัวก็ดูดีใจไม่น้อย ไม่เหมือนเจ้าของชื่อ ที่นั่งทำหน้าหงิกหน้างออยู่

 

                “ พี่แจ็คสันเก่งนะ” แบมแบมพูด

 

                “ ไม่เท่านายหรอกมั้ง” ยองแจยู่หน้า

 

                “ เก่งกว่าเราซะด้วยซ้ำ” แบมแบมยิ้มกว้างให้เพื่อน

 

                “ เฮอะ” ยองแจเหล่ตาไปมองคนข้างๆพลางกระแทกเสียงหนัก

               

                “ ได้ยินนะ” แจ็คสันว่า แบมแบมชะโงกหน้าไปมองใบหน้าเท่ห์ ก่อนจะยิ้มให้แบบขำๆ

 

                “ กันต์พิมุกต์”  ในวินาทีที่กำลังจะเอ่ยปากคุยกับเพื่อนต่อ ชื่อของแบมแบมก็โดนเรียกซะแล้ว ใครจับได้ชื่อเค้ากันนะ

 

                “ กันต์พิมุกต์......” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อตัวของแบมแบมอย่างแผ่วเบา หน้าหล่อที่ก้มอ่านชื่อเงยขึ้นมาสบตากับเจ้าของชื่อตรงๆ  แบมแบมชะงักเล็กน้อยกับวิธีการเรียกแบบนั้น เรียกเหมือนรู้ว่าเป็นชื่อใคร เรียกเหมือนเข้าใจว่ามีความหมายยังไง

 

                “ โอ้โหพ่อหนุ่มผมแดงคนนี้ โชคดีจริงๆ จับได้เจ้าหนุ่มน้อยมหัศจรรย์ของคณะซะด้วย นี่ทุกคนรู้มั้ยจ้ะ เด็กคนนี้สอบเข้าที่นี่ได้อันดับหนึ่งเลยนะ คะแนนทฤษฎีและปฏิบัติเต็มทุกวิชา”  คนในห้องหันมามองคนตัวเล็กเป็นตาเดียว แบมแบมแทบอยากจะหดตัวเองให้เล็กลงแล้วจมหายไปกับเก้าอี้  ถูกชมก็ดีแต่ถ้าเลือกได้ขออยู่แบบไม่ต้องมีใครสนใจดีกว่า คนตัวเล็กยิ้มแหยๆให้กับบรรดาเพื่อนๆพี่ๆในห้องเรียนเดียวกันแล้วรีบก้มหน้างุดมองกระดาษตรงหน้าตัวเอง

 

                “ หน้าอย่างนี้เนี่ยนะครับ โหยยยไม่เชื่อหรอก อาจารย์ ขี้โม้หรือเปล่า” เสียงโห่แซวจากด้านหลังห้องโหวกเหวกจนอาจารย์สาวต้องยกนิ้วขึ้นมาจุ๊ปาก และเพราะมันเป็นแบบนี้นี่แหละ แบมแบมถึงไม่ชอบ

และแน่นอนว่า เดี๋ยวจะต้องบอกให้เขาออกไปโชว์ความสามารถอีกแน่ๆ

 

                “ .....” คนตัวเล็กพ่นลมหายใจยาว พลางเอนหลังพิงเข้ากับเก้าอี้ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย

 

                “ ไม่เป็นไรนะแบม” ยองแจลูบที่ไหล่เล็กเบาๆพร้อมระบายยิ้มสวยให้  คนตัวเล็กยิ้มกลับแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

                “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวขอเชิญหนุ่มน้อยมหัศจรรย์ขึ้นมาโชว์ผลงานตรงนี้หน่อยสิจ้ะ...” อาจารย์สาวผายมือเป็นการเชื้อเชิญ แบมแบมหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทพร้อมสายตาลำบากใจ ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำหรืออะไร เพียงแต่แค่ไม่ชอบที่จะทำในสถานการณ์แบบนี้ มันเหมือนกับ ไม่รู้สิ คนขี้อวด รึเปล่า

                ขาเรียวก้าวลงจากที่นั่งช้าๆ พลางเดินตรงไปยังด้านหน้าห้องเรียนที่มีอาจารย์สาวยืนอยู่ พร้อมกับชายหนุ่มผมสีแดงร่างสูงโปร่งที่ยืนถือกระดาษรายชื่อ

 

                “ มาตรงนี้เลยจ้ะกันต์พิมุก” พูดพลางกวักมือให้คนตัวเล็กเดินไปหาตรงด้านข้างที่มีเปียโนตั้งอยู่

 

                “ เชิญจ้ะ” บรรยากาศในห้องตอนนี้ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แบมแบมเดินพลาง   

ถอนหายใจไปพลาง แค่ไม่นานร่างบางก็เดินมาถึงเปียโนสีดำหลังใหญ่ แบมแบมค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ ในหัวว่างเปล่า ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร สายตาจากคนในชั้นเรียนจ้องมาที่แบมแบมเป็นจุดเดียว จะตื่นเต้นหรือก็นิดหน่อยไม่ได้ตื่นเวทีหรืออะไร อาจจะเป็นเพราะความกดดันหรือเปล่าทำให้ร่างเล็กไม่ยอมขยับตัว

 

                “ เอ้า จะเล่นหรือจะร้องก็เริ่มสักทีสิ พ่อคนเก่ง” เสียงตะโกนโหวกเหวกเริ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ฟังดูน้ำเสียงก็รู้ ว่าตัวเองคงโดนเกลียดซะแล้วล่ะ

 

                “ ฟุบ..” เสียงยวบของเก้าอี้ดังขึ้นข้างๆแบมแบม คนตัวเล็กหันไปพบร่างสูงหย่อนตัวลงมานั่งข้างๆ พลันโน้มศีรษะลงมาหา

 

                “ เล่นสิ เดี๋ยวพี่ช่วย” มาร์คพูดพร้อมพยักหน้าให้แบมแบมเริ่มการแสดง

 

                “ อยากจะเล่นเพลงอะไร..” คนตัวสูงกระซิบถาม แบมแบมแอบสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในน้ำเสียงนั้น ความรู้สึกที่หนักอึ้งเมื่อซักครู่ค่อยๆเบาลง

 

                “ นายเล่นเลย เดี๋ยวพี่ตาม...” คนตัวสูงย้ำพูดกับคนตัวเล็กที่ยังไม่ยอมทำอะไร แบมแบมพยักหน้า พร้อมระบายยิ้มให้ ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดฟอดใหญ่ก่อนจะเริ่มกดนิ้วเรียวลงไปบนโน้ตตัวแรก  เมื่อคนตัวเล็กเริ่มท่อนแรก มาร์คที่ฟังอยู่อย่างตั้งใจก็ไล่โน้ตตามจังหวะที่ร่างบางส่งมาให้  ทั้งคู่พยักหน้าให้แก่กันอีกครั้งก่อนที่แบมแบมจะเริ่มท่อนร้อง

 

กดเลยค่า*

 It's not that unusual, When everything is beautiful

It's just another Ordinary miracle today

 The sky knows when it's time to snow, Don't need to teach a seed to grow

It's just another Ordinary miracle today

Life is like a gift, they say,  Wrapped up for you everyday

Open up, and find a way,  To give some of your own

 Isn't it remarkable?  Like every time a raindrop falls

It's just another,  Ordinary miracle today

The birds in winter have their fling , And always make it home by spring

It's just another   Ordinary miracle today

When you wake up every day   Please don't throw your dreams away

Hold them close to your heart,  'Cause we are all a part

 Of the ordinary miracle    Ordinary miracle

 Do you want to see a miracle?

 It seems so exceptional,  That things work out after all

It's just another   Ordinary miracle today

The sun comes out and shines so bright   And disappears again at night

It's just another    Ordinary miracle today

 It's just another   Ordinary miracle today

 

                ราวกับคนทั้งห้อง ถูกสะกดให้อยู่ภายใต้โลกที่มาร์คและแบมแบมสร้างขึ้น เสียงเปียโนที่แสนไพเราะกับเสียงที่วิเศษของคนตัวเล็ก ทั้งคู่ไม่หลบสายตากันแม้สักวินาที ทำนองเพลงที่ไหลลื่น วิธีที่ผู้เล่นบรรเลงเพลงราวกับร่วมฝึกด้วยกันมาแรมปี แบมแบมแอบแปลกใจไม่น้อย ที่มาร์คและตัวเขาเล่นเพลงเข้าขากันได้ดีขนาดนี้ บทเพลงจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือดังก้อง ทั้งคู่ลุกขึ้นมาโค้งให้คนดู ร่างบางหันไปส่งยิ้มให้กับเพื่อนตาตี่ที่ตอนนี้แทบจะกระโดดตีลังกาปรบมือเพราะสกัดกลั้นความภูมิใจในตัวเพื่อนเอาไว้ไม่ไหว  แบมแบมแอบหัวเราะเบาๆในลำคอกับการกระทำของเพื่อน

 

                ร่างสูงยื่นมือมาสอดประสานกับร่างเล็กข้างๆก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณให้แบมแบมโค้งลงขอบคุณเสียงปรบมืออีกครั้ง แบมแบมยิ้มรับและทำตามอย่างว่าง่าย ด้วยความโล่งใจหรือเหตุผลใดไม่ทราบทำให้คนตัวเล็กลืมสังเกตตัวเองไปเลยว่าบีบมือหนาที่จับกับมือตัวเองอยู่แน่นแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกคนออกแรงบีบมือกลับมา คนตัวเล็กหุบยิ้มก่อนจะรีบปล่อยมือ 

               

 

                ร่างบางเดินกลับมานั่งที่เดิมโดยมีคนผมสีแดงเดินตามมาติดๆ ไม่นานนักก็หมดชั่วโมงเรียน

 แบมแบมอมยิ้มฟังเพื่อนตาตี่เล่าเรื่องสนุกให้ฟังตลอดโถงทางเดิน สำหรับตอนบ่ายแบมแบมและยองแจไม่ได้เรียนด้วยกัน ด้วยยองแจเลือกเรียนเปียโน แต่แบมแบมเลือกเรียนไวโอลิน ทั้งคู่แยกกันตรงโถงทางเดินสีขาว

ร่างบางสูดหายใจรับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ  ขาเรียวก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมมองสังเกตบรรยากาศรอบๆรั้วมหาวิทยาลัย  ยิ่งใกล้หน้าหนาวเข้ามาเท่าไหร่บรรยากาศรอบข้างก็ดูเหมือนจะยิ่งเหงาเท่านั้น คนตัวเล็กหยุดดูต้น Jacarandas ที่ออกดอกสี่ม่วงอ่อนบานสะพรั่งอยู่เต็มต้น

 

                “ สวยจัง.....” เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆ

 

                สายลมพัดพาให้กลีบดอกไม้ร่วงหลุดจากต้น แบมแบมมองตามกลีบดอกไม้นั้นกระทั่งมันร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่มีคำว่าตลอดไป ความรัก ความสวยงาม สุดท้ายมันก็จะจากเราไปตามวิถีทางของมันเอง

แบมแบมพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก้มหน้ามองความสวยงามที่ไม่จีรัง กลีบดอกไม้ที่เรากำลังเหยียบอยู่ตอนนี้ ครั้งหนึ่งเคยชูช่อท้าแสงแดด ลู่ตามลม มอบความสวยงามให้กับผู้ที่พบเห็น จนเมื่อถึงเวลาก็ต้องร่วงลงสู่พื้นดินอย่างหมดความหมาย

                มีไม่กี่คนในชีวิตที่มีความหมายกับเรา และเราก็ยังคงจดจำผู้คนเหล่านั้นอยู่ เราจดจำกันและกันในช่วงเวลาที่สวยงาม ได้แต่หวังว่า ท้ายที่สุดคนที่เราเฝ้าคิดถึงจะไม่ลืมความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน  รอยยิ้มเศร้าๆผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน ก่อนที่มือเรียวจะเก็บเอากลีบดอกบนพื้นขึ้นมาเก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อ

 

                แบมแบมหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งในวันก่อนกับคนที่ไม่ค่อยจะถูกชะตาด้วย มือเล็กหยิบหนังสือในกระเป๋าขึ้นอ่าน ทบทวนสิ่งที่จะต้องเรียนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า  มือเรียวพลิกหน้ากระดาษไปทีละหน้า ทีละหน้า  ไล่สายตาอ่านทุกตัวหนังสืออย่างไม่เร่งรีบ  ห้วงความรู้สึกกำลังคิดถึงนาทีที่มีร่างสูงนั่งเคียงข้าง วิธีที่อีกคนเล่นเปียโน การจับจังหวะ ความอ่อนโยนนั้น แบมแบมสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนความคุ้นชิน คล้ายๆกับทำนองเพลงที่หยุดไป กลับมาเล่นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วแบมแบมกำลังอ่านหนังสือหรืออ่านความรู้สึกของตัวเองอยู่กันแน่ เมื่อรู้แก่ใจว่าไม่มีสมาธิ คนตัวเล็กตัดสินใจปิดหนังสือเรียนและหยิบ MP3 เครื่องเดิมขึ้นมา

 

                ในขณะที่กำลังจะกดเล่นเพลง ด้านข้างตัวก็ปรากฏร่างหนึ่ง มาร์คหย่อนตัวลงนั่งข้างๆแบมแบม สายตาทั้งคู่ประสานกันอยู่เสี้ยววินาที ก่อนที่คนตัวสูงจะเอนหลังพิงกับเก้าอี้อย่างใจเย็น แบมแบมลอบมองดูการกระทำนั้นอย่างเงียบๆจนแน่ใจว่าอีกคนไม่ได้ต้องการจะกวนประสาทเหมือนอย่างทุกวัน มาร์คปิดเปลือกตาลงพร้อมเสียงเพลงที่ดังมาจากหูฟังสีแดง  คงแค่อยากจะมาหาที่เงียบๆนั่งเหมือนกันล่ะมั้ง แบมแบมคิด

                นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มเล่นเพลง แล้วค่อยๆเอนหลังพิงเก้าอี้เช่นกัน ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเอง พื้นที่ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเสียงเพลง  ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก มีเพียงเสียงของลมหนาว และจังหวะการเต้นของหัวใจเท่านั้น ที่ดังอย่างชัดเจนจนเจ้าของมันต้องยกมือขึ้นมาทาบเอาไว้ให้สงบลง ......   

 

.........

 


 




#TBC.

#ฟิคทำนองรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

4,352 ความคิดเห็น

  1. #4325 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 09:47
    ดีอ่าาา...มันละมุนละไมจิงๆให้ตายเถอะ
    #4325
    0
  2. #4269 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 14:48
    คือดีย์เวอร์///ละมุนมากกก
    #4269
    0
  3. #4085 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 16:52
    แจ็คจะตะหงิดๆมั้ยนะ
    #4085
    0
  4. #4047 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 20:32
    โรแมนติกมากกกกกกก
    #4047
    0
  5. #3915 BamG97_ (@sasikanr_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 20:57
    ฮือออมันดีล~ ?
    #3915
    0
  6. #3876 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 13:04
    ละมุนนนนนน
    #3876
    0
  7. #3767 BAMmiie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 16:35
    ได้กลับมานั่งร้องเพลงให้มาร์คเล่นแล้วนะ มันดีจังค่ะ :)
    #3767
    0
  8. #3429 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 19:59
    ฮืออออออ ทำไมคือมันดีอะ ดีมาก แง้งงงงง มาร์คก็ค่อยช่วยแบมอยู่ห่าง ๆ นะ แบบ แงง้งงง ดีอะ ละมุน มานั่งข้างงี้ ฮืออ แต่มาร์คก็มีแฟนละปะจะมาทำดีกับแบมทำไม
    #3429
    0
  9. #3368 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 19:53
    เขินไหมถามใจดู โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย กลับมาคิดย้อนดูเรื่องนี้คือแบบ มองตัวเองแล้ว... 5ขวบ ฉันทำอะไรได้บ้าง 5555555555
    #3368
    0
  10. #3337 Wang-GaGa (@wang-j28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 00:33
    พี่มาร์คตามแบมไปทุกทีเลย ละมุนมากก
    ละมุนซะกลัวดราม่าที่จะตามมาเลย
    #3337
    0
  11. #3104 onlyB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 14:16
    ละมุนน ทำไมเราเพิ่งมาเจอ
    #3104
    0
  12. #2550 ENED (@ENED) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 11:20
    พอกลับมาอ่านใหม่ มันไม่ละมุนอีกต่อไปแล้ว ในหัวเรามีแต่คำว่าเกลียดมาร์ด เกลียดเนียร์ เกลียดแจ็คสัน ฮืออออ กลับมาอ่านใหม่กี่ครั้งก็สงสารแบม และ เราก็ร้องไห้อีกแล้ววว
    #2550
    0
  13. #2444 VONGO (@KOYO1994) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 22:42
    ในเรื่องนี้คือแบมเป็นคนที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก เราชอบ แต่ไม่ชอบให้ยอมคนหรือเสียสละให้ใครเลยอ่ะ
    #2444
    0
  14. #2409 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 19:14
    งื้ออออ พี่ต้วนรุกด้วยวิธีนี้อ่ะ ให้น้องคุ้นเคยแง้วคิดได้เอง -////////- โอ๊ยยยย ไม่ไหวๆ แต่แบมสร้างโลกส่วนตัวเก่งมากอ่ะ คนพี่อยากกลับมาในโลกของน้องอีกครั้ง ต้องสัึูนะ :)
    #2409
    0
  15. #1826 Ael (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 12:52
    รู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ
    #1826
    0
  16. #1752 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 13:49
    ละมุนอ่ะะ ทั้งสองเหมือนมีอะไรที่ต้องมาคู่กันน
    #1752
    0
  17. #1306 mybambi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 01:31
    สองคนนี้เริ่มแสดงออกมากขึ้นแล้ว ยิ่งมาร์คนี่พยามยามใกล้ชิดแบมมาก อารมณ์ตอนที่ออกไปโชว์นี่ละมุนมาก
    #1306
    0
  18. #1057 mmmm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 15:38
    ละมุนน่ารักโรแมนติกสุดๆ ถึงแบมจะออกท่าทางรังเกลียดแบบนั้น

    แต่พอเล่นเปียโนด้วยกันแล้วมันโรแมนติก
    #1057
    0
  19. #1023 Bmababe.n (@goomiez) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 21:51
    อ่านละหน่วงๆ
    #1023
    0
  20. #923 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 00:59
    สวยงามทั้งหมด ดูหน่วงๆแต่ก็อบอุ่นปล่อยให้มันเป็นไปตามเนื้อเรื่องคะ
    #923
    0
  21. #790 kungking (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 14:58
    มาร์คแบมเริ่มมาแล้ว
    #790
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #610 muey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 19:15
    ดูช่างเป็นความรักที่อบอุ่นละมุน

    เหมือนอยากมีกันและกันอย่างนี้ตลอดไป

    ความสัมพันธุ์ที่ยังเหนียวแน่น ชอบบบบบบบบ
    #610
    0
  24. #588 38 68 233 GRTKC (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 15:33
    โอ้ยยยยยยยยน้องแบมมรู้ตัวเหอะจริงๆ
    #588
    0
  25. #562 INsmile.nw (@streamwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 22:28
    โรแมนติดสุดๆอ่ะ ถ้าไม่มีอากาศหน้าหนาวที่ร้อนบรมนะ

    ละมุน เหมือนกำลังนั่งเพลงช้าซึ้งๆแทนอ่านไปเลยอ่ะ เว่อร์
    #562
    0