(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 9 : Q : 5 มีโมเม้นต์อะไรดีๆร่วมกันมั้ย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 มี.ค. 60


6. มีโมเม้นต์อะไรดีๆร่วมกันมั้ย?

 

 

 

เสียงสายฝนด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องและไม่มีท่าทีว่าจะสงบลงอย่างง่ายๆในค่ำคืนนี้ ผมนั่งคิดไม่ตกอยู่ข้างๆแจมินที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องราว พยายามผลักความขุ่นมัวในหัวออกไปและให้ความสนใจกับร่างตรงหน้าแทน

 

ยังไงดูแล้วฝนก็คงจะตกทั้งคืนแน่ๆ ผมก็ไม่ใจร้ายพอจะให้อีกคนกลับไปทั้งอย่างนี้เสียด้วย ถึงต่อให้แจมินตื่นขึ้นมาแล้วดึงดันที่จะกลับแน่นอนว่าผมจะค้านให้ถึงที่สุด คิดได้ดังนั้นก็ตัดสินใจสอดมือเข้าไปรองรับน้ำหนักตัวของแจมินและช้อนขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว  

 

แจมินตัวบางกว่าที่ผมคิด


 

อดขมวดคิ้วอย่างเสียไม่ได้ที่อีกฝ่ายดูบอบบางไปทุกสัดส่วนแม้ปากจะคอยพร่ำบอกว่าตัวเองแมนแสนแมน ผมคงต้องวางแผนให้แจมินมากินข้าวด้วยกันบ่อยๆซะแล้วมั้ง นี่ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองหรอกนะ แต่การที่คนน่ารักบอกว่าอาหารฝีมือผมพอใช้ได้แต่เจ้าตัวกับซัดเรียบซะจนหมดเกลี้ยงและตบท้ายด้วยการทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แก้ตัวว่าเพราะหิวหรอกถึงได้กินหมด

 

ครับ...ผมไม่เชื่อคำพูดของเขาหรอก เพราะใบหูเล็กที่แดงก่ำไม่อาจซุกซ่อนความเขินอายของเจ้าตัวได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

น่ารัก

 

แจมินเป็นมนุษย์ที่ใช้คำว่าน่ารักได้อย่างสิ้นเปลืองจริงๆ

 

 

 

ผมกระชับร่างของแจมินให้เข้ามาแนบชิดกันมากขึ้นกว่าเดิมขณะเดินตรงไปยังห้องนอน ใช้ปลายเท้าเปิดประตูออกอย่างทุลักทุเล ก่อนจะค่อยๆวางอีกฝ่ายลงนอนบนผืนเตียงอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าร่างกายนี้จะหักสลายไปต่อหน้าต่อตา

 

ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาจนถึงหน้าอก ดูท่าแจมินจะชอบมันอยู่ไม่น้อยถึงได้พยายามซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากใยสังเคราะห์จนเหลือเพียงกลุ่มเส้นผมสีอ่อนที่โผล่พ้นออกมานอกผ้าห่ม

 

แจมินทำให้ผมยิ้มเอ็นดูออกมาอีกครั้งและอีกครั้ง ฝ่ามือที่ประครองเรือนร่างบอบบางมานอนเมื่อสักครู่ค่อยๆ ลูบไปตามเส้นผมนิ่มอย่างเผลอไผล ก่อนจะเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อสายตามองเลยไปเห็นเสื้อผ้านักศึกษาที่อีกฝ่ายกำลังสวมใส่อยู่

 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แต่ผมคิดว่าถ้าหากแจมินตื่นขึ้นมาคงจะไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ภายในหนึ่งวันอย่างแน่นอน หรือไม่เผลอๆ ผมอาจจะโดนฆ่าตายในห้องของตัวเองแทนก็ได้

 

สุดท้ายผมเลยจำใจต้องออกมาจากห้องนอนและกลับมานั่งแก้งานให้คนน่ารักต่อกระทั่งเล่มรายงานเสร็จสมบูรณ์ ผมเต็มใจเสมอถ้าเป็นเรื่องของนา แจมิน ต่อให้เขาไม่เอ่ยปากขอผมก็พร้อมจะทำให้เขาได้ทุกอย่างอยู่ดี

 

มีความจริงอยู่หลายข้อที่แจมินยังไม่รู้ อย่างแรกคือผมอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีแม่หรือใครทั้งนั้นอยู่ร่วมกับผม ถ้าจะพูดให้ถูกคือพวกเขาแทบจะไม่สนใจใยตัวในตัวผมเลยด้วยซ้ำ

 

อาจเป็นเพราะแจมินสะเพร่าเกินไปหรืออะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งข้อสังเกตว่าภายในห้องพักของผมมันไม่มีรูปเลยแม้แต่ใบเดียว

 

ยอมรับว่าตื่นเต้นไม่น้อย ความกลัวมันกลัดกุมจิตใจไปหมด กลัวว่า อะไรๆมันจะเปิดเผยออกมาจนแจมินผิดสังเกต แต่อย่างน้อยๆก็ถือว่ามีความโชคดีอยู่ข้อหนึ่งที่ผมมีโน๊ตบุ๊คสำรองไว้ใช้ทำงานแทนคอมพิวเตอร์ในห้องนอน

 

ไม่อย่างนั้น...ผมก็นึกภาพไม่ออกเหมือนกันถ้าแจมินจับได้ว่าผมกับตัวละครที่ชื่อเอ็มในเกมเป็นคนคนเดียวกัน จะเกิดอะไรขึ้น

 

ยืดเส้นยืนสายเพียงเล็กน้อยหางตาก็เหลือบไปเห็นเวลาที่นาฬิกาดิจิดอลมุมขวาล่างจอคอม ...ตีสามแล้ว ผมว่ามันสมควรถึงเวลานอนของผมบ้างแล้วล่ะ คิดได้ดังนั้นก็เข้าไปจัดการอาบน้ำในห้องน้ำและออกมานอนเหยียดยาวอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น

 

ใจจริงก็อยากเข้าไปนอนด้วยนั่นแหละ

 

แต่....ผมยังไม่อยากตายเร็วๆนี้ว่ะ

 

 

 

ลำแขนข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาก่ายหน้าผากขณะไถดูรูปที่ถูกส่งมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าซ้ำไปซ้ำ ยิ่งรับรู้ไฟในอกก็ยิ่งเพิ่มความรุ่มร้อนจนผมอยู่ไม่สุข สุดท้ายก็ดีดตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับโทรหาใครอีกคนที่ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นคราวที่แล้วก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

 

ไอ้จุนไคมันกลับมาแล้ว

 

กูควรทำไงดีวะ...

 

 

 


JAEMIN.

 

เอ่อ..

 

ผมไม่รู้จะบรรยายบรรยากาศในตอนนี้ยังไงดี แต่ที่แน่ๆคือผมสะดุ้งตื่นมาตอนเช้าพร้อมกับการทำตัวไม่ถูกที่อยู่ๆก็มานอนอยู่บนเตียงของใครก็ไม่รู้ มองไปรอบๆห้องก็ยิ่งไม่รู้สึกคุ้นตาขึ้นมาแม้แต่น้อย ผมเริ่มเหงื่อตกเมื่อความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวจนหน้าซีด หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะขณะเลื่อนมือไปจับผ้าห่มที่คลุมร่างกายอยู่และกลั้นใจดึงมันออกให้พ้นทาง  

 

ก็ปกติดีนี่หว่า

 

 

หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิมเมื่อผมเริ่มคลำมือไปตามที่นอนข้างๆแต่กลับไร้ซึ่งไออุ่นใดๆทั้งสิ้น ราวกับเมื่อคืนมีเพียงผมที่นอนที่นี่คนเดียวอย่างงั้นแหละ

 

เป็นไปได้หรอวะ?

 

ไอ้มาร์คเนี่ยนะยอมไปนอนที่อื่น

 

 

 

และคำถามที่ค้างคาใจของผมก็มาถึงบางอ้อทันทีที่พาตัวเองมาถึงห้องนั่งเล่น ร่างกายสูงๆของไอ้มาร์คนอนคดเป็นกุ้งอยู่บนโซฟา ผมได้แต่ยืนอ้าปากค้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่คิดเชื่อสายตาตัวเองจนต้องขยี้แรงๆจนน้ำตาแทบไหล

 

ผมสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนใกล้ๆโซฟา ลอบมองอีกคนที่กำลังหลับใหลไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว อยู่ๆก็รู้สึกขุ่นใจขึ้นมาแปลกๆ ทั้งที่ห้องนอนก็ห้องมันแท้ๆแต่เสือกออกมานอนตรงนี้เนี่ยนะ? เชื่อเขาเลย อะไรจะยอมคนอื่นไปซะหมดแบบนี้วะ

 

อ้าว...ตื่นแล้วหรอมือที่กำลังจะเอื้อมไปปลุกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบชักมือกลับมาไขว้หลังเอาไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

มีอะไรหรือเปล่า?พอเห็นผมเอาแต่ยืนจ้องหน้าไอ้มาร์คก็เลิกคิ้วถาม ชั่งใจอยู่สักพักว่าจะพูดหรือไม่พูดออกไปดี แต่สุดท้ายก็หลุดปากถามออกไปจนได้

 

ทำไมกูไปโผล่ในห้องมึง

 

เราพาไปนอนเองแหละและก็เพิ่งมาสำนึกได้ว่าคำถามของผมแม่งโคตรจะงี่เง่า เมื่อคืนฝนตกทั้งคืน เรากลัวแจมินหนาวเลยให้ไปนอนในห้อง

 

มึงอุ้มกู?

 

ใช่

 

.......

 

 

พูดไม่ออก....

 

เกิดมายี่สิบปีเพิ่งเคยโดยอุ้มเนี่ย แถมเสือกเป็นผู้ชายอีก สุดท้ายผมเลยได้แต่ยืนสตั้นอยู่กับที่จนไอ้มาร์คมันโบกไม้โบกมือผ่านหน้านั่นแหละถึงรู้สึกตัว

 

แล้วทำไมมึงไม่ปลุกกู

 

เราปลุกแล้ว แต่แจมินไม่ตื่น

 

อ้าวสัส คดีพลิกเฉย

 

 

ผมพยักหน้ารับส่งๆพลางหันหน้าหนีไปทางอื่น ได้ยินเสียงหัวเราะจากไอ้มาร์คดังแว่วๆมากระทบหูจนต้องหันกลับไปมอง

 

ขำห่าไร

 

แจมินเขินหรอ

 

ใครเขิน บ้านมึงสิยิ่งผมถลึงตาใส่พร้อมขึ้นเสียงดังไอ้มาร์คก็ยิ่งหัวเราะเสียงหนักขึ้น โคตรกวนตีน

 

เขินก็บอกว่าเขินสิ หูแดงหมดแล้ว

 

หะ! อีกแล้วหรอ

 

นี่หูหรือตูดลิงทำไมแดงง่ายขนาดนี้ งงใจ

 

 

ไม่ได้เขินเว้ย!”

 

ไอ้มาร์คยิ้มขำกับท่าทีของผมเล็กน้อยก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมายืน รีบกลับหรือเปล่าอะ อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนมั้ย

 

เออนั่นสิ...กูควรกลับเลยดีมั้ย?

 

แต่ข้าวฟรีเลยนะ?

 

โอ้โหคิดหนักเลย

 

 

ถ้าลำบากใจจะกลับเล—

 

กิน...ไปทำดิหิวแล้วยังไม่ทันที่ไอ้มาร์คจะได้พูดจบประโยคดีผมก็รีบสวนกลับจนมันตั้งหลักไม่ทัน แต่พอสมองประมวลของคำพูดของผมได้มุมปากก็ค่อยๆขยับยกยิ้มขึ้นทันที

 

ทำไมกูต้องเกิดมาเป็นคนเห็นแก่ของฟรีด้วยนะ /เช็ดน้ำตา

 

 

งั้นเราไปล้างหน้าแปปนึงไอ้มาร์คเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำก่อนจะหันกลับมาถามผมด้วยท่าทีล้อเลียน แจมินยังไม่ได้ล้างหน้าเหมือนกันนี่ ใช้ของเราเปล่า

 

มึงจะบ้าหรอ! ใครเขาใช้แปรงสีฟันอันเดียวกัน

 

เอ้า ก็คนเป็นแฟนกันไง

 

 

Mark 1-0 Jaemin

 

 

 

 

 

กลิ่นหอมอ่อนๆของอาหารเช้าลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ผมนั่งจ้องแผ่นหลังของไอ้มาร์คที่กำลังขะมักเขม้นทำอาหารอยู่พักใหญ่ๆแล้ว ให้ฟีลเหมือนนั่งรอเมียทำกับข้าวให้กินเลยว่ะ

 

ไม่ดิ....ไม่ใช่แล้ว

 

แทบจะตบหัวตัวเองเรียกสติ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่เงียบยิ่งกว่าเมื่อคืน เพิ่งสังเกตเหมือนกันว่าในห้องไอ้มาร์คไม่มีรูปเลยแม้แต่ใบเดียว อาจเป็นพวกไม่ใช่ถ่ายรูปกันทั้งแม่ทั้งลูกล่ะมั้ง

 

พูดถึงแม่ไอ้มาร์ค....

 

 

แล้วนี่แม่มึงไปไหนอะ

 

ไปสัมมนาต่างจังหวัดน่ะมันตอบพร้อมกับนำอาหารมาวางตรงหน้าผมและของตัวมันเองก่อนจะลงมือทานมื้อเช้าด้วยกัน อร่อยปะ

 

ไม่อร่อยก็ต้องกินมะไอ้มาร์คอมยิ้มและก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

 

เอ้อ! รายงานแจมินเสร็จแล้วนะอยู่ๆมันก็ผุดลุกออกไปก่อนจะกลับมาพร้อมกับเล่มรายงานฉบับสมบูรณ์ ที่เมื่อผมเอื้อมมือไปรับเอาไว้ก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปลื้มปิติ

 

เสร็จซักทีนะไอ้เวร!

 

 

นี่มึงทำทั้งคืนเลยปะเนี่ยถ้าไม่จำไม่ผิดเนื้อหาส่วนที่ต้องแก้ไขก็เหลืออยู่ค่อนข้างเยอะพอตัว แล้วนี่มันกลับทำให้ผมซะจนเสร็จเรียบร้อยภายในคืนเดียว โคตรอะเมซิ่ง

 

นิดหน่อยเองไม่เป็นไรหรอกไอ้มาร์คว่าพร้อมกับฉีกยิ้มพิมพ์ใจจนผมขนลุก และคงจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีประโยคตบท้ายตามมาด้วย เพื่อแจมินเราทำได้ทุกอย่างแหละ

 

ตีนอย่าเพิ่งลั่น….

 

 

เออ ขอบใจละกันผมพูดส่งๆ(ลึกๆแอบรู้สึกตัวเองเหี้ยไปเลย) แต่ดูจากการที่ไอ้มาร์คมันยิ้มรับคำพูดผมไม่หยุดแล้วก็คงไม่คิดมากอะไรหรอกมั้ง

 

เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้มันไม่ได้ใส่แว่น ใบหน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้อะไม่ได้เลวร้ายอะไร เผลอๆดูดีกว่าตอนใส่แว่นอีกด้วยซ้ำ

 

นี่ไม่ได้ชม สาบาน

 

 

 

 

แจมินจะกลับเลยมั้ย เดี๋ยวเราไปส่งหลังจากซัดอาหารกันจนเรียบมันก็รีบชิงถามผมทันที

 

ไม่ต้องอะ เดี๋ยวกูกลับเอง

 

ตอบปัดขณะเดินตามเก็บของใส่กระเป๋าเป้ ไม่ลืมตรวจเช็กอีกรอบว่าหยิบเล่มรายงานมาด้วยแล้ว เพราะผมจะไม่ยอมกลับมาที่ห้องมันอีกเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับถ้ามีไอ้มาร์คลี

 

แต่มันอันตรายนะแจมินนา

 

อันตรายห่าอะไรละ เช้าขนาดนี้ว่าพร้อมกับชี้ไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่กลางห้องนั่งเล่นซึ่งบอกเวลาสิบโมงเช้า ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น กูไปละ

 

ผมรีบตัดบทและเดินไปใส่รองเท้าที่หน้าประตูห้อง หางตาก็ยังอุตส่าห์เหลือบไปเห็นมันเดินตามหลังมาเนือยๆ  

 

ถึงบ้านแล้วบอกเราด้วยนะ

 

จำเป็น?”

 

จำเป็นดิ ก็แจมินเป็นแฟนเรา

 

คำก็แฟนสองคำก็แฟน ให้ตาย ชอบกูขนาดนี้เลยหรอวะ

 

 

แต่กูไม่มีเบอร์มึง

 

เอาโทรศัพท์มาดิ

 

อะไร?

 

จะเมมเบอร์ให้

 

 

 

Mark 100-0 Jaemin

 

 

 

tbc.

 

#สิบคำถามมาร์คมิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #459 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    ดูเหมือนมาร์คจะมีเรื่องหลายอย่างเลยนะ
    #459
    0
  2. #412 Piny Park (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 16:14
    แจมินน็อคเอาท์55555
    #412
    0
  3. #394 SrikmoS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:23
    แงงงงงเขินทุกครั้งที่อ่านในมุมของมาร์ค แจมินในมุมมองของมาร์คนี่น่ารักมากจริงๆ
    #394
    0
  4. #359 HaKuRo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 16:52
    น้องแจมเลี้ยงง่ายว่ะ เอาของกินมาล่อก็ได้ละ55555
    ม้าคคคคค รุกแรงมากกกก สู้ๆ
    #359
    0
  5. #300 Innocence (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 11:49
    มาร์คคคคคคคคคคคค ง่อวววว รุกแรงดีจัง55555555 แจมินจ๋า คือเห็นแก่กินทุกรอบ55555555
    #300
    0
  6. #263 _malii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:25
    ชูป้ายไฟทีมพี่มาร์คไปเล้ยยยยยย
    #263
    0
  7. #198 พีชมิ้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:31
    น่าร้ากกกกก ทีมมาร์คคคคค
    #198
    0
  8. #197 TENTEN_NAJAM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 20:21
    มาร์คเอาไปเลยเต็มร้อย 5555555555 ทำเอาแจมินไปไม่เป็นเลยยยย
    #197
    0
  9. #196 chofernkyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:54
    น่ารักกกกก
    #196
    0
  10. #195 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:07
    น็อคเอาาาท์~~ พี่มัคไม่ธรรมดานะคะผช.คนนี้มีเบื้องหลังเยอะจริงๆ แต่รักแจมมากนะจ้ะฮิ้วววว เป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๅ
    #195
    0
  11. #194 palloy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 10:22
    แจมินน็อคเอ้าท์ มาร์คลีเขามาเงียบแต่ฟาดเรียบเลยค่ะสุภาพบุรุษคนแมนแดนกิมจิ
    #194
    0
  12. #193 Realpps (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 09:58
    แจมินใจอ่อนได้แล้ว! มาร์คโคตรรักแจมินเลยอะฮือ555555555555พี่มาร์คดูไม่ใช่คนหงิมๆนะ แน้ มีความหล้งอะไรน้า แอมอะแบดบอย
    #193
    0
  13. #192 บีเมะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 08:22
    โอ้ยยยยยรักเค้ามากหลงเค้ามากถูกมะมาร์คคคค แจมินนี่ก็ ใจอ่อนแล้วอะดิ แหม๊ ทำมาเป็นใจแข็งอะ555555
    #192
    0
  14. #191 SonetA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 07:33
    พิมะต้องเป็นพ่อหนุ่มแบดบอยมาก่อนแน่เลย 
    #191
    0
  15. #190 Exo12Jula (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 07:18
    จะรบกันกี่ครั้ง มาร์คลีก็ชนะนาแจมินอยู่ดี555555555 น่าสงสารน้องแจมคนแมน /ตบบ่า
    #190
    0
  16. #189 FRR~* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 05:17
    งู้ย มาร์คลี 100 แต้ม
    #189
    0
  17. #188 คุงแม่น้องแจม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 03:34
    เน้ มาอัพแล้ว ติดถึงมากเลย
    #188
    0
  18. #187 dreampatisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:06
    อยากรู้ว่ามาร์คมีอะไรอยู่เบื้อหลังงะ แจมหนูก็ยอมๆเขาไปเถอะเขินเขาขนาดนั้น5555
    #187
    0
  19. #186 Sakunna Phosapopha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:31
    รออออออออต่อออออค่าาาาา
    #186
    0
  20. #185 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:16
    โอยยยยย หายไปนานเลย กลับมาเเล้งว แจมินพูดเพราะๆหน่อยฮะ นี่เค้ามีบุญคุณกะเรานะ อย่าดื้อกับมาร์คดิเค้าไม่ธรรมดานะเว่ย5555555
    #185
    0
  21. #184 PIMPIKA_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:00
    หูยยยยยยยยยยยยยยยยยย พี่มาร์คค่ะ. 55555555
    #184
    0