(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 8 : Q : 4 เคยจุ๊บกันมั่งปะ? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ก.พ. 60

 

 

ยังไม่หายหงุดหงิดอีกหรอ

 

หน้ากูดูเหมือนหายมั้ยล่ะไอ้มาร์ครีบส่ายหัวไปมาแทนคำตอบทันที แล้วจะถามทำห่าไร

 

ผมบ่นอุบพลางสะบัดหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วครับกับการมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถเวลาโดยสารมันกลับบ้าน แต่ที่แปลกไปหน่อยสำหรับวันนี้ก็คงเป็นการไปบ้านไอ้มาร์คมันแทนที่จะกลับบ้านตัวเองเนี่ยแหละ

 

หลังจากถูกไอ้แฮชานมันทอดทิ้งอย่างไม่ใยดีผมเลยต้องระเหิดตัวเองไปทำรายงานห่าเหวนี่คนเดียว ความจริงแล้วจะไปทำวันอื่นก็ได้แหละ แต่ผมอยากจะแก้มันให้เสร็จๆแล้วก็ส่งให้มันผ่านๆไปสักทีแล้วว่ะ เข้าใจฟีลลิ่งปะ แม่งโคตรเบื่อจะเห็นหน้ารายงานตัวเองแล้วอะ  

 

นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างได้สักพักก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ไม่ดิ มันผิดปกติตั้งแต่สายรถเมล์ที่ขึ้นมาแล้วด้วยซ้ำ เพราะเมื่อกี้มัวแต่หงุดหงิดเลยไม่ทันได้สังเกตว่ารถเมล์ที่ผมกับไอ้มาร์คกำลังนั่งอยู่ตอนนี้....มันคนละสายกับที่ผมขึ้นกลับบ้านประจำ   

 

ไอ้มาร์ค ไหนมึงเคยบอกว่าบ้านมึงกลับทางเดียวกับกูไง?”  

 

ไอ้มาร์คหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด มันอ้ำอึ่งเหมือนกำลังจะพยายามอธิบายอะไรสักอย่าง แต่ก็ถูกผมชิงตัดหน้าถามไปอีกรอบซะก่อน

 

โกหกกูหรอ?

 

เอ่อ...

 

ไม่ต้องมาอ้ำอึ่ง ตอบมา

 

เราไม่ได้ตั้งใจขอโทษนะผมสัมผัสได้ในตัวเองว่าคิ้วทั้งสองข้างกำลังขมวดเข้ามาชนกันเป็นปมแน่น สรุปมันจงใจโกหกผมหรอ?  

 

โกหกกูทำไมวะ?” เห็นปะ แม่งไม่น่าไว้ใจอะแล้วอย่างนี้จะปล่อยให้ไปทำงานที่บ้านผมได้ไงวะ วางแผนยกเค้าอยู่แน่ๆ 

 

เราก็แค่อยากไปส่งแจมิน

 

อืม.....

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า บางทีมึงก็ไม่ต้องสงสัยทุกเรื่องก็ได้ครับนา แจมิน

 


 

เออช่างมันเหอะผมตอบปัดและหันหน้าหนีมันออกไปมองหน้าต่างอีกครั้ง อยู่ๆก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็เต้นผิดจังหวะไปซะอย่างงั้น มันไม่ได้เต้นแรงจำพวกอาการของคนกำลังตื่นเต้นอะไรนะ แต่มันกระอักกระอวนแปลกๆต่างหาก

 

ไม่เคยจะชินสักทีกับคำพูดของไอ้มาร์ค


 

 

เดี๋ยวแวะซื้อของก่อนได้มั้ย ที่บ้านเราของสดหมด

 

มึงทำอาหารเป็นด้วยหรอ?”  ผมหันมาเลิกคิ้วถามมันแม้คำตอบจะชี้ชัดไปในตัวอยู่แล้วว่ามันน่ะทำอาหารเป็น ความรู้ใหม่ว่ะ ไม่เห็นเคยรู้มาก่อนว่าแม่งทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย

 

ก็พอได้” 

 

พอได้ของมึงนี่หวังว่าแดกไปกูคงไม่ตายไอ้มาร์คหัวเราะน้อยๆ  

 

แจมินอยากกินอะไรมั้ย

 

จะทำให้กูกินว่างั้น?”

 

เปล่าถามเฉยๆ

 

สัสมาร์คกัดฟันด่าแทบไม่ทันเลยครับจุดนี้ เดี๋ยวนี้มันอัพเลเวลครับมีกวนตีนกลับ ใช่ซิ เห็นกูเล่นด้วยแล้วเอาใหญ่เลยนะไอ้แว่น

 

.......

 

เห็นกูเล่นด้วย....

 

เห็นกูเล่น

 

เห็นกู

 

เห็น

 

 


เหี้ย!  

 

ผีเข้ากูหรอ /ลูบหน้า

 


 

นิ่งไปเลยอะ เป็นไรเปล่าฝ่ามือขาวๆของไอ้มาร์คโบกผ่านไปมาข้างหน้าผมสองสามทีก่อนจะถูกผมปัดทิ้ง

 

เปล่า...กูหิวข้าวแล้ว





 

 

ผมเหลือบตามองไอ้มาร์คที่กำลังเดินเลือกซื้อของสดต่างๆนานาในซุปเปอร์มาร์เก็ตอย่างคล่องแคล้ว แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้ชายอย่างมันจะทำอะไรแบบนี้เป็น นี่มันเก่งกว่าใครหลายๆคนซะอีกมั้งน่ะ อย่างน้อยๆก็ผมเนี่ยแหละที่ทำอะไรไม่เป็นเลย  

 

แต่จะว่าไปมาเดินซื้อของแบบนี้ก็เพลินไปอีกแบบ ให้ความรู้สึกเหมือนมากับแม่เลยอะ แอบเห็นอยู่หรอกนะว่าคนส่วนใหญ่แอบมองกันอะ แหงดิ ผู้ชายตัวถึกๆ(คิดเอง)สองคนมาซื้อของกันกระหนุงกระหนิงอย่างกับผัวเมีย

 

หมายถึงไอ้มาร์คเนี่ยเมีย เพราะผมจะไม่ยอมเป็นเมียมันแน่ๆ

 

เดี๋ยวแล้วทำไมกูโยงมาเรื่องนี้ได้?

 

โว้ยยยยยย!

 



 

แจมินกินเนื้อมั้ย

 

อือพอผมขานรับมันก็หันไปเลือกเนื้อวัวที่ถูกแพ็กเอาไว้อย่างดีด้วยความพิถีพิถัน เท่าที่มองผมดูมันก็เหมือนๆกันหมดอะ ก็เนื้อไง แดงๆเหมือนกันจะดูอะไรเยอะแยะวะ

 

แล้วกินผักปะพอเลือกเนื้อที่พอใจมันได้ก็หันมาถามผมอีกรอบ

 

อือ

 

มันรีบเดินไปที่โซนผักอย่างรวดเร็ว ก้มๆเงยๆอยู่สักพักก็ได้วัตถุดิบมาพอสมควร ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าอาหารมื้อนี้มันจะทำกินเองหรือจะทำเอาใจผมกันแน่ เล่นเอาแต่ถามสิ่งที่ผมชอบไปตลอดทางจน...เอ่อ ก็รู้สึกๆแปลกนิดหน่อย เคยมีใครมาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆแบบนี้ที่ไหนเล่า!  

 

ไปกันเถอะ

 

 




 

บ้านของไอ้มาร์คแตกต่างกับที่ผมคิดนิดหน่อย ที่ที่มันอยู่รูปทรงคล้ายคอนโดที่ผู้คนในเมืองส่วนใหญ่ให้ความนิยมกัน ไอ้มาร์คอยู่ชั้นสิบแปด—เปล่า มันไม่ได้บอกหรอก แต่ผมแอบมองเอาตอนที่มันใช้มือกดลิฟต์ด้วยความทุลักทุเลเพราะสองมือเต็มไปด้วยถุงพะรุงพะรัง

 

ที่แรกผมก็เอ่ยปากบอกไปแล้วว่าจะช่วยถือ แต่พอถูกมันปฏิเสธกลับมาก็เลย เลยตามเลย โอเค มึงอยากถือก็อิสอัพทูยูจ้า /ผายมือ  

 

กูนึกว่ามึงจะอยู่บ้านเป็นหลังๆซะอีกผมเอ่ยลอยๆขณะมองไปรอบๆบ้านของมันอย่างเปิดเผย ดีไซน์ก็ถือว่าใช้ได้ เรียบๆหรูๆตามสไตส์ที่คนส่วนใหญ่เขาชอบกัน ห้องก็กว้างกว่าที่คิด รวมๆแล้วก็ถือว่าน่าอยู่ดี แต่ยังไงบ้านผมก็น่าอยู่ที่หนึ่ง

 

 เมื่อก่อนก็อยู่บ้านแบบที่แจมินว่านั่นแหละไอ้มาร์คตอบหลังจากนำข้าวของไปวางไว้บนเค้าน์เตอร์ครัวเสร็จเรียบร้อย

 

แล้ว?”

 

หลังพ่อกับแม่เลิกกันเราเลยออกมาอยู่ที่นี่กับแม่แทน

 

อ่า...โทษที

 

นับว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ผมเอ่ยปากขอโทษมันอย่างในตอนนี้ ความรู้สึกลึกๆผมมันบอกว่าเรื่องในครอบครัวค่อนข้างเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อน ถึงแม้ไอ้มาร์คมันจะพูดด้วยน้ำเสียงชิวๆเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว แต่ร้อยเท่าร้อยอะ...แม่งไม่น่ารอด

 

ไม่เป็นไร เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วมันพูดพลางหอบหิ้วโน๊ตบุ๊คมาตั้งเอาไว้ในโซนห้องรับแขกที่มีโต๊ะทรงเตี้ยถูกห้อมล้อมด้วยโซฟาอีกสามสี่ตัว แจมินรีบแก้งานเลยหรือเปล่า?”

 

ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่เพิ่งจะบอกเวลาหนึ่งทุ่มนิดๆ ประกอบกันอาการน้ำย่อยในกระเพาะเริ่มร้องประท้วงขออาหารเลยเลือกที่จะขอหาอะไรใส่ท้องแทนก่อนแล้วกัน ยังไงก็มีเวลาอีกเหลือเฟือ

 

ไม่อะ มึงไปทำกับข้าวเหอะ

 

หรืออีกนัยหนึ่งคือ...กูหิวแล้ว

 


 

ไอ้มาร์คน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี ผมเลยใช้โอกาสนี้เปิดโน๊ตบุ๊คมันเพื่อหาอะไรทำแก้เซ็ง รอบูตเครื่องอยู่สักพักหน้าจอเดสท็อปก็ปรากฏสู่สายตา รู้สึกโล่งอกอยู่พอสมควร ที่อย่างน้อยๆเดสท็อปมันไม่ได้เป็นรูปผมไม่อย่างงั้นผมคงรู้สึกกระอักกระอ่วนมากกว่าเดิมอย่างแน่นอน

 

โน๊ตบุ๊คไอ้มาร์คจัดว่าโล่งกว่าที่ผมคิดเอาไว้(มาก) มันโล่งจนไม่คิดว่าผู้ชายวัยกำลังโตจะไม่มีห่าอะไรเลยหรอ นอกจากโปรแกรมปฏิบัติการสำหรับทำงานและ โปรแกรมตัดต่ออีกนิดหน่อย หมดและ?

 

เชี่ย ยิ่งกว่างงในงง

 

 

อะไรวะผมเกาหัวแกรกๆถกเถียงกับตัวเองในความคิด ถึงนิสัยของไอ้มาร์คที่ยิ่งรู้จักก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความ แปลกขึ้นไปทุกที ไม่ใช่แปลกในแบบที่ประดิษฐ์ตัวตนขึ้นมาแต่ทุกอย่างที่ประกอบการกลายเป็นมันล้วนแปลกไปหมด

 

งงมะ?

 

เออนี่ก็งง

 

 

เมื่อไม่สามารถพึ่งพาโน๊ตบุ๊คของไอ้เด็กเรียนได้เลยตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ลูกรักออกมาหาอะไรทำฆ่าเวลาแทน ไล่ไถนิ่วดูฟีดแบคในไอจีไปมาก็เบื่อที่มีแต่อะไรเดิมๆ ปลายนิ้วที่กำลังจะกดออกจากแอปชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความจากไอ้เพื่อนตัวดีส่งมาหาเหมือนรู้จังหวะ  

 


หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

นี่สรุปมึงไปทำกับไอ้มาร์คสองคน?

 

 

หล่อกว่าไอ้แฮช.

ทำอะไรไอ้ควาย พูดดีๆดิ

 


หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

ทำงานครับ ทำงาน

คิดไปไหนแล้วไอ้สัส

 


หล่อกว่าไอ้แฮช.

ก็คนแถวนี้แม่งเทกูเลยต้องมาทำคนเดียว L


 

 

นั่งจ้องหน้าจอรออยู่สักพักว่ามันจะตอบอะไรกลับมา แต่พอเห็นข้อความยาวๆของมันจากมุมปากที่กำลังเหยียดยิ้มขบขันมันอยู่ถึงกับหุบลงแทบไม่ทัน  

 

 

หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

จริงๆ มึงไปแก้วันอื่นก็ได้มะ  

เนี่ย มึงทำให้กูสงสัยอีกแล้วนะ

 

 

ปลายนิ้วที่กำลังรัวพิมพ์เป็นอันชะงักไปอีกครั้งเมื่อข้อความของไอ้เพื่อนเวรตอบกลับมาอีกรอบราวกับอัดอั้นทนความเสือกของตัวเองไม่ไหว

 

 

หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

คนเราก็เงี้ย ชอบหาข้ออ้างอยู่ด้วยกันตลอดดด

 

 

โว้ยยยยยยยย!

 

ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้เวร

 


 

แทบจะปาโทรศัพท์ลงพื้นหลังจากที่อ่านข้อความล่าสุดของไอ้แฮชานจบ ดีที่ยั้งมือทันไม่งั้นแม่ด่าหูชาแน่ๆเครื่องนี้นี่ยังผ่อนไม่หมดเลยด้วยซ้ำ...โถ่ ชีวิตกู ไม่ครับนั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะประเด็นตอนนี้คือไอ้แฮชานแม่งดูจะสงสัยไม่เลิกของจริง แล้วนี่เคยบอกยังว่าแม่งเป็นคนประเภทอยากรู้อะไรก็ต้องรู้อะ กูอยากจะบ้าตาย

 

แจมินกินข้าวกันเสียงไอ้มาร์คดังผ่าความคิดมาอย่างกล้าๆกลัวๆ นี่ผมปล่อยให้ความคิดตัวเองกันนานขนาดที่ไอ้มาร์คทำอาหารเสร็จได้เลยหรอวะ โคตรไม่ธรรมดา

 

ผมเดินตามไอ้มาร์คมาที่โต๊ะกินข้าวเงียบๆ กลิ่นหอมของอาหารลอยตัวขึ้นสูงและเข้ามาสัมผัสกับจมูกโดยตรง เพียงแค่เห็นหน้าตาอาหารน้ำย่อยในท้องก็พากันส่งเสียงดังโครกคราก ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัวเพราะอาหารทุกอย่างบนโต๊ะล้วนเป็นของโปรดของผมทั้งสิ้น

 

ไอ้มาร์คแม่งเอาจริงว่ะ

 


 

อร่อยมั้ย?” หลังจากตักคำแรกเข้าปากไอ้คนตรงข้ามก็ร้องถามด้วยสีหน้าคาดหวังสุดๆ ริมฝีปากของมันขบเม้มเข้าหากันน้อยๆยิ่งทำให้ผมนึกขำกับท่าทีของมัน ดูก็รู้ว่าทั้งประหม่าทั้งลุ้นไปพร้อมๆกัน

 

รสชาติอาหารของมันไม่เหมือนกับเวลากินกับข้าวที่แม่ผมทำหรอก แต่ก็ถือว่าเป็นรสชาติที่ค่อนข้างถูกใจผมอยู่ดี ไม่อยากเชื่อว่าแม่งจะทำอาหารเป็นแล้วยังเสือกอร่อยอีก

 

แต่ก็นะ

 


 

อืม ก็พอได้ต้องวางฟอร์มครับ เดี๋ยวมันรู้ว่าเราชอบ

 

งั้นกินเยอะๆนะ ของโปรดแจมินทั้งนั้นเลยมันว่าพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี แต่ผมนี่สิขมวดคิ้วจนปวดลูกตาไปหมด

 

ทำไมต้องมาเอาใจกูอันนี้ขอพูดอย่างไม่มั่นหน้ามั่นโหนกเลยนะ ใครดูก็รู้อะว่าเอาใจกันชัดๆ จะบอกว่าตัวไอ้มาร์คเองก็ชอบกินเหมือนกับผมทุกอย่างเลยหรือไง ได้หรอ?

 

ก็แจมินเป็นแฟนเรา ไม่ให้เอาใจแจมินแล้วจะให้เอาใจใครล่ะ

 

ไอ้บรรยากาศเหมือนมีควันฟุ้งๆสีชมพูเป็นแบคกราวน์ประกอบฉากแบบนี้มันคืออะไรครับ ผมรีบหลบสายตาไอ้มาร์คและจ้วงข้าวกินอย่างไม่คิดชีวิต ข้างในมันรู้สึกปั่นป่วนไปหมดยามเผลอสบสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายของไอ้มาร์ค

 

แค่กๆและเพราะรีบกินข้าวมากเกินไปสุดท้ายก็สำลักข้าวจนได้ ผมรีบกวาดสายตามองหาแก้วน้ำของตัวเองแต่ก็ช้ากว่าฝ่ามือขาวๆของไอ้มาร์คที่ยื่นแก้วน้ำมาให้ตรงหน้า

 

ค่อยๆกินสิเหมือนถูกมันดุเลยว่ะ

 

มึงก็กินข้าวของตัวเองไปสิจะมาจ้องกูทำไมผมแหวลั่นพลางจ้องไอ้คนตรงข้ามตาเขม็ง แต่อีกฝ่ายกับหัวเราะร่าจนน่าหมั้นไส้

 

ก็แจมินเวลากินข้าวน่ารักดี

 

น่ารักห่าอะไรล่ะพึมพำกับตัวเองเสียงเบา แมนทั้งแท่งขนาดนี้ใครเขาใช้คำว่าน่ารักกันวะ

 




 

 

พอหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน....

 

ผมนั่งฝืนสังขารตัวเองแก้งานโดยข้างๆกันมีไอ้มาร์คกำลังช่วยทำงานอย่างขยันขันแข็งทั้งที่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของมันตั้งแต่แรกแต่ดันเสนอตัวเข้ามาช่วยเอง เป็นบุคคลดีเด่นของห้องจริงๆครับ ควรมอบโล่ให้มันสักอันรางวัลความหวังของห้อง

 

บรรยากาศระหว่างผมกับมันนานๆทีจะมีใครพูดขึ้นมาสักประโยค ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นไอ้มาร์คอีกนั่นแหละที่ชวนผมคุยสลับกับถามว่าถูกสั่งให้แก้ตรงไหนบ้างจะได้แก้ให้ตรงจุด

 

ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทัศนียภาพการมองเห็นมันลดเหลือเพียงครึ่งตาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้โคตรอยากนอน  

 

แจมิน...

 

อะไร

 

ง่วงหรอ ไปนอนก่อนก็ได้เหลืออีกนิดเดียวเดี๋ยวเราทำให้

 

ผมปฏิเสธทันทีที่ไอ้มาร์คยื่นข้อเสนอมาให้ งานของผม ผมก็ต้องทำเองจนจบดิวะ(ถึงตอนแรกจะหวังให้มันช่วยอยู่หรอก) พอเห็นว่าผมดึงดันจะทำต่อไอ้มาร์คเลยกลับมาทำงานตามเดิม

 

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วแต่งานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จในเวลาอันใกล้นี้ หนำซ้ำอยู่ๆสายฝนก็กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก โคตรแย่อะ เมื่อไอเย็นจากน้ำฝนลอยเข้ามาผสมผสานกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศจนผมแทบไม่มีสติให้หลงเหลือทำงาน

 

เดี๋ยวเราไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะไอ้มาร์คสะกิดบอกผมและเดินออกไปจากห้อง

 

ผมครางรับในลำคอเหมือนอย่างทุกครั้ง พ้นหลังไอ้มาร์คก็ตบแก้มตัวเองสองสามทีเรียกสติให้กลับเข้าร่าง นั่งฝืนพิมพ์งานต่อไปเรื่อยๆกระทั่งเผลอวูบสัปหงกไปกับโต๊ะ ความเย็นจากเนื้อดาษสัมผัสเข้าที่ข้างแก้มอย่างจัง ผมปิดเปลือกตาตัวเองลงอย่างช้าๆเมื่อไม่สามารถทนความง่วงของตัวเองในบรรยากาศที่น่านอนได้อีกต่อไป

 

ของีบหน่อยแล้วกัน

 


 

 

แรงสะกิดที่ไหล่ไม่ได้ช่วยทำให้ผมนึกอยากจะลืมตาตื่นขึ้นมาเลยสักนิด ความง่วงที่รุนแรงล้วนเป็นผลมาจากการอดนอนติดต่อกันหลายวันเพราะมัวแต่นั่งแก้รายงานห่าเหวนี้จนไม่ได้หลับได้นอน คิดดูว่าทุ่มเทขนาดไหน จองเวรต้องคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน เหอะ!

 

แจมินถ้าง่วงก็ไปนอนดีๆบนโซฟาผมได้ยินเสียงไอ้มาร์คครบทุกคำพูดนะ แต่ไม่มีแรงจะตื่นขึ้นมาตอบโต้มัน สุดท้ายเลยทำเป็นหูทวนลมหลับคาโต๊ะทำงานมันตรงนั้นแหละ

 

 


 

MARK. 

 

ผมนั่งมองแจมินนอนหลับมาสักพักแล้วโดยที่เจ้าตัวไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาในเร็วๆนี้ ยิ่งด้านนอกกำลังฝนตกหนักยิ่งทำให้อากาศน่านอนขึ้นไปอีกเท่าตัว ริมฝีปากเผลอคลี่ยิ้มออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้เบื่อขณะเลื่อนใบหน้าให้เข้าไปใกล้กับคนน่ารักมากกว่าเดิม

 

ค่อยๆยื่นมือไปปัดผมหน้าม้าที่เริ่มยาวแล้วของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเพื่อที่จะได้มองใบหน้ายามหลับของเจ้าตัวได้อย่างเต็มๆตา ผมไล่มองตั้งแต่แพขนตางอนที่เรียงตัวกันรับกับแววตากลมโตอย่างลงตัว จมูกที่รั้นเหมือนกับนิสัยของเจ้าตัวไม่มีผิด และริมฝีปากบางสีสด...

 

ผมลอบกลืนน้ำลายทันทีที่เผลอไปจ้องริมฝีปากของอีกฝ่ายอยู่เนินนาน ไม่รู้ว่าระยะห่างระหว่างเราหดเหลือน้อยลงไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆหัวใจของผมในตอนนี้กำลังบีบตัวสูบฉีดเลือดอย่างรุนแรงเมื่อเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับแจมินจนปลายจมูกได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของคนตรงหน้า

 

อีกเพียงนิดเดียวริมฝีปากผมก็จะสามารถทาบทับลงไปกับอวัยวะเดียวกันได้ แต่อยู่ๆความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในสมองจนทำให้เป้าหมายของผมเปลี่ยนไปจากเดิม

 

ผมไม่อยากฉวยโอกาสในตอนที่เขาไม่รู้ตัว ถึงแจมินจะไม่รู้ แต่ผมรู้....มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาตอบรับสัมผัสจากผมในขณะที่เขารู้สึกตัวมากกว่า

 

จุ๊บ

 

หน้าผากมนซึ่งมีผมหน้าม้าสีอ่อนปกคลุมอยู่ถูกผมบรรจงจุมพิตลงไปแผ่วเบาราวกับต้องการจะถนอมอีกฝ่ายเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้  หัวใจผมยังคงเต้นแรงอย่างต่อเนื่องแม้ว่าจะเคลื่อนตัวออกห่างมาแล้วก็ตาม อดไม่ได้ที่จะลอบมองเสี้ยวหน้าหวานและยิ้มออกมาคนเดียว

 

 

ติ้ง!’

 

เสียงข้อความเข้าเรียกความสนใจให้ผมหลุดออกมาจากภวังค์และเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโน๊ตบุ๊ค ก่อนจะเผลอบีบสิ่งที่อยู่มือแน่นจนมันแทบจะแหลกละเอียดคามือเมื่อเห็นสิ่งที่ถูกส่งมา

 

รูปของแจมินที่คล้ายกับการแอบถ่ายถูกส่งมาพร้อมกับข้อความที่สามารถสุมไฟที่มีอยู่ในอกให้ร้อนรุ่มขึ้นไปอีกเท่าตัวจนสามารถแผดเผาไอ้สารเลวที่เป็นคนส่งข้อความเหล่านี้มา

 

เมียมึงใช้ได้นี่หว่า 

 

 

 

 

tbc.

 

 เห็นมีคนโหวต 2 ด้วย

อยากจะบอกว่า คุณทายถูกค่ะ

55555555555555555555     

 

#สิบคำถามมาร์คมิน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #458 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    สงสัยยย ทำไมต้องมาระรานมาร์คอ่ะ
    #458
    0
  2. #411 Piny Park (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 16:06
    จุนไคไม่เอานะลูก มาหาแม่มาอย่าไปยุ่งกับเขา
    #411
    0
  3. #358 HaKuRo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 16:47
    แหนะ ถึงจะนกปาก แต่ได้จุ๊บหน้าผากนะคะ555555
    พิเจย์ไม่ต้อง จุนไคนี่แหละจองเวรของจริง 
    แกมีเรื่องอะไรกับม้าคเนี่ย ชักจะสงสัย

    #358
    0
  4. #314 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 15:21
    พิมัคโคตรดี
    #314
    0
  5. #299 Innocence (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 11:42
    มาร์คคคคคคคคค แงงงง เอาอกเอาใจเหลือเกินนน ชอบที่แฮชานแซว555555555 น้องจุนไคคะ ถ้าน้องยังจะระรานลูกพี่อยู่อย่างนี้ พี่ว่าเราไปคุยกันหน่อยดีกว่าไหมคะ-.- 55555555555 เห้อมมม อย่าทำอะไรลูกพี่TT
    #299
    0
  6. #262 _malii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:16
    โง้ย ไม่ได้จุ๊บปากแต่มีความจุ๊บหน้าผากอะ น่ารักกกกก /จุนไค ถ้ายังไม่หยุดระรานแจมินชุ้นจะดักฉุดแกแล้วลากเข้าถ้ำ จากนั้นชุ้นจะพรากความบริสุทธิ์ออกไปจากร่างกายแก /นี่เป็นผู้หญิงประเภทไหนเนี่ย5555555555555555
    #262
    0
  7. #183 SonetA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 07:07
    จุนไคต้องการอะไรคะ 
    #183
    0
  8. #174 Exo12Jula (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:06
    มาร์คนี่มีปัญหาอะไรกับจุนไคอ่ะ รู้สึกจะตามจองเวรไม่เลิก5555
    #174
    0
  9. #165 zowelln (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:24
    กรี๊ดดดดด พี่มาร์ค พี่ต้องปกป้องแจมินนะ!
    #165
    0
  10. #164 SehunMark (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:46
    เบื้องหลังนี่มันยังไง
    #164
    0
  11. #163 บีเมะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:33
    มาร์คน่ารักนะ อบอุ่นมากกกกเลยอะ แจมินต้องแอบหลงแล้วแน่ๆ ฮื่อออออ
    #163
    0
  12. #161 ขึนมันทุกเรือ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:57
    เอาเลยมาร์คจัดการจุนไคเลย แจมินจะได้รู้ว่าเราอะโค*รแมน
    #161
    0
  13. #153 มะเฟื่อง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    แอบเสียดายอะนึกว่าจะได้จุ๊บๆกัน ฮือออ

    แต่ชอบความคิดพี่มาร์ค ความคิดนางหล่อเหมือนหน้าตา ชอบๆ แจมินก็เหมือนจะเริ่มมีใจให้พี่มาร์คกลับแล้วปะ ถึงจะดูเกรี้ยวกราดแต่ดูเหมือนแอบเขินอะ ไม่เหมือนตอนแรกๆ5555555
    #153
    0
  14. #145 พีชมิ้ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:11
    หึ่ยย แอบจุ๊บลูกสาวชั้นหรอ ทำไมไม่ทำมากกว่านี้/เดี๋ยวนะ555555555
    #145
    0
  15. #144 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:13
    โอ้ยยยยยยย อยากให้ความแตกแล้วอะ
    #144
    0
  16. #143 passorna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    55555555555555555 คือจริงๆรู้อยู่แล้วอะว่าต้องนก แต่ใจอยากให้ได้จุ๊บกันอยากรู้แจมินจะลุกขึ้นมากระทืบมาร์คไหม 55555555555 แต่ยังไงก็ได้จุ๊บ จุ๊บหน้าผากไง 555555555555 ( ในเลยห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่ )

    จุนไค นายอย่าไปวอแวคนของมาร์คเขาเลยลูก มาวอแวพี่มะ มาสิเต็มใจอยากให้วอแวมากนะ
    #143
    0
  17. #142 TENTEN_NAJAM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:43
    แงง ไรท์ใจร้ายยมอะส้าโหวต1 55555 แต่น่ารักอะ ชอบความคิดมาร์คนะ คือจูบกันตอนเค้ารู้สึกตัวดีกว่าเนอะ รอแจมินเขินเลยยย-///-
    พร้อมแล้ว พี่พร้อมเจอมาร์คเวอร์ชั่นเกรี้ยวกราดแล้วววว!!! ใครมายุ่งกับแจมิน จัดหนักเลยลูก!!
    #142
    0
  18. #141 TEN270296 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:50
    สู่สู่นะมัคลี5555 แจมรู้กกกกกทำดีๆกับมาร์คบ้างงงงง
    #141
    0
  19. #140 MYAMMYZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:44
    น่ารักกกก
    #140
    0
  20. #139 Ge_Tae_you (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:40
    พี่มาร์คสู้ๆลู๊กกกกกก เดี๋ยวแจมก็ใจอ่อนรับรักเอง 5555555555
    #139
    0