(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 6 : Q : 3 ใครขอเป็นแฟน? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ก.พ. 60

 

 

ส่งกูแค่ตรงนี้แหละผมทำเสียงเข้มบอกไอ้มาร์คที่ตั้งท่าจะเดินเข้าไปส่งถึงในซอย นี่แค่ไปนอนหลับบนไหล่มันก็กระด้างกระเดื่องตัวเองมากพอแล้วนะ อย่าให้กูต้องรู้สึกเหมือนกลืนน้ำลายตัวเองไปมากกว่านี้เลยครับ

 

ให้เราไปส่งที่บ้านเถอะ มันอันตราย

 

ก็บอกว่าให้ส่งแค่นี้ไงวะ มึงอะไปได้แล้วทั้งบอกปัดไล่ทั้งโบกมือไล่ขนาดนี้ถ้ามันยังดั้นด้นจะอยู่ต่อผมแม่งก็หมดคำพูดแล้วอะจริงๆ  

 

แต่...

 

ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นอะ ไปได้แล้ว

 

ไอ้มาร์คมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ กลับบ้านดีๆ นะ

 

ได้ยินดังนั้นผมก็รีบสาวเท้าเข้าซอยบ้านอย่างไว ไม่วายหันหลังกลับมามองด้านหลังว่ามันแอบเดินตามมาหรือเปล่า แต่ก็ไม่ มันหายไปจากป้ายรถเมล์หน้าปากซอยแล้ว ผมปัดความคิดไร้สาระออกไปจากหัว มันจะไปไหนก็ช่างหัวมัน ดีซะอีกไม่มีเงามาคอยเดินตาม /ยักไหล่

 


 

MARK.

 

กลับบ้านดีๆ นะแจมินแสดงท่าทีคล้ายกับไม่ใส่ใจอะไร หนำซ้ำเจ้าตัวยังดูอารมณ์ดีขณะเดินเข้าซอยบ้านตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าผมกำลังเดินตามไปส่งเขาอยู่เงียบๆ

 

ครับ....ตามไปส่ง

 


หัวใจแทบวายตอนแจมินหันกลับมามองข้างหลังแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง โชคดีที่บริเวณนั้นมีที่ให้ซ่อนผมเลยหลบทัน ไม่อย่างงั้นไม่อยากจะนึกเหมือนกันว่าถ้าเจ้าตัวเห็นผมสะกดรอยตามเป็นสโตกเกอร์แบบนี้จะเกรี้ยวกราดเบอร์ไหน

 

แต่ที่ผมทำลงไปก็เพราะความเป็นห่วงทั้งนั้น ผมรู้และเข้าใจว่าแจมินโต(มาก)พอที่จะกลับบ้านคนเดียวได้ แต่ที่ผมไม่ไว้ใจคือใครอีกคนที่ผมเพิ่งจะเจอและมีเรื่องกับมันไปเมื่อวานมากกว่า

 

กังวล...

 

กลัวว่ามันจะทำอะไรแจมิน

 



 

แจมินกลับถึงบ้านโดยสวัสดิ์ภาพ ผมยืนรอจนเขาล็อครั้วบ้านของตัวเองและเข้าไปข้างในตัวบ้านถึงได้ยอมกลับบ้านกลับช่องของตัวเอง จริงๆแล้วผมกับแจมินมาจากโรงเรียนเดียวกัน แต่เจ้าตัวไม่เคยรู้เรื่องนี้ แจมินไม่เคยสนใจอะไรรอบตัวเลยสักนิด มันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว อีกอย่างตัวผมเองในตอนนั้นก็มีเรื่องให้ต้องย้ายออกไปเรียนที่อื่นกะทันหันด้วย ก็ไม่แปลกถ้าในวงจรชีวิตของนา แจมินจะไม่เคยรับรู้เรื่องราวของสิ่งมีชีวิตที่ชื่อมาร์ค ลีมาก่อนเลย  

 

ผมโอเคนะ แถมยังรู้สึกขอบคุณอย่างบอกไม่ถูกที่ได้กลับมาเจอแจมินอีกครั้ง แค่คิดหัวใจก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เพราะสำหรับผมแล้วมันไม่จำเป็นเลยสักนิดที่จะต้องมีสักเหตุผลสำหรับรอยยิ้มบนใบหน้าหรือแม้แต่อาการใจสั่นที่มักจะเป็นบ่อยๆเวลาเผลอไปสบสายตาเข้ากับใครอีกคน

 

เพราะแจมินคือทุกเหตุผลสำหรับผม  

 

ดูสิ ขนาดแค่นึกถึงผมก็ยังห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มไม่ได้เลย J

 

 


 

ผมกลับมาอาบน้ำแต่งตัวและตรงเข้าประจำตรงโต๊ะคอมที่ใช้ดวลเกมกับ ใครบางคนบ่อยๆ แต่ช่วงนี้เขากับหายตาหายไปเลย ดูก็รู้ว่ายุ่งอยู่ แหงล่ะ รายงานอาจารย์จอง แจฮยอนกว่าจะตรวจให้ผ่านได้ ง่ายๆซะที่ไหน

 

นึกถึงได้ไม่ทันไร ชื่อในเกมของเจ้าตัวก็ปรากฏขึ้นมาบนกรอบหน้าจอ ไม่รอช้า ปลายนิ้วรีบจรดลงบนคีย์บอร์ดเพื่อส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายทันที

 

 

M : หวัดดี

 

JAM : ไง วันนี้รีบนอนหรือเปล่า?

 

M : ไม่นะ ทำไมหรอ

 

JAM : ดีเลย มาดวลเกมกันพรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้าอะ ยาวๆเลย

 

 


ถึงกับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่กับความติดเกมของอีกฝ่าย ผมรู้ว่าบุคคลที่อยู่ข้างหลังชื่อ ‘JAM’ นั้นคือใคร รู้มาโดยตลอด แต่เจ้าตัวนี่สิกับไม่เคยรับรู้อะไรเลยว่าคนที่คุยอยู่ด้วยประจำนั้นคือ...ผมเอง

 

แจมินน่ะติดเกมขนาดหนัก ชนิดที่ว่าถ้ายุ่งอยู่ก็จะรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จเพื่อกลับมาเล่นต่อจนได้ ในขณะที่ผมก็แค่เล่นเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเขา แม้จะเป็นเพียงตัวละครสมมติในเกมก็ตาม

 

มันเป็นความบังเอิญอย่างหนึ่งที่ผมได้รู้จักกับเกมนั้นผ่านรุ่นน้องที่มหาลัย เดิมทีก็ไม่ได้สนใจจะเล่นมันเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ไปบังเอิญไปได้ยินแจมินบ่นกับแฮชานเรื่องต้องเติมเงินซื้อไอเท็มใหม่บ่อยๆในเกมเดียวกับที่ผมเพิ่งจะได้มา

 

มันไม่ง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากเกินไปที่จะเริ่มเข้าหาอีกฝ่ายอย่างจริงจังผ่านตัวอักษรมากมายในช่องแชทสี่เหลี่ยม ผมไม่แน่ใจว่าถ้าแจมินรู้เรื่องนี้เขาจะโกรธผมมากน้อยแค่ไหน แต่ที่อยากให้เขารับรู้เอาไว้ก็คือผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับเขานอกเหนือจากอยากจะเข้าใกล้เขาให้มากขึ้นไปอีกก้าวก็เท่านั้น

 

 

JAM : ยังอยู่เปล่าอะ? ฮัลโหลล

 

M : อยู่สิ มาดวลเกมกันต่อเถอะ J

 


 

 

JAEMIN.

 

 

Rrrrrr

 

ผมจิ๊จ๊ะในลำคอ ขัดใจไม่น้อยเมื่อโทรศัพท์ลูกรักแผดเสียงดังลั่นในขณะที่กำลังดวลเกมอย่างเมามัน ผมปล่อยมันให้ร้องอยู่อย่างนั้นซักพักสายก็ถูกตัดไปก่อนจะถูกโทรเข้ามาใหม่ซ้ำๆอยู่อย่างนั้นหลายรอบ

 

ใครวะแม่งสบถกับตัวเองอย่างหัวเสียพลางเหลือบไปมองหน้าจอเล็กน้อยดูรายชื่อคนโทรเข้า

 

โหล กูเล่นเกมอยู่ ไว้เดี๋ยวโทรกลั—

 

(มึง...มาหากูหน่อยดิ)

 

ก็เหี้ยละ บอกว่าเล่นเกมอยู่ผมชักสีหน้าทันทีที่อีกคนแม่งพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่คือจะชักไปทำไมวะในแม่งก็ไม่รู้อยู่ดี

 

(กูรอที่ห้องนะ)

 

เชี่ยแฮช...เอ้า!”

 

ยกโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้วออกมามองอย่างงงๆ ใจจริงก็เป็นห่วงมันแหละน้ำเสียงโคตรไม่โอเคอะ ไหนจะคำพูดมันอีก แม่งจะคิดสั้นฆ่าตัวตายปะวะ?

 

เหี้ย!” ผมผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก กลัวแม่งจะโง่ทำอะไรแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ

 

ไวเท่าความคิด ปลายนิ้วผมจรดพิมพ์รัวๆที่คีย์บอร์ดส่งข้อความไปถึงใครอีกคน ก่อนจะรีบจัดการปิดทุกอย่างให้เรียบร้อยและออกมาจากบ้านทันที ขนาดแม่ที่นอนดูละครหลังข่าวอยู่ที่โซฟายังตะโกนถามไม่ทันว่าจะออกไปไหน

 

JAM : โทษทีนะ ต้องออกไปข้างนอกอะ ไว้มาเล่นด้วยกันใหม่คราวหน้านะ

    


 

 

ผมโบกแท็กซี่แถวหน้าปากซอยบ้านและบอกพิกัดไปคอนโดไอ้แฮชานด้วยความร้อนใจ มีความจริงอยู่ข้อหนึ่งนอกจากเป็นคนติดเกมแล้ว ผมเป็นคนติดบ้านครับ ติดชนิดที่ว่าถ้าไม่มีธุระอะไรจำเป็นอะไรจริงๆจะไม่ออกจากบ้านเลย สามารถหมกตัวอยู่ในบ้านและเล่นเกมได้ทั้งวันก็ยังได้(ถ้าแม่ไม่ด่าซะก่อน)

 

ต่างกับไอ้แฮชาน มันขอครอบครัวออกมาอยู่หอพักข้างนอกตั้งแต่มัธยมปลายปีสาม ตอนแรกที่บ้านมันก็ไม่เห็นด้วยหรอก(อันนี้มันเคยเล่าให้ฟัง) แต่สุดท้ายมันก็ได้ออกมาอยู่ตัวคนเดียวสมใจ

 

ย้อนวันวานได้ไม่นานแท็กซี่ก็พาผมมาถึงหอพักของมัน ผมจัดการจ่ายเงินให้เรียบร้อยและวิ่งไปหามันอย่างไม่คิดชีวิต นาทีนี้สี่คูณร้อยก็ทำไม่ได้นะครับผมบอกเลย

 



 

ปังๆ

 

ไอ้แฮชาน เปิดประตู

 

ผมยืนทุบประตูห้องพักมันรัวๆสลับกับหอบหายใจเฮือกใหญ่ เหงื่องี้ผุดขึ้นเต็มหน้า เต็มซอกคอไปหมด รอลิฟต์แล้วมันไม่ทันใจอะครับเลยวิ่งขึ้นบันไดมา สปิริทสัส ลืมไปไงว่าแม่งอยู่ชั้นสิบเอ็ด นี่ไม่เป็นลมตรงทางหนีไฟไปก่อนก็โคตรเก่ง

 

เพื่อนดีแบบกูนี่จะหาได้อีกที่ไหน พูดมาไอ้แฮช!

 


 

เปิดประตูเร็วๆดิวะยิ่งผมร้อนรนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทุบประตูห้องมันรัวมากขึ้นเท่านั้น ไอ้คนข้างในนี่ก็โซลำไย เหมือนแกล้งกันอะ มึงรีบหรอ? เออรีบก็รอไปไรงี้ ไอ้สันขวาน

 

ไอ้สัสแฮช จะเปิดไม่เปิ—

 

แอ๊ด...

 

 

เห้ย!”

 

ค...ใครทำมึง?

 

กว่าจะแค่นเสียงตัวเองเจอก็ล่อไปเกือบนาทีหลังจากยืนตกตะลึงสภาพของมัน แม่งโคตรย่ำแย่อะ ไอ้มาร์คที่ว่าเหมือนไปฟัดกับหมามายังไม่เท่าไอ้แฮชานตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

 

เข้ามาก่อนดิผมเดินมันเข้าไปในห้อง พลางลอบสำรวจห้องที่มืดสนิทไร้แสงใดๆสอดส่องเข้ามาจากภายนอก ไหนจะกลิ่นเหล้าที่ส่งกลิ่นโชยตลบอบอวนไปทั่วบริเวณเป็นวงกว้างราวกับมันทำถังเหล้าหกใส่ห้องตัวเองอย่างไงอย่างงั้น

 

ไอ้แฮชานทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้อง มันเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จาสักคำ แต่เพียงแค่ผมหย่อนก้นลงนั่งข้างๆและวางมือไว้บนบ่าของมันก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวน้อยๆราวกับคนกำลังร้องไห้แต่กับไม่มีเสียงสะอื้นให้ได้ยินสักแอะ

 

เกิดอะไรขึ้นวะ แรงสั่นไหวยังคงไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยลงแต่อย่างใด มือปิดหน้าร้องไห้อย่างเงียบๆ ไม่คิดจะพูดหรือระบายอะไรออกมาสักคำ

 

ที่เรียกกูมาคือต้องการแค่นี้?

 

ได้หรอ?

 


 

โอเค มันอาจจะอยากได้ใครสักคนมาอยู่ข้างๆมันตอนกำลังอ่อนแอ ให้รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวจนเกินไป แต่...สร้างเรื่องให้กูสงสัยแล้วก็ไม่คิดจะแก้ให้กระจ่างนี่แม่งโคตรหยาม มึงจะมาปล่อยกูไว้กลางทางไม่ได้นะโว้ย ปูทางมาให้เสือกขนาดนี้มึงต้องกลับมารับผิดชอบไอ้สัสแฮช!

 

จะไม่บอกกูจริงดิ

 

กูแม่งโง่...อ้าว ไอ้ห่าบทยอมพูดก็พูดง่ายๆงี้เลย?

 

โง่เองที่ไปเชื่อคำพูดเขาจนหมดหัวใจ

 

เขา? เขาไหนวะ?

 


 

ทั้งที่แม่งก็น่าจะจบไปตั้งนานแล้ว แต่กู...กูยังรักเขาอยู่เลยว่ะ

 

น้ำเสียงสั่นเครือของมันพูดไปขณะพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ของตัวเอง เจอไอ้แฮชานโหมดนี้ผมถึงกับไปต่อมถูก แม่งโคตรน่าสงสารเลยว่ะ เอาจริงๆปะผมไม่เคยเห็นมันร้องไห้มาก่อนหรอก ปกติก็เห็นทำตัวจังไรตลกโปกห่า (อ๋อ...ฮา) ไปวันๆ แล้วดูตอนนี้ดิร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจตาย

 

กูควรทำไงดีวะไอ้แจมินมันเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับผม ดวงตาของมันแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักติดต่อกัน 

 

ตัวผมเองก็ปลอบใจคนไม่เก่งด้วยดิ แล้วไม่รู้ด้วยไงว่าที่มันเป็นแบบนี้เพราะใคร ไม่รู้ห่าอะไรเลย จะมีแคลงใจก็แค่ตอนนั้นที่มันหยุดเรียนไปไม่บอกไม่กล่าวแล้วไอ้มาร์คมาเล่าให้ฟังว่าเห็นมันไปเกมเซ็นเตอร์กับผู้หญิงอีกคนก็แค่นั้น

 

หือ?

 

คงไม่ใช่ว่า....

 


 

เกี่ยวกับผู้หญิงที่มึงพาไปเกมเซ็นเตอร์ปะ

 

“…..” ไอ้แฮชานเลือกที่จะไม่ตอบ มันผละสายตากลับไปก้มมองพื้นห้องอีกครั้ง อ้าว ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้แล้วเรื่องไหนวะ?

 

ฟังนะไอ้แฮชาน ถ้ามึงไม่พูดอะไรที่กว้างกว่านี้กูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้หรอกเว้ย

 

“…มึงเห็นหรอสุดท้ายมันก็ยอมปริปากพูดออกมาจนได้ ริมฝีปากแห้งผากของมันขบเม้มเข้าหากันเบาๆราวกับกำลังประหม่า

 

เปล่า มีคนบอกกูมา

 

ใคร?

 

อย่าเปลี่ยนเรื่อง

 

ไอ้แฮชานเงียบอีกแล้ว พอมันเงียบห้องทั้งห้องก็ถูกกลืนกินไปด้วยความเงียบทั่วทุกอณูจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองอย่างชัดเจน ควรกลั้นหายใจมะ? ถ้าจะอึดอัดเบอร์นี้

 

มึงจำน้องเยริได้ปะ…” ผมไม่ตอบ แต่อาการพยักหน้ารับก็สามารถทำให้มันเล่าต่อได้ทันที

 

น้องเขาบอกกูว่าอยากลองเริ่มต้นใหม่กับกูอีกครั้ง เริ่มต้นในแบบที่ไม่ใช่เป็นแค่คนคุยกัน...แต่เป็นคนรักจริงๆ

 

ตอนแรกกูโคตรดีใจเลยที่น้องเขากลับมา เราก็ทำเหมือนกับคู่รักทั่วๆไปที่เขาทำกันไปกินข้าว ดูหนัง ไปรับไปส่ง

 

แต่น้องเขาลืมบอกกูไปเรื่องหนึ่ง…”

 

 


แววตาของมันฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นน้อยๆเมื่อต้องเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมาที่ผมเดาได้เลยว่าคงแทงลึกอยู่ในใจมันจนเป็นแผลเหวอะหวะ

 

เขามีแฟนอยู่แล้ว

 

ผมว่าผมพอจะเข้าใจร่องรอยอารยธรรมตามร่างกายของไอ้เพื่อนตัวดีแล้วล่ะว่ามีความเป็นมายังไง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงเป็นฝีมือของแฟนน้องเยริอะไรนั้นแหละ...ร้ายฉิบหาย

 

ถ้ามีแฟนอยู่แล้วจะมาทำแบบนี้ทำไมวะ?”

 

น้ำเสียงเจ็บปวดของมันเทียบไม่ได้เลยกับแววตาของมันในตอนนี้ น้ำตาที่คิดว่าหยุดไหลไปแล้วกับมารินไหลอีกครั้งอย่างคนไม่รู้ว่าจะระบายความเจ็บปวดที่แบกเอาไว้นี้ยังไง

 

เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ผมเองก็เศร้าไม่ต่างกันเลยว่ะ ไม่ชอบเห็นคนทุกข์เพราะความรักเลยสักนิด (ถึงแม้ตอนนี้กำลังทุกข์เพราะเป็นแฟนไอ้มาร์คอยู่ก็เถอะ) แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วผมว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ

 

โอเค ตัดสินใจละ

 



ผมเอื้อมมือไปบีบที่หัวไหล่มันน้อยๆ เห็นมันเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับหน้าเศร้าสร้อยเหมือนหมาหงอยยิ่งพากันรู้สึกหดหู่คูณร้อย


กูว่ามึงควรตัดใจ

 

มันอาจจะเจ็บหน่อย แต่ก็เป็นผลดีกับตัวมึงมากที่สุด

 

วันหนึ่งถ้ามึงมองย้อนกลับมา มันก็จะไม่ไม่สามารถทำอะไรมึงได้อีกเว้ย

 

 



tbc.

 

มีคนเข้าไปเล่นแท็กเพิ่มแล้ว

ขอบคุณนะคะ ♥

 

#สิบคำถามมาร์คมิน

 

1 คอนเม้น = 1 กำลังใจ 



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #456 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 10:49
    แฟนเยริมนี้จะเกี่ยวข้องกับเพื่อนเก่ามาร์คปะวะ แต่ผญ.ใจร้ายยยยทำงี้ได้ไง
    #456
    0
  2. #409 Piny Park (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 15:52
    ไม่อยากเห็นแฮชเป็นแบบนี้เลยยยย สู้นะแฮช
    #409
    0
  3. #392 SrikmoS (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 12:02
    ฮือพี่แฮช น้องอยากปลอบ ส่งใจพี่มาน้องจะรักษาพี่เอง
    #392
    0
  4. #369 babinjung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:14
    แฮชคนดี พี่จะโอ๋เราเอง
    #369
    0
  5. #356 HaKuRo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:53
    แฮชชชชชT____T
    โอ้ย จะร้องตาม เข้มแข็งไว้นะลูก
    ฮืออออออ สงสารน้องมาก
    #356
    0
  6. #343 PedDep (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:04
    นังน้องเยริ เทอว์จะมาทำแฮชานแบบนี้ไม่ได้นะ
    #343
    0
  7. #297 Innocence (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 11:21
    แฟนเยรินี่ไคคะ ไคคคคคคคคค...ใครคะสิ555555 จุนไครึเปล่าอ่ะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย
    #297
    0
  8. #257 _malii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:51
    โอ่ยพี่แฮช อย่าร้องไห้แบบนี้ ใจบ่ดีเลย มากอดนุมา /โดนถีบ
    #257
    0
  9. #181 SonetA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:57
    ไมมาร์คต้องออกจากร.รล่ะ 
    #181
    0
  10. #172 Exo12Jula (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:17
    อยากรู้มากว่าใครคือแฟนเยริ... มาร์ครึเปล่า? หรือว่าจุนไค?
    #172
    0
  11. #159 ขึ้นมันทุกเรือ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:54
    แฮชมินแน่ๆ ฮืออ
    #159
    0
  12. #151 มะเฟื่อง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:00
    อ้าวพี่มาร์ครู้จักแจมินมาก่อนหรอ อห.เกินคาดแหะ
    #151
    0
  13. #135 passorna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:36
    ผี ! ว่าแล้วเรื่องของแฮชต้องมีอะไร ! กล้ามากมาทำร้ายว่าที่แฟนพี่นะคะน้องเยริ ! โอ๊ยอยากพุ่งไปกระชากคอมาถามว่าทำไปทำไม มาคบกับพี่ค่ะแฮช มาค่ะ !

    ตอนนี้เฉลยว่ามาร์คกับเอ็มก็คือคนเดียวกันนั่นละ 5555 มีความพยายามสูว
    #135
    0
  14. #128 คุมะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:26
    น้องแฮชยังพี่นะคะ555555555555
    #128
    0
  15. #121 พิ้ง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:03
    แสนดีไปอีกพี่มาร์คค แจมไม่ได้อยากได้แต่นุ้งอยากมาก
    #121
    0
  16. #114 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    แฮชานโหมดเศร้า
    #114
    0
  17. #106 SehunMark (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:42
    งงไปอีกเยริ
    #106
    0
  18. #98 perlitez29 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    แจมโหมดจริงจัง
    #98
    0
  19. #72 ALLliki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:00
    อ้าวเยริ มีแฟนแล้วแล้วกลับมาไมอีกอ่ะ อย่าทำพี่งงค่ะ น้องขา โถแฮชลูก
    #72
    0
  20. #69 มิ้นท์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:53
    ขอแฟนแบบมาร์คหนึ่งอัตราค่ะ ชอบมากๆ
    #69
    0
  21. #63 มุมิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:04
    อ้าวเยริทำไมทำงี้อะ
    #63
    0
  22. #57 mini_RB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:59
    ฮื่ออแฮชอย่าร้องเดี๋ยวเราปลอบเองงง
    #57
    0
  23. #56 จะใครล่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:17
    ซึ้งในมิตรภาพของแฮชกับแจมินมาก น่ารักมากจริงๆ
    #56
    0
  24. #55 บีเมะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:34
    มาร์คน่ารักมากเลยนะ นิสัยดีมากๆอะ อยากให้แจมินลองเปิดใจกว้างๆดู ฮื่อออ แต่ชื่นชมเลย แจมินน่ะรักเพื่อนมากรีบออกมาและรีบเข้าไปหาเพื่อน มิตรภาพนี่ดีจริงๆนะ แต่ว่าาาา น้องเยริคะทำไมทำแบบนี้หละ แง
    #55
    0
  25. #52 คุณแจม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:16
    ผู้ชายแบบมาร์คนี่หาได้อีกที่ไหน อยากได้5555
    #52
    0