(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 14 : Q : 7 อ้าว แล้วงี้ไม่ทะเลาะกันหรอ? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 เม.ย. 60

 

โคตรพัง...

 

ความรู้สึกของผมพังไม่เป็นชิ้นดี แต่เชื่อเถอะว่ามันพังไม่ได้เศษเสี้ยวความรู้สึกของแจมินที่เสียไปหรอก เพราะสุดท้ายผมก็ทำเขาเสียใจจนได้ คนที่ทำเขาเจ็บคือ...ผมเอง

 

ฝ่ามือข้างหนึ่งค่อยๆยกขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเองอย่างจนปัญหา หลายวันมานี้นอกจากแจมินจะไม่มาเรียนแล้วยังตีตัวห่างออกไปเหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งไม่รับสาย ทั้งไม่ตอบข้อความ หนักหน่อยก็ปิดเครื่องไปเลย

 

เจ็บ..

 

แต่ความคงเป็นความรู้สึกเจ็บที่เจ็บไม่ได้ครึ่งของแจมินอยู่ดี

 


 

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่จางหายไปไหน สีหน้า แววตา และหยดน้ำตา ทุกอย่างยังคงชัดเจนในความทรงจำราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน น้ำเสียงตัดพ้อที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมาก่อน อ้อมกอดที่เย็นชืดและสะท้านไปด้วยอาการสะอื้นไห้ของแจมินผมยังคงจำมันได้ทุกบริเวณที่ผิวเราสัมผัสกัน

 

ทำไมวะ

 

ทำไมต้องกลายเป็นแบบนี้

 

ทั้งๆที่กำลังไปได้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ

 


 

ผมได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ สลับกับก่นด่าตัวเองในความคิดที่ปล่อยให้เรื่องเลยเถิดมาขนาดนี้จน ปล่อยให้มันกลายเป็นปัญหาเรื้อรังที่ผูกรัดตัวเอาไว้แน่นราวกับตราบาป เพียงเพราะคิดแค่ว่าแจมินจะไม่รู้

 

...แต่ผมลืมไป ว่าความลับไม่เคยมีในโลก

 

และพระเจ้าโหดร้ายกับผมเสมอ

 

 

 

แฮชาน เห็นแจมินมั้ย

 

มึงเห็นมันมามั้ยล่ะ

 

ผมชะงักไปเล็กน้อยกับคำตอบของเพื่อนสนิทคนรักก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆทนคำตอบ อีกฝ่ายพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางขยับเก้าอี้ให้อยู่ในท่าถนัดแล้วเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผมด้วยสีหน้าซีเรียส

 

กูถามจริงๆนะ มึงเป็นแฟนกันปะเนี่ย

 

ทำไมคิดงั้นผมตอบเลี่ยงๆ ถึงแจมินจะเปิดใจให้ผมมากแค่ไหนแต่ในเมื่อเจ้าตัวอยากให้ผมปิดความสัมพันธ์ของเรา ผมก็จะทำ...เพื่อนาแจมิน ผมยอมทุกอย่าง

 

แหม คะนึงหาเป็นผัวเมียขนาดนี้แค่เพื่อนมั้ง มึงหลอกกูไม่ได้หรอกนะโว้ย นี่ใคร นี่แฮชานคนเก่งของโลกใบนี้

 

เอาจริงเลยนะ ถ้าไม่ติดว่าแจมินมีเพื่อนคนเดียวผมจะไม่เสียเวลามาคุยกับมันแน่ๆ

 

 

ตกลงว่าไง แฟนกันปะ

 

ถ้าติดต่อแจมินได้บอกเราด้วยนะผมตัดบทก่อนจะเดินคอตกกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง ได้ยินเสียงของแฮชานมันโวยวายตามอยู่ข้างหลังแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ  

 

สุดท้ายก็เป็นอีกวัน ที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแจมินเลย

 

 

 

 

 

วันนี้แจมินมาเรียน...

 

แต่ใบหน้าน่ารักชวนมองกลับเรียบตึงคล้ายกับกลับไปเป็นนา แจมินคนเดิมก่อนที่เราจะรู้จักกัน คนน่ารักไม่แม้แต่จะมองหน้าผมด้วยซ้ำ เดินเข้ามาแล้วก็ผ่านเลยไปนั่งข้างหลังราวกับผมเป็นเพียงธาตุอากาศในห้องเรียน  

 

ไม่รอช้าผมรีบลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ กระทั่งมาหยุดอยู่ที่โต๊ะเลคเชอร์และเอื้อมฝ่ามือไปคว้าข้อมือขาวที่กำลังจะเปิดแผ่นพับเก้าอี้ แจมินตวัดสายตามองที่ข้อมือตัวเองอย่างไม่พอใจ พลางพยายามขืนข้อมือตัวเองออกมาจากฝ่ามือของผมด้วยสีหน้าหงุดหงิด

 

ปล่อย

 

ขอคุยด้วยหน่อย

 

แจมินแค่นยิ้มรับ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววหงุดหงิดอยู่เต็มเปรี่ยมจนผมหวั่นใจ ริมฝีปากสีระเรื่อที่ผมเคยสัมผัสมาแล้วค่อยๆเหยียดยิ้มออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเปล่งเสียงเอ่ยประโยคที่เชือดเฉือนบาดลึกลงไปในจิตใจ

 

แต่กูไม่มีอะไรจะคุย ปล่อย!” น้ำเสียงห้วนกระแทกเสียงดังจนคนทั้งห้องหันมาให้ความสนใจเป็นจุดเดียว หลากเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังสลับไปมาจนฟังไมได้ศัพท์ แต่สิ่งที่ผมสนใจในตอนนี้มีเพียงแค่แจมิน...แค่แจมินคนเดียว

 

แต่เรามีเรื่องจะบอกแจมินคิ้วสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระชากแขนตัวเองกลับไปด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มีพร้อมกับยืนกอดอกจ้องมาที่ผมด้วยท่าทีหงุดหงิด

 

จะมาบอกอะไรกูตอนนี้ ไม่คิดว่าสายไปหน่อยหรอ

 

ใช่ มันสายเกินไปมากจริงๆ

 

แต่...

 

 

 

แต่เราก็อยากจะบอกแจมินอยู่ดี

 

“….”

 

เราอยากให้แจมินรู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจ

 

แจมินจ้องผมไม่ละสายตาไปไหน นัยน์ตาคู่สวยที่ผมเคยตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าทอดมองผมด้วยสายตาที่เจ็บปวดเหมือนกับคืนนั้นไม่มีผิด แต่เพียงเสี้ยววินาทีแจมินก็ปกปิดมันเอาไว้ด้วยท่าทีแข็งก้าวของตนเอง

 

ทุกอย่างที่แจมินเข้าใจมันคือเรื่องจริง แต่เราอธิบายได้ เร—

 

พอเหอะ กูไม่อยากฟังห่าอะไรทั้งนั้นเสียงห้วนแทรกดังขึ้นทั้งที่ผมยังไม่ทันได้อธิบายจบประโยค ฝ่ามือขาวสั่นระริกจนต้องกำเอาไว้แน่น โดยที่ผมไม่รู้เลยว่าแจมินกำลังคิดอะไรอยู่ โกรธ? โมโห? หรือเกลียดกันไปแล้ว

 

อ่า...เจ็บว่ะ

 

ไม่อยากให้เกลียดกันเลย

 


 

ไสหัวมึงไปเถอะ กูจะนอนแจมินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตัดปัญหาโดยการหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ เปิดเพลงดังๆจนผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังได้ยินพร้อมกับฟุบใบหน้าลงกับโต๊ะราวกับไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว

 

ผมยังคงยืนนิ่งมองคนรักอยู่กับที่ ไม่ได้คิดแม้แต่จะขยับไปไหน กระทั่งแฮชานลุกขึ้นมาดันให้ผมกลับไปที่ที่ของตัวเองด้วยเหตุผลที่ว่าอาจารย์เข้าสอนแล้วนั่นแหละผมถึงต้องตัดใจถอยออกมา

 

สุดท้ายผมก็ไม่ได้พูดมันออกไปอยู่ดี

 

 

 

 

JAEMIN.

 

ข้าวเขามีไว้แดกไม่รู้แงะ?”

 

กูก็ไม่ได้โง่ปะตวัดสายตามองเจ้าของประโยคหมาๆอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเขี่ยเม็ดข้าวในจานไปมาอีกครั้ง

 

กินไม่ลง...

 

ช่วงหลังมานี่ผมแทบไม่นึกอยากอาหารอะไรเลยสักอย่าง แค่เห็นก็ไม่รู้สึกอยากจะเอาเข้าปากเลยสักนิด แต่สุดท้ายก็โดนแม่กับไอ้แฮชานบ่นจนหูชาว่าให้กินๆเข้าไปก่อนจะแห้งตายไปซะก่อน

 

ยังไม่หายโกรธมันอีกหรอวะ

 

หายแล้ว

 

อ้าว ไอ้เหี้ยไอ้แฮชานทำหน้าเป็นหมางง แล้วเมื่อกี้เล่นใหญ่เชียวนะมึง

 

หายโกรธง่ายๆก็ไม่ใช่กูดิ

 

แต่มึงก็หายแล้วนี่ไงเออว่ะ... อ่อยให้มันมาง้อว่างั้น

 

อ่อยพ่อง

 

เอ้า ก็มึงทำเป็นโกรธมันอะไอ้แฮชานแกล้งพูดเสียงดังจนผมต้องหันไปถลึงตาใส่ ปากมากจังไอ้สัสกลัวพ่อมึงไม่ได้ยินแงะ? “นี่แหละน้าา พลังแห่งรัก

 

สัสแฮช

 

โอ้ย! กูเจ็บนะมันว่าพลางลูบหน้าตัวเองปอยๆ

 

สมน้ำหน้าแอบเห็นมันเบ้ปากใส่นิดหน่อย ก่อนจะกลับมาเป็นไอ้แฮชานคนขี้เสือกเหมือนเดิม

 

หายโกรธมันตั้งแต่ตอนไหนวะ บอกกูหน่อยดิไม่ว่าเปล่า มันส่งมือมาเขย่าแขนผมรัวๆพร้อมกับสีหน้าเร่งเร้าเหมือนจะอกแตกตายถ้าไม่ได้เสือกเรื่องของชาวบ้านสักวัน

 

ไม่เสือกดิแฮช

 

คือมึงทำตัวน่าเสือกเองปะไอ้สัส

 

มันบ่นงึมงำในลำคอ แต่เชื่อเถอะว่าแม่งจงใจให้ผมได้ยินชัดๆ ตั้งแต่ตอนมึงแอบคบกันละ แล้วยังมาเรื่องนี้อีก มีอะไรไม่เคยบอกกันหรอก ใช่ซิ นี่เพื่อนไง ไม่ใช่ผัว โอ้ย!”

 

ก็บอกว่าไมได้เป็นเมียมัน

 

ก็มึงบอกเองว่ามันแมนอะ

 

กูก็แมน!” ผมเถียงคอเป็นเอ็น เรื่องนี้กูยอมไม่ได้ครับ ให้ตายก็ไม่ยอมรับแน่ๆ ถึงไอ้มาร์มันจะโคตรแมนหรือห่าเหวอะไรก็ตาม แต่ผมยอมเป็นเมียมันไม่ได้ ไม่ไหวจริงๆ /ลูบหน้า

 

ความจริงแล้วคืนนั้นที่ผมออกไปข้างนอกกับไอ้แฮชาน ใจจริงก็ไม่ได้อยากจะเล่าอะไรให้แม่งฟังหรอก ก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่มันรู้โลกรู้ แต่ก็นั่นแหละครับ พอเหล้าเข้าปากเรื่องในใจก็พรั่งพรูออกมาเหมือนไปเก็บกดมาจากไหน (แอบคิดไปแล้วว่าไอ้สัสแฮชมอมเหล้ารอฟังละครน้ำเน่าจากผมแน่ๆ)

 

มันปลอบใจผมนิดหน่อย เหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมาอีหรอบนี้ หนำซ้ำยังชงเหล้าให้เรื่อยๆจนคืนนั้นเมาเป็นหมาต้องให้มันหิ้วกลับมาส่งบ้าน

 

ส่วนเรื่องโกรธไอ้มาร์คนี่หายตั้งแต่ไอ้แฮชานโผล่หัวมาเล่าให้ฟังที่บ้านละว่ามีคนเป็นห่วง  แต่จะให้ไม่โกรธเลยก็ไม่ได้อะ ใครใช้ให้มาโกหกผมก่อน สมน้ำหน้ามัน ให้โดนเองซะบ้าง เหอะ!

 

แล้วมึงจะแกล้งงอนมันอีกนานมะโธ่ ไอ้สัสใช้คำซะกูดูเป็นสาวน้อยไปเลย

 

เอาไว้มึงเลิกขี้เสือกได้เมื่อไหร่ กูค่อยเลิกโกรธมัน

 

อันนี้ไม่ได้หรอกด่ากูใช่ปะ

 

ไม่อะ ด่าตรงๆเลยผมหัวเราะร่าพลางขยับหัวหลบฝ่ามือไอ้แฮชานที่เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาหวังจะตบหัวผมให้ได้

 

แต่ทว่า...

 

เรานั่งด้วยคนดิ

 

อ้าว เดธแอร์เฉย

 

 


ผมกับไอ้แฮชานมองไอ้มาร์คที่เลื่อนเก้าอี้ข้างๆผมออกมานั่งโดยไม่รอฟังคำอนุญาตใดๆทั้งสิ้น สีหน้าสงบนิ่งของมันทำเอาไอ้แฮชานที่นั่งฝั่งตรงข้ามลอกแล่กไปมาเหมือนทนความเสือกของตัวเองเอาไว้ไม่ไหว

 

กูอิ่มละ

 

หมับ

 

เดี๋ยวไอ้มาร์ค่อยๆคลายฝ่ามือที่กำรอบข้อมือของผมเอาไว้หลวมๆออกเมื่อผมปรายตาไปมองด้วยท่าที่ไม่พอใจ จังหวะนี้ไม่ได้รางวัลออสก้าก็แย่แล้วครับ นั่งด้วยกันก่อนสิ

 

มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่กับแฝงไปด้วยความเว้าวอนกว่าทุกครั้ง แต่ขอโทษนะมาร์คลี....

 

 

เจอกันบนห้องนะผมตัดบทไอ้มาร์คเหมือนมันเป็นกายหยาบไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นก่อนจะเดินดุ่มๆออกมา แต่สักพักก็ต้องหยุดปลายเท้าตัวเองเอาไว้กับที่เพราะถูกรั้งเอาไว้ด้วยคนที่ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

 

ไอ้มาร์ค...

 


 

ไปกับเราหน่อย

 

ไม่ใช่ประโยคบอกเล่าหรือจำพวกประโยคคำถาม แต่มันคือประโยคคำสั่งดีๆนี่เอง เพราะทันทีที่มันพูดจบก็ลากผมออกมาเลยไม่สนใจเสียงโวยวายของผมที่ดังตามหลังมันอยู่สักนิด หนำซ้ำยังกระชับข้อมือผมอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าผมจะวิ่งหนีมันไปไหน

 

ปล่อยกูนะโว้ย!” ผมโวยวายเสียงดังพลางหันมองไปรอบๆบริเวณที่เงียบสงบคล้ายกับเป็นเขตปลอดคน

 

ก็นะ หลังตึกวิทย์คอมแทบจะไม่มีใครย่างกรายเข้ามาหรอกถ้าไม่จำเป็น ตึกนี้ขึ้นชื่อเรื่องผีดุจะตายห่า นี่ไอ้มาร์คมันไม่รู้หรือไง!  

 

พร้อมหรือยัง?”

 

หะ...

 

พ...พร้อมอะไรสาบานเลยว่าไมได้ตั้งใจจะทำเสียงสั่นหรือท่าทีมีพิรุธ แต่สีหน้าเรียบๆบวกกับน้ำเสียงโทนเดียวของมันก็อดทำเอาผมรู้สึกหวั่นๆไม่ได้

 

หัวใจผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะภายใต้สีหน้าที่เรียบตึง(วางฟอร์มอยู่) เมื่อไอ้มาร์คเริ่มสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆด้วยจังหวะการลงเท้าที่สม่ำเสมอ ไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่ได้ดูเป็นเรื่องน่ายินดีเท่าไหร่

 

ผมปิดปากเงียบจ้องมองมันที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างงงๆ มันเงียบ ผมก็เงียบก็ตาม มีเพียงสายตาที่จ้องประสานกันอย่างไม่ลดละ ก่อนที่มันจะขยับเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม และ...

 

หมับ

 

ดึงผมเข้าไปกอด....

 

กอดแน่นๆ ราวกับต้องการจะสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดมาที่ผม

 

 

คิดถึง

 

 


 

tbc.

 

#สิบคำถามมาร์คมิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #464 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 23:02
    โถ่ ไอเราก็นึกว่าจะแบบตบจูบ อ้อนซะน่ารักเลยอะ
    #464
    0
  2. #448 TENTEN_NAJAM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:13
    น่ารักละเกิ๊นนน มาร์คโคตรรักแจมเลยอะ เขินแทนน
    #448
    0
  3. #417 Piny Park (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:56
    พร้อมยังๆ555
    #417
    0
  4. #399 SrikmoS (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 18:40
    ฮือพิมาร์คคคคคคคคค มีใครตามง้อแฟนได้น่าเขินเท่ามาร์คลีอีกมั๊ย เขินโว๊ยยยยยยยยย
    #399
    0
  5. #377 2btotheJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 20:18
    พร้อมแล้วค่ะ กอดแน่นๆเลยค่ะกัปตัน แงง เจ็บปวดกันมาหลายตอน
    #377
    0
  6. #376 SonetA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 06:27
    แพ้พิมาร์คชะมัดดด
    #376
    0
  7. #375 starlight_43 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 03:34
    ม้าคหนูต้องสู้นะลูกฮื้อ
    #375
    0
  8. #374 Pony C (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 02:17
    ลมพัดตึง!!!!! ตึง !!!!! คือแบบ ????
    #374
    0
  9. #364 HaKuRo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:32
    ตลก แกล้งงอนเป็นสาวน้อย555555
    สู้ๆม้าคลี เป็นกำลังใจให้
    เคลียร์ให้ได้นะ
    #364
    0
  10. #350 palloy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 10:00
    แจมินเล่นตัวอะะะเล่นตัวต่อไปเรื่อยๆเลยนะให้มาร์คมาง้อต่อไปคนที่แพ้ต้องเป็นแจมินแน่ๆแค่คำว่าคิดถึงก็ยอมแล้วเรานี่แหละยอม
    #350
    0
  11. #349 bam15243 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 07:49
    มาร์คลีนี่คนดีมากโอ้ยย ง้อแล้วง้ออีก ง้อขนาดนี้แล้วแจมินเลอกแกล้งงอนมาร์คเถ๊อะะ สฃสารมาร์ค;-;
    #349
    0
  12. #348 Sopia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 05:50
    เล่นตัวนานเดี๋ยวเขางอนคืนนี่ไม่รู้ด้วยเด้อ ส่วนมาร์คลีก็ดีอะไรเบอร์นี้ ง้อแลวง้ออีกง้อจนกว่าจะหาย น่ารักจัง
    #348
    0
  13. #347 fany_baekkii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:59
    ฮือออออสงสาร น้องแจมใจอ่อนเถอะน้าาา
    #347
    0
  14. #346 PedDep (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:29
    ฮื่ออออออแ ม้าคคคคคคค ; _ ;
    #346
    0
  15. #340 yoongigotnojams (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:20
    กิ้ดดดดดดดด
    #340
    0
  16. #339 CHERRY_EXNCG7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:19
    อย่าแกล้งมาร์คอย่างนี้สิแจมินง่าาา.
    #339
    0
  17. #338 Atom Nutkamon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:07
    สงสารมาร์คอ่ะ;___;
    #338
    0
  18. #337 Marbelz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:01
    อร้ายยยยยยยย
    #337
    0
  19. #336 . littlebear (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:53
    กรี้ดดดดดดด ทำไมง้อแบบเน้ฉันเขินนนนนงือออ
    #336
    0
  20. #335 Zerene__ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:50
    แจ๊มมมมมม แสบนัก5555 มาร์คหงอยน่าสงสารมากอะ นี่ก็ไปแกล้งเค้าา
    #335
    0
  21. #333 บีเมะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:51
    โฮ่ยยยยยอย่ายึ้งตึงใส่กันเลยลูกกก แจมินนี่ทำเนียนอยากให้เค้าง้อไง มาร์คก็เศร้าไปดิ แฮชก็อยากเผือกไปดิ เห้อ5555555
    #333
    0
  22. #332 คุงแม่น้องแจม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:50
    เอารางวัลนักแสดงดีเด่นไปเลยลู๊กกก
    #332
    0
  23. #331 Sakunna Phosapopha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:47
    น่านนนนน
    #331
    0
  24. #330 Unknow_KT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 17:09
    แจมิ๊นนนนนน555555555555555-เด็กแสบ หายงอนละยังขี้เก๊กอยู่ ถ่อว ใจหายใจคว่ำหมด หนูเล่นใหญ่มาก5555 วรั้ย พี่มัคมาสั้นๆ แต่ตายไปทั้งแถบแล้วค่า
    #330
    0
  25. #329 Innocence (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:36
    เดี๋ยวนะน้องแจมิน นี่หายแล้วใช่ปะคะ 5555555 เล่นใหญ่รัชดาลัยมาก55555 โอ๊ยยย อย่างอนนาน มาร์คหงอยหมดแล้วค่ะคนดี 55555
    #329
    0