(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 12 : Q : 6 เคยมีความลับกันบ้างปะ? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    21 มี.ค. 60


อันธพาล...

 

คำนิยามสั้นๆของตัวผมในวัยสิบเจ็ดปี เด็กมัธยมปลายปีสองที่ล้วนแต่ทำทุกอย่างให้อยู่นอกกรอบ เพียงเพราะคิดว่ามันเท่ดี...ก็แค่นั้น

 

ดูเหมือนพฤติกรรมของผมจะทำให้พวกผู้ใหญ่ปวดหัวอยู่บ่อยๆ ถึงขนาดที่ว่าผมต้องย้ายโรงเรียนทุกครั้งที่เกิดเรื่องต่างๆมากมาย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการหนีปัญหาหรอกผมว่า

 


แต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว


 

ผมคิดแบบนั้นมาตลอดกระทั่งการเหยียบเข้ามาในโรงเรียนแห่งใหม่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกลับกลายเป็นความผิดพลาดที่เปลี่ยนแปลงผมไปตลอดกาล

 

ไงมึง สักมวนปะผมปรายตามองลี เจโน่ เพื่อนใหม่ที่ถือว่าสนิทที่สุดแล้วสำหรับการเริ่มต้นใหม่ที่โรงเรียนแห่งนี้ ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความผมยื่นมือไปรับบุหรี่มาจุดสูบทันที

 

มึงนี่แม่งโคตรฮอต มาไม่ถึงเดือนมีแต่สาวมารุมถีบ

 

จีบมั้ยล่ะไอ้สัสผมว่าติดตลก ส่ายหัวระอากับมุกเฝื่อนๆ ของมัน

 

แต่คนนี้แม่งเด็ดจริง มึงควรไปโดน

 

ใครวะหัวคิ้วเลิกสูงขณะรอฟังคำตอบ ร้อยวันฟันปีเคยเห็นไอ้เจโน่มันโฆษณาเชิญชวนอะไรแบบนี้ที่ไหน แสดงว่าคนนี้น่าจะเด็ดอย่างที่มันบอกจริงๆ

 

จูยองห้องสาม คนนั้นอะผมมองตามปลายนิ้วไอ้เจโน่ที่ชี้ไปทางม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่และหนึ่งในนั้นกำลังมองมาที่ผมพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆส่งมาให้ เพิ่งมาขอเบอร์มึงกับกูเมื่อกี้เอง

 

เธอสวย...สวยมากๆ ผมไม่ปฏิเสธ

 

 

หากแต่ไม่ไกลออกไป เด็กผู้ชายตัวผอมที่นั่งถัดไปจากจูยองกับหยุดสายตาของผมเอาไว้ด้วยยิ้มสดใสกับบทสนทนาของเพื่อนๆในวงที่ผมไม่สามารถรับรู้ได้ว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่ดูจากรอยยิ้มของเจ้าตัวแล้วคงจะสนุกจริงๆนั่นแหละ

 

โอ้โห กูนึกว่าแม่งยิ้มไม่ได้น้ำเสียงตื่นเต้นของไอ้เจโน่ดึงให้สติผมกลับมาอีกครั้ง

 

ใครวะ

 

ไอ้แจมินห้องสองและอีกครั้งที่ผมหันไปมองตามนิ้วไอ้เจโน่ ซึ่งเป้าหมายของมันก็ไม่ใช่ใครเลยนอกเสียจากเจ้าของรอยยิ้มสดใสเมื่อครู่

 

อ๋อ...ชื่อแจมิน

 

 

วันๆแม่งทำแต่หน้านิ่ง เห็นละเมื่อยแทนผมหันไปมองคนที่เพิ่งรู้ชื่อจากไอ้เจโน่อีกครั้ง ฉับพลันมุมปากก็เผลอกรีดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเพียงแค่เห็นอีกฝ่ายกำลังยิ้มแย้มกับเพื่อนๆอย่างไม่รู้จบ

 

ความจริงจุดเริ่มต้นระหว่างผมกับแจมินมันควรจะสวยงามมากกว่านี้ ถ้าหากไม่ติดว่าผมเผลอถลำลึกไปกับจูยองเสียก่อน ถ้าจะพูดให้ถูกความสัมพันธ์ของเราไม่ได้ต่างอะไรกับ one night stan เลยสักนิด เธอไม่ได้ท้อง..แต่กลับเรียกร้องความรับผิดชอบจากผม ก็แค่การยอมเป็นแฟนให้เธอควงนิดหน่อย มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรผมคิดแบบนั้น เพราะยังไงแล้วคนสวยๆแบบเธอแล้วก็คงคิดได้แต่เรื่องอะไรแบบนี้

 

แต่ดูเหมือนการมาของผมในครั้งนี้และได้ปาร์ค จูยองไปเป็นแฟนจะสร้างปัญหามากมายตามมาไม่รู้จบ  และหนึ่งในนั้นก็หนีไม่พ้นการทะเลาะวิวาท ผมไม่แน่ใจว่าโรงเรียนนี้แบ่งพวกกลุ่มอันธพาลเป็นกี่ก๊กกี่เหล่า แต่ดูทรงแล้วไอ้เวรที่ยืนอยู่ตรงหน้าคงจะใหญ่ที่สุดในรั้วโรงเรียนนี้

 

ไงเด็กใหม่เสียงน้ำของมันแฝงไปด้วยความไม่เป็นมิตรตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน หางตาชวนหาเรื่องเหลือบมองจูยองที่หลบอยู่ข้างหลังผมเล็กน้อยก่อนจะแค่นยิ้ม ไม่คิดจะพูดไรหน่อยหรอ

 

ผมเงียบ ใช้สายตาที่ไม่ได้แตกต่างไปจากมันมองกลับอย่างชวนตี

 

 

กวนตีน?” มันเลิกคิ้วถาม ไม่รู้หรอ ที่นี่กูใหญ่สุด

 

มึงจะใหญ่แค่ไหนกูไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือกูไม่กลัวมึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อเรียกสายตาผมให้หันไปมองเล็กน้อย จูยองมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เธอพยายามขยับริมฝีปากที่ไร้เสียงบอกให้ผม ยอมและหลีกเลี่ยงที่จะมีเรื่องกับไอ้เวรตรงหน้า

 

แต่...แล้วไงวะ?

 

ทำไมผมต้องยอม

 

แม่งไม่ใช่พ่อผมสักหน่อย

 


 

หึ ถ้างั้นก็ยินดีต้อนรับสู่นรกนะ...ไอ้มาร์คลี

 

สิ้นคำหมัดหลุนๆของไอ้เวรนั่นก็ตรงเข้ามากระแทกหน้าผมอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น จูยองถูกกระชากออกไปจากผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอเอาแต่ยืนร้องไห้มองดูผมที่กำลังถูกยำตีน

 

โอเค...ตอนนั้นแม่งโคตรโกรธ ผมกัดฟันกรอด หยัดร่างกายให้ลุกขึ้นและปล่อยหมัดคืนใส่หน้าไอ้หัวโจก สภาพตัวเองโคตรย่ำแย่ รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไปกับก็เสี่ยงจะแพ้เปล่าๆในเมื่อพวกมันมีเป็นสิบ แต่ผมมีตัวคนเดียว

 

แม้ร่างกายจะสะบักสะบอมแต่หัวใจผมกับสู้ไม่ถอย การตะลุมบอนกินเวลาอย่างต่อเนื่องไม่นานผมก็ได้ยินเสียงไอ้เจโน่ดังมาแต่ไกลก่อนจะตามมาด้วยฝีเท้าอีกหลากคู่ แยกแทบไม่ออกว่าใครเป็นใคร กลุ่มนักเรียนตรงหน้าแบ่งออกเป็นหลายฝ่ายจนผมงุนงง แต่ที่แน่ๆคือดูเหมือนจะมีอีกหลายกลุ่มที่เกลียดไอ้เวรนั่นพอๆกับผมน่ะนะ ถึงจะได้ฉวยโอกาสมาตีกันตอนนี้

 

มึงก็มั่นหน้าไปสู้นะ จะจมตีนยังไม่รู้ตัวไอ้เจโน่บ่นกระปอดกระแปดหลังจากสลับกันทำแผลระหว่างผมกับมัน วันนั้นผมไม่ได้กลับบ้านตัวเองแต่เลือกจะมานอนที่บ้านไอ้หน้าหล่อมันแทนเพราะรู้ดีว่ากลับไปยังไงก็ไม่พ้นสั่งให้ย้ายโรงเรียนอีก

 

ก็แม่งมาหาเรื่องกูก่อน

 

ไอ้เหี้ยจุนไคแม่งก็เหลือเกิน ไม่รู้จะเบ่งอำนาจไปถึงไหนไอ้ควาย

 

ไอ้เจโน่เล่าให้ผมฟังคร่าวๆว่าไอ้จุนไคมักจะมีเรื่องชกตีกับกลุ่มนักเรียนไปเรื่อยเพื่อรักษาตำแหน่งหัวโจกของตัวเองเอาไว้ เป็นเรื่องแปลกที่มันไม่ได้เก่งแต่ปากอย่างที่พูด มันสามารถเอาชนะได้ทุกครั้งจนกลายเป็นสิ่งที่ใครหลายต่อหลายคนพยายามหลบหนี

 

สุดท้ายก็ยกตัวเองเป็นใหญ่ เพราะคิดว่าไม่มีใครจะสามารถล้มมันได้...โคตรปัญญาอ่อน

 


 

สุดท้ายผมกับมันก็โคจรกลับมาเจอกันอีกครั้ง โดยมีเดิมพันเป็นตำแหน่งเฮงซวยของมัน ไอ้จุนไคยินดีรับคำท้านั้นอย่างไม่อิดออด การตะลุมบอนครั้งใหญ่จึงเกิดขึ้นอีกครั้งโดยมีลูกกระจ๊อกเป็นไอ้เจโน่และเพื่อนของเพื่อนไอ้เจโน่มันอีกที

 

ทั้งผมและมันผลัดกันรุกและรับเกมอย่างไม่มีใครยอมใคร หยาดเลือดที่เปรอะเปื้อนบริเวณมุมปากถูกปาดทิ้งก่อนจะถ่มน้ำลายซ้ำใส่หน้าไอ้เวรที่รัวซัดหมัดผมใส่ผมไม่ยั้ง ทว่าในจังหวะที่พยายามกระเสือกกระสนตัวขึ้นมาคร่อมและรัวหมัดใส่ไอ้จุนไคผมกับโดนมันกอดรัดแน่นจนขยับตัวไม่ได้ ผมพยายามดิ้นแรงๆหวังให้หลุดแต่มันกับไม่ง่ายขนาดนั้น

 

ไม่นานเสียงนกหวีดของอาจารย์ฝ่ายปกครองดังขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยวุ่นวายก่อนหน้ากับล้วนตกอยู่ในความสงบจนสามารถได้ยินเสียงหอบหายใจของตัวเอง

 

ทุกคนที่ก่อเรื่องราวทะเลาะวิวาทถูกนำมาอยู่ในห้องปกครองทั้งหมด ไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงท่าทีหงุดหงิดบ่นรำคาญขณะที่อาจารย์ฝ่ายปกครองกำลังตรวจค้นอาวุธตามร่างกายของนักเรียน ผ่านไปหลายต่อหลายคนก็ดูจะเป็นปกติดีในเมื่อไม่พบอาวุธใดๆ จนกระทั่งผมถูกสั่งให้กางแขนพร้อมกับฝ่ามือหยาบของอาจารย์คนหนึ่งที่เดินมาหยุดตรงหน้าและเริ่มทำการตรวจค้นร่างกาย

 

นี่มันอะไรกัน

 

“!!!”

 

ซองพลาสติกขนาดเล็กที่ภายในบรรจุไปด้วยผงที่ขาวละเอียดจนเกือบเต็มถุงทำเอาผมถึงกับพูดไม่ออก เพียงแค่ปรายตามองก็รู้ว่ามันคืออะไร...โคเคน สารเสพติดอย่างหนึ่งที่นักเรียนไม่ควรจะมีไว้ในครอบครอง และใช่มันไม่ใช่ของผม แม่งต้องมีใครเล่นตลกอะไรแน่ๆ

 

นั่นไม่ใช่ของผมผมปฏิเสธเสียงแข็ง

 

แต่มันอยู่ในตัวเธอจะเป็นของคนอื่นไปได้ยังไงแต่ชายสูงวัยตรงหน้าไม่มีท่าทีว่าจะเชื่อเลยแม้แต่น้อยเป็นเด็กเป็นเล็กริอาจเล่นยาหรือไง

 

ก็บอกว่าไม่ใช่ของผมไงวะ!!”

 

หยุดนะมาร์คลี!!”

 

เสียงแข็งกร้าวจากหัวหน้าฝ่ายปกครองตะโกนกลับมาจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมจ้องหน้าชายตรงหน้าอย่างไม่ลดละเพื่อที่จะตอกย้ำความบริสุทธิ์ของตัวเองว่าไอ้ยาเวรตะไรนั่นมันไม่ใช่ของผม...แต่ดูเหมือนสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อมันจะไปไม่ถึง

 

ฉันคงต้องเชิญผู้ปกครองของเธอมารับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแม้จะเป็นเพียงวินาทีสั้นๆ แต่ผมกับเห็นอย่างชัดเจนว่าไอ้เวรจุนไคกำลังแย้มยิ้มเย้ยหยันอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

 



  

ผมถูกไล่ออก

 

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือถูกเชิญออกนั่นแหละ พ่อกับแม่มาทำเรื่องที่โรงเรียนพร้อมกับยัดเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอจะปิดเรื่องราวโสมมเอาไว้เพื่อแลกกับการที่ให้ผมเป็นฝ่ายลาออกไปเองและไม่ต้องส่งผมไปอยู่สถานพินิจ

 

ผมย้ายที่เรียนพร้อมกับถูกหมายหัวจากพ่อแท้ๆของตัวเอง พวกเขาไม่คิดจะฟังคำพูดของผมเลยสักนิด เอาแต่ปักใจเชื่อว่าสิ่งที่เห็นคือเรื่องจริงและผมกลายเป็นเด็กติดยาในสายตาพวกเขา หากมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองพวกเขาจะเป็นคนส่งผมไปอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกลเอง  

 

โคตรแย่.....


 

 

ผมเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับโรงเรียนใหม่ พยายามลบเรื่องราวในอดีตออกไปและทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนมากกว่าเดิม ตัวผมในวัยสิบแปดปีเริ่มคิดถึงอนาคตและคิดถึงตัวเองมากขึ้น ผมตั้งใจเรียนเพื่อที่จะสอบเข้ามหาลัยเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ทุกอย่างมันก็เกือบจะไปด้วยดีอยู่แล้ว ทว่าวงจรอุบาทว์นั่นก็วนลูปกลับมาอีกครั้ง

 

ผมกลับมาเจอกับไอ้จุนไค

 

 

หากแต่ครั้งนี้เราไม่ได้ทะเลาะกันเพราะเรื่องปัญญาอ่อนเหมือนครั้งที่ผ่านมา มันรุนแรงกว่านั้นจนผมเสียสูญความเป็นตัวเองเมื่อรู้ว่าคนรักคนปัจจุบันถูกไอ้เวรนั่นย่ำยีจนต้องเข้าไปรับการรักษาอาการทางจิตในโรงพยาบาล

 

โคตรอยากจะหยิบมีดมาแทงให้มันตายๆไปจากโลกใบนี้ แต่ผมทำไมได้ สิ่งที่ผมคิดไม่สามารถทำห่าอะไรได้เลยเพราะถ้าหากผมก่อเรื่องอีกคราวนี้พ่อคงได้ส่งผมไปอยู่ต่างประเทศจริงๆ สุดท้ายความคับแค้นใจตั้งแต่ครั้งในอดีตก็ถูกปล่อยลงบนใบหน้าของมันซ้ำๆจนสาแก่ใจ มันไม่ได้โต้ตอบกลับ หนำซ้ำยังหัวเราะเสียงดังที่เห็นผมโกรธจนแทบจะฆ่ามันได้อยู่รอมร่อ

 


 

ทุกมันควรจะจบ...

 

ใช่ ควรจะจบไปตั้งนานแล้ว ในเมื่อผมได้กลับมาเจอกับแจมินอีกครั้ง ทุกอย่างกำลังไปได้ดีแต่ไอ้เวรจุนไคก็หวนกลับมาอีกราวกับปีศาจซาตานที่คอยจองล้างจองผลาญผมไม่มีวันจบ

 

 

เมียมึงใช้ได้นี่หว่า 

 

 

ยอมรับว่าอยู่ๆความกลัวก็กลัดกุมจิตใจจนผมแทบบ้า ยิ่งหวนนึกถึงเรื่องของในอดีตยิ่งไม่อยากให้เรื่องร้ายๆแบบนั้นเกิดขึ้นกับแจมิน ผมคงทำใจไม่ได้และไม่มีวันทำใจได้เป็นครั้งที่สอง ผมตัดสินใจโทรหาไอ้เจโน่อย่างจนปัญญา และสิ่งทีได้รับกลับมาก็ทำให้หัวใจผมชื้นขึ้นมาเล็กน้อยราวกับความหวาดกลัวถูกปัดเป่าจนมองเห็นหนทางที่จะเป็นอิสรภาพ

 

ไง วันนี้ไม่ตามไปส่งเมียหรอวะมันเย้ยถามพลางแค่นยิ้มสมเพช ควันบุหรี่ถูกพ่นทิ้งอย่างไม่หยีระก่อนที่มันจะปล่อยทิ้งลงสู่พื้นและเลื่อนปลายเท้าตามไปขยี้จนมอดดับเหมือนชีวิตมึงเลยว่ามั้ย

 

ไอ้จุนไคว่าพลางปรายตามองมวนบุหรี่ที่เท้าสลับกับผม

 


บอกตัวเองเถอะไอ้สัส

 

ปลายเท้าที่ไปไวกว่าคำพูดตรงเข้าถีบแรงๆที่หน้าอกมันจนหงายหลัง  เหตุการณ์เดจาวูคล้ายกับครั้งในอดีตหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ผมคร่อมทับมันพร้อมกับปล่อยหมัดเน้นๆลงไปที่ใบหน้าจนกลายเป็นแผลฟกซ้ำ ไม่นานมันก็พลิกตัวกลับขึ้นมาปล่อยหมัดผมได้ และในจังหวะนั้นเอง...

 

ผมกอดรัดมันเหมือนกับที่มันเคยทำกับผมพลางเพยิดหน้าให้ไอ้เจโน่ที่ยืนหลบอยู่อย่างรู้กัน สักพักกำลังเสริมของตำรวจก็บุกเข้ามาในพื้นที่พร้อมจับกุมกลุ่มของไอ้จุนไคและผมไปที่โรงพักด้วยกันทั้งคู่ สีหน้าแสดงอาการหวาดกลัวของมันยังคงติดตาผมอยู่ กลับกันผมกับเป็นฝ่ายแค่นยิ้มที่ทุกอย่างกำลังจะจบจริงๆเสียที

 


ผมถูกปล่อยตัว...

 

แต่ไอ้จุนไคกับถูกจับข้อหามีสารเสพติดไว้ในครอบครอง มันโวยวายด่าทอไม่ได้ศัพท์ว่ายาที่ค้นเจอไม่ใช่ของมัน แต่โชคร้ายที่ผลตรวจปัสสาวะออกมาเป็นสีม่วง ท้ายที่สุดแล้วมันก็ถูกจับเข้าตารางอยู่ดี

 

จบสักที....

 

 

 


JAEMIN.

 

 

ไอ้มาร์คไม่มาเรียน

 

วันที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่มันไม่โผล่หัวมาเรียน การกระทำของมันยิ่งตอกย้ำความจริงให้ชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีกว่าคนคนนั้นคือมัน...

 

ทำไมวะ?

 

ในหัวผมมีแต่คำคำนี้ลอยเต็มไปหมด อยากจะถาม อยากจะฟังคำอธิบายจากปากมัน จนแทบไม่เป็นอันทำอะไร ข้อความที่ถูกส่งไปหามันเป็นสิบๆข้อความก็ไม่ได้รับการตอบกลับจากมันเลยแม้แต่ข้อความเดียว

 

ได้มาร์คลี จะเล่นกันแบบนี้ใช่มั้ย

 


 

ผมยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าห้องพักของไอ้มาร์คพลางกดออดเรียกย้ำๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะออกมาเปิดประตูให้สักที จนผมต้องเปลี่ยนจากกดออดมาเป็นตะเบ่งเสียงเรียกชื่อมันแทน

 

แจมินมาทำอะไรที่นี่ไอ้มาร์คที่คล้ายกับเพิ่งกลับมาจากข้างนอกถามออกมาด้วยสีหน้าซื่อๆ แผลตามใบหน้าของมันจางลงไปเยอะแล้วแต่หากเพ่งสายตามองดีๆก็ยังเห็นอยู่จางๆ

 

มึงนั่นแหละหายไปไหนมา กูเป็นห่วงไม่รู้หรอคนถูกต่อว่าคลี่ยิ้มออกมาบางๆก่อนจะส่งมือมาขยี้เส้นผมของผมจนยุ่งไม่เป็นทรง

 

ดีใจจังที่เป็นห่วงมันว่าด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่เราไปทำธุระมาน่ะ...เข้ามาก่อนสิ

  

ในห้องของมันยังคงเงียบสนิทเหมือนกับครั้งแรกที่ได้เข้ามาเหยียบไม่มีผิดเพี้ยน ผมกวาดตามองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่พบอะไรที่เป็นสิ่งผิดปกติ เลยจำต้องเลื่อนสายตากลับมามองเจ้าของห้องเหมือนเดิม

 

หายไปไหนมาผมกอดอกถามคำถามซ้ำ หรี่สายตามองมันเผื่อว่าจะเจอท่าทีมีพิรุธ...แต่ก็ไม่

 

แม่เราป่วยกระทันหันน่ะ เลยต้องไปดูแลผมเม้มริมฝีปากชั่งใจอยู่พักใหญ่ๆ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดของไอ้มาร์ค ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ

 

ไม่พูดเปล่า ใบหน้าที่ไร้แว่นสายตายังเลื่อนเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับยิ้มล้อเลียน หิวมั้ย

 

อือ ทำให้กินหน่อย

 

งั้นขออาบน้ำแปปนึงนะ

 

ผมพยักหน้ารับส่งๆ ไม่น่าเชื่อว่าแค่ได้เห็นหน้ามันอาการขุ่นมัวหงุดหงิดหลายวันที่ผ่านมากลับหายเป็นปลิดทิ้ง จริงอยู่ที่เรื่องวันนั้นยังคงติดค้างอยู่ในใจ แต่ในเมื่อมันไม่อยากเล่าผมก็จะไม่เซ้าซี้ อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะปิดไปอีกถึงเมื่อไหร่


 

 

หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

มึงแก้งานเสร็จยัง

ด่วนๆเลย


 

หล่อกว่าไอ้แฮช.

ไหนว่าส่งอาทิตย์หน้า

 



หล่อกว่าพี่ก็พ่อพี่แล้วครับ.

กูจำวันส่งผิดวันอะ ซอรี่ๆ

 



หล่อกว่าไอ้แฮช.

เออๆ เดี๋ยวกูส่งให้ ในเฟสนะ

 

 

 

งานที่ว่าคือของวิชาเลือกน่ะ ไม่ใช่ของจองเวรหรอกครับ โชคดีนะที่ผมทำเสร็จแล้วแถมรอบคอบเอาฝังไว้ในเฟสบุ๊คตัวเอง ไอ้แฮชานนี่แม่งใช้ไม่ได้จริงๆทำไมไม่เอาผมเป็นแบบอย่าง เห้อ

 

มาร์ค ยืมคอมหน่อยนะผมตะโกนบอกไอ้มาร์คที่หายต๋อมเข้าไปในห้องน้ำตั้งแต่เมื่อกี้ ถ้าจำไม่ผิดผมว่าผมจำได้ลางๆว่าในห้องนอนมันมีคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว ก็ตามนั้น ขอยืมหน่อย ของแฟนก็เหมือนของเรานั่นแหละ จริงป่ะ?

 

เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนมันได้ก็กระโดดขึ้นเก้าอี้โต๊ะคอมอย่างรวดเร็ว ระหว่างรอเครื่องบูตก็ฉวยโอกาสมองไปรอบห้องมันพลางๆ...เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมลากสายตากลับมาสนใจที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ไล่สายตามองหาตัวเบราว์เซอร์ที่จะใช้ส่งงานให้ไอ้แฮชชาน จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับเกมที่แสนคุ้นเคยเป็นอย่างดี ยอมรับเลยว่าตกใจที่ไอ้มาร์คก็เล่นเกมนี้เหมือนกัน ไม่คิดว่าเด็กเรียนอย่างมันจะเจียดเวลามาเล่นเกมอะไรแบบนี้

 

 ผมรีบกดเข้าไปอย่างไม่รีรอไล่มองเมนูมากมายที่ปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ค่อยๆไล่ดูตัวละครที่มันเล่นด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่สูบฉีดเลือดแรงขึ้นเรื่อยๆ ปลายนิ้วผมเย็นเยียบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุเมื่อตัวละครที่คุ้นสายตาเป็นอย่างดีถูกใช้สเตจเนมว่า เอ็ม

 

อยู่ๆ ความคิดที่ว่าไอ้มาร์คคือคนคนเดียวกับเอ็มก็แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ผมเผลอขมวดคิ้วแน่น หรือไม่บางทีมันก็อาจจะเพียงเรื่องบังเอิญ...บังเอิญว่าสองคนนี้คล้ายกับแม้กระทั่งคำพูดในช่องแชทและบุคคลที่คุยด้วยก็คือ

 


ผมเอง...


 

ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขณะนั่งอ่านบทสนทนามากมายที่เคยคุยกับ ใครอีกคนมันเหมือนกันทุกระเบียบนิ้วจนผมต้องยกมือขึ้นมากุมก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่บีบตัวรุนแรงถี่ขึ้นราวกับจะกระเด็นออกมาด้านนอกในไม่ช้า

 

เสียงฝีเท้าด้านหลังหยุดชะงักกึกอยู่กับที่ ผมค่อยๆหันกลับไปมองบุคคลที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าที่ซีดเซียวกว่าครั้งไหนๆ ไอ้มาร์คมีท่าทีกล้ำกลืนอย่างชัดเจน แววตาที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่

 

ผมไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าควรจะทำสีหน้าแบบไหนขณะที่กำลังสบสายตากับมัน เลยเลือกที่จะหลบสายตาและขบเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกว่ามันแห้งผากขึ้นมาเสียดื้อๆราวกับคนไม่ได้กินน้ำมาแรมปี

 

 ...มึงเองหรอกว่าจะเค้นเสียงของตัวเองเจอยังไม่น่าตกใจเท่ากับน้ำเสียงที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ของตัวเอง

 



 

tbc.

 เปิดการ์ดดราม่าเฉย ถถถถ.

#สิบคำถามมาร์คมิน

 

ขอบคุณที่เข้าไปสกรีมกันในแท็กนะคะ

ชอบมากๆ 5555555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #462 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:50
    ถ้ามาร์คชิงบอกก่อนก็ดีอ่ะ โอ้ยยย
    #462
    0
  2. #415 Piny Park (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:36
    น่านนนนนนน
    #415
    0
  3. #397 SrikmoS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 17:35
    โอ๊ยแจมินรู้แล้ว ไปเจอเรื่องที่มาร์คมีเรื่องชกต่อยมาแล้วยังจะมาเจองี้อีก โทษหนักแน่ๆมาร์คลี ทำไงดี อย่าโกรธกันนานนะะะ
    #397
    0
  4. #362 HaKuRo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:21
    เรื่องเก่าเพิ่งจะจบไป 
    เริ่องใหม่เข้ามาแทรกอีกแล้ว
    โอ้ยยยยยยย สตรองนะม้าคลี
    #362
    0
  5. #308 rexlkim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:57
    ไม่ม่าดิ
    #308
    0
  6. #303 Innocence (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 12:29
    อื้อหื้ออออ อดีตพี่มาร์คแบดมากค่ะ พ่วงด้วยเจโน่นี่กรี๊ดสลบอ่ะ แต่แบบ สงสารมาร์คนะ โดนขนาดนั้นเฮ้อออ ร้องไห้รอดราม่าเลยได้ไหม รู้แล้วจะโกรธขนาดไหนเนี่ยยยย
    #303
    0
  7. #281 calpis98 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:52
    จุนไคนี่เลวชิบหาย ขึ้นแทนนนน อยากเอามีดไปจวกจริงๆ
    #281
    0
  8. #278 SonetA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:46
    มาร์คผ่านดราม่ามาพอสมควรนะ เจอแบบนั้นอ่ะ 
    เปิดการ์ดดราม่ามา ชุ้นควรเข้าข้างมาร์คหรือนาแจมดี 
    #278
    0
  9. #277 cateraingg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 03:40
    แง ม่าแน่ๆเลยย
    #277
    0
  10. #276 newell (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 03:03
    แจมินหนูต้องใจเย็นๆนะ ฮือออออ
    #276
    0
  11. #275 บีเมะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 01:57
    มาร์คแก้แค้นได้เหมือนกับที่ตัวเองโดน เด็ดดวงมากๆคับ แต่เนี่ยยยยย แจมินรู้แล้วว่ามาร์คคือเอ็ม จะโกรธมั้ย แต่ก็ไม่น่าโกรธนะมันไม่ได้มีอะไรที่แย่เลย ค่อยๆคุยกันนะ ;___;
    #275
    0
  12. #274 Poohzz MaoMindd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:30
    อ่านเพลินๆ มาเจอดราม่าเลย แงงง ใจเย็นๆน้า
    #274
    0
  13. #273 Cheater (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 12:35
    จู่ๆก็ดราม่า
    #273
    0
  14. #272 ภรรยาเอ็กโซ94 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 03:02
    ยังไม่พร้อมกินมาม่าเลยย
    #272
    0
  15. #271 t-t-thn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:47
    แงงงงง ไม่เอาไม่ดราม่าสิ แจมินใจเย็นๆนะฟังมาร์คอธิบายก่อน
    #271
    0
  16. #270 คุงแม่น้องแจม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:46
    ไม่อยากกินมาม่าาาา
    #270
    0
  17. #269 fany_baekkii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:51
    ไม่ม่าน้าาาา เรากำลังฟินกับประโยคจองแฟนก็เหมือนของเราอยู่เลย ??
    #269
    0
  18. #268 THEMUN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 00:08
    ไม่ดราม่านะ อย่าดราม่าน้าาาา
    #268
    0
  19. #267 puzzle97 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:09
    ไม่น้าาาส
    #267
    0
  20. #264 jpths (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:39
    อมกกกกก ม่ามั้ย
    #264
    0
  21. #261 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:10
    อ่าวเห้ย ความลับไม่มีในโลก ในที่สุดก็ความแตก เคลียร์กันดีๆนะ แจม(อาจจะ)ไม่โกรธก็ได้
    #261
    0
  22. #259 TENTEN_NAJAM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:59
    เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์ มีเรื่องใหม่มาอีกกก มาร์คลี!!!
    #259
    0
  23. #258 apbp_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:57
    ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก โอยชีวิต
    #258
    0
  24. #254 Exo12Jula (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:34
    อ้าวๆๆๆ กำลังจะดีเลย ทำไมดราม่าาาาา
    #254
    0
  25. #249 oohseann (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:06
    เรื่องเก่ายังไม่หายเรื่องใหม่เข้ามาแทรก ฮือออออ อย่าม่าเลยนะคะ เคลียร์กันเถอะ
    #249
    0