(NCT) 10 Questions l MarkMin

ตอนที่ 10 : Q : 5 มีโมเม้นต์อะไรดีๆร่วมกันมั้ย? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 มี.ค. 60

 

 

อืม...

 

ผมกับไอ้แฮชานพากันยืนตัวเกร็งระหว่างที่จองเวร เอ่อ...หมายถึงอาจารย์จอง แจฮยอนกำลังไล่สายตาภายใต้กรอบแว่นตรวจทานรายงานของพวกผมอย่างละเอียดถี่ถ้วน ย้ำครับว่าละเอียดถี่ถ้วน เพราะพี่แกเล่นอ่านแทบทุกตัวอักษรจนผมเผลอจิกปลายนิ้วลงบนกางเกงจนขึ้นข้อขาว

 

ตรวจเร็วๆสักทีเถอะ เกร็งไปถึงหน้าแล้ว

 

 

ยิ่งพอริมฝีปากคู่นั้นทำท่าคับคล้ายคับคลาว่าจะพูดอะไรสักอย่างก็ยิ่งทำให้ผมกับไอ้แฮชานลุ้นกันเข้าไปใหญ่ ได้แต่ภาวนาขอให้รายงานผ่านสักที

 

เรียบร้อยดีนะครับ

 

หะ!” ไอ้แฮชานเผลอหลุดอุทานออกมาคล้ายกับไม่เชื่อหูตัวเองจนต้องถามซ้ำ เมื่อกี้อาจารย์ว่าอะไรนะครับ

 

รายงานผ่านแล้วครับ

 

บราโว่!~

 


 

 

ผมกับไอ้แฮชานพากันกอดคอออกมานอกห้องพักอาจารย์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสุดๆ เอาจริงๆใครที่ผ่านรายงานอาจารย์จองก็แทบจะทำแบบพวกผมทั้งนั้นอะ

 

ไอ้มาร์คแม่งสุดยอดเลยว่ะ

 

อือผมเล่าให้ไอ้แฮชานฟังเองนั่นแหละว่ารายงานเล่มที่เพิ่งส่งไป เกินกว่าครึ่งเป็นฝีมือของไอ้มาร์คผู้เปรียบดั่งความหวังของห้อง แต่ผมไม่ได้เล่าทั้งหมดหรอกว่าเมื่อคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่งั้น มีหวังความแตกอย่างแท้ทรู

 

เนี่ย ไม่ธรรมดาแล้วมั้ง ช่วยจนผ่านเลยเนี่ยไอ้แฮชานว่าล้อเลียน มันรีบรั้งแขนผมเอาไว้เมื่อเห็นว่าทำท่าจะเดินหนีไม่ตอบคำถามมันตอบกูก่อนสิครับน้องแจม

 

แจมพ่องเหวเข้าให้พลางสะบัดแขนออกมาจากฝ่ามือสากๆของไอ้เพื่อนตัวดำ มันก็ใจดีแบบนี้กับทุกคน มึงอะคิดมาก

 

ไม่จริงอะมันสวนกลับทันควันพลางเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆ พลางพินิจพิจารณาผมที่กำลังเบิ่งลูกตาจ้องมันกลับ หลบตาไม่ได้ครับเดี๋ยวแม่งสงสัย กูว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ บอกมาเร็ว

 

ก็บอกว่าไม่มีไงวะ นี่ยังไม่ได้คิดบัญชีมึงที่เบี้ยวรายงานเลยนะ”  

 

ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง ขืนปล่อยให้มันสอบสวน(เรียกอีกอย่างว่าเสือก)ไปมากกว่านี้คงไม่ดีแน่ๆ ไอ้แฮชานมันหูตาเร็วครับ นู้นนี้นั่นก็จับมาเชื่อมโยงกันมั่วไปหมด ได้แกทแพทเชื่อมโยงเต็มเลยปะเนี่ยสัส

 

ก็พี่แฮชบอกแล้วไงคะว่ามีนัดกับแฟมิลี่ไม่ว่าเปล่ามันขยี้ผมเล่นจนไม่เป็นทรง พอเห็นผมถลึงตาใส่ก็หัวเราะร่วน น่าขำตรงไหนวะ เออแม่กูชวนมึงไปเที่ยวด้วยกันอะ

 

ที่ไหนปลายเท้าที่พากันเดินมาเกือบถึงหน้าประตูห้องชะงักไปเล็กน้อย

 

ทะเลอาทิตย์หน้า ไปปะผมยืนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ถามว่าเคยไปเที่ยวกับครอบครัวไอ้แฮชานมาก่อนมั้ย ก็เคย แถมครั้งนี้ยังไปทะเล สถานที่ที่ผมไม่ได้ไปเหยียบมาเกือบจะสองปีได้ ยิ่งพาลทำให้ผมอยากไปร่วมทริปนี้กับครอบครัวมันใจจะขาด

 

เอาดิ

 

ดีล ชวนไอ้มาร์คไปด้วยนะไอ้แฮชานว่าพลางเพยิดหน้าไปทางไอ้มาร์คที่กำลังมองมาที่พวกผมอยู่ก่อนแล้ว

 

มึงจะให้กูไปชวนมัน?ผมหันกลับไปถามไอ้เพื่อนตัวดีที่สรรหาสร้างเรื่องแปลกๆเข้ามาในหัวผมไม่หยุดหย่อน

 

เออ ตอบแทนที่มันอุตส่าห์ช่วยกูกับมึงทำรายงานไงไอ้แฮชานตอบหน้าตาย แต่เชื่อเถอะว่าภายใต้หน้าตายของมันต้องมีเงื่อนงำอย่างแน่นอน

 

งั้นมึงก็ไปชวนเอง นี่ทริปบ้านมึงพอถูกโบ้ยใส่มันก็รีบโวยวายเสียงดัง

 

มึงนั่นแหละ เหมาะที่สุดแล้ว

 

เหมาะตรงไหน?

 

ก็คนที่ไปขอให้มันช่วยคือมึงนะแต่คือแผนมาจากมึงอีกทีไงไอ้เวร เอาน่า มีคนไปด้วยเยอะๆสนุกดีออก หรือมึงป็อดกลัวไอ้มาร์คมัน

 

กลัวก็เหี้ยละ

 

งั้นก็ไปชวนมันครับเพื่อนไอ้แฮชานว่าพร้อมผายมือไปทางโต๊ะของไอ้มาร์คที่จ้องผมไม่วางตาขณะสาวเท้าเดินเข้าไปหามันดุ่มๆ ไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มเลศนัยของไอ้เพื่อนเวรข้างหลัง

 

ไอ้มาร์คโอ้โห เสียงกูชวนตีมากครับ 

 

มีอะไรหรอแจมินมันจ้องผมตาแป๋ว แต่ผมนี่ดิอยู่ๆก็รู้สึกว่าริมฝีปากมันหนักอึ่งคล้ายมีหินมาถ่วงจนพูดไม่ออก

 

ป..ไป...

 

ไปไหน?

 


ห่าเอ้ย! จะสั่นทำไมเนี่ย


 

ไปทะเลกัน!”

 

ผมหลับหูหลับตาพูดรัวจนเหมือนคนลิ้นพัน ไม่รู้หรอกว่ามันจะฟังทันหรือเปล่า แต่การที่ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบแบบนี้แม่งโคตรพาให้ใจเสีย ผมค่อยๆลืมตามองไอ้คนตรงหน้าที่มีสีหน้าคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีและพยักหน้ารับเร็วๆ

 

บรรยายกาศมันเกือบจะดีขึ้นมาอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดว่า.....

 

 “ฮั่นแนนนนนนน่

 

มีชวนไปทะเลโว้ยยยยยยย

 

อิจฉาาาาาาาาาาาาา

 

 

ให้มันได้อย่างนี้สิ ว้อยยยย!

 

 



 

ผมเดินลากขามายังรถตู้ขนาดใหญ่ของบ้านไอ้แฮชานก่อนจะจัดการโยนกระเป๋าสัมภาระใส่หลังรถโดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ๆ

 

มา เราช่วยฝ่ามือขาวเอื้อมมาจับสายกระเป๋าทับหลังฝ่ามือผมจนค้างเติ่งไปกลางอากาศ หันเสี้ยวหน้าไปมองไอ้คนมาใหม่ที่วันนี้ดูดีเป็นพิเศษเพราะมันไม่ได้ใส่แว่นมาด้วย แถมทรงผมก็เซ็ทเปิดหน้าผากจนดูผิดหูผิดตาไปจากเดิม

 

ทำไมรู้สึกหน้ามันสว่างๆ

 

รู้สึกคล้ายกับโดนออร่าไอ้มาร์คมันแอคแทค

 


 

แหม ไปวันนี้นะครับผมผมผงะออกมาจากภวังค์ก่อนจะชักมือออกจากการกอบกุมของไอ้มาร์ค ได้แต่หวังว่าไอ้แฮชาน(ที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหน)มันจะไม่เห็นอะไรๆที่ผมไม่อยากให้เห็น

 

ผมรีบพาตัวเองขึ้นมานั่งรอบนรถ ด้านหน้าคือพ่อไอ้แฮชานที่รับบทเป็นสารถีสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ ข้างๆกันก็แม่ของมัน ถัดมาด้านหลังไอ้แฮชานที่ขึ้นรถมาก่อนเลือกที่จะนั่งติดกระจกทำให้ผมในตอนนี้นั่งอยู่ตรงกลางพอดิบพอดี ส่วนด้านหลังสุดท้ายก็เป็นน้องชายของไอ้แฮชานที่ยึดพื้นที่ข้างหลังทั้งหมดเพื่อนอนเล่นเกมในโทรศัพท์  

 

และตำแหน่งสุดท้าย ที่นั่งข้างๆผม จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก...ไอ้มาร์คไงจะใครล่ะ

 

การเดินทางไปทะเลซกโซค่อนข้างกินเวลาหลายชั่วโมงเนื่องจากเป็นทะเลที่อยู่ห่างออกไปนอกตัวเมืองหลายไมล์ เพลงที่ใช้ฟังฆ่าเวลาก็ถูกฟังวนไปซ้ำๆจนหมดเพลย์ลิสต์ไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ มีบ้างที่จะจอดพักรถกันตามสถานีปั้มน้ำมันและสลับเปลี่ยนคนขับระหว่างพ่อกับไอ้แฮชานเพื่อป้องกันอุบัติเหตุสำหรับการเดินทางระยะยาว

 

ผมก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์ลูกรักต่ออย่างคนไม่มีอะไรทำ สักพักก็สัมผัสได้ถึงแรงกดทับที่หัวไหล่จนต้องหันไปมอง แวบแรกที่เห็นคือกลุ่มผมสีดำสนิทของไอ้มาร์คที่เอนมาซบไหล่ ได้แต่นั่งตัวเกร็งทำตัวไม่ถูกสอดส่ายสายตาลอกแหลกไปทั่วกระทั่งไปสบเข้ากันสายตาล้อเลียนของไอ้แฮชานที่มองมาผ่านกระจกหลัง เท่านั่นแหละผมไม่รีรอที่จะผลักหัวให้ไอ้คนข้างๆให้เอนไปซบประตูรถโดยไม่ต้องคิดให้ยุ่งยาก

 

โชคดีที่ครอบครัวของไอ้แฮชานออกทางเดินทางกันตั้งแต่เช้าเลยมาถึงทะเลในช่วงสายๆพอให้มีเวลาดื่มด่ำกับธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ ผมรีบลงไปช่วยขนกระเป๋าหลังรถเพื่อนำเข้าไปเก็บในบ้านพัก แน่นอนว่าเป็นบ้านพักขนาดกลางอยู่ติดทะเลเพียงแค่เดินออกมาหน้าบ้าน มีสามห้องนอน สองห้องน้ำ และหนึ่งห้องครัว

 


ปัญหาก็คือ....

 

ห้องแรก เป็นของพ่อกับแม่ไอ้แฮชาน อันนั้นเข้าใจ

 

ห้องที่สอง ไอ้แฮชานนอนกับน้องมัน อันนี้ก็พอเข้าใจ

 

แต่ห้องสุดท้าย

 

ทำไมต้องเป็นผมนอนกับไอ้มาร์ควะ!? ไม่เข้าใจ

 

 


แล้วทำไมต้องเป็นกูอะ?” ผมครวญครางใส่ไอ้เพื่อนตัวดีหลังเข้ามาข้างในบ้านและทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองโดยอัตโนมัติทิ้งให้ผมยืนเคว้งกับไอ้มาร์คสองคน

 

หรือมึงจะนอนกับพ่อแม่กู?”

 

ส้นตีน

 

ก็แค่นอนด้วยกันจะกลัวไรวะ ไหนว่าเพื่อนกันผมอ้ำอึ่ง อาการคล้ายน้ำท่วมปากอยากพูดแต่เสือกพูดไม่ได้สุดท้ายเลยต้องยอมรับชะตากรรมเดินคอตกออกมานอกห้องนอนของไอ้เพื่อนเลวแต่โดยดี

 

ทั้งหมดนี่เป็นแผนมึงแน่นอน รู้ทันนะโว้ย!

 

แต่ทำไมอะไรไม่ได้ /ปาดนั้มตา


 

 

ไอ้แฮชานบอกให้กูกับมึงนอนห้องนั้นผมเปรยเรียบๆเหมือนพูดกับดินฟ้าอากาศขณะเดินผ่านมันเข้าไปในห้องนอน ตอนแรกที่รู้ว่ามีสามห้องนอนว่าช็อกแล้วพอเข้ามาห้องกลับช็อกยิ่งกว่า

 

ผมยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออกเมื่อทอดสายตาไปเห็นเตียงนอนหนึ่งหลังวางอยู่กลางห้อง ย้ำอีกครั้งว่าหนึ่งหลังตัวโตๆ เชี่ย แม่งไม่ตลกแล้วเนี่ยกะจะให้ได้กันเลยถูกมะ เห็นแต่ละอย่างละกูคิดดีไม่ได้เลย

 

เป็นไรอะไอ้มาร์คที่เดินตามหลังมาสะกิดถามน้อยๆ แต่พอเบนสายตาไปมองตำแหน่งเดียวกันกับที่ผมจับจ้องอยู่ก็ร้องอ๋อออกมาเบาๆ

 

ดีเนอะ เตียงคู่ด้วยดีพ่อง....

 

มึงนอนข้างล่าง

 

หะ!” ไอ้มาร์คร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆผมก็ประกาศสักดาออกไปโดยไม่ทันให้มันได้ตั้งตัวเตรียมใจ

 

เตียงเล็กนิดเดียวเอง อึดอัดโอ้โห มีใครแถสีข้างถลอกได้มากกว่านา แจมินคนนี้อีกมั้ย เตียงแม่งใหญ่ขนาดที่ว่าให้น้องไอ้แฮชานมาตีลังกาสามตลบยังไม่ตกเตียงเลยมั้งน่ะ

 

เอางั้นก็ได้ แจมินว่าไงเราก็ว่างั้นผมยิ้มย่องอย่างน้อยๆเรื่องนี้ต้องอยู่เหนือความคาดหมายไอ้แฮชานแน่นอน ให้ตายผมก็ไม่ยอมนอนบนเตียงเดียวกับไอ้มาร์คแน่ๆ

 

พวกผมต่างฝ่ายต่างจัดข้าวของสัมภาระที่ขนมาให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาไถเล็กข้างนอกเมื่อเห็นว่าไอ้มาร์คขอตัวไปอาบน้ำ

 

เป็นไงเตียงนุ่มมะเจ้าของประโยคฉีกยิ้มร่ามาแต่ไกลต่างกับผมที่ตีหน้ายุ่งพร้อมจะบวกกับมันอยู่รอมร่อ

 

แผนมึงใช่มั้ยสัสแฮช

 

แผนอะไร มึงอะคิดมากอื้อหือ มันย้อนครับ มันยอกย้อน

 

แม่งแปลกๆตั้งแต่ให้กูชวนไอ้มาร์คมาด้วยและ มึงแม่ง

 

ช่วยไม่ได้มึงมันทำตัวน่าสงสัยเองนี่หว่ามันขยับมานั่งข้างๆผมพร้อมส่งรอยยิ้มล่อตีนมาให้

 

น่ะเห็นมั้ย! มึงยอมรับแล้วพอเห็นมันทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ก็อดหักห้ามใจไม่ให้ยกตีนขึ้นมาถีบไม่ได้

 

โอ้ย กับเพื่อนกับฝูงนะ

 

แล้วจะทำไม

 

ทีกับไอ้มาร์คนะให้ซบซ้าย ซบขวา

 

ซบพ่อง

 

ฮัดชิ่วว!”

 

ผมรีบตวัดสายตาไปมองต้นเสียงที่ดังอยู่ด้านหลังก่อนจะรีบสงบปากสงบคำทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดจนแทบจะฝังลงไปกับเก้าอี้ เมื่อเห็นว่าพ่อไอ้แฮชานเพิ่งจะหลุดจามออกมาเมื่อครู่

 

 

 

 

ใช้เวลาพักผ่อนอยู่ในบ้านตลอดช่วงบ่ายของวันได้ไม่นาน พอเริ่มตกเย็นไอ้แฮชานก็ชวนผมกับไอ้มาร์คออกมาเล่นน้ำข้างนอก ส่วนน้องมันก็เหมือนเคย นอนเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่ไม่ห้องไม่คิดจะกระตุกกระดิกตัวไปไหน  เห็นว่าคืนนี้จะจัดปาร์ตี้เล็กๆกันริมหาด(ก็หน้าบ้านมันนั่นแหละ) แม่กับพ่อของไอ้แฮชานเลยพากันออกไปซื้อของสดที่ตลาดมาเตรียมทำอาหารสำหรับค่ำคืนนี้

 

มึงดูนู่นดิ โคตรแจ่ม

 

แรงสะกิดจิกๆที่แขนพร้อมกับชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้หันไปดูแม่สาวผิวขาวในชุดบิกินี่สีชมพูหวานแหววทำเอาผมปากคอสั่น มะพร้าวลูกตูมๆที่เจ้าหล่อนแบกเอาไว้บนอกสามารถเรียกสายตาจากหนุ่มๆทั้งหาดได้เป็นอย่างดีไม่เว้นแม้กระทั่งตัวผมเอง

 

ชอบแบบนั้นหรอแต่โทนเสียงนิ่งๆของไอ้คนที่นั่งข้างๆกับสามารถฉุดอารมณ์ของผมให้ดิ่งลงเหวได้ไม่ยากเพียงแค่เผลอไปสบเข้ากับสายตาไม่สบอารมณ์ของไอ้มาร์คมัน

 

อะไร? อย่าบอกนะว่าหึง


 

แล้วมึงไม่ชอบไง?” ไอ้มาร์คเงียบไปครู่หนึ่งพลางหันไปมองแม่สาวน้อยที่เพิ่งเดินตัดผ่านหน้าไปหยกๆ และหันกลับมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเป็นพระอิฐพระปูน

 

ชอบแบบแจมินมากกว่า

 

ผมตาโตรีบหันไปมองไอ้แฮชานที่นั่งถัดไปอีกฝั่งแทบจะทันที โชคดีที่มันมัวแต่สนใจผู้หญิงคนนั้นจนไม่ทันได้ยินประโยคสุ่มเสี่ยงเมื่อครู่

 

มึงเดี๋ยวกูมาเสียงไอ้แฮชานเรียกให้ผมหันกลับมาสนใจมันอีกครั้ง เห็นมันพูดจบก็วิ่งแถ่ดๆ ไปหาแม่สาวน้อยบีกินี่สีหวานที่กำลังเล่นน้ำกับผองเพื่อนไม่ได้รับรู้ถึงภัยสังคมอย่างไอ้แฮชานที่กำลังคืบคลานเข้าไปใกล้

 

เห็นเพื่อนมีความสุขกับอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้ก็ดีใจครับ

 

 

พอไอ้แฮชานไม่อยู่ก็เงียบหูขึ้นเยอะ ผมนั่งมองนู่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อยซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นสาวๆทั้งหลายที่พากันออกมาโชว์สรีระกันตามชายหาด ไม่ได้ลงไปเล่นน้ำกันอย่างที่ไอ้แฮชานมันชวนแต่แรกหรอกเพราะเป็นอันรู้กันดีว่าที่ชวนออกมาข้างนอกนั่นออกมาส่องสาวล้วนๆ

 

แจมิน

 

หือผมครางรับในลำคอเบาๆไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงเรียกเมื่อสักครู่

 

เลิกมองได้แล้ว

 

“….”

 

หึง

 

แทบสำลักน้ำลายตัวเองกับคำพูดของอีกฝ่าย ยิ่งพอหันกลับมาเห็นมันมองมาด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งทำตัวไม่ถูก เหมือนกำลังถูกดุทางสายตา นี่ทำอะไรผิดวะ? ก็แค่แอบมองเองยังไม่ได้ลุกขึ้นไปขอเบอร์แบบไอ้แฮชานซะหน่อย

 

แฟนอยู่ตรงนี้ทั้งคน มองแฟนนี่

 

ไม่ว่าเปล่า คราวนี้มันประครองหน้าผมให้หันมาสบตากับมันตรงๆ หนำซ้ำยังยื่นหน้าของมันเข้ามาใกล้ๆจนลมหายใจผมขัดข้องไปหมด เสี้ยววินาทีที่เผลอจ้องลึกเข้าไปในแววตาสีดำขลับราวกับถูกดูดเข้าไปในนั้นจนหาทางออกไม่เจอ เพิ่งรู้ก็ตอนนี้เองว่าดวงตาไอ้มาร์คโคตรสวย

 

คนหันมามองกันใหญ่แล้วพอตั้งสติได้ก็รีบขืนใบหน้าออกจากฝ่ามือของมันอย่างรวดเร็ว ผมนั่งก้มหน้าจนคางแทบชิดอกไม่กล้าหันไปมองไอ้คนข้างๆด้วยซ้ำว่ามีสีหน้าเช่นไร แต่ที่แน่ๆตอนนี้รู้สึกข้างในผมมันปั่นป่วนไปหมด

 

ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงคลื่นจากทะเลที่ลอยเข้ามากระทบฝั่งแล้วก็ถูกดูดกลืนลงสู่ผืนน้ำดั่งเดิม สุดท้ายก็เป็นไอ้มาร์คที่ดูเหมือนจะทนกับความอึดอัดไม่ไหวถึงได้เอ่ยปากขึ้นก่อน

 

ไม่คิดอยากบอกคนอื่นจริงๆหรอ

 

เรื่องอะไร

 

เรื่องของเรา

 

หากไม่ได้คิดไปเอง น้ำเสียงของมันคล้ายกับตัดพ้อกว่าทุกที ผมไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้ามันด้วยซ้ำ กลัว...กลัวว่าจะเห็นสายตาในแบบที่ไม่อยากเห็น

 

 

 

 

ปาร์ตี้ริมหาดหน้าบ้านไอ้แฮชานเป็นเพียงปาร์ตี้เล็กๆแต่โคตรอบอุ่น อาหารส่วนใหญ่ก็เป็นปิ้งย่างจากบรรดาสัตว์นานาชนิดจากท้องทะเล ผมนั่งก้มหน้าก้มตาแกะกุ้งในจาน ไม่ใช่ว่าเพราะหิวหรืออะไรหรอกแค่อยู่ๆก็เกิดไม่กล้าสู้หน้าไอ้มาร์คที่นั่งเยื้องไปฝั่งตรงข้ามขึ้นมากะทันหัน   

 

ผมไม่ได้ให้คำตอบมันไป จำได้ว่าไอ้แฮชานเดินกลับมาพอดีเลยพากันเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านเพราะพ่อกับแม่มันกลับมาจากตลาดแล้ว นับเป็นโชคดีที่ไอ้มาร์คเลือกที่จะเดินรั้งท้ายแต่ก็ยังไม่วายมีมารชื่อแฮชานมากระซิบกระซาบถามผมว่ามันเป็นอะไรถึงได้ดูซึมๆ

 

ตึง

 

หิวไง กินไม่พูดไม่จา

 

แก้วเหล้าถูกนำมาวางตรงหน้าโดยฝีมือของไอ้เพื่อนรัก ครอบครัวมันค่อนข้างปล่อยอิสระกับเรื่องพวกนี้เลยไม่ค่อยซีเรียสอะไร อีกอย่างพวกผมก็บรรลุนิติภาวะกันหมดแล้ว(ยกเว้นน้องชายมันไปคนหนึ่ง) แถมขวดเหล้าที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะก็เป็นพ่อไอ้แฮชานนั่นแหละที่ซื้อมา

 

ผมหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเงียบๆ ไม่ได้ตอบคำถามที่ดูเหมือนจะไม่ได้ต้องการคำตอบตั้งแต่แรก พลันสายตาไม่รักดีก็ดันเหลือบไปเห็นไอ้มาร์คที่มีแก้วในลักษณะเดียวกันวางไว้ข้างๆจาน ที่สำคัญคือน้ำในแก้วนั้นพร่องไปกว่าครึ่ง ได้แต่ขมวดคิ้วมองอย่างไม่นึกเชื่อสายตาตัวเองว่าเด็กเรียนเนิร์ดๆอย่างมันจะดื่มอะไรพวกนี้ด้วย

 

กินกันเยอะๆเลยนะเด็กๆ ของมีอีกเพียบได้แต่ส่งยิ้มบางๆกลับไปให้แม่ของไอ้แฮชานแทนคำขอบคุณ และหันกลับมานั่งจมอยู่กับจานกุ้งของตัวเองต่อ

 

จริงๆแล้วปาร์ตี้วันนี้มันก็สนุกดีในความคิดของผม เพียงแต่ความอึดอัดที่มันแผ่ซ่านอยู่ข้างในจนเต็มทุกซอกอณูมันกับทำให้ผมรู้สึกสนุกไปกับมันได้อย่างไม่เต็มที่เท่าที่ควร หามถามว่าต้นเหตุมาจากไหน ก็คงไม่พ้นไอ้คนที่นั่งเยื้องไปซึ่งกำลังดื่มเหล้าแทนน้ำเปล่าอยู่นั่นแหละ

 

สุดท้ายปาร์ตี้ก็จบลง แต่ความอึดอัดข้างในของผมยังคงอยู่ ผมเดินเตร็ดเตร่ไปตามแนวชายหาดอย่างช้าๆ ค่อยๆซึมซับอากาศเย็นๆที่พัดผ่านผิวหน้าให้พอรู้สึกสดชื่นเป็นครั้งคราว ไม่รู้ว่าผมเดินออกมาไกลแค่ไหนแต่ภาพท้องทะเลที่ถูกกลืนกินไปด้วยสีดำก็พอจะทำให้ความคิดฟุ้งซ่านกลับมาเป็นปกติดังเดิม

 

ตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทราบแถวๆนั้นพลางยกเข่าเท่าสองข้างขึ้นมากอดเอาไว้หลวมๆ ทอดสายตามองออกไปยังท้องฟ้าอันมืดสนิทอย่างไร้จุดหมาย เนินนานกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังพร้อมกับเสื้อคลุมที่ถูกคลุมไหล่เอาไว้โดยฝีมือของผู้มาใหม่ ผมค่อยๆหันไปมองให้เต็มตาว่าเป็นใครขณะที่อีกฝ่ายทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ 

 

ไม่มีใครพูดอะไรระหว่างเรา ไอ้มาร์คเงียบ ผมก็เงียบ ปล่อยให้เสียงลม เสียงคลื่น พัดผ่านไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผมไม่สามารถกักเก็บความอึดอัดเอาไว้ได้อีก

 

 ตามกูมาทำไม

 

...เป็นห่วงคำตอบสั้นๆที่พาลทำเอาอวัยวะภายในของผมปั่นป่วนอีกครั้ง ผมไม่เคยชินและไม่คิดจะชินกับคำพูดที่แสนตรงของไอ้มาร์ค ทุกครั้งที่มันพูดอะไรทำนองนี้ราวกับค่อยๆสะสมความรู้สึกปั่นป่วนภายในของผมให้ก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆจนข้างในมันอัดแน่ไปด้วยความรู้สึกอึดอัด

 

งั้นก็กลับเถอะผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพราะต่อให้อยู่ต่อก็คงไม่ดีอะไรดีขึ้นกว่านี้หนำซ้ำรังแต่จะทำให้บรรยากาศแย่ลงซะเปล่าๆ

 

หมับ!’

 

ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวเดินชะงักไปกลางคันเมื่อฝ่ามือขาวของไอ้มาร์คเอื้อมมารั้งข้อมือผมเอาไว้ นัยน์ตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกมากมายทอดมองมาที่ผมอย่างไม่คิดปิดบัง แม้รอบกายจะถูกโรยราไปด้วยความมืดของรัตติกาล แต่ผมกับเห็นมันอย่างชัดเจน

 

ไม่ต้องให้คนอื่นรู้แล้วก็ได้

 

“….”

 

....ยอมแล้ว

 

“….”

 

แต่อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ มันเจ็บตรงนี้สิ้นคำพูด ฝ่ามือของผมก็ถูกเลื่อนขึ้นไปทาบทับกับหน้าอกข้างซ้ายของมันจนสัมผัสได้ถึงอาการสั่นไหวที่รุนแรงภายในก้อนเนื้อที่เรียกว่า หัวใจ

 

มึง...ชอบกูจริงๆหรอวะ

 

มันเป็นเรื่องตลกร้ายที่ผู้ชายจะมาชอบผู้ชายด้วยกัน โดยเฉพาะกับผู้ชายอย่างผมและไอ้มาร์ค  เราแตกต่างกันแทบจะทุกอย่างจนผมนึกภาพไม่ออกว่ามันจะมาชอบผมได้ยังไง

 

สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ สถานะของเราในตอนนี้มันเรียกว่า แฟนได้จริงๆหรือเปล่าผมยังไม่มั่นใจเลยด้วยซ้ำ ทุกการกระทำของมันล้วนทำให้ผมรู้สึกต่อต้านอยู่ลึกๆในซอกหลืบจิตใจ

 

ไม่ถึงกับรังเกียจ...แต่ก็อธิบายสิ่งที่รู้สึกอยู่ในตอนนี้ไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกเช่นไร ผมไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายมาก่อน หนำซ้ำยังรู้สึกกับผู้หญิงเหมือนกับผู้ชายปกติทั่วไป ตัวผมในตอนนี้ราวกับกำลังยืนอยู่บนทางแยก ไม่รู้เลยว่าควรจะไปทางไหนดี ความสับสันที่กำลังเผชิญมีอณุภาครุนแรงเกินกว่าจะทำตัวเป็นปกติได้อีกต่อไปแล้ว

 

ผมสัมผัสได้ว่าแววตาของตัวเองกำลังสั่นไหว ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าไอ้มาร์คตรงๆด้วยซ้ำ หากแต่หางตากับเห็นว่ามันค่อยๆขยับใบหน้าเข้ามากใกล้ๆ ลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นแอลกอฮอล์รินรดใบหน้าทำให้รู้ว่าไอ้มาร์คดื่มหนักพอๆกับผม ปลายคางค่อยๆถูกเรียวนิ้วขาวเชยให้สบกับแววตาของมัน

 

เป็นอีกครั้งที่ผมถูกดูดเข้าในวังวนซึ่งหาทางออกไม่เจอ เพียงเสี้ยวนาทีระยะระหว่างใบหน้าก็ลดเหลือน้อยลงทุกทีก่อนที่สุดท้ายริมฝีปากเย็นซีดจะกดทาบลงมาที่ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา ภายในสมองของผมกลายเป็นสีขาวโดยอัตโนมัติเมื่อริมฝีปากของมันค่อยๆละเลียดชิมไปตามกลีบปากสลับกับขบเม้มแผ่วเบา

 

ไอ้มาร์คค่อยๆปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ เปลือกตาของมันปิดลงสนิทเช่นเดียวกับผม ไร้การรุกล้ำมีเพียงการดูดดึงที่แสนอ่อนโยนจนแทบทำเอาผมล้มทั้งยืนหากไม่ได้มันกอดรั้งเอวเอาไว้ อยู่ๆก็ลืมวิธีหายใจไปอยู่ชั่วขณะ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายพากันเต้นถี่รัวจนมือไม้ชาไร้ความรู้สึก

 

เป็นครั้งแรกที่ผมใจเต้นแรงให้กับผู้ชายตรงหน้า

 

ไม่นานมันก็ผละใบหน้าออกไปแต่ก็ยังคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มผมไม่ห่าง นัยน์ตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจับจ้องเสี้ยวหน้าของผมไม่ละไปไหน เช่นเดียวกับปลายจมูกโด่งที่ก้มลงมาจนแทบจะชนกับจมูกของผมหากใกล้กันไปมากกว่านี้

 

รัก...

 

เป็นอีกครั้งที่หัวใจผมกระตุกวูบและพากันบีบตัวสูบฉีดเลือดรุนแรงมากกว่าเดิมจนเกรงว่าไอ้มาร์คอาจจะได้ยินเข้า เพราะวงแขนที่กอดรัดเอวผมเอาไว้ค่อยๆขยับกอดให้แน่นขึ้นจนร่างกายเราแนบชิดกันทุกสัดส่วน

 

รักแจมินนะครับ

 

จบคำริมฝีปากคู่เดิมก็กดจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมอีกครา น่าแปลกที่ผมปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางของมัน ไม่ได้ผลักไสเหมือนอย่างทุกครั้งแต่ก็ยากที่จะยอมรับอยู่ดี

 

บางทีความสับสนในตอนนี้ของผมก็อาจจะได้คำตอบแล้ว....

 

 



tbc.

 

จูบกันแล้วค่ะ ฮืออออ /ปิดหน้า

 #สิบคำถามมาร์คมิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #485 eaiyboice (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:15
    หื่อออ มันดีมากๆๆๆๆๆ มาร์คหื่ออออ
    #485
    0
  2. #460 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    ฮุกกกก ตายแล้ววว เขินอ่ะเขินๆๆๆ
    #460
    0
  3. #413 Piny Park (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 16:28
    ฮรื้ออออออ ยอมรับครสนะแจม
    #413
    0
  4. #395 SrikmoS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:50
    เกร้ดดดดดดแม่คะะะะ เค้าจูบกันแล้วค่ะแม่ แงๆๆๆๆๆ อะไรง่ะก่อนหน้านี้นอยด์กันอยู่ดีๆจูบกันเฉยเลย ใจชั๊ลลลล;_;
    #395
    0
  5. #371 babinjung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:48
    เหยยย น้ามตายะไหลแทนมาร์ค
    #371
    0
  6. #360 HaKuRo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:04
    ตอนแรกสงสารม้าคมากอ่ะ
    อึดอัดแทน เป็นแฟนกันแต่บอกคนอื่นไม่ได้เนี่ย
    พอตอนท้าย นี่แบบ หูยยยยยยยย
    หวานมากกก สัมผัสได้เลยว่าม้าครักแจมินจริงๆเลย ฮรึก
    #360
    0
  7. #344 PedDep (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:57
    พี่ก็รักน้องม้าค
    #344
    0
  8. #301 Innocence (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 12:06
    วิ่งไปกรี๊ดใส่โอ่ง... โฮร่วววว หน่วงนิดๆ สงสารน้องมาร์ค และสงสารแตมินด้วยคือคนที่คบกับผู้หญิงมาตลอด แล้วมาเจอผู้ชายรุกแบบนี้มันก็ยอมรับกับใจตัวเองลำบากอ่ะนะ เข้าใจน้องTT แต่แบบ จูบกันแล้วค่ะแม่ขาาาาาาา อยากจะกรี๊ดไปถึงอียิป
    #301
    0
  9. #279 calpis98 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:31
    จูบแล้วเว้ยยยยย
    #279
    0
  10. #265 _malii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:39
    อหฟฟฟฟฟฟฟ แอบสงสารมาร์คนิดนึง ยังงี้แหละเนอะ แจมินยังไม่รู้ใจตัวเอง แต่ซีนจูบนี่แบบ โอ่ย บ่ไหวเด้อ พี่มาร์คดีมากๆ ฮือ เขินนนนนนนนนน;__;
    #265
    0
  11. #245 FRR~* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 08:10
    ฮืออสงสารมาร์ค หน่วงมาก แต่ก็เขินมากเช่นกัน T////T ชอบตอนมาร์คบอกให้มองแฟนนี่มากๆ เลย น่ารักมากแต่หลังจากนั้นก็ดราม่าซะงั้น แง แต่ตอนสุดท้ายก็หวานกันจัง งื้อ หวานแบบหน่วงๆ หลายอารมณ์ดีจัง แต่ชอบนะ 
    #245
    0
  12. #243 SonetA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 06:23
    พิมะคะ เกร้ดดดดดดดดดดดดดด
    ชอบความตรงไปตรงมา ยอมแจมินทุกอย่างมากเลย 
    #243
    0
  13. #240 palloy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:02
    แจมินลูกแบบนี้แถวบ้านพี่เรียกว่าชอบนะลูกใจสั่นขนาดนี้ยอมให้เค้าจูบอีก ฮึยยยยเขินนนนน แจมินน็อคเอ้าท์
    #240
    0
  14. #229 t-t-thn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:40
    อิ้อหื้อออเขินนนนนนนร จูบแล้วววว้วดบกสบหวหดาวหวไว ชิบตอนมาร์คบอกว่าหึง .//////.
    #229
    0
  15. #222 Exo12Jula (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:22
    จูบแล้วววว ฮืออออออ เขินตอนบอกรัก เขินทุกการกระทำตั้งแต่ต้นเรื่องเลย มาร์คลี~~~ ????????????
    #222
    0
  16. #221 ktenn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 01:54
    ใจสั่นตามแจมินหมดเลยอ่ะ ?? ตกลงหาคำตอบให้กับความสับสนของตัวเองได้แล้วใช่มั้ยแจม
    #221
    0
  17. #220 yoongigotnojams (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 01:35
    อะหออออดออ มะหวัยแร้วสหสดาพสไสาพสหสดสดสสแสกส
    #220
    0
  18. #219 บีเมะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 01:12
    ฮื่ออออออออเขินนนมากกกกก แฮชทำดีที่ชวนเพื่อนๆมาทริปนี้ แต่สงสารมาร์คมากเลยอะ มีตัดพ้ออีก ฮื่อ สู้ๆนะ แจมินรู้ใจตัวเองแล้ววว
    #219
    0
  19. #214 PIMPIKA_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 22:14
    ในที่สุด! น้องแจมก็รู้ใจตัวเองงง
    #214
    0
  20. #213 Sakunna Phosapopha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:47
    น่ารักแบบหน่วงๆอะคะ; - ;
    #213
    0
  21. #212 Melon_M (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 16:42
    ฮืออ เขินในที่สุดก็เหมือนน้องแจมจะรู้ใจตัวเองซะที >//<
    #212
    0
  22. #211 apbp_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 15:47
    วั่ยตายแล้ววววววววว ฮือออออออออออ
    #211
    0
  23. #210 cllmchu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:45
    กรี๊ดดดดด จูบแล้ววววว ฮือแออ
    #210
    0
  24. #209 TVXQandAngleSoulMate (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:28
    *ขออีกเม้น จูบกันแล้วโว้ยยยยยยยยย มันกรึมๆใช่มั้ยมาร์ค บอกไปแบบนั้นแหละดี ปราบแบบนั้ยแหละดี ดี ดีมากกกกก เขินนนน โอ้ยยยย แม่ เขาจูบกันแล้วววววว
    #209
    0
  25. #208 TVXQandAngleSoulMate (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:27
    สงสารมาร์คอ่ะ ฮืออ ;;--;; สุดท้ายก้อยอม ยอมไม่บอกก้อได้ ไม่ต้องให้ใครรู้ก้อได้ สงสารอ่ะ แจมินอย่าใจแข็งนักเลย แต่จากนี่คงชัดเจนขึ้นใช่มั้ย แบบกินเหล้าแทนน้ำเลยหรอพี่มาร์ค กราวใจมากกกก
    #208
    0