Heart, Attack! [#JinMark] *จบ*

ตอนที่ 13 : ตอนพิเศษ Addiction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    21 ส.ค. 60

'พี่มาร์คเหรอครับ พี่มาร์คก็จะ...โหย... รายนั้นเอาแต่เล่นเกมครับ เล่นทั้งวันทั้งคืน เล่นแล้วก็นอน ตื่นขึ้นมาเล่นแล้วก็นอน ช่วงนี้เลยผอม ตัวเล็กที่สุดในวงไปแล้วครับ'

หนึ่งในเจ้าตัวแสบประจำวงเม้าท์บรรดาพี่ๆ ทางรายการทันทีที่กลับไปพักร้อนที่เมืองไทย

ตอนนี้ในหอพวกเราเงียบเหงาเป็นพิเศษ

ยิ่งยองแจแยกตัวออกไป คนที่ต้องเล่นเกมอย่างเดียวดายก็หนีไม่พ้นพี่ชายคนโต

หลังจากพวกเราย้ายหอ จู่ๆ ยองแจก็ขอออกไปอยู่กับพี่ชายซะงั้น

แล้วแจบอมฮยองก็จำต้องปล่อยให้อีกฝ่ายไป

ช่วยไม่ได้ หมอนั่นตั้งกฎบ้าๆ ที่ห้ามรูมเมทรักกันขึ้นมาเอง

แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนคำสาปแช่งของผมจะรุนแรงกว่า

หึๆๆ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับออมม่าของวงก็แบบนี้แหละครับ คุณลีดเดอร์

ระหว่างสองคนนั่นผมไม่รู้อะไรมาก เรื่องของคนเคยนอนเตียงเดียวกัน แถมเรื่องของตัวผมเองก็ยังจะเอาไม่ค่อยรอด

รู้แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งที่แจบอมฮยองหวานแหววกับยองแจเกินกว่าจะเรียกว่าแฟนเซอร์วิส แล้วจู่ๆ ยองแจก็ตีตัวออกห่างซะดื้อๆ

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้ทำมาร์คฮยองเคืองแจบอมฮยองอยู่ไม่น้อย เพราะคู่หูเล่นเกมขาดไปหนึ่งขา

และนี่เองที่เป็นปัญหาของมนุษย์แฟนอย่างผม

ก็หมอนั่นวันทั้งวันเอาแต่ง่วนอยู่กับเกม

สาบานได้ เมื่อก่อนเขาไม่ได้เล่นหนักขนาดนี้

ของแบบนี้มีขึ้นก็มีลง มาร์คฮยองเป็นคนฉลาด พอเขาจับทริคในเกมได้ สักพักก็จะเบื่อหน่ายแล้วหาของใหม่ไปเรื่อยๆ ผมก็ได้แต่หวังว่าเขาจะเบื่อมันในเร็ววันนี้

ทว่ามันไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ

ก็ตอนนี้หมอนั่นเล่นมากกว่าสามเกม แถมบางเกมที่เล่นเป็นทีมยังสร้างแอคเคาต์มากกว่าหนึ่งอีก

'ก็ฉันชอบหลายคาแร็คเตอร์นี่ ที่สำคัญ จ่ายเงินไปแล้วตั้งแพง'

ให้มันได้อย่างนี้สิ

แถมช่วงนี้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานกันหมด ไม่มีใครอยู่บ้านคอยเตือนเรื่องเวลาและการกินข้าวกินปลาของหมอนั่น

ขนาดผมกับแจบอมฮยองมีอัลบั้มพิเศษด้วยกัน ทั้งที่ตกปากรับคำเป็นมั่นเหมาะว่าจะช่วยโปรโมท แต่ก็ตื่นเต้นทำให้ได้แค่แป๊บๆ พอหายเห่อก็ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอีก

น่าน้อยใจชะมัด

 

ผมกลับจากทำงาน เปิดประตูเข้ามาในห้อง

ท่ามกลางแสงสลัว ร่างของใครบางคนกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของผม ใบหน้าของเขาถูกฉาบด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ทำให้เห็นชัดว่าสายตาของเขากำลังจับจ้องจอเครื่องเล่นเกมขนาดพกพารุ่นใหม่ล่าสุดในมือ

ภาพนั้นคุ้นตาดี ขาดเสียแต่ว่าเมื่อก่อนในอ้อมแขนของเขาจะเป็นเจ้าตัวเล็กขนปุยสีขาว

ซึ่งเจ้านั่นก็ไปอยู่กับยองแจอย่างเป็นทางการแล้วเสียด้วย

หรือบางที... ที่มาร์คฮยองติดเกมหนักขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเหงา?

แมวในห้องของแจบอมฮยองก็คงไม่ได้ช่วยอะไรเขาได้มาก แมวก็คือแมว และก็ไม่ใช่แมวของตัวเองด้วยนี่นะ ความรู้สึกย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว

ผมวางกระเป๋า ก่อนเข้าไปนั่งใกล้ๆ โน้มตัวลงจูบที่ขมับหมอนั่นเบาๆ พร้อมกับกระซิบข้างหู

"จินยองอากลับมาแล้วนะครับ"

"อือ" เขาตอบกลับมาเพียงสั้นๆ ทว่าสายตายังคงจดจ่ออยู่กับกรอบสี่เหลี่ยมตรงหน้า

ผมได้แต่ถอนหายใจ

โดนเมินอีกแล้ว แต่ก็ยังดีที่เขายังอุตส่าห์มานั่งๆ นอนๆ ที่นี่

 

หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อย ผมล้มตัวลงนอนข้างๆ อีกฝ่ายอย่างเหนื่อยล้า

เสียงจากเกมดังแว่วออกมารบกวนโสตประสาท

"ฮยอง... เสียงดังอ่ะ"

หมอนั่นยอมปิดเสียงลงทันที

ทว่าหลังจากนั้นก็ยังคงเล่นเกมต่อ

ให้ตายเถอะ จะไม่เลิกใช่ไหมนี่

ผมกระแซะเข้าไป เอาคางเกยไหล่

"ฮยอง... เค้าเหนื่อยจัง ขอชาร์จพลังหน่อยสิ"

ได้ผล หมอนั่นพลิกตัวหันกลับมา ยอมละสายตาจากหน้าจอ แล้วโอบแขนรอบไหล่

ผมซุกไซ้ใบหน้าไปบนซอกคอและแผ่นอกของเขา

พี่มาร์คผอมลงมากจนกระดูกไหปลาร้าขึ้นชัดขนาดนี้เลยเหรอ

ทว่านั่นเป็นเพียงแว้บเดียวเท่านั้นที่เขายอมทิ้งเกม

จังหวะที่ผมกำลังเก็บเกี่ยวกลิ่นกายของเขา หมอนั่นก็มองข้ามศีรษะผมแล้วเล่นต่อหน้าตาเฉย

แถมยังใช้ไหล่ผมเป็นที่พักแขนอีกด้วย

น่าหงุดหงิดชะมัด

"ฮยอง... นี่มันเวลาของฉันนะ อย่าลืมกฎสิ"

ใช่แล้ว มาร์คฮยองน่ะ ชอบเข้ามาในห้องของผมตามอำเภอใจ ผมจึงมีกฎไว้เพื่อควบคุมเขาโดยชอบธรรม

"ข้อแรก ทันทีที่เขาเข้ามาในเขตแดนของจินยองอา ฮยองจะต้องป็นของจินยองอาโดยไม่มีเงื่อนไข"

"อือ... ก็เป็นอยู่แล้วไง" เขาสวนกลับสั้นๆ ราวกับไม่ใส่ใจ

"เป็นของจินยองที่ไหนล่ะ ตอนนี้ฮยองกำลังเป็นของเกมต่างหาก" ผมกระเง้ากระงอด

เขาหัวเราะหึ

"หึงกระทั่งเกมเนี่ยนะ"

รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเบาๆ แฮะ เหมือนเอาตัวเองลดตัวไปเทียบกับของไร้สาระยังไงไม่รู้

แต่สายตาที่ยังไม่ยอมหลุดมาทางผมก็ยั่วโทสะน่าดู

"อะไรก็ตามที่ขโมยสายตาฮยองไปจากฉัน ฉันหึงหมดแหละ ที่สำคัญฉันมีสิทธิหึงฮยองกับอะไรก็ได้ มันเป็นสิทธิของคนเป็นแฟนกันไม่ใช่รึ"

"ข้อสอง นายบอกว่าฉันต้องซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง ตอนนี้ฉันก็ทำอยู่" เขางึมงำสวนกลับมาหน้านิ่งๆ

ให้ตายเถอะ แฟนใครวะ หัวหมอชะมัด

ซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง... อยากเล่นเกมก็เล่นงั้นเหรอ

"ฮยอง"

ผมกระเถิบตัวขวางสายตาที่เขามองหน้าจอนั่น

"จินยอง อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวก็เสียแต้มกันพอดี" เขาทำเสียงรำคาญ ก่อนเคลื่อนเกมในมือให้สูงขึ้น

ผมจูบเล้าโลมที่ริมฝีปาก หมอนั่นขยับหัวออกเพื่อให้มองเห็นเกมที่ไม่ได้กดหยุดไว้

ทั้งดูด ทั้งขบริมฝีปากล่าง ทั้งแทรกลิ้นโลมเลียน้ำผึ้งแสนหวานพลางเกี่ยวกระหวัดลิ้นอุ่นหวังปลุกอารมณ์ให้เสียวซ่าน อีกทั้งมือลูบคลำไปตามผิวเนื้อนวลเนียนภายใต้เสื้อยืด ก่อนสอดสัมผัสมุดเข้าไปใต้ขอบกางเกงทางด้านหลัง

ทว่าเขาก็ยังไม่ตอบสนองใดๆ กลับมา นอกจากขยับศีรษะเพียงเล็กน้อยเมื่อองศาใบหน้าของผมบดบังหน้าจอ

หลังจากพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ผละออก

ให้ตายเถอะ ยังไม่เลิกอีก

หมดความอดทนแล้ว

ผมปัดเกมออกจากมือของอีกฝ่าย

"จินยอง!"

เขาค้อนวงใหญ่

แต่ผมหาได้ใส่ใจ ผลักเขานอนราบแล้วขึ้นคร่อม

"เกมเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทุกวันนี้ฉันมีเวลากับฮยองแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง สนใจกันหน่อยสิ"

ผมชักฉุนขึ้นมาเหมือนกัน

"ใครว่าเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันก็อุตส่าห์จัดเวลาเล่นเกมที่ต้องออนไลน์พร้อมกับเพื่อนไปเล่นช่วงที่นายไม่อยู่แล้วไง"

"งั้นตอนนี้พี่ก็ควรอยู่กับฉันสิ"

"ก็อยู่กับนายนี่ไง อุตส่าห์มารอนายที่ห้องทุกวัน แต่เมื่อกี้อีกนิดเดียวก็จะผ่านแล้ว... ถ้านายไม่ปัดออกเสียก่อน" เขาเถียงข้างๆ คูๆ ก่อนทำท่าจะเอื้อมไปหยิบอุปกรณ์

ผมรีบตะปบข้อมือนั่นดึงกลับมา ก้มหน้าลงประชิดจนปลายจมูกสัมผัสกัน

"จินยอง... ฉันเจ็บนะ"

เขานิ่วหน้าอย่างขุ่นเคือง

ให้ตายเถอะ ข้อมือเล็กขนาดนี้เลยเหรอ

มาร์คฮยอง... นายผอมเกินไปแล้วนะ ผอมจนน่าใจหาย

"พี่กินข้าวครบทุกมื้อรึเปล่า หรือว่าเอาแต่เล่นเกม"

"นายจะหาเรื่องอะไรอีก"

เขาหลบสายตาเฉไฉ

"ไม่ได้หาเรื่อง แต่ฉันเป็นห่วง พี่จะติดเกมหรืออะไรก็ช่าง แต่ต้องดูแลตัวเองด้วย"

เมื่อพิศใบหน้า นอกจากใต้ตาจะดำคล้ำแล้ว หนวดหลอมแหลมก็ปรากฏอยู่ประปราย

ผมก้มลงทำจมูกฟุดฟิดตามร่างกายเขาอีกครั้ง

"ฉันอาบน้ำแล้วน่า ไม่ได้ซกมกอย่างที่นายคิดหรอกนะ" น้ำเสียงนั้นเจือความโมโหอย่างชัดเจน

ผมหัวเราะคิก

"แล้วใครว่าฮยองซกมกล่ะ มาร์คฮยองของจินยองอาหอมจะตาย"

ผมจุ๊บแก้มที่ตอบลงทั้งสองข้างของเขาสลับไปมา

"ฉันคิดถึงฮยองสุดๆ เลยนะ อยากกอด อยากคลอเคลียตลอดทั้งวัน แล้วฮยองล่ะ ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ"

ผมออดอ้อนด้วยสายตาเว้าวอนสุดๆ

"คิดถึงสิ" ตอบพลางหลบสายตาด้วยความเขิน

โอ๊ยยย ไม่ไหวแล้ว น่ารักที่สุด

"งั้นจินยองของชาร์จพลังหน่อยนะครับ ที่รัก... คนดี..."

"แต่ว่า..."

เขาเบนสายตาไปยังเกมอย่างเสียดาย

อะไรเนี่ย ไม่อยากเชื่อเลย ผมแพ้สิ่งไม่มีชีวิตพรรค์นั้นหรือไงนะ

ผมจับหน้าเขาให้หันกลับมาอีกครั้ง

"เกมมันดีกว่าฉันตรงไหนงั้นเหรอ"

"นายไม่เข้าใจหรอก เวลาที่มันยังไม่ชนะ มันค้างคาใจ ถึงขั้นนอนไม่หลับ"

ให้มันได้อย่างนี้สิ

ผมสูดหายใจเข้า สะกดอารมณ์

"ฮยอง... เพราะได้ฉันแล้วก็เลยเห็นฉันเป็นของตายสินะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ จินยองอา..."

ผมยอมผละกายออกจากตัวเขา แล้วนอนหันหลังให้อย่างงอนๆ

"นายกับเกมเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ"

"มันไม่เกี่ยวกับเหมือนหรือไม่เหมือนหรอก แต่เวลาที่เดินไปเรื่อยๆ มันมีแค่ครั้งเดียว ถ้ามันผ่านไปแล้วก็จะไม่กลับมาใหม่ แต่ฮยองกลับเลือกที่จะอยู่กับเกมมากกว่าฉัน ทั้งที่ช่วงนี้เราแทบจะไม่ได้เจอกัน"

"ฉันก็มานอนห้องนายทุกวันนี่ไง"

"มานอนเล่นเกมเนี่ยนะ? งั้นไปนอนห้องตัวเองก็ได้"

"นายไล่ฉันเองนะ"

เขาทำท่าจะลุกออกไป

ไม่... มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

ผมรีบคว้าเอวหมอนั่นไว้

ไม่ได้ ถ้าเขาออกไปจากที่นี่ในคืนนี้ ทุกอย่างมันจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

ยิ่งตอกย้ำว่าผมห่วยแตกแค่ไหนที่ทำให้คนรักเลือกของไม่มีชีวิตมากกว่า

"ฉันยอมแล้ว ถ้าพี่อยากเล่นเกมนัก ก็เล่นที่นี่แหละ อย่าออกไปเลยนะ"

"จินยอง..."

ผมส่งยิ้มละไมให้เขา ลุกขึ้นไปหยิบเกมที่ตกอยู่ข้างที่นอนมายัดใส่มือเขา

"ก็เราไม่ค่อยมีเวลาให้กันอยู่แล้วนี่นา"

"ฉันขอแค่ตาเดียวนะจินยอง ถ้าไม่ผ่านมันจะหงุดหงิด ค้างคาสุดๆ เลย"

"จะกี่ตาก็ตามใจพี่เถอะ แต่มีข้อแม้..."

"หืม?"

หมอนั่นกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอราวกับเริ่มระแวงบางอย่างขึ้นมา

ผมรวบตัวอีกฝ่าย แล้วล้มลงนอนบนเตียงด้วยกันอีกครั้ง

"ฉันก็ค้างคาใจจนนอนไม่หลับเหมือนกัน" ผมกระซิบเสียงกระเส่า "ว่าฉันจะทำให้ฮยองเอาแต่ครางชื่อของฉันจนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นได้ไหม"

ไม่รอให้เขาได้ประท้วงใดๆ ผมก็จู่โจมร่างกายนั้นด้วยสัมผัสที่จาบจ้วงและหยาบโลน

"จิน... ยอง..."

เอาสิ มาร์คฮยอง

อยากเล่นเกมนักก็เล่นเลย ฉันจะไม่ห้ามนายอีกแล้ว

แต่ฉันก็จะไม่เกรงใจนายเช่นกัน

ร่างกายของฮยองน่ะ จะต้านทานสัมผัสของคนที่รู้จักฮยองดีทุกซอกทุกมุมได้รึเปล่า

ผมปลดเปลื้องอาภรณ์ของอีกฝ่าย ปรนเปรอผิวกายโดยไม่สนว่าเขาจะพร้อมหรือไม่

เพราะมัวแต่รักษาน้ำใจ จึงได้แต่อดทนนอนกอดคนรักที่เอาแต่เล่นเกม

ทั้งที่อุตส่าห์ใช้เสน่ห์เล่ห์กลสารพัดให้เขายกเลิกแผนกลับอเมริกา แล้วอยู่กับผมช่วงที่พักงานวงได้สำเร็จแท้ๆ

"จินยอง... ตรงนั้นมัน... ฮื่อออ"

แต่จากสภาพอ่อนระทวยใต้ร่างผม

ดูเหมือนผมจะกำชัยชนะอยู่แฮะ

ไม่นาน เสียงบางอย่างตกลงกระทบพื้น

หมอนั่นยอมปล่อยมือออกจากเครื่องเล่น แล้วโอบรอบตัวผมแทน

"ตรงนี้รู้สึกดีมากๆ เลยใช่มั้ยครับ" ผมกระซิบใส่ใบหู

"อื้อ... จินยองอา... ฉันต้องการ... นาย... อื้ออออ"

น่ารักเหลือเกิน... ไม่ไหวแล้ว

ฉันก็ต้องการฮยองแทบขาดใจเหมือนกัน

กี่คืนแล้วที่ปล่อยให้ปันใจให้กับเกม

เพราะเหนื่อย เลยไม่อยากต่อล้อต่อเถียง

แต่คืนนี้ ถึงจะต้องเปลืองกำลังนิดหน่อย แต่ผมจะเอาช่วงเวลาเหล่านั้นคืนแบบทบต้นทบดอกเลย

มาร์คฮยองติดเกมหนักขนาดไหน

บอกได้เลยว่าผมน่ะ ติดมาร์คฮยองหนักกว่าหลายเท่า

นับวันก็ยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น

ต่อให้เขาเห็นเกมสำคัญกว่าผมก็ตาม

 

 

เสียงตั้งปลุกจากมือถือดังขึ้นจากโต๊ะที่หัวเตียง

ผมลืมตาตื่นแล้วก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของคนรัก

ร่างกายเปลือยเปล่าของพวกเรากอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผ้าห่ม

ให้ตายเถอะ ขี้เกียจชะมัด ยังไม่อยากลุกเลย

อยากนอนฝังร่างอยู่ในอกอุ่นๆ ของเขาแบบนี้ไปอีกนานๆ

แต่ดูเหมือนตารางงานจะไม่เป็นใจ

"อือออ... หนวกหู"

เขานิ่วหน้า พลางพลิกตัวหันหลังให้

ผมจึงเอื้อมไปหยิบมือถือมาปิดเสียง

แต่แล้วก็สะดุดตากับอะไรบางอย่าง

บนหมอนที่ผมหนุนอยู่นั้น

มีเครื่องเล่นเกมนอนแอ้งแม้งราวกับส่งยิ้มเย้ยหยันมา

ถ้าจำไม่ผิด ตอนที่พวกเรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม... มันตกจากเตียงไปแล้วนี่นา

ผมชำเลืองมองคนที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างระอา

เอากลับมาเล่นอีกจนได้ ทั้งที่กอดผมอยู่ทั้งคนแท้ๆ

ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ก่อนส่งข้อความไปหาแบมแบมและยูคยอม

"วันนี้พวกนายว่างมั้ย"

"มีเรื่องจะขอร้อง"

"ใครก็ได้"

"ลากมาร์คฮยองไปกินข้าวที"

"ไหว้ล่ะ"

ไม่ถึงนาที หนึ่งในเด็กแสบก็ส่งข้อความกลับมา

"มาร์คฮยองไม่สบายเหรอ"

"เปล่า"

ผมพิมพ์กลับไป

"เมียผอมไป กอดไม่เต็มไม้เต็มมือ"

"โว๊ะ!"

ยูคยอมตอบกลับเป็นคำอุทาน

ขณะที่แบมแบมส่งสติกเกอร์รูปหน้าเขินและหน้าทะเล้น

"กอดทีกระดูกทิ่ม ปวดเมื่อยไปหมด"

"เหรออออออออ"

"เหรอออออออออออออออ"

เด็กแสบทั้งสองตอบกลับมาอย่างหมั่นไส้

"แถมเหนื่อยง่าย ไม่กี่ทีก็ KO แล้ว"

ยูคยอมส่งสติกเกอร์หน้ากลอกตามองบน

"ไม่ใช่ตาล้าจากการเล่นเกมหรอกเหรอ"

แบมแบมแย้ง

"ไม่งั้นจินยองฮยองก็คงน่าเบื่อ ไม่เร้าใจ"

มังเนตัวใหญ่ช่วยสำทับ

"จุ๊ๆๆ เมื่อคืนพวกนายก็น่าจะรับรู้ความร้อนแรงได้จากเสียงครางนะ"

ทั้งคู่พร้อมใจส่งสติกเกอร์หน้าเบะปากมาให้รูปเดียวกันเป๊ะ

"ฝากด้วยแล้วกัน ผอมแห้งจนฉันกลัวเอวหมอนั่นจะหักเวลาที่เผลอรุนแรง"

"มาร์คฮยองก็ชอบแรงๆ ซะด้วย"

"จะอวดเมียอีกนานมั้ย"

ยูคยอมตัดบท

เห็นสีหน้าเซ็งๆ ของหมอนั่นลอยมา

"เออ ไปก็ได้"

ผมวางมือถือกลับไปบนโต๊ะ แล้วหันไปจูบมาร์คฮยองเบาๆ ตามคอและไหล่

ชื่นใจชะมัดเลย

ถึงจะแย่งมาร์คฮยองมาจากเกมไม่ได้ แต่อย่างน้อยจินยองอาคนนี้ก็เด็ดพอจะทำให้มาร์คฮยองหยุดเล่นเกมได้ชั่วคราวล่ะน่า

"ถ้าคืนนี้ถือเกมเข้ามาในห้องจินยองอาอีก ก็อย่าหาว่าไม่เตือนนะครับ" ผมกระซิบข้างหูคนที่สลบไสลก่อนลุกขึ้นจากเตียง

 

 

จบ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #40 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:07
    โอ๊ยยยยยย พี่จินยอง.....ง

    พยายามเข้าน๊าาาาา เอาให้ลุกขึ้นมาเล่นเกมส์ต่อไม่ได้กับไปเลย
    #40
    0
  2. #31 Bee-Phinixo (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:45
    โอ้~~ เจ๋งมากพี่จินน แต่มัคคึก็ผอมจริงๆงะ
    #31
    0
  3. #30 bmkjj (@mkjj123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 08:03
    น่ารักค่ะ เหมือนจะปราบพยศคนติดเกมได้ เอ๊ะ หรือไม่ได้นะ... แชทที่คุยกะน้องๆนี่ไม่มีความเขินอายใดๆเลย คนพี่จะรู้มั๊ยเนี่ย>///<
    คิดถึงฟิคจินมัค มัคจินสุดๆไปเลย ช่วงนี้แห้งแล้งมาก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านนะค้า
    #30
    0
  4. #29 นานา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 06:08
    อั้ยยยยยย น่ารักอ่ะ &#128516;&#128516;&#128516;&#128516;&#128516;
    #29
    0