คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ที่แห่งนี้เป็นคลังนิยายสั้น ที่มีการดัดแปลงมาจากผลงานของนักเรียน ได้ขออนุญาตินำมาเปลี่ยนแปลง ดัดแปลงเนื้อหาจากเจ้าของแล้ว และจะไม่ทำการติดเหรียญใดๆทั้งสิ่น ทั้งนี้เพื่อเก็บเป็นความทรงจำและส่งเสริมจินตนาของเราเท่านั้น และเป็นนิยายแนวเทาๆ หม่นหมอง อย่าคาดหวังมาก ลองอ่านดู

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 63 / 12:53


ตามติด

บนโลกนี้ มีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า มิ้ว

มิ้วมักจะอยู่คนเดียว เธอมีนิสัยที่ไม่เหมือนคนทั่วไป ไม่มีใครอยากคุยด้วย ไม่เป็นที่สนใจของทุกคน เหมือนคน...ที่ไร้ตัวตน

และเธอ...ก็ได้ย้ายโรงเรียนใหม่

ณ...โรงเรียนแห่งหนึ่ง

ตอนนี้เป็นเช้าวันจันทร์ เป็นวันที่ดูปกติเหมือนวันอื่นๆ แต่สำหรับห้องเรียนแห่งนี้ ดูจะไม่ใช่วันปกติธรรมดาทั่วไป เพราะพวกเขา มีเพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีก 1 คน

ใช่

เพื่อนใหม่คนนั้น

ก็คือ มิ้ว

มิ้วเข้ามาที่โรงเรียนแห่งนี้ เธอหวังว่าเธอจะมีเพื่อนเหมือนคนอื่นๆบ้าง เธอพยายามชวนเพื่อนที่นั่งใกล้ๆคุย แต่ก็ไม่มีใครสนใจเธอ เหมือนเธอเป็นส่วนเกิน

เธอเศร้า

แต่เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นบางอย่าง มันเหมือนเธอได้รับโอกาสที่ทำให้เธอได้ใกล้ชิดกับเพื่อนๆ เธอคิดว่า เป็นเรื่องดีที่เธอจะชวนเพื่อนๆคุยในหัวข้อที่กำลังเกิดขึ้น และเธอไม่ยอมสูญเสียโอกาสนี้ไป เธอเรียกให้ทุกคนดูสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

“ทุกคน ทุกคน ทุกคนดูอะไรนี่สิ ดูนี่”มิ้วพูด แล้วชี้ไปทางที่เกิดเหตุ

ทุกคนหยุดทำทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้วเดินไปริมหน้าต่าง มองไปทางที่มิ้วชี้

มิ้วยิ้ม และรอคอยที่ทุกคนจะชวนเธอคุย แต่แล้ว...สิ่งที่เธอคาดหวังก็ไม่เกิดขึ้น

ทุกคนมองมาที่มิ้ว แล้วส่ายหน้า

มิ้วไม่เข้าใจว่าเกิดขึ้น ทำไมทุกคนถึงมีปฏิกิริยาแบบนั้น

 

มิ้วไม่ล้มเลิกความพยายามของเธอ เธอพยายามเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่เธอคิดว่าพวกเขาจะยอมเป็นเพื่อนเธอ เพราะพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่ชวนเธอคุย นักเรียนกลุ่มนี้ มีทั้งหมด 3 คน เป็นผู้หญิง 2 คน และผู้ชาย 1 คน

เมื่อใกล้เวลาพักมาถึง พวกเขาจะไปพักที่ประจำ และมิ้วก็อยู่ที่นั่นด้วย

“แก แก ฉันถามหน่อยดิ ทำไมแกย้ายโรงเรียนวะ โรงเรียนเก่าไม่ดีหรอ”เฟย์ ถามมิ้ว

“อืมมมม ก็ดีนะ แต่ที่ย้ายเพราะโดนแกล้งอ่ะ”

“อ๋อออออ”ทุกคนตอบพร้อมกัน

ทันใดนั้น มิ้วก็มองขึ้นไปบนเพดานที่ว่างป่าว และหัวเราะออกมา

เธอชี้ให้ทุกคนดูสิ่งที่เธอเห็น

ทุกคนมองสิ่งที่เธอชี้ และพบกับความว่างป่าว

“พวกแกดูดิ ตลกเนอะ ฮ่าๆๆๆๆ”มิ้ว

“ดูอะไร ไม่เห็นมีอะไรเลย พวกเราไปเหอะ อย่าอยู่ตรงนี้เลย”ม่านเรียกทุกคนให้กลับห้อง

มิ้วยังคงหัวเราะอยู่

พอเพื่อนๆเดินหนี้เธอออกไป เธอจึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนดูหวาดกลัว

หลังจากนั้น มิ้วก็รู้สึกว่า มีบางอย่างเปลี่ยนไป

เธอรู้สึกเหมือนถูกกลั่นแกล้ง จากกลุ่มเพื่อนที่เธออยู่ แต่...เธอไม่แน่ใจ

พักเที่ยง

“มาแล้วหรอมิ้ว มาๆ กินข้าวๆ กินน้ำเยอะๆ”เฟย์ชวนมิ้ว

เหมือนจะหวังดี

ถ้าไม่ติดที่ว่า...ในน้ำมันมีกลิ่นแปลกๆ

และเฟย์กับเก้า หันไปมองหน้ากันแล้วกลั้นหัวเราะ

มิ้วสงสัย แต่ไม่ได้ใส่ใจ

จนเวลาผ่านไป

.

.

มิ้วคิดว่าบางอย่างกำลังเปลี่ยน

มันกำลังแย่ลง

.

.

เช้าวันหนึ่ง

มิ้วเดินเข้ามาในโรงเรียน เมื่อมิ้วเจอม่านที่กำลังเดินส่วนทางกับมิ้ว มิ้วเรียกม่านด้วยความดีใจ

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ม่าน

เธอทำตัวเย็นชา เธอเดินชนมิ้วจนล้ม

และเฟย์ ที่เดินตามม่านมา ก็เข้ามาตีหัวมิ้ว เหมือนหยอกล้อ แต่ไม่ใช่การตีเบาๆ แบบที่เพื่อนทำกัน แล้วเฟย์ก็หัวเราะ แล้วเดินไปกอดคอม่าน แล้วเดินผ่านไป โดยไม่สนใจมิ้วอีกเลย

มิ้วยังคงสับสน และมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

จนเวลาผ่านไป

เก้าเป็นคนเอารองเท้าของมิ้วไปซ่อน

มิ้วคิดแบบนั้น เพราะเก้าดูมีพิรุธ และเฟย์กับม่านก็กระซิบบางอย่าง และหัวเราะ

มิ้วเข้าไปถามหารองเท้า พวกเขาพยายามทำตัวให้ปกติแล้วบอกว่าไม่รู้ แต่พวกเขาโกหกไม่เก่งเอาซะเลย

มิ้วพยายามเดินหารองเท้าในเวลาหลังเลิกเรียน เธอหาอยู่นานมาก จนทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว ไม่มีใครอยู่ในโรงเรียนนี้ นอกจากภารโรง และยาม

มิ้วถอดใจ

เธอเดินกลับบ้านด้วยเท้าป่าว

หลังจากนั้น ยังเกิดเหตุการณ์คล้ายๆกัน กับกระเป๋า และสิ่งของของเธอ

.

.

.

ในเวลานั้น มิ้วรู้แล้ว ว่าเป็นฝีมือของพวกเก้าแน่ๆ เธอระวังตัวมากขึ้น

แต่... ก็ยังไม่พอ

ในบ่ายวันหนึ่ง นักเรียนทุกคนทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยที่ครูไม่อยู่ห้อง

เฟย์และม่าน เดินมาหามิ้วที่กำลังทำงานอย่างตั้งใจอยู่

เฟย์แย่งงานของมิ้วมา แล้วฉีกงานต่อหน้ามิ้ว

“พวกแกทำแบบนี้ทำไม พวกแกทำทำไม”มิ้วถาม

เธอไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรให้พวกเขา ทำไมพวกเขาถึงทำกับเธอแบบนี้

“ก็แค่หมั่นไส้อ่ะ จะทำไม”ม่านพูด และพลักเฟย์

หลักจากนั้น พวกเธอก็มันจะเอางานของมิ้วไปฉีก บางที่ก็เผางานของเธอ แน่นอนว่าทั้งหมดพวกเธอทำต่อหน้าของมิ้ว โดยที่มิ้วไม่สามารถทำอะไรไม่ได้

หลังจากนั้น มิ้วก็อยู่ตัวคนเดียว

เธอมีอาการทางประสาท

เธอต้องกินยาระงับอาการ

แน่นอน เธอระวังตัว ไม่ให้ใครรู้ เพราะถ้าเธอไม่ได้กินยา เธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้

.

.

และแล้ว สิ่งที่มิ้วไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้

เฟย์และม่าน เห็นยาของมิ้ว ม่านเคยเห็นยาแบบนี้ และเธอรู้ว่ามิ้วเป็นอะไร แต่เธอก็ยังเอายาไปซ่อน และเมื่อถึงเวลาที่มิ้วต้องกินยา มิ้วหายาไม่เจอ ในห้องตอนนั้น เหลือแค่ เฟย์ ม่าน และมิ้ว มิ้วรู้ว่าต้องเป็นฝีมือของพวกเธอแน่ๆ เธอเดินเข้าหาม่าน เธอจับแขนของม่านไว้อย่างแน่นจนม่านเจ็บ และเธอถามหายา

“ยาอยู่ไหน ยากูอยู่ไหน”มิ้ว

“ยาเหี้ยอะไร พวกกูไม่รู้”ม่าน

“พวกมึง เป็นพวกมึงเอาไปแน่ๆ เอายากูมา!”มิ้ว

“ยาอะไรของมึงวะ มึงเป็นบ้าป๊ะเนี่ย”เฟย์

ม่านสะบัดมือของมิ้วจนหลุด เธอวิ่งออกไปนอกห้อง และปิดประตูขังมิ้วเอาไว้

เมื่อมิ้วไม่ได้กินยา ทำให้เธอคุ้มคลั่ง

เธอหัวเราะ และร้องไห้ในเวลาเดียวกัน

“ออกไป ออกไป ฮืออออ ฮ่าๆๆๆๆ”

.

.

.

มิ้วเธอไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว

มิ้วขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่กินข้าว และร้องไห้

ในหัวของเธอมีแต่ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอ การถูกกลั่นแกล้ง การถูกมองเป็นตัวประหลาด การถูกด่า การถูกล้อ

มิ้วตัดสินใจ เทยาลงบนฝ่ามือ และกินมันเข้าไปโดยไม่สนใจจำนวนของยาก เธอไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

3 วันต่อมา

“เฮ่ย พวกมึง กูไม่เห็นมิ้วมันมาหลายวันแล้วว่ะ แม่งไปไหนของมันวะ”ม่าน

“ไม่รู้ว่ะ หรือว่าย้ายโรงเรียนไปแล้ววะ ”เก้า

“อย่างงี้ก็ไม่มีใครให้แกล้งแล้วดิ ไม่สนุกเลย”เฟย์

“อะไรของพวกมึงวะ ห่วงแต่สนุกอย่างเดียวอ่ะมึง”ม่าน

“แต่จะว่าไปก็น่าสงสารเหมือนกันนะเว่ย”เก้า

“อะไรของมึง อีม่าน มึงอ่ะแกล้งแรงสุดเลย”เฟย์

“แล้วทำไมวันนี้ยังไม่มีใครมาโรงเรียนเลยวะ”เก้า

กริ้ง กริ้ง(เสียงโทรศัพท์เก้าดัง)

“เออ ว่าไง... ฮะ!!.....อ้าวหรอวะ ถึงว่าไม่มีใครมาโรงเรียน ... เออ เออ เดี๋ยวพวกกูไป....เออ เออ แค่นี้นะ”เก้า

“มีอะไรวะ”ม่าน

“แล้วสรุปทุกคนไปไหนกันหมด”เฟย์

“พวกมึง มิ้วตายแล้วว่ะ ที่ทุกคนไม่มาโรงเรียนเพราะทุกคนไปเผาศพมิ้วกัน”เก้า

“ฮะ มึงอำกูเล่นป๊ะเนี่ย”ม่าน

“แล้วแม่งเป็นไรตายวะ”เฟย์

“มันกินยาฆ่าตัวตายว่ะ”เก้า

เกิดความเงียบขึ้น

 

“กูไม่น่าแกล้งมันเลยว่ะ”ม่าน

“พึ่งคิดได้หรอ”มีเสียงพูดใกล้ๆหูม่าน ม่านจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของมิ้ว

ม่านตกใจมาก แต่ยังไม่ทันจะหายตกใจ เธอรู้สึกขนลุก เหมือนมีใครจ้องมองอยู่ ทุกคนเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน พวกเขา พร้อมใจกันมองไปที่มุมห้อง ที่ที่รู้สึกถึงสายตาอาฆาตแค้น

ทุกคนตกใจกับสิ่งที่เห็น เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ.... มิ้ว!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ be_LLing@Hea_rt

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น