คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Yoongi x You Feat. Jimin] - The End Of Lie

โดย M I N I - j

นี่คือบทสรุปของเรื่องราวแห่งการหลอกลวงของพวกเขาทั้งสามคน เรื่องราวจะจบลงอย่างไร มาติดตามกันค่ะ

ยอดวิวรวม

2,385

ยอดวิวเดือนนี้

23

ยอดวิวรวม


2,385

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


40
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.พ. 61 / 22:49 น.
นิยาย [Yoongi x You Feat. Jimin] - The End Of Lie [Yoongi x You Feat. Jimin] - The End Of Lie | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
กลับมาตามที่บอกกับรีดไว้ล้าววว

เรื่องบทสรุปของเรื่องราวการหลอกลวง

เรื่องนี้จะต่อจากเรื่อง Lie นะคะ

หวังว่ารีดทั้งหลายจะถูกใจกันเด้อออ









มารู้จักตัวละครกันอีกครั้งนะคะ~







ให้พูดความจริงกับคนที่ชอบโกหกน่ะหรอ?







ต่อไป ไม่ต้องมายุ่งกับคนในครอบครัวกูอีก!!







แจอึน.. ใช่ลูกฉันหรือเปล่า?







หนูรักแม่กับป๊ายุนกินะคะ







อารินไม่ชอบผู้หญิงที่มายุ่งกับพ่อนี่นา



(c)              Chess theme
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.พ. 61 / 22:49



The End Of Lie 



 ยุนกิ พาร์ท 




"แม่ขา~ หนูจะไปโรงเรียนแล้วน้า~" เสียงหลานสาวตัวน้อยของผมร้องบอกแม่ของเธอ


"หนูจะไปได้ยังไง แม่ยังไม่เสร็จเลย รอแม่ก่อนนะคะ" นั่นก็เสียงยัยแฝดปลอมๆ ของผมตอบลูกสาว


"ป๊ายุนกิจะไปส่งค่ะ" เดี๋ยวเธอจะต้องเดินออกมาจากในครัวแน่ ถ้าได้ยินลูกสาวเรียกผมแบบนี้


"แจอึน ทำไมเรียกป๊ายุนกิอีกแล้วลูก แม่บอกแล้วนี่นา ให้เรียกน้ายุนกิ ดื้อจริงๆ นะเราเนี่ย~" เธอเดินออกมาจากครัว แล้วนั่งลงตรงหน้าลูกสาว ก่อนดึงแก้มเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว


"ก็หนูเห็นเพื่อนๆ เรียกพ่อเขาแบบนี้นี่นา หนูก็อยากเรียกบ้าง ไม่ได้หรอคะ" ยัยตัวเล็กบอกเหตุผลหน้างอ คนเป็นแม่นี่ถึงกับเม้มปากแน่นอย่างไม่รู้จะตอบลูกสาวตัวเองว่ายังไงดี


"ให้หลานเรียกไปเถอะนา ดีกว่าโดนเพื่อนๆ ล้อนะ เธอก็น่าจะรู้ว่ามันแย่แค่ไหน" เธอเงยหน้ามามองผม พร้อมขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด


"แต่เรากลัวสาวๆ จะมาได้ยินแล้วเข้าใจยุนผิดหมดน่ะสิ แบบนั้นเมื่อไหร่จะได้มีแฟนกับเขาสักทีล่ะ"


"ไม่มีก็ช่าง อยู่กับเธอกับลูกก็พอแล้ว" ผมยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้


"โอเคค่า~ ตามใจเลย แต่ถ้าขึ้นคานขึ้นมา โทษเราไม่ได้นะ"


"จ้า~ ไม่ว่าหรอกนา นี่ฉันไปได้ยัง เดี๋ยวแจอึนจะถึงโรงเรียนสาย"


"เออใช่ๆ เดี๋ยวรอข้าวกล่องลูกแป๊ปนึง" เธอพูดอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนวิ่งกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง และกลับออกมาพร้อมกล่องข้าวสีชมพูหวานแว๋ว ผมรับมันมาจากเธอ


"แจอึน เดี๋ยวตอนเย็นแม่ไปรับที่โรงเรียนนะลูก ตั้งใจเรียนด้วยนะคะ เชื่อฟังน้ายุนกิ เชื่อฟังคุณครูด้วยนะ"


"แม่คะ แม่ต้องเรียกป๊ายุนกิสิ ไม่เรียกน้ายุนกิ เดี๋ยวหนูจะงง" ยัยตัวเล็กพูดต่อรอง


"หึ้มม เรานี่นะ อย่าดื้อกับป๊ายุนกิโอเคมั้ยคะ ลูกสาว~ จุ๊บ" เธอก้มลงหอมแก้มลูกสาวตัวเองฟอดใหญ่


"โอเคค่ะ หนูไปโรงเรียนแล้วนะ จุ๊บ" เด็กน้อยหอมแก้มแม่ตัวเองคืน


"ไปกันเถอะค่ะ แจอึน" ผมบอก เธอจึงเดินมาจับมือผมไว้แน่น เราสองคนโบกมือลาผู้หญิงที่มายืนส่งที่หน้าบ้าน แล้วเดินไปโรงเรียนพร้อมกัน


"ไอ่จีมิน?" ผมสบถชื่อมัน หลังจากสายตาพลันไปเจอมันยืนอยู่หน้าโรงเรียนของแจอึน มันมาได้ไงวะ หรือมันรู้เรื่องแจอึน?


"ป๊ายุนกิ เรียกใครหรอคะ" แจอึนเงยหน้ามองผมอย่างสงสัย


"เปล่าค่ะ" ผมก้มลงบอกเธอ ก่อนเงยมองคนตรงหน้าโรงเรียนอีกครั้งให้แน่ใจ ว่าใช่มันจริงหรือเปล่า และก็เป็นมันจริงๆ นั่นแหละ เมื่อผมเดินถึงหน้าโรงเรียนก็ถึงบางอ้อทันทีว่า มันมาทำอะไร


"อารินอยากกลับบ้าน ฮือ~"


"อาริน อย่าร้องไห้สิลูก"


"พ่อพาอารินกลับบ้านสิ อารินไม่อยากเรียน ฮึก"


"แจอึนคะ เข้าโรงเรียนกันดีกว่าค่ะ" ผมบอกกับแจอึน หลังจากยืนมองเหตุการณ์อยู่ครู่นึง ผมจูงมือแจอึนให้เดินเข้าโรงเรียน โดยผ่านสองคนพ่อลูกนั่นไป ผมคิดว่าหมอนั่นมันมองตามผมมาแน่นอน


"แจอึนคะ ตั้งใจเรียน เชื่อฟังคุณครู เดี๋ยวตอนเย็นแม่จะมารับ หนูห้ามไปกับคนอื่นเด็ดขาดเลยนะคะ"


"ค่ะ" เธอตอบด้วยรับเสียงดังฟังชัด ผมยีหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนเดินออกจากโรงเรียน แน่นอนว่าผมได้เจอไอ่จีมินอีก และผมไม่ลืมส่งสายตาอาฆาตไปให้ ไม่เจอหน้ากันมาตั้งสี่ห้าปี นึกว่าจะหายๆ ไปเลย ยังอุตส่าห์มาเจอกันอีกจนได้











 จีมิน พาร์ท 




"แจอึน คุณแม่มารับแล้วค่ะ" ที่ผมได้ยินเมื่อเช้า แจอึนคือลูกของมินยุนกิไม่ใช่หรอ แล้วทำไมคนเป็นแม่คือมินยูล่ะ?!


"มินยู" ผมเรียกเธอเบาๆ


"พ.. พัคจีมิน!!" แต่คนถูกเรียกกลับหันมามองผม แล้วตกใจตัวโยน


"ค.. คุณไม่ได้ตามฉันมาใช่มั้ย??" เธอถามผม พร้อมกับจับมือลูกสาวให้ไปยืนหลบข้างหลังตัวเอง


"เปล่า ผมไม่ได้ตามคุณมา แต่ผมดีใจที่ได้เจอคุณนะ"


"ค.. ค่ะ ฉันขอตัวนะคะ" เธอพูด ก่อนจูงมือเด็กผู้หญิงคนนั้นผ่านหน้าผมไป


"ดะ.. เดี๋ยวก่อน" ผมพูดพลางยื่นมือไปจับแขนเธอไว้


"พ่อ! ไปจับยัยป้านี่ทำไม อารินจะฟ้องแม่!" สิ้นเสียงลูกสาวผม ยูก็กันไปมอง พร้อมสะบัดแขนผมออก


"ลูกสาวน่ารักนะคะ" เธอพูดแค่นั้น ก่อนจูงมือลูกสาวออกไป เฮ้อ~ เลยไม่รู้เลยว่าลูกใครกันแน่


"พ่อเลิกมองยัยป้านั้นได้แล้วนะ ไม่งั้นอารินจะฟ้องแม่จริงๆ ด้วย"


"ทำไมไปเรียกเขาแบบนั้นล่ะ เขาโตกว่าหนูนะ"


"ก็อารินไม่ชอบผู้หญิงที่มายุ่งกับพ่อนี่นา"


"นั่นเพื่อนพ่อเองลูก ไม่ต้องไปบอกแม่หรอก เรากลับบ้านกันดีกว่า" ผมจูงมือลูกสาวตัวเองไปขึ้นรถกลับบ้าน อารินเป็นลูกของผมกับโซจอง แน่นอนว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจากความรักของเรา มันเป็นเพราะผมเมาล้วนๆ ผมเมาแล้วเห็นเธอเป็นยู ถึงอารินจะเกิดด้วยความไม่ตั้งใจแบบนั้น แต่ผมก็รักอาริน เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของผม..











 ยุนกิ พาร์ท 




"อ้าวยุน ทำไมวันนี้กลับไว" ยู พูดพร้อมเงยหน้าดูนาฬิกาที่เพิ่งจะสามทุ่มกว่าๆ เอง


"วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ เลยขอพี่จียงกลับมาก่อน"


"หื้ม ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?" เธอถามพร้อมเดินมาใกล้ผม ก่อนเอามือทาบหน้าผากเพื่อวัดไข้


"ตัวก็ไม่ร้อนนี่"


"รู้สึกไม่ดี ไม่ใช่อาการไม่ดี"


"แล้วรู้สึกไม่ดีเรื่อง?" เรื่องไอ่เวรจีมินไง อยู่ดีๆ มันก็โผล่หัวมาให้เจอ นี่ที่สิ่งที่ผมตะโกนบอกในใจ เพราะผมไม่อยากให้เธอรู้เรื่องนี้


"เปล่านี่ แล้วเจ้าแสบไปไหนแล้วล่ะ วันนี้ไม่ต้องซ้อมเปียโนหรอ" ผมพูดเปลี่ยนเรื่อง ปกติยูจะสอนเปียโนให้แจอึนเอง เธอบอกว่าอย่างน้อยลูกจะได้มีความสามารถพิเศษติดตัวบ้าง


"ขึ้นนอนไปแล้ว เราสอนเสร็จตั้งแต่เย็นแล้ว"


"งั้นฉันไปนอนบ้างดีกว่า เธอก็อย่านอนดึกนักล่ะ อ๋อ! เดี๋ยวเรื่องไปรับไปส่งแจอึนฉันจัดการเองนะ พี่จียงให้เปลี่ยนเวลางานอ่ะ เธอจะได้มีเวลาทำอย่างอื่น ไปละ" พูดจบผมก็เดินหนีออกมาทันที ก่อนที่เธอจะแย้งอะไรขึ้นมา ส่วนเรื่องเปลี่ยนเวลางานผมก็เป็นคนไปขอพี่จียงเองแหละ ไม่อยากให้ยูไปรับไปส่งลูกเอง เพราะเธออาจจะต้องเจอไอ่จีมินเข้าสักวัน








"ป๊ายุนกิคะ เมื่อวานมีคนมาคุยกับแม่ด้วย พอคุยเสร็จแม่ก็น้ำตาไหลใหญ่เลย แต่แม่บอกว่าแค่แสบตาเฉยๆ" เจ้าแสบพูดเจื้อยแจ้วให้ผมฟัง ระหว่างเดินทางไปโรงเรียน


"หนูจำได้มั้ยคะ ว่าคุยกับใคร"


"เขาชื่อ.. หนูขอคิดก่อนนะคะ"


"โอเค คิดออกก็บอกป๊าด้วยนะคะ"


"คนนั้นค่ะ ป๊ายุนกิ!" เธอพูดเสียงดัง พร้อมกับชี้ไปที่คนที่ผมไม่อยากให้มันเป็นเหตุผลของการร้องไห้ของยูมากที่สุด


"พัคจีมิน!"


"ใช่ค่ะๆ คุณอาคนนั้นแหละ"


"แจอึน ตั้งใจเรียนนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นป๊ามารับนะ" เธอพยักหน้ารับ ก่อนวิ่งเข้าห้องเรียนไป ส่วนผมไปยืนดักรอไอ่จีมิน มันกล้ามากที่มาทำให้ยูเสียน้ำตาอีก!


"ไอ่จีมิน!" คนถูกเรียกหยุดชะงัก


"มึงกล้าดีมากนะ ที่กลับมาให้กูเห็นหน้าอีก!"


"กูจะไปรู้มั้ย ว่าลูกมึงเรียนที่นี่!"


"แต่มึงก็กล้ามากนะ ที่มาทำยูร้องไห้ กลัวไม่ตายดีหรอ!!" ผมพูดพร้อมกับตรงไปกระชากคอเสื้อมัน


"กูก็แค่ทักเขา ไม่ได้ทำอะไร พี่สาวมึงอ่อนแอเอง!"


ผลัวะ!!


ผมซัดมันไปหนึ่งหมัด ข้อหาปากดี กล้าพูดได้ไงว่ายูอ่อนแอ!


"แต่กูก็สงสัยนะ ว่าเด็กคนนั้นลูกใคร เรียกมึงป๊า เรียกยูแม่?"


"มึงไม่ต้องมาเสือก!" ผมปล่อยคอเสื้อ พร้อมผลักมันออก


"กูขอเตือนอีกครั้ง ว่ามึงห้ามมายุ่งกับยูอีก!!" ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่มันจะมาถามเรื่องแจอึนอีก


"ยุน.." เสียงเรียกของยู ทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของผมสงบลง


"ยู มาทำอะไรที่นี่?"


"เราแค่อยากมาดูให้แน่ใจ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นเขาจริงๆ"


"เธอยังอาลัยอาวรมันอยู่อีกหรอ??" แล้วเธอก็กำลังจะทำให้ผมหัวร้อนอีกครั้ง


"เปล่านะ เราก็แค่อยากแน่ใจ ถ้าเป็นเขาจริงๆ เราคงจะให้ยุนมารับมาส่งแจอึนแทน เราไม่อยากเจอเขา"


"อือ ก็มันนั่นแหละ ฉันเจอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เรื่องแจอึนฉันจะจัดการเอง เธอน่ะ รีบไปทำงานได้แล้ว" เธอพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปอีกทาง ฟู่~ ค่อยโล่งอกหน่อยที่เธอยอมให้ผมมารับมาส่งแจอึนแทน เพราะเธอไม่อยากเจอไอ่จีมิน ก็อาจจะหมายความว่าเธอไม่ได้รักมันแล้ว? หรือเปล่า??











 ยู พาร์ท 




     ตอนนี้ก็เกือบเดือนนึงแล้ว ที่ฉันไม่ได้ไปเหยียบโรงเรียนแจอึน เพราะฉันกลัวจะเจอเขาอีก ยอมรับว่าลึกๆ ก็ยังรู้สึก แต่มันก็น้อยมากแล้ว และที่ไม่อยากเจอไม่ใช่เพราะเรื่องความรู้สึกอะไรหรอก แต่เพราะกลัวเขาจากเอาแจอึนไปจากฉัน ก็รู้ทั้งรู้แหละ ว่าเขาไม่มีสิทธิทำแบบนั้น แต่ก็กลัวอยู่ดี ลูกฉันทั้งคนเลยนะ


     กริ๊ง~ กริ๊ง~


"ว่าไง ยุน"


(เย็นนี้พี่จียงเรียกเข้าไปคุยที่ร้านอ่ะ ถ้าฉันให้เธอไปรับแจอึน เธอจะโอเคมั้ย) ยุนกิพูดเสียงเครียด


"วันเดียวเอง คงไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราไปรับลูกเอง"


(โอเค ถ้ายังไงจะรีบตามไป)


"ไม่ต้องหรอกยุน แค่ไปรับแป๊ปเดียว เธอทำงานเถอะ"


(แค่นี้แหละ) พูดจบเขาก็กดตัดสายตา เฮ้อ~ เพิ่งจะบ่นไปเมื่อกี้ว่าไม่อยากไปโรงเรียนแจอึนกลัวจะเจอเขา ต้องไปจนได้ หวังว่าจะไม่เจอนะ


"ยู.." นั่นไง! ฉันเชื่อละ ว่าพระเจ้าไม่เคยรักฉันเลย ฮือ~


"ส.. สวัสดีค่ะ" ฉันกล่าวทักทาย ก่อนรีบพาแจอึนออกจากโรงเรียนทันที


"เดี๋ยวก่อนสิ ฉันมีเรื่องจะถาม"


"ถ..ถามอะไรคะ"


"แจอึน.. ใช่ลูกฉันหรือเปล่า?" เขาถามพลางเม้มปากสนิท ฉันส่ายหัวรัวๆ ก่อนรีบพาลูกออกมาจากตรงนั้นพร้อมกับอาการมือสั่นๆ อย่างตกใจในคำถามของเขา


"ยู หยุดก่อน ผมอยากรู้ว่าเขาเป็นลูกใคร ลูกผม ลูกคุณ หรือลูกยุนกิ ถ้าเขาเป็นลูกผม ผมจะรับผิดชอบ บอกผมสิ" เขาดึงแขนฉันไว้ให้หันกลับไปเผชิญหน้า เกินไปแล้ว ฉันว่าเขาเซ้าซี้เกินไปแล้ว ถ้าคนอยากบอก คงบอกไปนานแล้ว แค่นี้ไม่เข้าใจหรอ?!


"คุณจะมาอยากรู้อะไรนักหนา แจอึนจะลูกใครก็ช่าง! ถ้าฉันอยากให้เขาเป็นลูกคุณ ฉันให้คุณรับผิดชอบตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว!"


"เธอเป็นลูกฉันจริงๆ สินะ" เขายกยิ้มมุมปากหน่อยๆ ซึ่งฉันแปลมันไม่ออกหรอกว่ามันแสดงถึงความดีใจหรือชัยชนะ


"ฉันบอกตอนไหนว่าลูกคุณ! นี่ลูกฉันกับยุนกิ!!"


"ยุนกิ? เขาเป็นน้องชายคุณไม่ใช่หรอ?"


"ไม่ใช่ แม่รับเขามาเลี้ยงให้คอยดูแลกัน ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณเข้าใจผิดว่าแจอึนเป็นลูกคุณ"


"ผมไม่เชื่อ คุณอย่าโกหกผมเลยนา พูดความจริงกันดีกว่า"


"หึ ให้พูดความจริงกับคนที่ชอบโกหกน่ะหรอ"


"ยู" เขาเรียกฉันเสียงนิ่ง เหมือนผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก แต่คือฉันอายุมากกว่าไง ลืมหรอ?


"ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ไปถามจากยุนกิดูละกัน" ฉันพูดไปแบบนั้นเพราะคิดว่ายังไงเขาก็คงไม่กล้าไปถามยุนกิแน่


"ไหน ใครมีอะไรจะถามฉัน" เราหันไปตามต้นเสียงก็เจอยุนกิยืนมองจีมินด้วยสายตาอาฆาต


"แม่คะ หนูเจ็บ" ฉันก้มมองลูกสาวฉันที่เผลอจับมือเธอแรงเกินไป เพราะความกดดัน ความเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้น


"แจอึน แม่ขอโทษนะลูก" ฉันบอกกับเธอ ก่อนอุ้มเธอขึ้นแนบอก


"หนูเอามือปิดหูไว้นะคะ มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่" เธอทำตามที่ฉันบอกอย่างว่าง่าย แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูมาได้ยินเรื่องแบบนี้


"โอ๊ย~ ตกลงยัยนั่นเป็นลูกใครกันแน่ ใช่ลูกพ่อหรือเปล่า" ลูกสาวของจีมินชี้มาที่แจอึน นี่เขาเลี้ยงลูกยังไงกัน น่าสงสารเด็กจริงๆ


"อาริน นี่มันเรื่องของผู้ใหญ่นะลูก ลูกจะรู้ไปทำไม"


"อารินจะได้ฟ้องแม่ถูก" เธอพูดอย่างลอยหน้าลอยตา


"ฮะฮะ ลูกสาวมึงนี่ถอดแม่มาเป๊ะเลยเนอะ" ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย


"ตกลงแจอึนใช่ลูกมึงหรือเปล่า" จีมินถามย้ำอีกครั้ง


"เออ แจอึนลูกกูเอง กูกับยูไม่ใช่พี่น้องกัน มึงจำใส่สมองมึงไว้ แล้วต่อไป ไม่ต้องมายุ่งกับคนในครอบครัวกูอีก!!" ยุนกิพูด พร้อมกับเดินเข้ามาโอบไหล่ฉันไว้เบาๆ แสดงความเป็นเจ้าของ


"เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้เราต่างก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล คุณก็ไปดูแลลูกสาวคุณให้ดีเถอะ ฉันสงสาร ถ้าเธอจะต้องโตมาเป็นผู้ใหญ่ด้วยนิสัยแบบนี้ แล้วก็นะ เราต่างคนต่างอยู่ เจอกันก็ไม่ต้องมาทัก ทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยยิ่งดี ช่วยทำแบบที่ฉันขอด้วย ไม่งั้นฉันคงต้องเกลียดคุณอีกที ไปกันเถอะยุน" ฉันชวนยุนกิเดินออกมาจากตรงนั้น หลังจากพูดจบ


"แม่ขา~ แม่ร้องไห้ทำไมคะ" ลูกสาวตัวน้อยถามขึ้น พลางช่วยเช็ดน้ำตาให้ฉันเบาๆ


"แม่ดีใจ ที่แจอึนเป็นเด็กน่ารัก แล้วก็อยู่เป็นลูกแม่แบบนี้ แม่รักหนูนะคะ"


"หนูเป็นลูกแม่ ก็ต้องอยู่กับแม่สิคะ อ้อ! แล้วก็อยู่กับป๊ายุนกิด้วย~หนูรักแม่กับป๊ายุนกินะคะ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ทำเอาฉันยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม จนยุนกิต้องรับแจอึนไปอุ้มไว้เอง ฉันร้องไห้เพราะโล่งใจ ที่ไม่ต้องเสียลูกสาวไปให้ใคร แล้วก็ดีใจที่ตัวเองกล้าเผชิญหน้ากับเขา แม้สิ่งที่บอกจะเป็นเรื่องโกหก แต่อย่างน้อยมันก็จบแบบที่ฉันต้องการ..











 ยุนกิ พาร์ท 




"ยู" ผมเรียกเธอที่กำลังนั่งทำแผนการสอนเปียโนอยู่ เธอเงยหน้ามามองผมเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า


"เอ่อ.. เรื่อง.."


"หื้ม?"


"เรื่องที่เธอบอกว่าเราไม่ใช่พี่น้องกัน เธอรู้มาจากไหน?" ผมรัวคำถามออกไป พร้อมรอด้วยใจที่จดจ่อในคำตอบที่จะได้รับ ตอนที่เธอบอกกับไอ่จีมินผมตกใจมากเลยนะ ผมเลยยิ่งสงสัยว่าเธอแค่แกล้งพูดไป หรือเธอรู้อะไรมาจริงๆ


"อ่า.. เรื่องนั้นหรอ" เธอเม้มปากสนิท ผมยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่


"เราได้ยินวันที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน แต่เราก็ไม่เคยเชื่อ จนแม่บอกเราก่อนที่แม่จะเสีย ว่ายุนไม่ใช่น้องชายฝาแฝดเรา เอ่อ.. ยุนรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?" เธอถามผมเสียงเครียด เธอรู้พร้อมกับผมเลยนี่นา


"ฉันรู้.. แม่ก็บอกฉันก่อนที่ท่านจะเสียเหมือนกัน แต่จริงๆ ฉันรู้ตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน ฉันเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง เพราะพ่อไม่เคยรักฉันเลย" ผมเม้มปากสนิท เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต


"จริงๆ แม่ให้เราคุยกับยุนเรื่องนี้ แต่เราตั้งใจไว้ว่าจะเก็บมันไว้ เพราะไม่อยากให้ยุนรู้สึกไม่ดี เราขอโทษนะ"


"ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอรู้ก็ดีแล้ว เราจะได้ไม่ต้องมาปิดบังกัน" เธอเอียงคอมองผมด้วยความไม่เข้าใจสิ่งที่ผมบอกออกไป


"แล้วเธอรังเกียจฉันมั้ย"


"ทำไมเราต้องรังเกียจด้วย ยุนก็ยังเป็นยุนคนเดิม แค่ไม่ใช่ในฐานะน้องชายเหมือนเดิมแค่นั้นเอง"


"งั้นให้ฉันเป็นยุนคนเดิม แต่ในฐานะผู้ชายคนนึงที่ดูแลเธอได้มั้ย"


"เราให้เธอดูแลอยู่แล้วนา แต่ตอนนี้เรายังตอบไม่ได้หรอกนะ เรื่องผู้ชายคนนึง ขอเวลาเราหน่อยนะ"


"ขอเวลา?" ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอขอเวลาเรื่องไอ่จีมินหรอ เธอยังรักมันอยู่หรอ หรืออะไรยังไง?


"ไม่ใช่เพราะจีมินนะ" เธอรีบพูดปฏิเสธ ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ รอฟังคำตอบจากเธอ


"จากน้องชายกลายเป็นผู้ชายคนนึง ก็ต้องใช้เวลาหน่อยสิ" เธอยกยิ้มบางๆ ให้ผม ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ


"ฉันรอเธอได้ตลอดนั่นแหละ" ผมยกยิ้มให้เธอคืน สำหรับผมเธอก็ยังคงเป็นคนๆ นั้น เธอยังคงเป็นคนในฝันผมเสมอ ผมดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ยังคิดจะเปิดใจให้ผม สักวันนึงเรื่องของเรามันก็อาจจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ผมหวังว่าวันนั้นมันจะจบแบบที่ผมต้องการนะ..







จบแบบนี้ไม่ว่ากันเนอะ~

ขอคงคอนเซ็ปความซับซ้อนของความรักนะคะ 




(c)              Chess theme
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ M I N I - j จากทั้งหมด 27 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 YGD_001924 (@SakiSan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 13:26
    ดีต่อใจใครๆก็ชอบบบ
    #2
    0
  2. #1 YGD_001924 (@SakiSan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 13:26
    MY Heart
    #1
    0