เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 7 : III The Last Love Story III Chapter 7 ++ Please...trust me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 ก.ค. 55





                Chapter#7  Please…trust me

ขอขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณHarmonyค่ะ


.

.

.

 

อย่า...ทำอย่างนี้เลยนะ...

 

 

น้ำเสียงสั่นเทาถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบาง คชาค่อยๆเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ฉายแววแห่งความเสียใจ ก่อนจะก้มลงหลบสายตาคมอีกครั้ง ร่างสูงจ้องมองคนตัวเล็กก่อนจะค่อยๆยันตัวออกห่างอย่างช้าๆ พร้อมกับดึงมือให้ลุกขึ้นนั่ง มือหนาเอื้อมมือลูบหัวร่างบางที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกผิด ความรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า ความรู้สึกผิดต่อคนที่ยังอยู่ในใจ และความอ่อนแอและความไม่กล้าที่จะเริ่มต้นใหม่ของตัวเอง..

 

 

กลับกันเถอะ...

 

 

เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมา ก่อนที่จะดึงมือคนตัวเล็กให้ก้าวเดินตามอย่างช้าๆ มือแกร่งยังคงกุมมือเรียวยาวเอาไว้แน่น พร้อมกับก้าวขาเดินนำไปข้างหน้าจนกระทั้งถึงที่จอดรถ คชาดึงมือเบาๆ จนร่างสูงต้องหันหน้ากลับมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เงยหน้าสบตาเขา ด้วยสายตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา...

 

 

เรา...เรา..

 

อย่าเพิ่งพูด...ขึ้นรถก่อน..

 

 

เต๋าพูดเสียงเรียบ พร้อมกับเอื้อมมือเพื่อเปิดประตูรถออกให้ สายตาคมมองคนตัวเล็กนิ่ง ร่างบางก้มหน้าก่อนจะก้าวขาขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย ประตูรถถูกปิดลงก่อนสองมือจะยังคงยันไว้ที่หลังคารถ ลมหายใจถูกถอนออกมาก่อนที่เต๋าจะหลับตาลงด้วยความรู้สึกปวดใจ แววตาที่ตื่นกลัวและความไม่แน่ใจถูกฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่สวย ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะก้าวขาเดินตรงไปที่ประตูด้านคนขับ..

 

 

ฤดูฝนที่คาบผ่านจากเดือนมิถุนายนจนถึงเดือนกรกฎาคม เริ่มจะลงเม็ดอีกครั้ง รถยนต์คันหรูค่อยๆขับห่างจากใจกลางเมืองสู่ชานเมืองเรื่อยๆ เสียงเพลงผ่านเครื่องเสียงชั้นดีถูกเปิดคลอออกมาเบาๆ แสงไฟข้างทางกระทบกับเม็ดฝนเม็ดเล็กส่องประกายผ่านกระจกรถ ร่างสูงยังคงเอาข้อศอกเท้ากระจกพร้อมกับมือที่ยันศรีษะไว้ สายตายังคงจ้องมองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด ส่วนคชายังคงก้มหน้านิ่ง ก่อนมือเรียวจะยกขึ้นลูบแขนตัวเองไปมา เต๋าเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปปรับแอร์ให้เบาที่สุด พร้อมเอี้ยวตัวหยิบเสื้อคลุมมาวางไว้บนตัก

 

 

ขอบคุณ..

 

 

ร่างบางเอ่ยเสียงเบา ก่อนที่จะหันหน้าเหม่อมองออกไปด้านนอก ร่างสูงค่อยๆเอื้อมคว้ามือเรียวที่อยู่บนตักมากุมไว้ เรียกให้ร่างบางต้องหันกลับมามองมือตัวเอง ก่อนจะเม้มปากเน้น เพื่อกักเก็บความรู้สึกของตัวเองที่เคยตั้งกำแพงเอาไว้มันเริ่มที่จะทลายลง ไม่มีบทสนทนาระหว่างกันหลังจากนั้น มีเพียงมือเรียวบางที่ถูกมือใหญ่อบอุ่นกุมไว้ไม่ยอมปล่อย...

 

.

.

.

 

ใต้ต้นเสลาต้นเดิมที่ลานจอดรถหน้าอพาร์ทเม้นท์ ดอกเสลาสีม่วงอ่อนปลิวตกลงมาบนพื้นเกือบหมดต้น อาจเป็นเพราะฝนที่ตกอย่างหนักในช่วงหัวค่ำ ภายในรถ คชายังคงนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังโดนกุมอยู่ ส่วนเต๋ายังคงมองตรงไปด้านหน้า พร้อมกับพรูลมหายใจ ก่อนจะค่อยๆหันกลับมามองคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้ยังคงนั่งห่อไหล่เหลือตัวนิดเดียว

 

 

คชา...

 

 

ร่างสูงเรียกคนตัวเล็กเสียงเบา ก่อนจะดึงมือบางเพื่อให้หันมามอง คชาค่อยๆเงยหน้ามองร่างสูง น้ำตาเม็ดเล็กร่วงหล่นจากหางตา มือเรียวรีบยกขึ้นปัดทิ้งทันที ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

 

 

เรา...เราขอโทษนะ ที่พูดแบบนั้นออกไป แต่คุณอย่ามา..ส..น..ใจ...

 

 

ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค มือเรียวบางถูกดึงให้หันกลับมามองอีกครั้ง คางมนถูกเชยขึ้นให้สบตามองดวงตาคมดำขลับ ที่ตอนนี้สายตาเต็มไปด้วยแววตาตัดพ้อ ความเสียใจที่ไม่สามารถทำให้ร่างบางลืมอดีตได้ซักที หรือเป็นเพราะที่ตัวเขาเองไม่ดีพอที่คชาจะเชื่อใจและไว้ใจได้..

 

 

ขอร้อง...คชา อย่าพูดมันออกมาน้ำเสียงที่เจ็บปวดถูกเอ่ย สายตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ที่ตอนนี้เริ่มจะมีหยาดน้ำตาคลอหน่วงอีกครั้ง

 

เรา...เราขอโทษ

 

 

ร่างบางยังคงเอ่ยคำขอโทษที่ตอนนี้ยังไม่สามารถรับความรู้สึกที่คนตรงหน้าให้มาได้ทั้งหมด คชาได้แต่เสียใจ เสียใจที่ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกแย่ เสียใจที่เขายังไม่สามารถลบภาพใครบางคนออกจากใจได้

 

 

ไม่ยกโทษให้... เคยบอกแล้วว่าอย่าพูดแบบนั้นอีก จำได้มั้ย
ร่างสูงพูดออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเอื้อมมือคว้ามือบางอีกข้างมากุมไว้

 

“…..”

 

เชื่อใจผมได้มั้ย...คชาเต๋าค่อยๆดึงมือเรียวเข้ามาใกล้ ก่อนจะค่อยๆโอบกอดร่างบางที่ตอนนี้กำลังสั่นเทาด้วยความเสียใจ

 

“…….”

 

ได้มั้ย...คราวนี้ไม่มีน้ำเสียงที่เอาแต่ใจ แต่กลับมีแต่น้ำเสียงที่เว้าวอนกระซิบอยู่ที่ข้างหูนิ่ม

 

คชายังคงไม่ตอบคำถามที่คนตรงหน้าเฝ้าเพียรถาม แต่กลับค่อยๆยกแขนเรียวโอบกอดกลับอย่างช้าๆ พร้อมซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง ก่อนจะตัดสินใจ..

 

 

...ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะทำได้มั้ย

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มต้นรักใครใหม่ได้อีกมั้ย...

 

 

เปลือกตาคู่สวยค่อยๆหลับลง เสียงหวานถูกเอ่ยออกมากระซิบข้างหูของคนที่เอาแต่ใจ

 

 

อืม...

 

 

เหมือนความเหน็บหนาวทั้งหมดทั้งมวลเมื้อกี้นี้ถูกสายลมหอบใหญ่พัดพาลอยออกไปไกล อ้อมกอดถูกกระชับแน่นขึ้น เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ แม้มันจะแผ่วเบาก็ตามที แต่เขาคิดว่าหูไม่ได้ฝาดหรือคิดไปเองแน่ๆ เต๋าค่อยๆปล่อยคนตัวเล็กพร้อมกับก้มหน้ามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้างุด มือไม้กำเสื้อตัวเองแน่น ร่างสูงยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู... ภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง ก่อนคชาจะเงยหน้าสบตาคมพร้อมเอ่ยเสียงเบาทำลายความเงียบ

 

 

เอ่อ...เราขึ้นห้องก่อนนะ

 

“……”

 

เต๋าพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ ขาเรียวยาวก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ต้องหันหน้ากลับมาอีกครั้ง เพราะเสียงเรียกจากคนในรถเอ่ยเรียก คชาหรี่ตาพร้อมมองคนตรงหน้าด้วยสายตากล้าๆกลัวๆ กลัวว่าจะโดนแกล้งเหมือนวันนั้นอีก

 

 

คชา...

 

 

ร่างสูงเรียกย้ำอีกครั้งเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กเดินมาซักที ก่อนที่จะเอื้อมมือเตรียมที่จะผลักประตูออก เมื่อร่างบางเห็นดังนั้นจึงรีบก้าวขาเดินตรงไปที่รถทันที ถ้าคนตรงหน้าเดินมาหาสงสัยจะอีกยาวไม่ได้กลับขึ้นไปที่ห้องแน่ๆ คชายื่นปากน้อยๆก่อนจะก้มลงมองเข้าไปในรถ

 

 

จู่ๆมือขาวของคนที่อยู่ในรถก็แบขึ้น พร้อมยื่นไปข้างหน้า คิ้วเรียวถูกยกขึ้นเหมือนจะถามว่าทำไม ก่อนที่คำถามจะผ่านริมฝีปากบาง ร่างสูงก็พูดออกมาก่อนพร้อมรอยยิ้ม

 

 

ผ้าเช็ดหน้าผม...

 

ห๊า... ผ้าเช็ดหน้าอะไรอ่ะ ร่างบางยกมือขึ้นเกาหัว ก่อนจะเอียงคอมองตาใส

 

ขี้ลืมจริง...ตัวเล็ก... เต๋าพูดยิ้มๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับผมร่างบางที่ตอนนี้มันยุ่งปิดหน้าปิดตาไปหมด

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาเอาผ้าเช็ดหน้าคืน แล้วเตรียมตัวด้วย จะพาไปเที่ยว...

 

ห๊ะ!! อะไรนะ

 

 

ไม่ทันอีกแล้ว ไม่เคยจะพูดทันคนเอาแต่ใจตรงหน้าจริงๆ ถ้าร่างสูงจะรีบเอื้อมมือกดสวิสต์เพื่อปิดกระจกจนเกือบจะหนีบหัวเขา เต๋าหัวเราะออกมาเสียงดังที่สามารถแกล้งคนตัวเล็กได้ ก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้ง รถยนต์คันใหญ่ค่อยๆเลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ

 

คชามองท้ายรถที่ขับออกไป พร้อมกับมือของคนในรถที่ยกมือขึ้นโบกให้อย่างช้าๆ ร่างบางพรูลมหายใจก่อนจะค่อยๆก้มลงหยิบดอกเสลาดอกเล็กสีม่วงที่พื้นหมุนเล่น พร้อมก้าวขาเรียวเดินตรงไปที่อพาร์ทเม้นท์ จู่ๆรอยยิ้มมุมปากบางก็ถูกยกขึ้น เมื่อนึกถึงคำพูดนั้น...

 

 

 

ตัวเล็กเหรอ....

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 

.

.

.

.

 

แสงแดดเจิดจ้าในเวลาบ่ายของวันรุ่งขึ้น สายลมร้อนอบอ้าวในช่วงกลางวันของฤดูฝนพัดพาโดนผิวกายให้ความรู้สึกไม่สบายตัว คชายืนอยู่ใต้ต้นเสลาต้นใหญ่ทำหน้าคว่ำหลังจากที่ร่างสูงโทรมาบอกว่าใกล้จะถึงให้ลงมารอด้านล่าง เขาพยายามถามว่าจะพาไปไหน ปลายสายก็ไม่ยอมตอบ บอกแต่ว่าไม่พาไปขายที่ไหนหรอก.. ลมหายใจถูกพรูออกมาพร้อมกับขาที่เตะตรงไปที่ต้นไม้ ก่อนร่างบางจะสะดุ้งสุดตัว

 

 

ปี๊นนนนนนนนน!!”

 

 

เสียงแตรจากรถยนต์คันใหญ่สีดำถูกบีบลั่นลานจอดรถ ร่างบางหันควับทำแก้มป่องพร้อมก้าวขาเรียวก่อนจะเอื้อมไปเปิดประตูรถอย่างเร็วพร้อมกับริมฝีปากบางที่กำลังเตรียมจะขยับต่อว่าข้อหาที่ทำให้เขาตกใจ..

 

 

ใจลอยไปไหนอีก..

 

 

เต๋าเอ่ยถามเสียงนุ่มพร้อมกับเอื้อมมือหยิบกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่ที่ปลายผมออกให้อย่างเบามือ ก่อนมือขาวจัดจะค่อยๆลูบลงมาที่แก้มใสแล้วค้างไว้ แก้มที่ตอนนี้ออกสีแดงระเรื่อเพราะโดนไอแดดร้อนตอนกลางวัน

 

 

รอนานมั้ย.. แก้มแดงหมดแล้ว

 

.....

 

หืม.... เสียงพึมพำในลำคอพร้อมกับเลิกคิ้วถามอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมตอบ แต่กลับก้มหน้าก้มตามองมือตัวเองตัวแข็งทื่อ เสียงหัวเราะถูกปล่อยออกมา ก่อนที่จะดึงแก้มยุ้ยๆนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

โอ้ยยยยยย เจ็บนะคุณ คชาร้องออกมาเสียงดังก่อนจะลูบแก้มตัวเองป้อยๆ พร้อมกับมองค้อนคนข้างๆไปอีกที

 

ทำไม ยังไมชินอีกเหรอ

 

 

เต๋าถามพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปรับแอร์ให้แรงขึ้น เพื่อดับความร้อนจากภายนอกให้ในรถนั้นเย็นลง วันนี้คนตัวเล็กสวมเสื้อยืดสีขาวเนื้อบางคลุมด้วยคาร์ดิแกนสีเขียวอ่อนถูกพับแขนเสื้อมาจนถึงข้อศอก พร้อมกับกางเกงยีนส์สีดำพอดีตัว แก้มใสยังคงแดงอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อน หรือเป็นเพราะเขาเอามือไปจับกันแน่.. เต๋าเคาะนิ้วที่พวงมาลัยเป็นจังหวะ ก่อนที่จะแบมือยื่นออกไปตรงหน้าคนตัวเล็ก ร่างบางหันมามองก่อนจะเบ้ปากน้อยๆ พลางเอื้อมมือไปที่กระเป๋ากางเกงเพื่อจะหยิบผ้าเช็ดหน้าคืนให้คนข้างๆ

 

 

รู้แล้วน่า รีบทวงเชียว ร่างบางบ่นพึมพำ เตรียมจะวางผ้าลงบนมือขาว แต่คนข้างๆกลับหลบมือออก พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะชำเลืองมองคนตัวเล็กอีกครั้ง

 

มือ...เต๋าเอ่ยออกมา ก่อนมือแกร่งจะหงายขึ้น

 

อะ...อะไรอ่ะ..คนตัวเล็กเงยหน้าสบตาคม ที่ตอนนี้มืออีกข้างยังบังคับพวงมาลัยกำลังขับห่างจากอพาร์ทเม้นท์ไปเรื่อยๆ

 

เอามือมา..ร่างสูงยังพูดซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะหันหน้ามายิ้มให้ พร้อมกับคว้ามือคนตัวเล็กกุมไว้พร้อมกับดึงเอาไปวางไว้บนตัก

 

เอ่อ...คือ...คือคุณไม่ต้องจับก็ได้ จะขับถนัดเหรอ

 

 

คชาพยายามดึงมือออก พร้อมกับพยายามชะเง้อหน้ามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดไปอยู่ที่การขับรถซะแล้ว เต๋าไม่ได้พูดอะไรก่อนจะกุมมือแน่นขึ้น พร้อมกับหันมายิ้มให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยอมอยู่นิ่งเพราะเถียงไปมืออุ่นที่กุมอยู่นี้ก็คงไม่มีทางปล่อยอยู่ดี...

 

.

.

.

 

สัมผัสอ่อนโยนที่เส้นผม ก่อนจะไล้ไปตามแก้มใสและคางมน ทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวค่อยๆลืมตาพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ เพื่อให้สายตาชินกับแสงแดดจ้า  ร่างบางบิดตัวเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากกว้าง พร้อมขยับตัวนั่งให้ตรงก่อนจะหันไปมองนอกรถ ที่ตอนนี้ถูกจอดสงบนิ่งแล้ว

 

 

ขี้เซาจริง...ตัวเล็ก

 

 

มือหนาเอื้อมไปจับผมร่างบางที่ตอนนี้มันกระดกชี้ออกมาให้เข้าทรง ก่อนจะพยักหน้าให้ลง คชาหันไปมองคนที่กำลังก้าวออกจากรถ แต่ตัวเองกลับนั่งก้มหน้ามุมปากถูกยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงก้มหน้ามองอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางไม่ยอมผลักประตูไปเสียที

 

 

เป็นอะไร...คชาเต๋าเลิกคิ้วถาม พร้อมกับเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งตรงข้าม

 

เปล่า...ไปกันเถอะร่างบางเงยหน้าพร้อมกับคลี่ยิ้มให้ร่างสูงที่ตอนนี้เอื้อมมือคว้ามือเรียวให้ลุกขึ้น

 

 

..เค้าเรียกเรา...ตัวเล็ก...งั้นเมื่อคืนหูเราไม่ได้ฝาดไปซินะ...

 

 

คชายังคงอมยิ้มก่อนจะก้าวขาเรียวยาวตามคนตรงหน้าไปอย่างช้าๆ พร้อมกับเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างและผมหยักโศกที่กำลังโดนสายลมพัดพริ้วไหว ดวงตากลมโตก้มมองไปที่มือหนาที่ยังคงกุมมือเขาเอาไว้แน่น ร่างบางยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนจะก้าวขาเดินให้ทันร่างสูงที่หันหน้ามายิ้มให้...

 

 

ขอบคุณนะ...

 

 

คชาพูดออกมาพึมพำ ทำให้อีกคนต้องเอียงหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจะฟังอีกครั้ง คนตัวเล็กส่ายหน้าช้าๆพร้อมส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะก้าวขาเดินนำไปข้างหน้า ทำให้คนข้างหลังต้องรีบก้าวเดินให้ทันพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 

 

อากาศร้อนอบอ้าวในเวลาบ่ายเหมือนจะถูกสายลมและเมฆก้อนโตหอบเอาความร้อนไปไกลแสนไกล ลมเย็นเริ่มถูกพัดเข้ามาแทนที่ รอยยิ้มกว้างของคนตัวเล็กและดวงตากลมโตที่ยิ้มได้ถูกส่งมาให้เป็นครั้งแรกดูสดใสเหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ที่มีแต่ความสดชื่น มือแกร่งยังคงกระชับมือเรียวบางแน่นก่อนจะยิ้มพร้อมกับก้าวขาเดินไปพร้อมกัน..

 

.

.

.

 

กระจกสีแผ่นเล็กๆถูกประดับเป็นรูปนักบุญ แสงแดดจ้ายามบ่ายส่องผ่านกระจกยิ่งดูสวยงามโดดเด่น รูปแกะสลักทำด้วยดีบุกล้อมกรอบด้วยไม้ถูกติดอยู่ที่ประตูใหญ่ เชิงเทียนสีทองถูกประดับแขวนไว้บนผนังดูสวยงาม ด้านหน้าแท่นประกอบพิธีมีแซนเดอร์เลียร์อันใหญ่ห้อยลงมาเป็นคู่ ผนังสีขาวตัดด้วยสีทองบริเวณขอบกระจกยิ่งดูโดดเด่น เก้าอี้ไม้ตัวยาวเป็นแถวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ปกติที่นี้จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งที่คนนิยมมาชมความสวยงามของโบสถ์เก่าอายุร้อยปี แต่น่าแปลกที่วันนี้กลับไม่มี
คนพลุกพล่าน จะมีเพียงนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นคนสองคนที่กำลังก้าวเดินออกประตูไป

 

 

คุณ..ที่นี่ที่ไหนร่างบางกระซิบเสียงเบาพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้

 

สมุทรสงคราม...เคยมามั้ย

 

 

ใบหน้าน่ารักส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะพนักพิง พร้อมกับเงยหน้ามองกระจกสีที่แสงแดดกำลังส่องผ่านกระทบกับ
แซนเดอร์เลียร์ให้แสงระยิบระยับเพิ่มความสวยมากขึ้นไปอีก

 

 

ชอบมั้ย... เสียงนุ่มเอ่ยถาม พร้อมมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ตากลมโตยังคงจ้องที่กระจกสีไม่วางตา

 

อือ...ร่างบางพึมพำในคอ ก่อนจะหันหน้าไปมองร่างสูงที่ตอนนี้มีรอยยิ้มระบายอยู่บนหน้ามองเขาอยู่ คชาเห็นดังนั้นจึงรีบก้มหน้าหันไปมองอีกทางด้วยความประหม่า

 

 

เต๋าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเรียวหงายขึ้นพร้อมกับวางสร้อยที่มีจี้ลูกเต๋าประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ สายตาคมยังคงจับจ้องที่ดวงตากลมโต ร่างบางตรงหน้าพยายามหลบตาพร้อมกับดันสร้อยตรงหน้าคืน จนร่างสูงต้องเอื้อมไปหยิบสร้อย ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวใส่ให้กับร่างบางที่ยังคงนั่งก้มหน้านิ่ง

 

 

ของฝากจากอังกฤษเต๋ากระซิบข้างหู ก่อนที่จะผละออกมา

 

แต่...แต่มันแพงเกินไป...ร่างบางพูดเสียงเบา พร้อมกับเอื้อมมือจับจี้ที่ตอนนี้ส่องแสงระยิบระยับล้อกับแสงแดด

 

...ใส่ไว้ตลอดนะ อย่าถอดร่างสูงส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือจับนิ้วเรียวยาวที่ยังคงจับอยู่ที่สร้อย เต๋าค่อยๆเลื่อนมือขึ้นจับแก้มใสอย่างช้าๆ ก่อนจะจ้องมองไปที่ดวงตากลมโตที่ตอนนี้มองเขากลับเช่นกัน

 

คชา... ร่างสูงเรียกคนตัวเล็ก

 

“…..”

 

ผม...รัก...

 

อย่า...อย่าเพิ่งพูด...

 

 

ร่างบางพูดเสียงสั่นก่อนจะรีบส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจคนตรงหน้า แต่ตอนนี้เขายังกลัวและไม่พร้อมที่จะรับใครเข้ามาในหัวใจจริงๆ รักแรกที่เจ็บเจียนตายความรู้สึกเจ็บมันยังฝังลึก ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์
เมื่อวันวาเลนไทน์ที่เพิ่งผ่านมา ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายกับประโยคที่บอกว่าลาก่อนถูกเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว...

 

 

ขอโทษนะ...แต่อย่าเพิ่..ง... ร่างบางพูดยังไม่ทันจบประโยค มือเรียวบางก็ถูกมือใหญ่คว้ากุมไว้

 

อืม... เข้าใจแล้ว แต่คชารู้ใช่มั้ยว่าผมรู้สึกยังไง... ร่างสูงเอ่ยถามเสียงนุ่ม พร้อมกับพยักหน้าช้าๆ พลางกระชับมือบางให้แนบไปกับอกกว้าง

 

“…..” คนตัวเล็กพยักหน้า คชารับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันดังทุ้มและหนักแน่นผ่านมือบางที่ยังคงแนบอยู่บนอกของคนตรงหน้า ดวงตากลมโตค่อยๆสบตาคมพลางคลี่ยิ้มบาง...

 

 

มือหนาถูกแบบขึ้นก่อนจะยื่นไปที่คนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม ร่างสูงพยักหน้าก้มมองดูคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงสบตา มือเรียวยาวค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสมือของอีกคน ความอบอุ่นอ่อนโยนถูกถ่ายทอดออกมาผ่านการสัมผัสที่แผ่วเบา ร่างบางถูกโอบดึงให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเดินไปด้วยกัน...

 

 

คชายังคงมองดูมือแกร่งที่ยังคงเกาะกุมมือเขาไว้ ดวงตากลมโตยังคงคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราววันนั้น จริงๆแล้วคนตรงหน้าก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย ออกจะดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะเราคนเดียว ภาพความทรงจำสีเทายังไม่สามารถ
ลบเลือนไปจากใจได้ทั้งหมด มันยังตามมาเกาะกินใจดวงน้อยที่ตอนนี้ยังคงหวาดกลัวกับการเริ่มต้นรักใหม่...

 

 

...เราขอโทษ...ขอเวลาเราอีกหน่อยนะ...

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 

.

.

.

.

 

แสงแดดจ้าในตอนเย็นเริ่มถูกเมฆกลุ่มใหญ่บดบังอีกครั้ง กลิ่นฝนลอยมาจากที่ไกลๆ สายลมเย็นเอื่อยเฉื่อยพัดร่มคันใหญ่หลากสีโบกสะบัดไปมา ร้านค้าสองข้างทางในตลาดอัมพวาแน่นไปด้วยผู้คน แม่ค้าพ่อค้าส่งเสียงเรียกลูกค้ากันให้ควัก ร่างบางยังคงหันซ้ายหันขวามองดูของกินของที่ระลึกตลอดสองข้างทาง เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผากมน แก้มใสออกสีแดงระเรื่อ คชาหันมาหาคนด้านหลังเป็นระยะๆด้วยความกลัวว่าจะคลาดกัน เพราะตอนนี้แทบจะไม่ต้องก้าวเดิน ผู้คนแน่นจนแทบเบียดเสียดไหลไปตามซอยแคบๆ จู่ๆเอวบางก็ถูกท่อนแขนโอบดึงเข้ามาใกล้ปะทะกับอกกว้าง คนตัวเล็กหน้าหันไปมอง ก่อนที่จะรีบหันหน้ากลับเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้ซะจนได้กลิ่นน้ำหอมจางจากคนด้านหลัง

 

 

อยู่ใกล้ๆซิ...เดี๋ยวหลงไปทำไง ร่างสูงกระซิบชิดหูนิ่ม ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีก

 

เอ่อ...คือว่า... คชาพูดตะกุกตะกัก แก้มใสที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก ร่างบางที่ตอนนี้โดนกอดเอวแน่นจากคนด้านหลังยังคงไหลไปกับผู้คนที่เดินเบียดอยู่ด้านหน้า

 

หื้ม...ทำไม เต๋าอมยิ้ม พร้อมกับก้าวขาดันคนตัวเล็กให้ก้าวเดิน

 

เปล่า...

 

 

ร่างบางส่ายหน้าเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะหันมาคลี่ยิ้มให้กับคนด้านหลังพร้อมก้าวเดินไปข้างหน้า ดวงตากลมโตยังคงมองร้านค้าตลอดสองข้างทางด้วยความสนใจ..

 

.

.

.

.

 

แสงสีส้มของดวงอาทิตย์เริ่มลับตรงขอบฟ้า ตลาดอัมพวายังคงคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนที่เบียดเสียด ตึกแถวไม้ริมคลองขายของที่ระลึกเป็นแถวยาว เรือแจวขายอาหารนับสิบลำจอดริมฝั่งมีแม่ค้าส่งเสียงเรียกลูกค้าให้ซื้ออาหารติดไม้ติดมือไม่ขาดสาย เสียงดนตรีเสียงร้องเพลงสมัยคุณแม่ยังสาวดังแว่วมาจากที่ไกลๆ...

 

 

ร้านอาหารริมน้ำถูกทาด้วยสีขาวทั้งหลัง ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านถูกประดับด้วยไฟดวงเล็กระยิบระยับ เสียงดนตรีทำนองช้าถูก
เปิดคลอ ร่างสูงเงยหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆสีเทาเริ่มตั้งเค้า สายลมแรงอาจทำให้เมฆฝนพัดก้อนเมฆเหล่านี้ให้ไปตกที่อื่นแทน ตอนนี้คงได้แต่ภาวนา ไม่อยากให้ฝนตกในค่ำคืนนี้จริงๆ...

 

 

คชา...เค้กสตอรเบอร์รี่ที่สั่งเมื้อกี้ เดี๋ยวห่อกลับนะ...ใบหน้าหล่อยังคงเงยมองท้องฟ้าด้วยความหวั่นใจ กลัวว่าแผนที่เตรียมมาทั้งหมดจะพังเพราะฝนเดือนกรกฎาคมที่ตกได้ตกดีแทบจะทุกวัน

 

ทำไมอ่ะ ทานเลยไม่ได้เหรอมือเรียวยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเอียงคอมองร่างสูงที่ตอนนี้กำลังจะลุกขึ้นยืน

 

อืม...เดี๋ยวค่อนทานนะ ผมไปเช็คบิลที่ข้างในก่อน จะได้ไม่ช้าร่างสูงลุกขึ้นพร้อมก้าวขายาวตรงเข้าไปในร้าน ดวงตากลมได้แต่มองตาม ก่อนจะยื่นปากด้วยความไม่เข้าใจ

 

จะรีบอะไรนักหนานะ...ร่างบางบ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปมองต้นไม้ใหญ่ที่ไฟดวงเล็กยังกระพริบตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างสวยงาม

 

 

สวยจัง...

 

.

.

 

...ตรึ้ง

 
คชาก้มมองโทรศัพท์คู่ใจที่สว่างวาบ ก่อนจะสไลด์ดูข้อความที่ถูกส่งมา ตอนนี้ไม่รู้อีกคนไปเช็คบิลที่ไหน ถึงได้นานขนาดนี้ เห็นบอกว่ารีบนักรีบหนาทำไมยังไม่มาอีกไม่รู้...

 

 

...เดินมาที่ท่าน้ำ อย่าลืมหยิบเค้กมาด้วย...

 

 

ร่างบางพรูลมหายใจ ก่อนจะคว้าถุงพลาสติกใสที่มีเค้กสตอรเบอร์รี่อยู่ข้างใน ขาเรียวยาวยังคงก้าวเดินไปด้านหลังของร้านอาหารตามคำสั่งของคนเอาแต่ใจ แก้มใสเริ่มป่องออกเรื่อยๆด้วยความสงสัย ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะเอ่ยถาม ก็ต้องอ้าปากค้างถ้าคนตรงหน้าจะนั่งอยู่บนเรือสปีดโบ๊ทลำใหญ่

 

 

คุ...คุณ...ไปเอามาจากไหนร่างบางยังยืนนิ่งทำตาโต พูดตะกุกตะกัก

 

ของผม...ปกติจอดไว้ที่คอนโด นานๆจะเอาออกมาขับทีร่างสูงชี้นิ้วเข้าหาตัว พร้อมกับอธิบายก่อนจะเอื้อมมือจับข้อมือเล็กให้ก้าวลงเรือ

 

ห๊ะ!!...ของคุณ คอนโดคุณมีน้ำล้อมรอบด้วยเหรอ หรือซื้อมาตอนน้ำท่วมปีที่แล้วร่างบางยังถามไม่หยุดพร้อมกับจ้องมองคนข้างๆตาแป๋ว

 

เปล่า...ผมยังไม่ได้บอกเหรอ คอนโดผมติดแม่น้ำเจ้าพระยา ว่างๆก็เอาเรือมาขับเล่น นี้ให้เด็กที่คอนโดลากมาให้

เสียงนุ่มยังพูดเรื่อยๆพร้อมเอามือจับคางคนตัวเล็กดันขึ้นเพราะคนตรงหน้ายังคงอ้าปากค้าง ก่อนจะเอื้อมมือลูบหัวคนตัวเล็กแผ่วเบา

 

ไปนั่งเรือเที่ยวกัน

 

 

เต๋าหันหน้ามองคชาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนที่จะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์มุ่งหน้าสู่แม่น้ำแม่กลอง สีหน้าอีกคนยังคงทำหน้างงแบบไม่อยากเชื่อจนร่างสูงต้องคว้ามือบางมากุมไว้พร้อมกับชี้ให้มองตรงไปข้างหน้ายังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับไปที่ตรงสุดขอบฟ้าของลำน้ำแม่กลอง..

 

.

.

.

 

เรือสปิดโบ๊ทลำใหญ่ค่อยๆเบาเครื่องและดับลงเมื่อแล่นเข้ามาในคลองสายเล็กคลองหนึ่งที่ตัดกับแม่น้ำสายกว้าง คืนนี้เป็นคืนเดือนมืดบวกกับเมฆก้อนโตที่ยังบดบังแสงดาวและแสงเดือนทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งมืดเข้าไปใหญ่ ต้นลำพูและต้นโกงกางถูกปลูกไว้สองข้างเป็นจำนวนมาก อาจเป็นเพราะตอนนี้เริ่มจะดึกมากแล้วชาวบ้านจึงเริ่มปิดไฟเตรียมพักผ่อน เหลือเพียงแสงไฟสีส้มที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพียงไม่กี่ดวงเท่านั้น..

 

 

สายลมเย็นยังคงพัดผมหน้าม้าของร่างบางปลิวไปด้านข้าง มือบางยังถือเค้กชิ้นเล็กเข้าปากคำแล้วคำเล่า สายตากลมโตยังคงมองไปทางด้านขวาอยู่ที่หน้าปัดเรือที่มีปุ่มมากมายชวนให้ปวดหัว ก่อนมือบางจะค่อยๆเอื้อมไปสะกิดแขนคนข้างกายพร้อมเงยหน้ามองตาใส

 

 

หื้ม.... ร่างสูงหันมามองคนตัวเล็กพร้อมเลิกคิ้วขึ้น

 

“…เอ่อ สอนเราขับมั่งได้มั้ย ร่างบางพูดตะกุกตะกัก พร้อมกับยังคงมองหน้าปัดเรือไม่วางตา

 

ได้... แต่ต้องแลกกัน

 

หา... แลกกับอะไรอ่ะ ร่างบางเงยหน้าพร้อมหรี่ตามองด้วยความไม่ไว้ใจ

 

คิดอะไรอยู่... ก็แค่คราวหน้าคชาสอนผมเล่นเปียโนเท่านั้นเอง...ได้มั้ย เต๋าเอามือแปะลงบนหัวกลมทุย ก่อนจะขยี้ผมเบาๆ ถ้าสายตาคนตัวเล็กจะไม่ไว้ใจขนาดนั้น

 

อึ๋ย~ เปล่านะ ไม่ได้คิดไรซักหน่อย เสียงบ่นอุบอิบลอดผ่านริมฝีปากบาง ก่อนนิ้วเรียวจะปัดผมตัวเองลง พร้อมกับหยิบเค้กชิ้นเล็กเข้าปาก..

 

งั้นมานั่งตรงนี้..

 

 

เต๋าหัวเราะเบาๆก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้นยืนเพื่อให้ร่างบางย้ายมานั่งด้านคนขับ ร่างสูงซ้อนตัวอยู่ด้านหลังก่อนจะค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้าแขนทั้งสองข้างโอบชิดด้านหลังของคนตัวเล็ก มือบางถูกกุมไว้เพื่อให้เข้าใจวิธีการบังคับพวงมาลัย เต๋ายังคงอธิบายปุ่มมากมายบนหน้าปัดอย่างช้าๆ..

 

 

น้ำหอมกลิ่นเย็นจางๆลอยมาจากร่างสูงที่อยู่ด้านหลัง เสียงกระซิบสอนการขับเรือลำโตยังคงคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มใส เสียงนุ่มทุ่มหูที่อีกคนพยายามสอนอย่างตั้งใจเหมือนจะไม่ได้เข้ามาในสมองของคนตัวเล็กตอนนี้เลย เพราะตอนนี้หัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวเหมือนมีกลองนับร้อยนับพันใบตีดังอยู่ในอก ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้สอนกันแน่ ถ้าจะสอนแล้วกระซิบใกล้ได้ถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้...

 

 

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะคิดไปไหนต่อไหน จู่ๆมือแกร่งที่เคยจับพวงมาลัยจะค่อยๆเลื่อนมาโอบเอวบาง พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ต้นลำพูต้นใหญ่ที่ตอนนี้มีแสงจากหิ่งห้อยตัวเล็กๆนับร้อยนับพันส่องแสงสีเหลืองทองกระพริบเกาะอยู่ตามกิ่งไม้ สายลมเย็นพัดใบต้นลำพูโบกพัดไปมายิ่งทำให้แสงหิ่งห้อยเคลื่อนไหวระยิบระยับสวยกว่าแสงดาวที่อยู่บนฟ้า และเหมือนฟ้าฝนจะเป็นใจที่ไม่ตกลงมาในค่ำคืนนี้ แต่กลับส่งเมฆกลุ่มใหญ่ช่วยบดบังแสงจันทร์และแสงดาวให้ค่ำคืนนี้มืดมิดมากยิ่งขึ้น ยิ่งช่วยให้มองเห็นแสงสีทองจากแมลงตัวน้อยชัดเจนยิ่งกว่าเดิม..

 

 

สวยมั้ย... คางคมสันถูกวางลงบนไหล่บางอย่างช้าๆก่อนจะกระซิบชิดหูนิ่ม พร้อมกระชับอ้อมกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นๆ

 

อืม... ร่างบางส่งเสียงอยู่ในลำคอ สายตายังคงจ้องแมลงตัวเล็กๆตรงหน้าอย่างไม่วางตา

 

 

...สวย...

 

...สวยเหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝัน...

 

 

เก้าอี้กลมตัวเล็กถูกหมุนกลับอย่างช้าๆ รอยยิ้มอบอุ่นถูกคลี่ยิ้มให้กับคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้าแก้มใสสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงไม่กล้าสบดวงตาคมที่ยังคงมองจ้องอยู่ สายลมแรงพัดใบไม้ริมคลองทั้งสองข้างเกิดเสียงสะท้อนทั่วริมคลองสายเล็ก ผมหน้าม้าถูกลมพัดยุ่งไปด้านหลัง มือหนาเอื้อมสัมผัสผมเส้นเล็กก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือลงมาแตะแผ่วเบาที่แก้มใส แววตารักใคร่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างปิดไว้ไม่อยู่

 

 

คชา..

 

 

ร่างสูงเอ่ยเรียกเสียงเบา ก่อนจะเชยคางมนให้คนตัวเล็กสบตา แววตาวูบไหวถูกส่งมาเพียงเสี้ยววินาทีเดียวก่อนที่จะหลบตาไปอีกครั้งด้วยความประหม่า..

 

 

คราวนี้ไม่มีเสียงคำทักท้วง หรือคำห้ามปรามอะไร เมื่อใบหน้าถูกโน้มต่ำใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มุมปากถูกยกยิ้มขึ้นมาก่อนปรับองศาของ
ใบหน้าเพียงนิดเดียว จูบแรกระหว่างกันถูกสัมผัสแผ่วเบาที่มุมปาก ริมฝีปากบางสั่นระริกเพราะคนตรงหน้ายังคงค่อยๆละเลียดชิมครีมสตอรเบอร์รี่อย่างช้าๆ เรียกให้แก้มใสที่แดงอยู่แล้วยิ่งเห่อร้อนขึ้นไปอีก ริมฝีปากอุ่นค่อยๆเลื่อนทาบทับริมฝีปากบางสีชมพูอย่างนุ่มนวล หน้าอกบางถูกโอบกระชับชิดอกกว้าง จูบที่เร้าร้อนรุกเร้าทำให้ร่างบางแทบจะหมดลมหายใจ ริมฝีปากอุ่นขยับริมฝีปากออกเพียงนิดเมื่อเสื้อตรงไหล่ถูกกำแน่น ก่อนที่จะทาบทับลงไปอีกครั้ง และอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่จะเผลอใจทำอะไรมากไปกว่านี้ เต๋าค่อยๆจูบซับที่มุมปากบางก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นไปสัมผัสที่หน้าผากมนค้างไว้ ก่อนจะตัดใจถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า...

 

 

ริมฝีปากบางสีชมพูยังคงเผยอออก ร่างบางยังคงหอบตัวโยนเหมือนวิญญาณถูกดูดหลุดลอยออกจากร่าง เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบจะดังออกมาข้างนอก ความรู้สึกภายในกายเหมือนมีผีเสื้อนับพันนับหมื่นตัวกระพือปีกอยู่ในช่องท้อง เสียงใบไม้เสียงลมที่เคยดังสะท้อนคลองสายเล็กเหมือนถูกปิดสวิตซ์ไปเสียดื้อๆ ร่างบางยังคงปรือตาเชื่อมหวานมองร่างสูงที่ตอนนี้ยังคงกอดประคองเอาไว้แน่น...

 

 

หืม...มองแบบนี้หมายความว่าไง..ตัวเล็ก ร่างสูงโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง เสียงหอบน้อยๆยังคงได้ยินมาจากคนตรงหน้า

 

.....

 

“….เค้กสตอรเบอร์รี่ร้านนี้อร่อยดี วันหลังเราไปกินกันใหม่...

 

เต๋าพูดเสียงเบากระซิบชิดแก้มใสใส่คนตัวเล็กที่ตอนนี้แก้มออกสีแดงปลั่ง ร่างบางรีบก้มหน้างุดๆด้วยความอาย มือบางยังคง
กำแน่นอยู่ที่ไหล่กว้าง

.

.

...เอาแต่ใจ...เราหายใจไม่ทัน... เสียงพึมพำถูกเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือที่เกาะกับไหล่กว้างออก

 

เหรอ...งั้นเอาใหม่... มือเรียวบางถูกคว้าขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับใบหน้าหล่อโน้มเข้าไปใกล้ ริมฝีปากแกล้งเฉียดแก้มให้คนตัวเล็กได้ตกใจเล่น

 

 

ร่างบางตกใจหลับตาปี๋ ก่อนที่จะค่อยๆลืมตา เมื่อได้ยินเสียงคนตรงหน้าหัวเราะตัวงอเพราะแกล้งเขาได้ ริมฝีปากบางเตรียมจะเอ่ยคำต่อว่า แต่ก็ถูกมือหนาเอื้อมปิดไว้ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในแววตาคนตัวเล็กอีกครั้ง.. ดวงตากลมโตที่ลึกๆแล้วยังคงมี
ร่องรอยของความเสียใจในอดีตฉายชัดออกมา..

 

 

คชา... ถ้าความทรงจำที่ผ่านมาในอดีตมันเจ็บปวดนัก...

 เราเลือกที่จะจำมันแค่คร่าวๆก็พอ...
 

 

เสียงนุ่มถูกเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางถูกคลี่ออก เต๋าเอื้อมมือลูบผมเส้นเล็กของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆดึงเข้ามากอดแนบอกกว้าง คชาค่อยๆเลื่อนมือขึ้นกอดตอบคนตรงหน้าแน่นพร้อมหลับตาลง...

 

 

...เราจะพยายาม...

 

 

 สายลมเย็นของค่ำคืนเดือนแรมยังคงพัดใบลำพูโบกสะบัดอย่างช้าๆ คนตัวเล็กยังคงกอดแน่น คางมนซบอยู่ที่ไหล่กว้าง เต๋าเงยหน้ามองดูหิ่งห้อยตัวน้อยที่ตอนนี้ยังคงส่องแสงระยิบระยับตัดกับความมืดมิดยามราตรี..

 

 

...แมลงตัวน้อย...ที่เป็นเหมือนพยานรักของเราที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 

.

.

.

.

 

องศาของดวงจันทร์ดวงโตที่คืนนี้แทบจะไม่มีแสงสีนวลให้มองเห็นเคลื่อนคล้อยต่ำลงแสดงให้เห็นถึงเวลาที่ล่วงเลยผ่านไป ลานจอดรถหน้าอพาร์ทเม้นท์รถยนต์คันหรูเพิ่งถูกดับเครื่อง คนตัวเล็กในรถยังคงนอนหลับคอพับอยู่ที่เบาะข้าง เต๋าหันหน้าไปมองพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือจับแก้มเบาๆ

 

ขี้เซาจริงๆ...

 

อือออ~ ถึงแล้วเหรอร่างบางลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตา พร้อมหันไปมองคนข้างๆที่ตอนนี้ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม

 

ใช่...ถึงแล้ว ก็เราเล่นหลับตลอด ไม่คุยเป็นเพื่อนเลย ตอนนี้ผมง่วงมาก...อยา..ก..นอนแล้ว เต๋าเน้นเสียงคำว่าอยากนอน
จนคนตัวเล็กต้องเงยหน้ามองด้วยสายตาตื่นๆ

 

เอ่อ... คุณรีบกลับบ้านนอนนะร่างบางรีบพูดพร้อมผลักประตูออก

 

 

เต๋าอมยิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆถ้าคนตัวเล็กจะกลัวเขาทำอะไรขนาดนั้น กระจกรถยนต์ถูกกดลงอีกครั้ง มือหนากวักมือเรียกคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้ ร่างบางค่อยๆชะโงกหน้าเข้าไปด้วยความเคยชิน จู่ๆแก้มใสก็ถูกประทับรอบจูบแผ่วเบาพร้อมกับเสียงนุ่มที่ดังกระซิบชิดริมหู

 

ฝันดีตัวเล็ก คืนนี้ฝันถึงผมด้วย...

 

“…..” ร่างบางลืมตาโพลง ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะขโมยหอมแก้มกันดื้อๆอย่างนี้

 

เมื่อไหร่จะชินซักทีร่างสูงอมยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงแก้มยุ้ยๆนั้นอีกครั้ง

 

โอ้ยยยยยยย!!

 

 

คชาร้องลั่นเพราะโดนดึงแก้มแถมหัวยังโขกเข้ากับประตูรถเข้าไปอีกทีเพราะความตกใจ เสียงหัวเราะดังด้วยความชอบใจจากคนในรถดังลอดออกมา คชามองรถที่ขับห่างไปเรื่อยๆพร้อมกับมือบางที่ยังทาบอยู่ที่อก ตอนนี้ใจมันยังคงเต้นรัว ใบหน้าหวานค่อยๆเงยหน้ายิ้มให้กับดวงดาวบนท้องฟ้า ก่อนจะค่อยๆหันหลังกลับขายาวรีบก้าวตรงไปยังลิฟท์ ปุ่มปิดกำลังจะถูกกดลง จู่ๆก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่คุ้นหูกำลังเคลื่อนออกจากอพาร์ทเม้นท์ไป..

 

 

 

 

พี่ตี๋...  






/// TBC ///








6/07/2012


สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกคน...

หลายคนอาจสงสัยฟิคเรื่องนี้ฝนจะตกทั้งเรื่องรึเปล่า :)
ถ้าไรท์เตอร์ยังเขียนต่อเนื่องถึงหน้าหนาว
บรรยากาศก็จะเปลี่ยนเป็นม่านหมอกหนากับอ้อมกอดอุ่นๆแน่นอน 555
แต่ช่วงนี้ฝนเล่นตกได้ตกดีทุกวันเนอะ
เอาเป็นบรรยากาศหน้าฝนออกหวานๆปนขมนิดๆ (นิดเดียว)ไปก่อนนะจ๊ะ

chapterนี้อย่างที่บอกว่ายาวมาก แถมอัพฟิคดึกอีกต่างหาก
ยังไงค่อยๆอ่านกันน้า.. แบ่งอ่านเป็น 2วันก็ได้

chapterนี้ยังคงหวานอีกแล้ว
ถ้ารีดเดอร์อ่านแล้วมีรอยยิ้มที่มุมปาก ไรท์เตอร์ก็พอใจแล้วจริงๆค่ะ...

เจอกันใหม่ตอนหน้า เร็วๆนี้นะจ๊ะ จุ๊บๆ

ซึ่งตอนหน้าห้ามพลาด ชาน้อยของเราจะตัดสินใจได้รึยัง
จะมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า ต้องรอติดตามกัน...
เขียนซะตื่นเต้น ไม่รู้จะมีคนรอรึเปล่านะ 555



รักเต๋าคชา & รีดเดอร์ที่ซู้ดดดดด
TheHydrangea








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1129 Moomee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:25
    โรแมนติกมากน่ารัก แต่พี่ตี๋มาทามมมายยยยย
    #1129
    0
  2. #1103 Bread (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 23:12
    กำลังสวีทเลยยย

    พีตี๋มามัยเนี่ยย

    😤😤😤😤😤😡😡
    #1103
    0
  3. #1067 Saiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 16:50
    ตอนนี้กำลังน่ารักเลย พอพี่ตี๋มา... (มาไมเนี่ย!!)
    #1067
    0
  4. #1026 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 06:30
    เอร๊ยยยยยยยย หวานมากกกกกกกกกก
    เขินมากกกกกกก นั่งจิกขาอ่าน ><
    #1026
    0
  5. #1007 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 12:39
    พี่ตี๋มาทำไมวี๊ เฮ้อ!!
    #1007
    0
  6. #980 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:01
    หวานมากกกกกกกกกกก  หวานสุดๆกับตอนนี้  เป็นฉากที่โรแมนติกมากเลยนะเนี่ยสำหรับจูบแรก
    อืมมมมม  แต่มีชอบมากๆฉากนึง "เค้กสตรอว์เบอร์รี่ร้านนี้อร่อยดีวันหลังไปกินกันอีก" 
    หืมมมมมม   ฟืนเว่อร์อ่ะกับประโยคนี้
    แต่!!!!!  คุณตี๋คะ Why you back here?
    #980
    0
  7. #966 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:00
    อ๊ากกกกกก ตอนนี้มันหวานมากก

    ฟินมากกก นุ่มนวลมากกก

    ไรท์แต่งได้โรแมนติกมากกกกก

    พาเราเคลิ้มมากกกกกก >///<

    เขินแทนมากๆๆๆๆ



    ปล.พี่ตี๋มาทำไมเนี่ย!!! อย่าก่อเรื่องก็พอนะ ชิส์
    #966
    0
  8. #949 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:55
    กะลังอินกะฉากสวีทเต๋าคชา
    พี่ตี๋ไปไงมาไงล่ะเนี่ย
    อย่าบอกนะว่า......
    ว่าอะไร_ะ
    อิอิ
    #949
    0
  9. #911 Pomeranian3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 00:49
    อ๊ากกกกก ตอนนี้ทำเบาหวานขึ้นนน >/////<



    ปล.บรรยายได้เห็นภาพมากๆอ่ะ

    อ่่่่านๆไปภาพโบสถ์ที่โรงเรียนเก่าก็ลอยมา

    พอมาเปิดดูภาพประกอบจริงจัง นี้มันโบสถ์ที่ดรงเรียนชัดๆ ปลื้มๆๆ

    ปลล.พี่ตี๋กลับมา ?? กลับมาทำไมมมมมมมม
    #911
    0
  10. #891 ookik (@ookik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 19:31
    เขินนนน >///< หวานจริ๊งง

    พี่ตี๋กลับมาทำไม
    #891
    0
  11. #882 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 01:32
    จะกลับมาทำไม
    #882
    0
  12. #856 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 11:47
    พี่เต๋าาาาาอ่าาาา เราเขินนะ -///-
    หวานป่ะล่ะ คิคิ
    พี่ตี๋ กลับมาอีกทำไม ฮึ่ม!!ฮึ่ม!!
    กำลังไปกันได้ด้วยดีแท้ๆ
    #856
    0
  13. #824 un-til_dawn (@Strawberry-sai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 00:33
    หวานมากกกกกกก อิอิ หวานมาทั้งตอน เเต่ตอนสุดท้ายนี้มานคืออารายยยยยยยยยยยย
    #824
    0
  14. #786 เห็ดอึ (@runminchi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 18:32
    พี่ตี๋..

    ไปแล้วไปเลยเซ่ กลับมาทำไมเล่า =3=//
    #786
    0
  15. #777 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:45
    ไม่นะคนเค้ากะลังหวานๆ พี่ตี๋ ไม่นะๆ อย่านะ YY
    #777
    0
  16. #761 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 17:39
    แชปนี้หวานละมุน -//-
    โรแมนซ์ที่สุด ;3
    แต่พี่ตี๋..กลับมาทำไม ?
    #761
    0
  17. #751 Kapi12 (@kapi12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 19:43
    ภาษาน่ารักดีค่ะ จูบกันแล้วอ่ะ...แต่พี่ตี๋กลับมาทำมายเนี่ยยยยยย อร๊ายยยยยยย
    #751
    0
  18. #736 เต๋าคชา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 07:36
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ> <

    ติดตรงพี่ตี๋นี่แหละ -.-
    #736
    0
  19. #722 Zupan (@sususee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 23:39
    ตอนนี้หวานน่ารักมากๆเลย
    คงไม่ใช่ว่าหวานได้ตอนเดียว
    หลังจากนี้ดราม่ายาวนะ
    #722
    0
  20. #721 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 20:57
    ท่ามกลางพยาน รักหิ่งห้อย นับร้อยยย 
     
    ' เอาแต่ใจเราหายใจไม่ทัน '
    อร๊ายยยยประโยคนี้ืทำเอาเพ้อไปเลยย
     
    คช๊าาาาาา เอ็งแน่นอนจริงๆ 
    ฝึกไว้หนู เดี๋ยวก็ชิน พี่เต๋าต้องลอบปลงจูบแกบ่อยแน่ๆ
     
    โฮะ โฮะโฮฮฮ (มีความสุขจริง)
    #721
    0
  21. #699 yangsoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 15:36
    กรี๊ดดดดดดดดดดด เป็นเฟิร์สคิสที่โรแมนติกสุดๆ อ่านไปเขินไป

    กำลังไปได้สวยแล้วแท้ๆ พี่ตี๋ กลับมาทำไม~~~ TwT
    #699
    0
  22. #690 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 09:34
    กรี๊ดดดดดดดดด มันฟินตรงนี้แหละ

    ตอนนี้โค ตรโรแมนติก หวานเว่อร์ๆ อร๊ายยยย เต๋าพาชาไปเดท กี๊สสสส

    มีให้สร้อยด้วยอ่ะ น่ารักจัง และและและ จูบแรก เขินมว๊ากกกกกกก

    จะบอกว่าเนื้อเรื่องเข้ากับเพลงมากเลยไรเตอร์ ฮ่าๆๆ

    อะไรๆกำลังดีขึ้น

    อ้าวเห้ยยย พี่ตี๋มากจากไหนห๊ะ กลับมาทำมายยย

    พอกดตอนต่อไป ก็ ฉับๆๆๆ โดนตัดจบ เราควรจะนอนสักที 5555

    ขอบคุณไรเตอร์ ไม่งั้นเราอ่านจนเช้าแน่ๆ ฮ่าๆ

    ว่าแล้วก็ตื่นมาเม้นให้ตอนเช้า อิอิ
    #690
    0
  23. #683 mindulla (@mindulla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 15:10
    จูบบบบบบบบบบบบบบบบบวร้ากกกกก เขินนนนนนนนนน  #อะไร 
    55555555555555555555  
    #683
    0
  24. #679 TiTI (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 20:07
    เพิ่งมาเจอเรื่องนี้เลยลองอ่านดู อ่านมาถึงตอนนี้เลยขอคอมเม้นท์เพราะไม่ไหวแล้ว คืออออ ไรเตอร์ มันโรแมนติกมากค่า หวานอะค่ะ

    งื้อออออ แบบ พี่เต๋าละมุมมว๊ากกก แล้วแบบคชา "อืม" โอ้ย เขินแทนเลย แถมจูบกันแล้ว อ๊าย >////<
    #679
    0