เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 6 : III The Last Love Story III Chapter 6 ++ Don't just say no

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ก.ค. 55

 
 
 
 
       Chapter#6 Don't just say no
 
ขอขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณPlaKaNari และคุณPraewa ค่ะ
 
 
 
 
 
 
ดวงจันทร์ดวงโตคืนนี้ยังคงสวยเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แม้จะถูกบดบังด้วยเมฆกลุ่มใหญ่และสายฝนบางเบาก็ตามที ร่างบางยังคงยืนเท้าแขนกับระเบียงกว้าง สายตาเหม่อลอยมองไปข้างหน้า สายลมเย็นและเม็ดฝนโปรยปรายสาดกระทบท่อนแขน มือเรียวยาวถือโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนที่จะตัดสินใจยกโทรศัพท์ก่อนจะกดหมายเลขโทรออก มือบางค่อยๆเอาโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอให้ปลายสายฝั่งตรงข้ามรับ
 
 
 
 
...ไม่ได้นึกซักนิดไม่ได้คิดจริงจริง ว่าเธอจะทิ้งทิ้งฉันไปทางอื่น
จะมาเจอกันก็แค่ฝันบางคืน…...
 
 
 
เต๋า
 
 
 
ร่างบางอุทานออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เขากำลังโทรหาจะเป็นคนเดียวกับที่ยืนอยู่ข้างล่างใกล้ๆกับลานจอดรถ คชากำราวระเบียงแน่น ก่อนจะค่อยๆหันหลังกลับเดินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับดึงผ้าม่านผืนบางปิดลงเพื่อกั้นสายตาจากภายนอก
 
 
 
ร่างสูงผิวขาวจัดยกไอโฟนคู่ใจพร้อมก้มลงมองดูที่หน้าจอ เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าคนตัวเล็กจะโทรมา เต๋ากะพริบตาอีกครั้ง ก่อนจะรีบกดรับสายพร้อมเงยหน้ามองตรงไปที่ห้องที่ตอนนี้ผ้าม่านถูกปิดลงแต่ไฟยังถูกเปิดทิ้งไว้..
 
 
 
“ฮัลโหล…คชา เป็นยังไงบ้าง..” น้ำเสียงอ่อนโยนถูกถ่ายทอดออกไปด้วยความเคยชิน
 
 
“.....”
 
 
“คชา...เป็นอะไรรึเปล่า”
 
 
“.....”
 
 
“คชา...”
 
 
“เราขอโทษ แต่...อย่าเจอกันอีกเลยนะ”
 
 
 
คชาพูดจบ ก่อนจะค่อยๆกดวาง โดยไม่ได้ฟังคำตอบจากปลายสาย มือเรียวบางกำโทรศัพท์แน่น ก่อนที่จะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยน้ำตา เขาไม่อยากที่จะเจอความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายแบบนั้นอีกแล้ว สายตาหวาดหวั่นถูกฉายออกมาอย่างปิดไว้ไม่อยู่ ร่างบางค่อยๆยกมือที่กำลังสั่นเทากอดเข่าพลางก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ
 
 
 
ขายาวที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า หยุดลงโดยอัติโนมัติ เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายก่อนที่สายจะถูกตัดไป มือแกร่งแทบจะไม่มีแรงถือโทรศัพท์ ดวงตาคมยังคงมองขึ้นไปที่ห้องของร่างบางด้วยสายตาที่ตัดพ้อ เขาอยากจะรู้จริงว่าคนตัวเล็กทำไมถึงได้ใจร้ายพูดปฏิเสธเขาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ สายฝนยังคงโปรยปรายร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย น้ำฝนเม็ดเล็กๆหยดกระทบลงตรงหน้า เต๋าพรูลมหายใจออกมา ก่อนที่จะก้มหน้าหันหลังกลับเดินตรงไปที่รถ ความรู้สึกตอนที่กำลังขับรถมาหา กับตอนนี้ทำไมมันถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหวถึงเพียงนี้...
 
 
 
 
TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
 
สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดใบไม้ของต้นเสลาต้นใหญ่ที่ถูกปลูกไว้ที่ลานจอดรถพริ้วไหว ดอกสีม่วงอมชมพูดอกเล็กปลิวหล่นลงกระจกหน้า  รถยนต์คันหรูยังคงถูกจอดไว้ที่เดิม สายตาคมยังจ้องมองผ่านกระจกที่ตอนนี้ยังมีหยดน้ำฝนเกาะอยู่เต็มเหม่อมองออกไปยังห้องของคนตัวเล็ก ไฟกลางห้องถูกปิดไปนานแล้ว ความมืดโรยตัวปกคลุมบรรยากาศภายนอกทั้งหมด จะมีเพียงแต่เสาไฟสีส้มนวลเพียงไม่กี่ดวงที่ให้ความสว่างบริเวณนี้เท่านั้น ร่างสูงอยากให้สายลมที่พัดอยู่ตอนนี้มันพัดเอาคำพูดสุดท้ายของร่างบางไปให้ไกลแสนไกล
 
 
 
...อย่าเจอกันอีกเลยนะ..
 
 
 
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นไปได้ขนาดนี้ ทำไมจะต้องทุ่มเทขนาดนี้ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ หรืออาจจะเป็นเพราะร่างบางที่มักจะห่อไหล่และชอบถอนหายใจจนชักจะเริ่มติดเป็นนิสัย หรือดวงตากลมโตที่ชอบหลบตาและมักครุ่นคิดอยู่เสมอ แต่เมื่อไรที่เขาได้สบตากลมโตนั้นได้ ก็มักจะมีแววตาเศร้าสร้อยฉายชัดออกมา เต๋าสะบัดหน้าแรงๆก่อนจะซบหน้าลงกับพวงมาลัย พร้อมหลับตานึกถึงแต่คำพูดของคนตัวเล็กที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประโยคสั้นๆที่เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบาย..
 
 
 
..ปัง!..
 
 
 
เสียงประตูรถด้านข้างถูกปิดลง เต๋ารีบลืมตาพร้อมหันไปมอง หัวใจจะวาย...ถ้าจู่ๆคนตัวเล็กจะมานั่งอยู่ตรงนี้ ดวงตากลมโตหันมามองหน้าคนที่ตอนนี้ยังทำหน้าเหวอด้วยความตกใจ บรรยากาศภายในรถเงียบซะจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
 
 
 
“ทำไมยังไม่กลับไปอีก” จู่ๆคชาก็พูดโพล่งออกมา
 
 
“.....”
 
 
“ที่เราพูดไป ยังไม่เข้าใจเหรอ..”
 
 
“.....”
 
 
“กลับไปเถอะนะ..คุณรับในสิ่งที่เราเป็นไม่ได้หรอก..
 
 
ร่างบางพูดเสียงเรียบ ก่อนที่จะค่อยๆเบือนหน้าหนีมองออกไปอีกทาง พร้อมๆกับมือเรียวที่กำลังจะผลักประตูออก
 
 
“.....”
 
 
เฮ้ย!!
 
 
 
ร่างบางตะโกนร้องอย่างตกใจ ที่จู่ๆมือหนาของคนข้างๆจะคว้าเขาไปกอดโดยไม่ทันตั้งตัว เต๋าอยู่ใกล้ซะจนคชาได้กลิ่นน้ำหอมที่เริ่มจะคุ้นชินบวกกับกลิ่นเหล้าจางๆที่ดื่มมาตั้งแต่เมื่อช่วงหัวค่ำ มือแกร่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นๆ อย่างที่กลัวว่าคนตัวเล็กจะหายไป คชาดิ้นพร้อมกับพยายามดันตัวออกแต่ก็ไม่เป็นผล
 
 
 
“อย่า......” ร่างสูงพูดเสียงเบาเหมือนพึมพำกับตัวเอง
 
 
“ห๊ะ...อะไรนะ” ร่างบางไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าพูดว่าอะไรจึงต้องเอ่ยถาม พร้อมกับยังพยายามขืนตัวหนีมือแกร่งที่ยังคงกอดเขาเอาไว้แน่น
 
 
“อย่า...พูดอย่างนั้นอีก... รู้ได้ยังไงว่าจะรับคชาไม่ได้ทุกเรื่อง”
 
 
 
น้ำเสียงเจ็บปวดถูกเอ่ยออกมา พร้อมอ้อมกอดที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆดันคนตัวเล็กออก สายตาคมสบตาดวงตากลมโต เขาอยากให้คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้านี้มองลึกเข้าไปในดวงตา อยากให้คชารับรู้ถึงความรู้สึกที่มันอยู่ข้างในนี้ทั้งหมด เขาอาจเป็นคนไม่พูด แต่การกระทำทั้งหมดที่ทำไปเขาคิดว่าคนตัวเล็กน่าจะรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร..
 
 
 
ตากลมโตสบดวงตาคมพร้อมๆกับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะค่อยๆก้มหน้าลง ทำไมจะไม่รู้ละว่าคนตรงหน้าคิดอย่างไร ก็เล่นแสดงออกแบบไม่เหลือมาดอะไรไว้เลย  แถมสายตาที่มองมาก็บ่งบอกว่าชอบเขามาก แต่ว่า....
 
 
.
 
.
 
.
 
 
 
“เรา....”
 
 
“เรา….กลัว....” เสียงแผ่วเบาผ่านริมฝีปากบางออกมา
 
 
 
ร่างสูงไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเอื้อมมือลูบหัวก่อนจะดึงร่างบางมาซบที่ไหล่ ตอนนี้คนตรงหน้ากลับไม่ขัดขืนยอมปล่อยให้ทำตามอำเภอใจ คชาหลับตาลงช้าๆ เต๋ารู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่กว้าง ริมฝีปากบางพยายามเม้มกักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้คนตรงหน้าได้ยิน เต๋ายังคงลูบผมปลอบอย่างช้าๆ พร้อมกับกระซิบชิดริมหูนิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 
 
 
“ไม่ต้องกลัวคชา... ไม่ต้องกลัว”
 
 
 
กระแสเสียงอบอุ่นถูกถ่ายทอดออกไปหวังจะปลอบใจคนขี้กลัวให้คลายกังวล เมื่อเริ่มเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มสงบลงแล้ว ร่างสูงค่อยๆดันคนตรงหน้าออก พร้อมกับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสวยอีกครั้งที่ตอนนี้มันหวาดหวั่นถึงความไม่แน่ใจ เต๋าปล่อยลมหายใจช้าๆ ก่อนจะเอื้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าที่กระเป๋าเสื้อพร้อมจับข้อมือบางหงายขึ้นเพื่อวางผ้าเช็ดหน้าลง ร่างบางตรงหน้ายังคงนิ่ง ดวงตากลมโตยังมองอยู่ที่มือของตัวเองที่กำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้แน่น..
 
 
 
“เรา...เป็นเพื่อนกันได้มั้ย” ร่างบางตัดสินใจพูดออกไป พลางหลับตาแน่น
 
 
“…….”
 
 
“ได้มั้ย”
 
 
เมื่อไม่มีเสียงตอบจากคนตรงหน้าจึงต้องถามซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆลืมตา พร้อมเอียงคอมองคนที่ตอนนี้เริ่มเอามือกุมขมับ พลางส่ายหน้าอย่างช้าๆ
 
 
ไม่ได้” ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้ม
 
 
“ห๊า!...อะไรนะ ที่เราพูดมาทั้งหมด คุณไม่เข้าใจเลยเหรอ” ร่างบางขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนจะทำปากยื่นทั้งๆที่ดวงตายังคงบวมช้ำ
 
 
“ก็เข้าใจ แต่อยากให้ดูๆกันไปก่อน อย่าเพิ่งปฎิเสธ” เต๋าพรูลมหายใจออกมาอีกครั้ง ทำไมถึงรีบปฏิเสธเขานักนะ
 
 
.
 
.
 
.
 
 
 
“...ดื้อไม่เข้าท่า”
 
 
 
ร่างบางบ่นพึมพำ พลางเบ้ปากน้อยๆใส่ร่างสูง ก่อนที่จะเอื้อมมือผลักประตูออก ขาเรียวยาวก้าวออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว กระจกหน้าต่างก็ถูกกดเปิดลงมา เต๋าเรียกชื่อคนตัวเล็ก พร้อมกับกวักมือเรียกให้เข้ามาใกล้ คชาจึงต้องจำใจเดินไปหาอีกครั้งก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปเพื่อที่จะฟังว่าร่างสูงพูดว่าอะไร.. มือขาวจัดค่อยๆโน้มคอคนตัวเล็กเข้ามา ก่อนจะขยับหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับกระซิบชิดข้างหูเสียงเบา...
 
 
 
 
ฝันดีนะ...คชา
 
 
“......”
 
 
.
 
.
 
 
“ไม่เข้าข้างในเหรอ เปียกหมดแล้ว หรือว่าจะให้ขึ้นไปส่งบนห้อง”
 
 
 
เต๋ายังคงยิ้มพร้อมหัวเราะเบาๆ ถ้าคชาจะทำหน้าเหวอได้น่ารักขนาดนี้ ร่างบางยังคงอ้าปากค้าง ตัวแข็งกลายเป็นหินไปเรียบร้อย เมื่อได้ยินร่างสูงเอ่ยทักอีกรอบ จึงรีบขยับตัวออก ก่อนที่จะหันหลังรีบวิ่งกลับเข้าไปยังอพาร์ทเม้นท์ทันที
 
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
“หยิบติดมือมาจนได้...”
 
 
 
คชาบ่นพึมพำ พร้อมก้มลงมองมือตัวเองที่ตอนนี้ยังคงถือผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ ร่างบางพรูลมหายใจออกมาเบาๆ พร้อมส่ายหน้าให้กับตัวเอง ไม่รู้คิดถูกหรือผิดที่ตัดสินใจเดินลงไป แต่ก็นะ..พอแอบมองลอดผ่านม่านบางตรงระเบียงก็เห็นว่ายังไม่กลับไปซักที แถมสายตาคมกลับจ้องมองตรงมาที่ห้องอยู่ตลอดเวลา จะด้วยความใจอ่อนของตัวเอง หรือจิตใจที่ไม่เคยจะเข้มแข็งได้ซักที ทำให้ต้องก้าวขาลงไปข้างล่างจนได้..
 
 
 
“เฮ้ออออ....อย่าเพิ่งปฏิเสธเหรอ...”
 
 
 
ร่างบางพูดพึมพำออกมา พร้อมถอนใจ ก่อนจะค่อยๆวางผ้าเช็ดหน้าผืนบางไว้ที่หัวเตียง ร่างบางหลับตาลงค่อยๆเข้าสู่ห่วงนิทราพร้อมกับเสียงที่ยังได้ยินก้องผ่านค่ำคืนที่แสนยาวนาน...
 
 
 
 
 
“ฝันดีนะ...คชา”
 
 
 
 
TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
“คุณคชาครับ มีของฝากไว้ให้คุณอีกแล้วครับ” ลุงยามประจำอพาร์ทเม้นท์ร้องเรียกร่างบางเสียงดัง พร้อมกับชูถุงพลาสติกที่มีของกินมากมายหลายถุง คชาหันไปมองลุงยาม พร้อมก้าวขาเรียวยาวเดินไปหา ก่อนจะพรูลมหายใจเบาๆ
 
 
“วันนี้คนที่เอามาฝาก เค้าบอกว่าให้คุณคชาทานให้หมด ไม่ให้เหลือด้วยครับ เค้าบอกโดนสั่งมาอีกที” ลุงยามคงยังยิ้มพร้อมยื่นมือส่งของให้
 
 
“ลุงฮะ แบ่งไปทานมั้งก็ได้ คชาทานไม่หมดหรอก ของเมื่อวานก็ยังอยู่ เอาไปเถอะนะฮะ” ร่างบางยื่นถุงไปให้ พร้อมกับคะยั้นคะยอให้ลงุยามรับไป
 
 
“..ครับ เอาอย่างนั้นก็ได้ครับคุณ แต่อย่าไปบอกคุณคนนั้นนะครับ ว่าผมแย่งคุณกิน” ลุงยามยิ้มแหะๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปรับของ
 
 
 
หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นอาทิตย์กว่าแล้วที่เต๋าเอาของมาให้เป็นประจำทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นของกิน พวกยาบำรุง หรือวิตามินต่างๆ จนตอนนี้ที่ห้องเขาจะกลายเป็นซุปเปอร์มาเก็ตอยู่แล้ว แต่ว่าวันนี้ทำไมร่างสูงไม่ได้มาเอง สงสัยจะติดธุระละมั้ง..
 
 
 
...เธอเจ็บแค่ไหน ฉันเจ็บแค่นั้น เธอยังมีฉัน ไม่ใช่เธอไม่มีใคร
เธอเจ็บอย่างนั้น ยังบอกว่าไม่เป็นไร....
 
 
 
“ตายยากชะมัด..บ่นถึงก็มาเลย หืม..วันนี้ FaceTime เหรอ” ร่างบางเบ้ปากน้อยๆ ก่อนจะกดรับ
 
“เบนเอาของมาให้รึยังคชา แล้วได้กินมั่งรึเปล่า...” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะอ้าปาก เสียงปลายสายก็เอ่ยถามอย่างเร็ว
 
“...พรุ่งนี้ไม่ต้องเอามาให้แล้วก็ได้นะ ของเก่าก็ยังทานไม่หมด” ร่างบางตอบกลับไม่ตรงคำถาม วันนี้เต๋าแต่งตัวด้วยเสื้อกันหนาวแขนยาวสีฟ้า บรรยากาศด้านหลังดูแปลกตา ยังไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่ยปากถาม ปลายสายก็พูดแทรกขึ้นมาทันที
 
“อย่าดื้อ ทานให้หมดด้วย เดี๋ยวอีก 2 วันผมกลับ แล้วเจอกันคชา” เต๋ายังคงจ้องหน้าคนตรงหน้าผ่านเครื่องมือสื่อสาร ก่อนจะวางสายลงไปทันที
 
“อะ....อะไรอ่ะ สั่งเอาๆ แล้ววางไปเลยเนี้ยนะ” คชายังถือไอโฟนค้างไว้ซึ่งตอนนี้หน้าจอดับลงไปแล้ว
 
 
ร่างบางบ่นพึมพำ ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ลุงยาม พร้อมกับก้าวขาเรียวยาวขึ้นลิฟท์ไป... แต่ว่าเค้าไปไหนซะล่ะ สงสัยจะต่างประเทศมั้ง วิวข้างหลังไม่เหมือนเมืองไทยด้วยซิ ร่างบางยื่นปากเล็กๆ พร้อมกับกดลิฟท์ให้ประตูปิดลง
 
 
 
TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
ค่ำคืนสุดสัปดาห์หมุนวนกลับมาอีกครั้ง ช่วงเวลาหัวค่ำที่เป็นเวลาของการโซโล่เปียโนขับกล่อมแขกที่เสียเงินราคาแพง เพื่อมาดูการโชว์เปียโนของคนตัวเล็กเป็นประจำทุกค่ำคืนวันศุกร์ มันก็คงจะเหมือนทุกคืนของสุดสัปดาห์ที่เขาเล่นเสร็จก็จะรีบกลับห้องไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง วงจรชีวิตวนเวียนอยู่แค่นี้ วันจันทร์ถึงพฤหัสรับงานฟรีแลนซ์ ส่วนใหญ่ก็จะมีงานเกือบทุกวัน ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็เหมือนกันถ้ามีงานเข้ามาก็ยินดีรับ แต่ถ้าเลือกได้เสาร์อาทิตย์อยากหยุดเพื่อซ้อมเปียโนมากกว่า ถามว่าพอเลี้ยงตัวเองได้มั้ย ก็พออยู่ได้ เพราะไม่ได้ใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว...
 
 
“คชา..ทางนี้ เต๋ารออยู่” พี่ตุ้ยผู้จัดการหนุ่มร้องเรียก หลังที่โชว์จบลงพร้อมกับกวักมือเรียกให้เดินมาไวๆ
 
 
“มาอีกแล้วเหรอ…”
 
 
ร่างบางพรูลมหายใจ ก่อนเงยหน้ายิ้มให้พี่ตุ้ย พลางคิดในใจช่วงนี้ที่วงจรชีวิตเขาเปลี่ยนไปเป็นเพราะคนๆนี้แน่ๆ คชาก้าวเข้าไปหาโต๊ะเดิมที่เหมือนจะถูกจับจองเป็นประจำทุกคืนวันศุกร์อย่างช้าๆ พร้อมกับทำหน้านิ่งใส่ร่างสูงที่ตอนนี้กำลังมองดูเขาก้าวเข้าไปหา จะว่าไปแล้วเราก็ยังแทบไม่รู้เลยว่าเค้าทำงานอะไร บ้านอยู่ที่ไหน แต่ก็คงมีเงินละมั้ง ถ้าเข้าผับนี้ได้ก็คงมีเงินระดับนึง แล้วรถคันโตนั้นอีกละ อย่างงี้สาวๆชอบอยู่แล้ว รูปหล่อพ่อรวย คชาคิดพลางพร้อมกับยังก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป..
 
 
“คชา!! ไปไหน เดินเลยโต๊ะแล้ว” พี่ตุ้ยเอ่ยทัก จนร่างบางสะดุ้ง
 
“เอ่อ.. คิดอะไรเพลินไปหน่อยฮะพี่” คชายกมือขึ้นเกาหัวก่อนที่จะหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟานุ่ม
 
“เมื่อวันนั้นของที่เอาไปให้ กินหมดรึเปล่า ถ้าไม่หมดเดี๋ยวไอ้เต๋าเอาผมตาย... แล้วคชารับน้ำอะไรดีครับ” เบนพูดพร้อมเหล่ตาไปมองเพื่อนรักที่ตอนนี้ยังคงนั่งจิบเหล้าพร้อมกับมองคนตัวเล็กไม่วางตา ก่อนจะหันหน้าไปเรียกบริกรให้มารับออเดอร์
 
“เบน สั่งน้ำมะนาวให้คชา” จู่ๆร่างสูงที่ไม่พูดไม่จา ก็เอ่ยออกมา สั่งให้เพื่อนรักบอกบริกรไปอย่างนั้น
 
 
คชาหันมาค้อนตาคว่ำ รู้ได้ยังไง ใครเป็นคนบอกว่าเขาชอบดื่มน้ำมะนาว ร่างบางหันไปทางพี่ตุ้ยทันที ก่อนจะหรี่ตามอง เพื่อที่จะเค้นคำตอบว่าเป็นคนบอกใช่มั้ย พี่ตุ้ยหันมาส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนบอก จนคชาต้องหันกลับไปมองร่างสูงอีกครั้ง
 
 
“เฮ้ย!!...ตกใจหมด” ถ้าหันหน้าแล้วกลับมาเจอคนที่นั่งตรงข้าม อยู่ใกล้ขนาดนี้ ร่างบางถึงกับถอยหน้าหนีแทบไม่ทัน
 
“ใจลอยไปไหน” ร่างสูงเอ่ยเสียงนุ่มชิดหู พร้อมกับนิ้วมือขาวที่กำลังชี้ลงมาที่โซฟายาวที่นั่งอยู่
 
“มานั่งตรงนี้”
 
มาอีกแล้วน้ำเสียงเอาแต่ใจ คชาเบ้ปากน้อยๆ พร้อมกับปากที่กำลังจะขยับเถียง
 
“เหนื่อย.. อย่าเพิ่งดื้อ มานั่งตรงนี้ก่อน...”
 
 
เต๋าเอื้อมมือมาดึงข้อมือเล็ก แค่ออกแรงเพียงนิดร่างบางก็ถูกย้ายมานั่งข้างตามที่ชายหนุ่มพอใจ เต๋าหลับตาลงเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กได้นั่งข้างเรียบร้อยแล้ว แต่ข้อมือบางยังคงถูกกำเอาไว้ คชาพยายามแกะมือหนาออก แต่ก็ไม่เป็นผล จนกระทั้งพี่ตุ้ย และเบนที่คุยกันอย่างออกรสชาติต้องหันมามองร่างบางที่ยังพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุม
 
 
 
“เต๋าเพิ่งลงเครื่อง ก็ตรงมาที่นี่เลย”
 
 
 
เบนอธิบาย ก่อนที่จะขอตัวเดินไปหาสาวโต๊ะข้างๆที่พยายามสบตาให้ตั้งแต่เดินเข้าร้าน พร้อมบอกเพื่อนรักว่าถ้าจะกลับก็กลับไปเลยไม่ต้องรอเพราะคืนนี้คงอีกยาว ส่วนพี่ตุ้ยก็เดินไปหาลูกค้าคนอื่นๆ ทำให้ตอนนี้ร่างบางกับเต๋าอยู่ด้วยกันเพียงสองคนที่โต๊ะในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว หลังจากคชาได้ยินที่เบนพูดดังนั้นก็หยุดดิ้น พร้อมกับค่อยๆเอนหลังพิงพนักพิงนุ่ม ข้อมือบางยังคงถูกกำแน่น
 
 
“เจ็บ...”
 
 
ร่างบางพูดเสียงเบา พร้อมก้มหน้ามองข้อมือที่ถูกกำจนแน่น เมื่อคนข้างกายได้ยินเสียงคชาเอ่ยออกมาอย่างนั้นจึงปล่อยข้อมือบางที่กำลง ก่อนจะค่อยๆสอดมือจับที่นิ้วเรียวยาวแทน ร่างสูงที่อยู่ข้างๆยังคงหลับตาพร้อมกับบีบมือเบาๆ ก่อนจะหันหน้ามองพร้อมกับค่อยๆลืมตาขึ้น
 
 
“หายเจ็บรึยัง...”
 
 
เต๋าถามเสียงนุ่ม ก่อนจะคลี่ยิ้มให้ร่างบางที่แก้มใสเริ่มจะเปลี่ยนสี คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้ามองคนที่อยู่ข้างๆที่ตอนนี้หน้าตาอิดโรย คงเป็นเพราะเพิ่งลงจากเครื่องที่บินมาไม่ต่ำกว่า10ชั่วโมงเป็นแน่ เวลาก็ต่างกันตั้งหลายชั่วโมง ทำไมไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องไปพักผ่อน จะรีบมาเจอทำไมก็ไม่รู้... คชายังคงนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองที่โดนนิ้วยาวสอดกุมไว้ ก่อนที่จะดึงมือเบาๆ ทำให้ร่างสูงต้องเลิกคิ้วถาม
 
 
“คุณไปไหนมา..” ร่างบางเอ่ยถามเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้ามองตาแป๋ว
 
“......” ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงรอยยิ้มที่มอบให้กับคนตัวเล็ก
 
“...ไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก ขอโทษที่ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวคุณ” คชาก้มหน้านิ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน พร้อมกับพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุม
 
“งอนเหรอ...”
 
 
เต๋าพูดพลางยิ้มนิดๆ ก่อนจะดึงมือบางวางไว้บนตักพร้อมกับยังกุมเอาไว้ ก็ตอนนี้เขารู้สึกดีมาก รู้สึกดีจริงๆที่คนตัวเล็กถาม นั้นแสดงว่าคนตัวเล็กเริ่มที่จะสนใจเขาแล้วใช่มั้ย หวังว่าคงไม่ได้นึกไปเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม เขาอยากให้คชาถาม และเขาก็ยินดีที่จะตอบทุกเรื่อง
 
 
“เปล่าซะหน่อย” ร่างบางทำปากยื่นนิดๆ พร้อมกับก้มหน้าก้มตามองน้ำมะนาว ที่ถูกเสริฟ์มาได้ซักพักแล้ว ก่อนจะเอื้อมมือที่เป็นอิสระอีกข้างยกแก้วขึ้นดื่ม
 
“ครอบครัวผมอยู่ที่อังกฤษทำธุรกิจอยู่ที่นั่น เลยไปเยี่ยม จัดการเรื่องธุระนิดหน่อย ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว” เต๋าอธิบายให้คนตัวเล็กฟัง
 
“แล้วทำไมคุณไม่อยู่กับครอบครัวที่นั่นละ” ร่างบางเอียงคอถาม พร้อมกับเงยหน้าสบตาดวงตาคมเพื่อรอคำตอบ
 
“ก็ที่นั้นมันหนาว แล้วฝนก็ตกตลอด ผมไม่ชอบ” เต๋าพูดเสียงเรียบ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
 
“หา... นี่เหตุผลเหรอ” คชาอ้าปากค้าง พร้อมกับคิดในใจ พวกคนรวยนี้จะทำอะไรก็ง่ายไปหมด นั่งเครื่องเป็นว่าเล่นอย่างกับนั่งรถตู้ไปกลับรังสิตอนุสาวรีย์ไปได้
 
“อือ... ใช่ แค่นั้นแหละ”  
 
 
ร่างสูงยังคงอธิบาย พร้อมกับเอื้อมมือหยิบทิชชู่ ก่อนจะค่อยๆดึงมือบางให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆเอาน้ำเปล่าแตะก่อนที่จะซับเสื้อตรงรอยเปื้อนที่ตอนนี้คนตัวเล็กจะกินน้ำมะนาวได้หยดเลอะเทอะเต็มเสื้อเชิ้ตตัวบางซะขนาดนี้ ร่างสูงถอนใจพลางส่ายหน้าน้อยๆ
 
 
“ซุ่มซ่ามจริง”
 
“เอ่อ...ไม่เป็นไร ปล่อยมือเราเถอะ เราเช็ดเองได้”
 
 
คชาบอกเสียงเบา พร้อมกับพยายามดึงมือออกก่อนจะเงยหน้าสบตาคม ก็พบสายตาที่กำลังมองกลับมา สายตาที่บอกว่าให้อยู่เฉยๆ เดียวเค้าจัดการเอง ร่างบางหุบปากทันที ไม่ต้องเถียง เพราะยังไงร่างสูงก็ไม่ยอมปล่อยมืออยู่แล้ว คชาถอนลมหายใจพลางเบ้ปากน้อยๆด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะนั่งนิ่งให้คนเอาแต่ใจได้ทำตามใจ..
 
 
“เอ่อ...ขอบคุณนะ” ร่างบางเอ่ยเสียงเบาหลังจากเต๋าเช็ดเสื้อให้เสร็จ แก้มใสเริ่มจะแดงจัด แต่อาจเป็นเพราะความมืดของร้านจึงทำให้ร่างสูงไม่เห็นถึงความแตกต่างของแก้มใส
 
“คชา...ขอสิบนาที” จู่ๆร่างสูงก็พูดเสียงเบาก่อนจะหลับตาลง พร้อมกับยังคงกุมมือเรียวไว้แน่น อย่างกับจะกลัวว่าคนข้างๆจะหายไปไหน
 
“อืม...” ร่างบางรับคำในคอ พร้อมหันไปมองคนข้างๆที่ตอนนี้หลับตาลงไปแล้ว ร่างบางพรูลมหายใจก่อนที่จะเริ่มเอนหลังพิงพนักพิง พร้อมกับมองตรงไปยังเวที ที่ตอนนี้ดีเจกำลังสแคชแผ่นอย่างเมามันส์
 
 
ผ่านไปยังไม่ถึง 10นาที ร่างสูงที่อยู่ข้างๆ เริ่มผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เหมือนจะหลับสนิทไปซะแล้ว ก่อนที่ศรีษะจะค่อยๆเอียงไปเรื่อยๆจนซบเข้ากับไหล่บาง คชาหันกลับมามองชายหนุ่มผิวขาวจัดที่กำลังซบอยู่ที่ไหล่ พร้อมกับมองมือของตัวเองที่ตอนนี้ยังคงถูกกุมไว้แน่น ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ แววตาบ่งบอกถึงความหวั่นใจ..
 
 
 
…คุณแน่ใจแล้วใช่มั้ย รับเราได้จริงๆใช่มั้ย….
 
.
 
.
 
.
 
เสียงดนตรีภายในผับที่ยังคงดังอึกทึกเสียงดัง เหล่าชายหนุ่มหญิงสาวเริ่มจับคู่ออกมาเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน แสงไฟหลายสีสรรส่องกระทบฝาผนังที่บุไปด้วยผ้าชั้นดีดูสวยงามแปลกตา ผ้าผืนบางบนเพดานถูกพัดด้วยแรงลมจากแอร์คอนดิชั่นเนอร์ ทำให้เกิดเงาสวยพาดไปยังโต๊ะ และเคาน์เตอร์บาร์สูง
 
 
ร่างบางค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ พร้อมกับบิดตัวเล็กน้อย ก่อนจะยกมือทั้งสองจับแก้มตัวเอง พลางก้มหน้านึกถึงความรู้สึกครั้งสุดท้าย คชาจำได้ว่าเขาให้ไหล่ร่างสูงพิงหลับไป แต่แอร์มันเย็นแล้วมันก็ง่วงมากด้วย ทำให้เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้..
 
 
“ตื่นแล้วเหรอ...”
 
 
ร่างบางหันควับทันที ที่ได้ยินเสียงนุ่มเอ่ยขึ้น ร่างบางรีบก้มหน้าด้วยความอาย ให้ไหล่พิงอยู่ดีๆ ทำไมกลายเป็นเราที่หลับไปได้ล่ะเนี้ย... ร่างสูงตรงหน้ายังคงเท้าแขนที่พนักพิงพร้อมเอามือยันที่ศรีษะจ้องมองตรงมา เต๋าหัวเราะเบาๆพลางยิ้มน้อยๆให้กับคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้าก้มตา แกล้งเสมองไปทางอื่นด้วยความอาย..
 
 
“กลับกันเถอะ”
 
 
เต๋าเอ่ยขึ้นพร้อมกับฉุดมือคนตัวเล็กเพื่อให้ลุกขึ้นยืน แต่อาจเป็นเพราะนั่งอยู่กับที่นาน ทำให้ร่างบางเซล้มกลับลงไปที่โซฟานุ่มอีกครั้ง แขนแกร่งถูกยกขึ้นโอบเอวบางโดยอัติโนมัติ ทำให้ตอนนี้ร่างบางถูกชายหนุ่มผิวขาวจัดกอดประคองไว้ หน้าทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เต๋าก้มลงมองริมฝีปากบางสีชมพูที่อยู่ตรงหน้า และกลิ่นหอมจางๆที่ลอยออกมาเหมือนมีแรงดึงดูดอยู่ตลอดเวลา ร่างสูงค่อยๆก้มลงไปเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดน้อยลงไปทุกทีๆ แค่ปรับองศาของใบหน้าอีกเพียงนิดเดียว จูบแรกระหว่างกันคงเกิดขึ้น ถ้าหากคนตัวเล็กในอ้อมกอดจะไม่เบี่ยงหน้าหนีออกไปอีกทาง พร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเทาเพราะจู่ๆภาพของใครบางคนที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดของใจจะฉายชัดขึ้นมา...
 
 
 
 
 
 
“อย่า...”
 
 
 
 
 
 
 
/// TBC ///
 
 
 
 
30/06/2012 (edit : 1/07/2012)
 
สวัสดีจ้า
 
กรี๊ดดดดดดดดดดด... ไรเตอร์ขอกรี๊ดก่อน
คอนคู่ ATLOVE ที่รอคอยกำหนดวันเรียบร้อยแล้ว
ถ้าไม่ติดอะไรจริงๆ คงเห็นเราเดินไปเดินมาอยู่แถวนั้นแน่ๆ 555
แม้อายุอานามไรท์เตอร์จะห่างจากกลุ่มแฟนคลับน้องทั้ง 2 คนมากก็ตาม :)
 
ช่วงนี้น้องๆออกงานคู่ด้วยกันบ่อย
ไรท์เตอร์มีความสุขมากกกกก (ก.ไก่ 323 ล้านตัว)
แถมยังมีแรงเขียนฟิคอย่างต่อเนื่องอีกด้วย 555
ยิ่งเขียนแต่ละตอนยิ่งยาวขึ้นเรื่อยๆ
หวังว่าคงไม่เบื่อที่จะอ่านกันนะจ๊ะ
 
เหมือนเดิมค่ะ ค่อยๆอ่านกันน้า
คอมเม้นท์ติชมได้ตามสบาย
ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ด้วยนะค่ะ (โค้งงามๆ)
 
เกือบลืมๆ...
1 เดือนที่ผ่านมาอยากขอบคุณ 1,200 คลิ๊กที่เข้ามาเยี่ยมชม
และอีก 70 คอมเม้นท์ที่เป็นกำลังใจอย่างดีให้มีแรงเขียนฟิคเรื่องนี้ค่ะ ^_____^
เจอกันตอนหน้านะค่า ซึ่งตอนหน้าได้อ่านกันอย่างจุใจ ยาวเหยียด 555
 
 
รักเต๋าคชาคชาเต๋า และรีดเดอร์
TheHydrangea
 
 
ป.ล.ขอบคุณคุณPuaiค่ะ แก้ไขชื่อแล้ว
ไรต์เตอร์เบลอ ^^ ขอบคุณจ้า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1128 Moomee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:24
    หวานน่ารัก งื้ออฟิน
    #1128
    0
  2. #1102 Bread (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 22:56
    ชาชาปากแข็งนะ

    แต่ใจนี่อ่อนแล้วสิ

    น่ารักนะเนี่ยย

    ชอบตอนเปิดประตูรถมาหานี่แหละค่ะ

    พี่เต๋าหัาใจจะวายเลยเหรออออออออออออออ 5555+

    แต่ก็เอาคืนทันควันเลยนะพ่อ แหม๋ๆๆๆ

    #1102
    0
  3. #1025 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 06:14
    กลัวอะไรหนอ .. คชา
    เปิดใจอีกนิดนะ ให้เค้าเข้ามาดูแลหัวใจเถอะ

    #1025
    0
  4. #1006 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 12:28
    อย่า!! คชาเธอห้ามทำไมเนี่ย 
    #1006
    0
  5. #979 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:40
    โวะ โอ  แลดูแล้วพี่เต๋าๆ และพี่ชาช่าจะเงียบๆนะนี่
    ไร้เตอร์สรุปว่านี่แนวดราม่าชัวร์แล้วใช่มะ?????
    แหม่ๆ พี่เต๋านี่รวยใช่เล่นนะธุรกิจที่อิ้งแลนนนน
    ชอบฉากที่พี่เต๋าซบไหล่พี่ชาจัง  ฟินนนน  ><
    #979
    0
  6. #965 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:29
    แงะพี่ชาาาา

    เปิดใจให้พี่เต๋าเถอะนะ

    T^T

    อ๊ากกกกก ไรท์อ่าเค้ากำลังจะฟินเลย

    แง่มๆ คชาห้ามพี่เต๋าทำมายยยย -.-
    #965
    0
  7. #948 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:41
    พี่ต๋าววววววว หลงคชาล่ะสิ
    ใครๆก็หลงิ่ะโนะ
    อิอิ
    นั่นๆ จะจุ๊บแล้ววววว
    อร๊ายยยย
    #948
    0
  8. #910 Pomeranian3 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 00:46
    คชาใจอ่อนแล้วววววว

    แต่แอบใจร้ายอ่ะ เรารึก็ดีใจที่โทรไปหาเต๋า

    ห้ามท้อ สู้ๆนะต๋าวววววว ^^v
    #910
    0
  9. #855 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 11:32
    อีกนิดเดียวเท่านั้น พี่ชาห้ามทำไม แอร๊กก!!!
    เปิดใจเถอะนะพี่ชา -0-"
    #855
    0
  10. #840 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 01:59
    อย่า...หยุด!!!!
    คชาอย่าห้ามพี่เต๋าเลยนะ
    พี่เต๋าจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นนะรู้มั้ย
    เพราะงั้นอย่าปฏิเสธพี่อีกเลย
    #840
    0
  11. #822 un-til_dawn (@Strawberry-sai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 00:08
    ชาช่า เปิดใจให้เต๋าเถิดดดดดดดดดด พลีสสสสสสสสสสสสสสสส
    #822
    0
  12. #812 บลาลา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 19:27
    กรี๊ดดดดดดดดดด คชาเค้าแบบสนใจอ่อนไหวแล้วอ่ะ
    #812
    0
  13. #776 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:35
    >/////////////////////////////< แหมเขิน เน๊าะ

    ชาจ๋าเราว่าพี่เต๋าเป็นคนดีนาาา เชื่อเราเหอะ 5555
    #776
    0
  14. #717 Zupan (@sususee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 00:44
    ลุ้นแถบแย่ว่าเต๋าจะทำยังไง

    ดีนะคชาใจอ่อน

    #717
    0
  15. #715 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 00:12
    นึกว่าจะเจอไรเตอร์ ดริฟ หักสอกซะแล้ววว

    เริ่มซะมาคุเลยยย . . แต่จบซะค้าง !!




    อย่าจูบนะต๋าวววววว รอคชาเข้มแข็งกว่านี้ก่อน

    พลีสสสสสสสสสสสสส  เราขอร้อง =/\=
    #715
    0
  16. #689 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 09:30
    ตอนนี้อ่ะหวานมากกกกก

    ตอนเปิดมาแอบเศร้าใจที่ชาบอกว่าอย่าเจอกันอีกเลย ป๊าดดด นี่ปิดทางพี่เต๋าเลยเหรอ TOT

    แต่เริ่มใจชื้น เมื่อเห็นพี่เต๋ารุกต่อไม่หยุดด นี่สิพระเอกของจริง ฮ่าาๆ

    ชาดูเป็นคนใจอ่อน เห็นใจคนอื่นง่ายเหมือนกันนะนี่ ดูซิโดนเต๋ารุกต่อจนได้



    ว่าแต่ ลืมๆคนเก่าได้แล้วน้าชาช่าา ของดีอยู่ตรงหน้าแล้วงายยย
    #689
    0
  17. #640 patt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2555 / 00:26
    โอ้ยยย ลุ้นตัวโก่ง คชาใจอ่อนซะเถอะนะ
    #640
    0
  18. #607 Mook Or' (@mookssep4) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 20:39
    โอ๊ยยย พี่คาช๊าาาา ใจอ่อนซักทีเหอะ -3-

    ชอบผู้ชายแบบพี่เต๋ามากอ่ะ สุภาพบุรุษ อ่อนโยน พยายามทุกอย่างให้พี่ชาลืมได้เร็วๆ
    #607
    0
  19. #540 scottbite (@scottbite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 16:53
    เต๋าดูเป็นคนที่อบอุ่นมาก คอยยดูแลคชาไม่ห่างเลย
    คชาอย่าใจร้ายกับเต๋าเลย สู้ๆนะเต๋า

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 สิงหาคม 2555 / 16:55
    #540
    0
  20. #531 vj_db (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 15:45
    อร๊ากกกกกกกกก เกือบบบฟินแล้ววว ลุ้นนนจิกหมอนนน



    ไม่น่าห้ามมมเลยย 5555
    #531
    0
  21. #408 lollipop_z (@lollipopz21) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 01:08
    ฮึ่ยย พี่เต๋ามาทําให้ชาน้อยลืมให้ได้ๆ
    #408
    0
  22. วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 03:40
    555  เต๋าติดใจอ่ะรัยคชานี่

    คชายังลืมคนเก่าไม่ได้อีกหรอ
    #390
    0
  23. #384 rainny_yada (@rainny-yada) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 16:49
    ดูท่าทางแล้วคชาจะมีอดีตฝังใจมากเลยนะ
    เต๋าต้องช่วยคชาให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้นะ อย่าท้อล่ะ
    #384
    0
  24. #362 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 15:44
    ตแรกที่คชาโทรหาเต๋าไอ่เราก็ดีใจคิดว่าคชาเปิดใจให้เต๋าแล้ว

    แต่พอคชาพูดมาเท่านั้นแหละ....จุกเลย

    เรื่องตี๋ก็เข้าใจปล้วนะแต่ที่คชาถามเต๋าว่าจะรับคชาได้มั้ยนี่หมายถึงเรื่องอะไร ?

    เรื่องที่คชายังลืมพี่ตี๋ไม่ได้หรือยังไง ?

    แต่ถึงยังไงก็ยังมีฉากสวีทให้ได้ชื่นใจ -/ -

    #362
    0