เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 5 : III The Last Love Story III Chapter 5 ++ You’re sorry, I’m sorry

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มิ.ย. 55


Chapter #5 : You're sorry, I'm sorry.

 ขอบคุณภาพประกอบสวยๆจากคุณPimmy คุณGALEGALE92 และคุณ100b...(ขอโทษนะค่า มอง Cr.ไม่ชัด)








ถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ มหานครที่ไม่เคยหลับไหล ยังคงมีรถราขวักไขว่ แม้ตอนนี้จะดึกมากแล้วก็ตามที เม็ดฝนร่วงโรยเป็นละอองเม็ดเล็กสะท้อนกับแสงไฟข้างทางดูสวยงาม ที่ปัดน้ำฝนยังคงโบกขยับไปมาอย่างเชื้องช้า เครื่องเสียงชั้นดีภายในรถยังคงถูกเปิดคลอ มือขาวจัดถูกยกท้าวกับกระจกประตูข้างตัว สายตายังคงจ้องมองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด..

 

 

 

อย่าแตะต้องมัน

 

 

 

ร่างบางตะโกนเสียงดัง พร้อมกับรีบเอื้อมมือหยิบรูปขึ้นเก็บซ่อนไว้ด้านหลัง ร่างสูงจับได้ถึงกระแสเสียงที่สั่นเทา เขาค่อยๆก้าวขาไปหาคนตัวเล็กพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะไหล่บาง ก่อนจะดึงเข้ามาใกล้พร้อมลูบหัวอย่างแผ่วเบา ร่างสูงค่อยๆถอนใจ พร้อมกับเงยหน้ามองเพดาน ในหัวเขาตอนนี้มีแต่คำถามว่าอะไรและทำไมเต็มไปหมด ทำไมคชาต้องตกใจที่เห็นรูป เรื่องราวในอดีตมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่ และใครเป็นคนที่ทำให้ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดเขาตัวสั่นเทาได้ถึงเพียงนี้

 

 

 

คชาเต๋าเอ่ยเสียงเบาชิดริมหูนิ่ม

 

“…….”

 

อยากเล่าอะไรมั้ย

 

 

 

กระแสเสียงอ่อนโยนถูกถามออกไป ร่างบางในอ้อมกอดเขาตอนนี้มันสั่นจนเขากลัว คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ พยายามขืนตัวออก ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้ง ไม่ใช่ไม่ยอมปล่อย แต่ตอนนี้เขาปล่อยคนตัวเล็กไปแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ร่างสูงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นๆ มืออีกข้างยังคงลูบผมนิ่มอย่างปลอบใจ ร่างบางที่อยู่ตรงหน้าพยายามที่จะกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตาที่น่าอับอายไม่ให้เขาเห็น...

 

 

เวลาผ่านไปซักพักเมื่อร่างสูงเห็นว่าคนในอ้อมกอดเริ่มสงบลง แขนแกร่งจึงเริ่มคลายออก พร้อมกับก้มหน้ามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ก้มหน้างุด แก้มใสทั้งสองข้างเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา จมูกโด่งรั้นแดงจัด เห็นอย่างนี้ร่างสูงสงสารคนตัวเล็กจับใจ แต่ถ้าจะให้เขาถามตอนนี้ร่างบางตรงหน้าคงไม่ตอบเป็นแน่.. เต๋าคว้าไอโฟนสีขาวของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงโต๊ะรับแขก ก่อนกดโทรศัพท์เพื่อคีย์อะไรบางอย่าง แล้วเอื้อมไปจับมือเรียวพร้อมวางโทรศัพท์ลง ร่างบางถือไว้แต่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง

 

 

 

เบอร์โทรผม...เมมไว้ที่หน้าfavoritesแล้ว

 

.....

 

มีอะไร โทรมาได้ตลอด

 

“…..” ร่างบางยังคงนิ่ง ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างช้าๆ

 

โอเค งั้นผมกลับนะวันนี้คงยังไม่เหมาะที่จะถามจริงๆ ร่างสูงคิด เขาควรกลับก่อน เพื่อให้ร่างบางได้พักซะที ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยผ่านอีกวันมาจะครบชั่วโมงอยู่แล้ว

 

.

.

.

 

 “.....สักวันเราจะเล่าให้ฟัง

 

 

 

จู่ๆร่างบางตรงหน้าก็พูดออกมาเสียงเบา พร้อมกับค่อยๆเงยหน้าสบตาดวงตาคมที่กำลังจะก้าวขาตรงไปยังประตู ดวงตากลมโตใสที่ตอนนี้ยังคงมีน้ำตาคลอสบตานิ่ง ร่างสูงเห็นดังนั้นอยากจะเข้าไปเช็ดน้ำตาให้จริงๆ เต๋าถอนใจพร้อมกับพยายามหักห้ามใจที่จะไม่หันหลังก้าวขากลับเข้าห้องนั้นอีกครั้ง...

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++ TK++TK

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

13/01/2012

 

 

คชา คชา ชา ชา ชา ขาชา ขาชา ทางนี้ๆ

 

 

หลินหันไปมองต้นที่ตอนนี้กำลังยกมือขึ้นโบกพร้อมตะโกนเรียกร่างบางที่กำลังเดินเข้ามาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทั้งหลิน ต้นและคชาจะนัดทานข้าวด้วยกันเป็นประจำอยู่แล้วซึ่งประจวบเหมาะที่วันนี้ทุกคนต่างว่างตรงกัน หลังเลิกงานเลยนัดรวมพลเม้าท์มอยกันตามประสาเพื่อน แถมยังผ่านวันปีใหม่มาไม่นาน ถือว่ามาเลี้ยงฉลองวันปีใหม่ส่งท้ายปีเก่าไปด้วย ถึงแม้พวกเขาจะเรียนจบกันไปแล้วแต่ความสนิทก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย..

 

 

อะไรย่ะ คุณนายต้น แกจะตะโกนไปไหน หูชั้นจะแตก เค้ารู้กันทั่วทั้งร้านแล้วมั้ง ว่ามีเพื่อนชื่อคชาอ่ะ หลินสาวเปรี้ยวประจำกลุ่มแซวเพื่อนตัวดี พลางหยิบไส้กรอกเยอรมันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

 

ก็กลัวมันมองไม่เห็นนิ สายตาก็สั้น แว่นก็ไม่ค่อยจะยอมใส่ เดี๋ยวเดินเลยโต๊ะ โดนหนุ่มๆฉุด ชั้นโดนพี่ตี๋ฆ่าตายแน่ต้นยักไหล่เบาๆ

 

เออว่ะ.. งั้นแกตะโกนเรียกมันล่ะดีแล้วหลินห่อตัวทำท่าขนลุก ก่อนที่จะตะโกนเรียกด้วยอีกแรง

 

คชาาาาาาาาาาาา

 

หยุดๆเลย ไม่ต้องตะโกนแล้ว อายเค้า ไม่เห็นเหรอ หันมามองกันทั้งร้านแล้วร่างบางพูดเบาๆ พลางเอื้อมมือวางกระเป๋าเป้ใบโปรดไว้ข้างกาย ก่อนจะรินน้ำเปล่ายกขึ้นดื่ม พร้อมกับหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดเหงื่อ

 

แก มาไงอ่ะ พี่ตี๋มาส่งรึเปล่าต้นถามพร้อมกับหันหน้าเรียกบริการ เพื่อสั่งอาหารเพิ่ม

 

“…..”

 

อ้าว... ถามแล้วไม่ตอบ พี่ตี๋ไปไหนอ่ะ ไมไม่มาด้วย ต้นเงยหน้ามองร่างบาง ก่อนจะหันหน้าไปทางหลิน ที่ตอนนี้ทำปากขมุบขมิบๆ เหมือนอยากจะพูดอะไร

 

อะไรย่ะยายหลินปิง ปากเป็นอะไร โดนใครต่อยมาปากเบี้ยวต้นยังมองเพื่อนสาวที่ตอนนี้ปากมันกำลังจะย้ายไปที่จมูก ถ้าจะทำหน้าได้เบี้ยวขนาดนี้ เดี๋ยวเอาไปออกไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ซะเลยนิ

 

โอ้ยยยยยยยย!!” เสียงต้นร้องลั่นร้าน หลังจากโดนหลินเหยียบเท้าใต้โต๊ะให้หุบปาก

 

“..…เดี๋ยวเราไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะร่างบางเงยหน้าบอกเพื่อน ก่อนจะเดินตัวปลิวไปที่หลังร้าน

 

ต้นและหลินพยักหน้า ก่อนที่จะหันหน้ามองกัน

 

คุณนายต้น!! แกเนี้ยนะหลินขึ้นเสียงสูงปรี๊ด

 

ทำไม มีอะไร แกเม้าท์มาเดียวนี้นะหลินต้นเขยิบเข้าไปใกล้ พลางชี้นิ้วให้เพื่อนตัวดีคายความลับที่เขาไม่รู้ออกมาให้หมด

 

เออๆ กำลังจะเล่าอยู่นี้ไง ชั้นสังเกตมาสักพักแล้วพี่ตี๋เปลี่ยนไปวะ แกไม่เห็นเหรอ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมารับมาส่งชามันอ่ะ แล้วเพื่อนแกก็ซึมลงไปทุกวันๆ ตอนนี้เกิดไรขึ้นไม่รู้ ชามันไม่ยอมบอก ชั้นก็ไม่กล้าจะถามมันหลินอธิบายยาวเหยียด พลางกำชับต้นว่าอย่าเพิ่งถามอะไรคชาตอนนี้

 

.

.

.

 

สายลมในเดือนมกราคม ยังคงมีไอเย็นลอดผ่านเสื้อยืดตัวบาง ทำให้คนตัวเล็กที่ขี้หนาวอยู่แล้วต้องนั่งกอดอกอยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องน้ำ ร่างบางกำลังก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับโทรศัพท์ ก่อนจะยกไอโฟนสีขาวขึ้นแนบหูอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง..

 

 

ตึ้ด...

 

ตึ้ด...

 

ตึ้ด...

 

ตึ้ด...

 

ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อกลับมาใหม่อีกครั้ง...

 

 

ร่างบางถอนใจ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า น้ำตามันกำลังจะไหล.. พี่ตี๋เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปจริงๆ เขาโทรหาเป็นครั้งที่สิบแล้วมั้ง และวันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ ทำไมละ เป็นอะไร ทำไมไม่รับสาย ร่างบางพึมพำ นิ้วมือเรียวเริ่มกดส่งข้อความผ่านวอชแอฟให้ปลายสายที่ไม่ยอมรับสายเขาสักที ก่อนจะก้าวขาเรียวเดินตรงไปที่โต๊ะที่ทั้งต้นและหลินกำลังเมาท์กันอยู่

 

 

 

...พี่ตี๋ เดี๋ยวคชาไปหา เจอกันที่ร้านเดิม จะรอจนกว่าพี่จะมา...

 

.

 

.

 

.

 

 

ต้น หลิน เรามีธุระด่วน ต้องกลับก่อน แล้วค่อยคุยกันนะ

 

 

ร่างบางหันไปพูดกับเพื่อนรัก ทั้งสองคนยังไม่ทันจะทักท้วงอะไร ร่างบางก็ก้าวขาเดินออกจากร้านขึ้นรถแท็กซี่ไปทันที ต้นและหลินได้แต่มองอ้าปากค้าง ก่อนที่จะหันมามองหน้ากันทำหน้าเครียด ด้วยไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไง..

.

.

.

 

ร้านอาหารชื่อดังแถวสุขุมวิทที่ตอนนี้คนยังไม่ค่อยเยอะ อาจเป็นเพราะยังช่วงหัวค่ำอยู่ แสงไฟจากป้ายหน้าร้านอันใหญ่กระพริบเพื่อเรียกลูกค้า เสียงดนตรีที่เปิดจากเครื่องเสียงดังแว่วออกมาข้างนอก ด้านหลังร้านที่ปกคลุมใบด้วยใบเฟิร์น และต้นม่านบาหลีเป็นเหมือนม่านบังสายตาชั้นดี ชายหนุ่มผิวเข้มจับไหล่คนตัวเล็กเบาๆ ก่อนที่จะดึงเข้ามากอด

 

 

พี่ขอโทษ ขอโทษที่ไม่ได้รับสายชายหนุ่มเอ่ยขึ้น พลางลูบหลังร่างบางช้าๆ

 

อย่าทำอย่างนี้อีกได้มั้ย... น้ำเสียงอู้อี้เอ่ยเสียงเบา ตอนนี้คางมนยังซบอยู่บนไหล่หนา

 

อืม...ชายหนุ่มรับคำเบาๆ ก่อนสายตาจะมองเหม่อออกไปข้างหน้า

 

 

...ทำยังไงดี จะบอกคชายังไงดี...

 

 

ตี๋ถอนหายใจก่อนจะค่อยๆผละออกจากร่างบาง คชาเงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงหน้าคนที่เขารักจนหมดใจ ตี๋ยกมือขึ้นประคองหน้าร่างบางไว้ก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกระซิบชิดแก้มใส

 

 

คชา... พี่ขอโทษ เราห่างกันซักพักเถอะนะ

 

 

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ คชารีบดันตัวออก มือไม้มันเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง ก่อนที่จะถอยหลังหนี ทำไม ทำไม มีแต่คำนี้เต็มหัวไปหมด มันเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้น พี่ตี๋เป็นอะไร มันต้องมีอะไรที่ทำให้พี่เค้าเปลี่ยนไป ไม่ยอมรับโทรศัพท์เขา ไม่มาหาเหมือนเดิม ร่างบางเริ่มคิด หรือจะเป็นเพราะ...

 

 

ตี๋รีบคว้าคชาเข้ามากอด ร่างบางตอนที่นี้เอาแต่ร้องโวยวาย น้ำตามากมายไหลเต็มสองแก้ม แขนเล็กพยายามดันตัวออกห่าง ก็เขาไม่เข้าใจ อะไรทำให้คนตรงหน้าเปลี่ยนไปขนาดนี้

 

 

คชาพี่ขอโทษ พี่ขอโทษร่างสูงพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงสั่นเครือ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เสียใจ เขาก็เสียใจไม่ต่างจากคนตรงหน้าหรอก

 

ทำไม ทำไมๆ คชาเอ่ยคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กำปั้นเล็กทุบอยู่ที่หน้าอกแกร่งของคนตรงหน้า ตี๋ยังคงกอดคชาไว้แน่น จนร่างบางเริ่มหมดแรง มีเพียงเสียงสะอื้นที่ดังลอดออกมา

 

คชา...ที่บ้านพี่เค้ารู้แล้วว่าพี่คบกับคชา แต่เค้า...เค้ารับไม่ได้ที่เราคบกันตี๋เม้มปากเน้น ก่อนตัดสินใจพูดออกไป ไม่ช้าหรือเร็วคชาก็ต้องรู้

 

 

เขาพยายามบอกกับทางบ้านแล้ว ว่าเขาคบกับคชาอยู่ แต่ทำยังไง อธิบายยังไง ที่บ้านก็ไม่ยอมรับฟัง แถมยังยื่นคำขาดให้เลิกคบ ถ้าไม่เลิกจะส่งเขาไปเมืองนอก ให้ไม่ต้องเจอหน้าเจอตากันอีก... ที่เขาไม่รับโทรศัพท์ก็อยากจะรู้ว่าถ้าไม่ได้คุยกับคชาเขาจะยังสามารถอยู่ได้มั้ย.. มันก็อยู่ได้ แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเลย...

 

 

ทำไมรักของเรา มันยากอย่างนี้...ร่างบางพึมพำ สายตาเหม่อลอย มือเรียวยังสั่นไม่หยุด

 

ตี๋ได้แต่ก้มหน้า ก่อนจะลูบไหล่บางเบาๆที่ตอนนี้มันห่อซะจนร่างบางเหลือตัวนิดเดียว

 

คชา...ฟังพี่ พี่จะไม่เป็นคนพูดว่าจะเลิกกับคชาเด็ดขาด ถ้าคชาไม่อยากเลิก พี่จะอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม แต่ถ้าเมื่อไหร่คชาตัดสินใจ ไม่ว่าคชาจะเลือกทางไหน พี่จะเคารพการตัดสินใจของคชา...

 

 

ตี๋มองร่างบางที่ตอนนี้น้ำตายังคงหยดลงมาเปียกเสื้อหยดแล้วหยดเล่า พลางถอนใจ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง...

 

 

ทำยังไงดี เราจะทำยังไงกันดี...

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ตี๋มาส่งคชาที่ห้องได้ซักพักแล้ว ร่างบางยังคงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนุ่ม สองแก้มใสยังคงเปื้อนน้ำตามากมายที่ไม่ยอมหยุดไหล ร่างบางยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น ก่อนจะกดเบอร์ของคนที่เพิ่งจะมาส่ง คชายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูช้าๆ พร้อมกรอกเสียงที่สั่นเครือลงไป

 

 

คชาทนไม่ไหว ให้เลิกกันตอนนี้คชาทำไม่ได้...เรายังเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย

 

คชา.....ตี๋เอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเจ็บปวด ซึ่งความเจ็บปวดนั้นมันก็ไม่ได้น้อยไปกว่าร่างบางเลย

 

นะ...ขอเวลาคชาอีกหน่อย

 

อืม...นอนนะคชา แล้วค่อยเจอกัน ชายหนุ่มกดวางสาย สายตามองเหม่อไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

 

 

 

 

13/02/2012

 

ตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น คชาพยายามทำตัวเป็นปกติ รวมถึงตี๋ด้วยที่ยังคงทำตัวเหมือนเดิม เหมือนเรื่องราวในวันนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้น แต่ในใจของทั้งคู่ต่างรู้ดี ว่าลึกๆมันเป็นไปไม่ได้ พี่ตี๋เค้าก็รักครอบครัวมาก มากซะจนเขารู้ดีว่าไม่มีทางที่จะทิ้งครอบครัวทิ้งทุกอย่างแล้วมาหาเขาได้ ตอนนี้คงได้แต่รอเวลาเท่านั้นซินะ แค่พรุ่งนี้เท่านั้น คชานึกในใจก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา...

 

.

.

.

 

 

...พี่ตี๋...พรุ่งนี้ เราไปหัวหินกันนะ

 

ข้อความถูกกดส่งไป ร่างบางกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะรอข้อความตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ

 

...โอเค เดี๋ยวพี่ไปรับตอนเช้า คิดไว้ด้วยนะ อยากไปเที่ยวไหนบ้าง :)

 

 

รอยยิ้มบางเบาปรากฎอยู่บนหน้า ดวงตากลมใสที่ปกติจะส่งยิ้มประกายร่าเริงอยู่เสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ร่างบางเงยหน้าก่อนที่จะเพียรย้ำบอกซ้ำๆกับตัวเองให้เข้มแข็งซักที...

 

 

 

14/02/2012

 

สายลมเอื่อยในเดือนกุมภาพันธ์ กำลังพัดยอดไม้ปลิวไหว แสงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆออกมาเพียงเล็กน้อย วันนี้อากาศดีจริงๆ ชายหนุ่มผิวเข้มยืนไขว้เท้า แขนแกร่งจับแฮนด์รถหลวมๆ พลางเคาะนิ้วไปที่เบาะรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่สีแดง จอดรออยู่ที่ลานจอดรถ

 

 

ร่างบางแบกเป้ไว้บนหลัง รีบวิ่งมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่มที่ยืนยิ้มรออยู่แล้ว ตี๋เอื้อมมือไปจับผมคชาที่ตอนนี้มันยุ่งลงมาปิดหน้าปิดตาให้เข้าที่เข้าทาง ร่างบางค่อยๆเงยหน้าก่อนที่จะส่งรอยยิ้มสดใสไปให้ ตี๋หันไปคว้าหมวกกันน็อคอีกใบที่แขวนอยู่ตรงกระจกมองข้าง ก่อนที่จะค่อยๆใส่ให้กับคนตัวเล็ก...

 

 

พร้อมนะตี๋หันไปที่ร่างบาง ก่อนเลื่อนมือขึ้นปิดกระจกกันลมที่หมวกกันน็อค

 

อืม...

 

 

ร่างบางตอบรับ ก่อนจะขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ พร้อมกับเอามือวางไว้ที่ตักของคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังจะสตาร์ทรถ ตี๋ขี่รถออกจากอพาร์ทเมนท์ไปได้ซักพักก็ค่อยๆเอื้อมจับมือเรียวบางขึ้นมาวางไว้ที่เอวเขา ร่างบางเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะซบหน้าลงที่หลังแกร่งอีกครั้ง...

 

 

กอดไว้...เสียงชายหนุ่มด้านหน้าหันมาบอกพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเริ่มบิดคันเร่งอีกครั้ง

 

 

คนตัวเล็กเม้มปาก พลางกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้น แน่นขึ้น อย่างที่กลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปไหน วันนี้เขาจะเข้มแข็ง เขาจะไม่ร้องไห้ให้เค้าเห็น เขาจะยิ้มให้กับคนที่เขากำลังกอดไว้ให้มากที่สุด เก็บวันนี้ให้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของเรา ร่างบางเฝ้าบอกกับตัวเองพร้อมกับหลับตาลง หยดน้ำตาเม็ดเล็กค่อยๆไหลออกจากหางตา...

 

.

.

.

 

...เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ...

 

 

ผ้าโปร่งผืนบางถูกแขวนประดับไว้บนเพดานสูงโปร่ง ลมทะเลพัดโบกผ้าม่านสีขาวปลิวกระทบกับแสงไฟดูสวยแปลกตา แสงไฟสีส้มนวลตรงผนังถูกดับไปเกือบครึ่ง แต่ถูกทดแทนด้วยแสงเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะส่องแสงพอให้มองเห็น เสียงเพลงแจ๊สยังคงขับกล่อมค่ำคืนแสนหวาน อบอวลไปด้วยคู่รักที่ออกมาฉลองวันวาเลนไทน์กันเป็นคู่ๆ

 

 

ทำไมทานน้อยจัง...หรือว่าเหนื่อย วันนี้เที่ยวเล่นทั้งวันเลยนี่นาตี๋สังเกตคนตรงหน้าที่แทบจะไม่แตะต้องอาหารจานโปรด ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากกลมมน

 

.....ร่างบางยังคงก้มหน้า

 

เป็นอะไรรึเปล่าคชา หรือว่าปวดหัว ไหนเงยหน้ามองพี่ซิร่างสูงเริ่มกังวล ก่อนที่จะเชยคางมนให้สบตา

 

ร่างบางค่อยๆเงยหน้าก่อนจะส่งยิ้มตาหยี่ พร้อมกับแบมือออกไปตรงหน้า

 

ของขวัญวันวาเลนไทน์คชาล่ะ... ลืมรึเปล่าร่างบางมองตาใส ก่อนทำปากยื่นเอาแต่ใจ

 

เด็กบ้า...เป็นห่วงแทบแย่ ยังมาทำหน้าทะเล้นอีกตี๋เอื้อมมือไปดีดหน้าผากร่างบางเบาๆพร้อมหัวเราะ

 

ว้า...ไม่มีเหรอ ผิดหวังจังคชาแกล้งถอนหายใจ พลางเอามือลูบหน้าผากตัวเอง ยังไม่ทันจะวางมือลงบนโต๊ะ คนตรงหน้าก็คว้ามือเรียว ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้

 

ลงไปเดินเล่นข้างล่างกันตี๋กระซิบข้างหู ก่อนที่จะหันไปเรียกบริกรอีกครั้ง

 

.

.

.

 

เสียงคลื่นสาดกระทบชายหาดเกิดละอองฟองสีขาวเป็นแนวยาวตลอดชายฝั่ง แสงดาวบนฟ้าส่องประกายดูงดงาม เรือหาปลากลางทะเลไกลมองเห็นแสงไฟสีเขียวได้จากฝั่ง แสงจันทร์ส่องแสงตกกระทบพาดผิวน้ำเกิดแสงระยิบระยับสวยงามแปลกตา ท่ามกลางแสงจันทร์และแสงดาว เงาของคนสองคนที่เดินจูงมือค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า...

 

 

คชา...หนาวมั้ยร่างบางได้ยินเสียงเรียกจึงหันมายิ้มให้พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ ตี๋ดึงมือคชาที่กุมอยู่ก่อนที่จะค่อยๆสอดเข้าไปที่กระเป๋ากางเกงพลางจับไว้แน่น

 

ปากแข็ง มือเย็นจะแย่อยู่แล้ว

 

“……”

 

อุ่นขึ้นมั้ยน้ำเสียงอ่อนโยนถูกถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

อืม…”

 

 

มือเรียวยาวยังคงจับมือคนข้างตัวที่ตอนนี้มือของทั้งสองถูกสอดไว้ที่กระเป๋ากางเกง ร่างบางเหมือนจะแตะโดนอะไรบางอย่างในกระเป๋าของคนข้างๆ ก่อนจะค่อยๆดึงมือออกมา

 

 

ต่างหูทองคำขาว มีไม้กางเขนอันเล็กประดับอยู่ กำลังส่องประกายกระทบกับแสงจันทร์

 

 

สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคชาตี๋กระซิบ พร้อมกับค่อยๆใส่ต่างหูให้คนตรงหน้าอย่างช้าๆ

 

ขอบคุณ... นึกว่าจะลืมซะแล้วร่างบางเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ คชาจับมือหนาแบขึ้น ก่อนที่จะวางต่างหูอีกข้าง พร้อมกับรวบมือกำไว้แน่น

 

อีกข้างคชาไว้ที่พี่ตี๋นะ...เราจะได้ใส่เหมือนกันไง...เนอะ

 

อืม..ตี๋พยักหน้า พร้อมกับดึงคชาเข้ามากอด สักพักร่างบางกลับยุกยิกๆ พร้อมกับเอื้อมมือควานหาของในเป้ใบโต

 

เกือบลืมแนะ เรายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่กันเลย วันนี้ทั้งวันพี่ตี๋ถ่ายแต่รูปคชา

 

“……”

 

พี่ตี๋ยิ้มหน่อย...นับ..1..2..3…ชีสสสสสคชาเอนตัวและหน้าเข้าไปชิดร่างสูง พลางยิ้มกว้าง ก่อนยกกล้องโพลาลอยด์ขึ้นกดด้วยความชำนาญ รูปค่อยๆเลื่อนออกมาอย่างช้าๆ

 

คชา...

 

 

ตี๋เรียกคนตรงหน้าเสียงเบา พลางถอนใจ อย่าทำอย่างนี้เลยนะ... อย่าพยายามร่าเริง จนมันผิดปรกติแบบนี้เลยนะ เขารู้นิสัยร่างบางดี ยิ้มที่ส่งมาให้เขามันมีแต่รอยยิ้มฝืน แต่ถ้ามองลึกเข้าไปที่ดวงตากลมโต กลับมีแต่รอยกังวล มีแต่ความเสียใจ ร่างบางตรงหน้าผอมลงไปมากตั้งแต่วันนั้น ทั้งตัวเขาและคชาก็ไม่อยากที่จะขุดเรื่องวันนั้นมาพูดอีก เขาคงได้แต่รอ รอว่าเมื่อไหร่ที่คนตรงหน้าจะพร้อม...

 

 

อืม... ใช้ได้

 


ร่างบางไม่สนใจเสียงเรียก กลับพูดเสียงเบาพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับก้าวขาไปข้างหน้า ก่อนจะหันหลังมายิ้มให้ร่างสูงที่ตอนนี้ยืนกำมือแน่น คชารีบหันหน้ากลับเพราะความอ่อนแอที่เขาอดทนมาทั้งวันกำลังจะขาดลง.. มันยาก มันยากจริงๆที่จะห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล ก็ในเมื่อคนที่อยู่ข้างหลังเขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง ยังใจดียังใส่ใจเขา ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ยังกุมมือ ยังกอดเขาไว้เหมือนเดิม...

 

 

ตี๋ก้าวเข้าไปหาร่างบางที่ตอนนี้ก้มหน้านิ่ง ก่อนจะค่อยๆสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ตี๋รับรู้ถึงไหล่บางที่สั่นเทา หยดน้ำตาหยดเล็กหล่นลงมากระทบท่อนแขน ตี๋ซบหน้าลงตรงไหล่บางที่กำลังสั่น ก่อนจะกระชับอ้อมกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นๆ

 

 

พี่ขอโทษ…” --- “คชาขอโทษ...

 

 

ร่างบางค่อยๆหันหน้ามาสบตากับดวงตาคม ที่ตอนนี้มีน้ำตาคลออยู่เช่นกัน คชาค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าหาร่างสูงอย่างช้าๆ พร้อมดวงตาที่ค่อยๆหลับลง ก่อนจะกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม

 

 

.

 

.

 

.

 

 

เราเลิกกันเถอะ

 

 

 

มือบางยังคงกอดคนตรงหน้าไว้แน่น.. ใจจะขาด..ภาพระหว่างเราซ้อนทับเข้ามาถาโถมความรู้สึกเป็นฉากๆ ความรู้สึกเสียใจมันพรั่งพรู ความเข้มแข็งที่บอกตัวเองเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย ร่างบางกัดริมฝีปาก พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ยังคงกำเสื้อคนตรงหน้าเอาไว้แน่น...

 

 

ตี๋ค่อยๆเอื้อมมือลูบหัวคนตัวเล็กช้าๆ อย่างปลอบใจ ก่อนจะเงยหน้าเพื่อเก็บกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจ ตอนนี้เขาต้องเข้มแข็งไว้ ตี๋ค่อยๆดันร่างบางออกช้าๆ พร้อมกับปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ

 

 

อืม...

 

 

 ชายหนุ่มตรงหน้าร่างบางรับคำในคอเบาๆ พร้อมพยักหน้ารับอย่างช้าๆ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มบางให้..

 

 

..สักวันมันจะดีขึ้น..

 

..สักวันคชาจะแข็งแรงขึ้น..

 

..อีกไม่นาน เข็มแข็งไว้นะ...คชา...

 

 

สายลมเย็นของเดือนกุมภาพันธ์ยังคงพัดให้ความเย็นสบาย ดวงจันทร์ดวงโตคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ บ่งบอกถึงเวลาอีกวันกำลังจะก้าวผ่านมา ไม่มีคำพูดระหว่างกันต่อจากนั้น มีเพียงเงาของคนสองคนที่เดินจับมือกันแน่นไปตามชายหาดยาว...

 

.

.

.

 

กลับกันเถอะ... ร่างบางเอ่ยเสียงเบาหวิว ก่อนจะเงยหน้าพยายามคลี่ยิ้ม ดวงตายังคงบวมแดงก่ำ

 

.....

 

 

ตี๋พยักหน้าช้าๆพร้อมยิ้มให้ ก่อนจะดึงมือบางให้เดินตามมายังรถที่จอดอยู่ มือหนายังคงลูบหัวร่างบางพร้อมกับคว้าหมวกกันน็อคมาสวมให้เหมือนเดิม เหมือนที่เคยทำให้ตลอดมา... แค่คิดว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่คนตรงหน้าจะสวมหมวกกันน็อคให้ หยดน้ำตาก็ร่วงหยดลงมาอีกครั้ง

 

 

...อย่าทำดีกับเขานักเลย อย่าอ่อนโยนกับเขานักเลย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะไม่มีคนๆนี้ข้างกาย..อีกแล้ว...

 

.

.

.

 

เสียงเครื่องยนต์ 400ซีซีถูกดับเครื่องมาได้ซักพักที่ลานจอดรถหน้าอพาร์ทเม้นท์ที่คุ้นตา ร่างบางยังคงยืนก้มหน้านิ่ง คนตรงหน้านั่งพิงรถมอเตอร์ไซด์คันโตค่อยๆเอื้อมมือไปปลดล็อคที่คางให้ก่อนจะดึงหมวกกันน็อคขึ้นช้าๆ เขาถอนหายใจเบาๆ มองคนตรงหน้าด้วยแววตาเศร้าอย่างรักใคร่...

 

 

คชา... เข้าไปข้างในเถอะนะ... อย่ายืนนิ่งแบบนี้สิ

 

 

ร่างบางเงยหน้าพยายามส่งยิ้มไปให้แม้รอยยิ้มนั้นมันจะขัดกับความรู้สึกข้างในหัวใจก็ตามที ก่อนที่จะจับมือหนาขึ้นมาแนบที่หน้าอกบาง พร้อมกับค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาชิดหู ก่อนจะกระซิบเสียงเบา

 

 

คชารักพี่...

 

 

ร่างบางปล่อยมือหนาลงพร้อมกับค่อยๆก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ใบหน้าน่ารักยังคงส่งยิ้มกว้างมาให้ แต่น้ำตาหยดแล้วหยดเล่ากลับร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวย คชาโบกมือให้คนตรงหน้าช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับโดยไร้เสียง

 

 

ลาก่อนพี่ตี๋...ลาก่อน

ร่างบางยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหน้าตัดใจวิ่งเข้าอพาร์ทเม้นท์..

 

ลาก่อนคชา...

ตี๋เอ่ยออกมาเสียงเบาพร้อมกับมองร่างบางที่ตอนนี้กำลังวิ่งห่างเขาไป..

 

 

เสียงมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ไกลออกจากอพาร์ทเม้นท์ไปเรื่อยๆ จบแล้วซินะ จบแล้ว.. เราต้องทำให้ได้ จะต้องผ่านมันไปให้ได้... ร่างบางพึมพำ ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอยู่ที่ระเบียง ดวงตากลมโตที่คงมีน้ำตาไหลเปื้อนแก้ม ยังคงเฝ้ามองมอเตอร์ไซด์ที่ค่อยๆขับห่างออกไปทุกทีๆ...

 

 

 

...ค่ำคืนอันแสนยาวนานและทรมานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...

 

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++ TK++TK

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

ภาพความทรงจำสีจาง แต่กลับชัดเจนในความรู้สึก

 

...พี่ขอโทษ...

...คชาขอโทษ...

 

เสียงขอโทษยังคงดังก้องอยู่ในหัว เหมือนเหตการณ์เพิ่งผ่านไปเมื่อวาน

 

You’re sorry…

I’m sorry…

 

 

หมึกสีแดงถูกเขียนไว้ใต้ภาพ... ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ร่างบางหยิบรูปโพลาลอยด์ที่เขาถ่ายไว้เมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาขึ้นดูอีกครั้ง ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่เคยหยิบรูปนี้ออกมาจากหนังสือสีแดงเล่มโตอีกเลย อยากเก็บเป็นเพียงความทรงจำให้ลึกที่สุด... นิ้วมือเรียวค่อยๆลูบไปที่ใบหน้าชายหนุ่มข้างกายที่กำลังพยายามฝืนยิ้ม เขารู้ว่าพี่ตี๋ก็คงเจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่นี่เป็นการตัดสินใจของเขาเอง และพี่เค้าก็สัญญาแล้วว่า ถ้าคชาตัดสินใจ เค้าก็จะเคารพการตัดสินใจนั้นด้วย... ร่างบางเอารูปขึ้นแนบอก ก่อนจะค่อยๆเก็บรูปนั้นลงในหนังสือเล่มโต พร้อมกับเอื้อมมือดันหนังสือกลับเข้าไปที่ชั้นสูงอีกครั้ง

 

 

...เก็บภาพถ่าย และความทรงจำของเราที่เคยมีร่วมกันให้ลึกที่สุดของใจ..ไว้อีกครั้ง...

 

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++ TK++TK

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

ชายหนุ่มผิวขาวจัดยังคงนั่งมองเม็ดฝนเม็ดเล็กที่ค่อยๆไหลรวมกันเป็นหยดน้ำเม็ดใหญ่ค่อยๆไหลผ่านกระจกหน้าต่างรถ สัญญาณไฟจราจรสีแดงกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีขียว ชายหนุ่มมั่วครุ่นคิดถึงคนตัวเล็กว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง จนรถคันหลังต้องบีบแตรไล่เสียงดัง ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเหยียบคันเร่งอีกครั้ง

 

 

จะเป็นยังไงบ้างนะ..

 

เลิกร้องไห้รึยัง..

 

ป่านนี้ตาบวมหมดแล้วมั้ง..

 

..........

 

 

เต๋าสะบัดหน้าแรงๆ ในหัวมันมีแต่เรื่องคนตัวเล็กเต็มไปหมด ถ้าเขากลับบ้านไปตอนนี้ก็ไม่มีทางหลับตาลง มือไวกว่าความคิด ร่างสูงหักเลี้ยวรถกระทันหันเสียงยางรถบี้กับถนนเสียงดัง รถคันหลังที่ตามมาเบรกกันตัวโก่ง โชคดีที่ตอนนี้ดึกมากแล้ว และอีกฟากของถนนไม่มีรถขับสวนมา ร่างสูงเหยียบคันเร่งจมลึกเข้าไปทุกทีๆ...

 

.

.

.

 

แสงจันทร์สีนวลลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ เกิดเงาพาดผ่านลงบนพื้นลานจอดรถดูแปลกตา สายฝนเม็ดเล็กยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เต๋ารีบจอดรถพร้อมดับเครื่องยนต์ มือหนาคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเบาะข้าง ก่อนเอื้อมปิดประตูลง พร้อมกับก้าวขายาวเพื่อจะเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ จู่ๆโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น ร่างสูงยกไอโฟนคู่ใจพร้อมก้มลงมองดูที่หน้าจอ..

 

 

 

 

 

 

 

 

...คชา...

 

 


 

 

 

 

/// TBC ///



23/06/2012

วัสดีค่ารีดเดอร์ :)

ฟิคเรื่องนี้ยังเป็นเต๋าคชา ไม่ใช่ตี๋คชานะค่า..
คิดซะว่าอ่าน short fic. ตี๋คชาเรื่องนึงละกันเนอะ

ตอนนี้ไรเตอร์อินไปหน่อย เขียนเสร็จเร็วเลยเอามาลงก่อน
แม้งานจะท่วมหัวก็ตาม T__T


เหมือนเดิมค่ะ ฝากติดตามกันไปเรื่อยๆนะจ๊ะ
เจอกันตอนหน้าค่า...

รักชาโกโตะ มาโกเต๋า & รีดเดอร์ :-)
TheHydrangea








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1127 Moomee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:23
    สงสารคชา หน่วงๆ
    #1127
    0
  2. #1115 momenz jio (@jio84) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 19:20
    เศร้า สงสารชา ToT~~
    #1115
    0
  3. #1101 Bread (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 21:57
    หมองซะ

    เอาเป็นว่า เนื้อคู่ไม่ใช่

    คบไปก็เจ็บละกันเนอะๆๆ

    ตัวจริงมาแล้ววว

    พี่เต๋าทำคะแนนหน่อยยย
    #1101
    0
  4. #1066 Saiii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 14:16
    เข้าใจพี่คชาแล้ว... รักกันมากแต่ต้องเลิกกัน ทำใจยากนะ

    พี่คชาสู้ๆนะ:") พี่เต๋าไปปลอบอยู่ข้างๆพี่คชาเร็ว
    #1066
    0
  5. #1024 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 05:59
    เศร้าได้อีก .. ;______;
    เลือกกันทั้งๆที่รักกันอยู่แบบนี้มันปวดใจนะ 
    พี่เต๋าช่วยคชานะ ช่วยพาคชาออกไปจากโลกสีเทานี้ที..
    #1024
    0
  6. #1005 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 12:20
    สงสารชาอ่า ไม่เป็นไรเดี๋ยวเต๋าดามใจ 
    #1005
    0
  7. #999 Justinch (@justinch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 00:26
    โอ้วววววว เป็นพี่ตี๋ไปได้ไง พี่ตี๋นี่แกชงเต๋าคชาคัวพ่อเลยนะ >< อ่านแล้วฟินนนนนนนนนนน
    #999
    0
  8. #978 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:20
    โอ้ววววว  ตี๋ชา  แม่เจ้า  เศร้าและดราม่าได้อีกนะไร้เตอร์  พี่เต๋าก็อย่าเหม่อนักสิเดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
    ไปๆๆๆๆ  ไปอ่านต่อละ
    #978
    0
  9. #964 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:50
    โหย คู่ของตี๋คชา แบบไงดีอะ
    ดราม่ามากเลย รักกันแต่ต้องเลิกกัน
    เพราะครอบครัว เฮ้อ
    พี่เต๋างานหนักล่ะทีนี้ ไงก็เป็นกำลังใจให้พี่นะ
    พี่เต๋าสู้ๆ พี่คชามองพี่เต๋าบ้างนะ ขอร้อง

    ไรท์แต่งเก่งมากมาย เราอินเว่อร์ๆ
    #964
    0
  10. #947 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:30
    ครอบครัวอีกแล้วววววว
    คนรักกันไม่เห็นต้องเกี่ยงเพศเลยโนะ
    เฮ้ออออ
    สู้ๆนะจ๊ะทุกค๊นนนน
    #947
    0
  11. #921 Produck (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 23:55
    อร๊ายยยยย ชาอย่าเศร้าไป เปิดใจให้เต๋าหน่อย
    #921
    0
  12. #909 Pomeranian3 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 00:37
    อ๊ากกก TTT^TTT

    sfตี๋คชาดราม่าสุดไม่ไหวแล้วววว



    งานหนักคงไปตกอยู่เต๋าแล้วหล่ะมั้งครานี้
    #909
    0
  13. #892 ookik (@ookik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 19:34
    เรื่องของคชากับพี่ตี๋ เศร้าอ่ะ TT 
    ต้องจากกันทั้งๆที่ยังรักกันอยู่ ก็นะ เพราะครอบครัวรับไม่ได้ 
    อ่านแล้วแทบจะร้องไห้ 

    #892
    0
  14. #883 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 01:33
    จะว่ายังไงดีหล่ะ คือทั้งคู่ไม่ผิดนะ 
    #883
    0
  15. #880 AuntieLiang (@nomadsalvatore) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 01:12
    เศร้ามากเลยค่ะ สงสารคชาจนน้ำตาปริ่มเลย
    #880
    0
  16. #854 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 11:20
    โฮ่!!!!เรื่องมันเศร้า ต้องเลิกกันทั้งที่ยังรักกันอยู่
    แต่ก็ดีแล้วแหละ พี่ชาจะได้มาเจอกะพี่เต๋า TT^TT

    #854
    0
  17. #839 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 01:50
    คชาอย่าเศร้าไปเลยนะ
    คิดซะว่าเลิกกับพี่ตี๋เพื่อมาเจอพี่เต๋าละกัน
    >< 
    #839
    0
  18. #810 บลาลา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 18:51
    เศร้า อึนตามเนื้อเรื่องเลย
    #810
    0
  19. #775 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:26
    งื๊อออ สงสารชาจังเลย TT
    #775
    0
  20. #760 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 15:16
    เรื่องของตี๋คชาทำเอาน้ำตาไหลเลยไรท์เตอร์ T T

    มันเป็นความรักที่ไม่มีใครจะเข้าใจได้ง่าย ๆ เลยนะ..

    สงสารทั้งคชาสงสารทั้งพี่ตี๋เลยทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้อยากเลิกกัน เห้ออ

    แต่ก็ถือว่าเรื่องนี้มันเป็นอดีตไปซะนะคชา..ยิ้มแล้วเปิดโอกาสให้ตัวเองได้แล้ว

    สู้ ๆ นะเต๋าเข้าไปอยู่ในใจคชาให้ได้ละ !
    #760
    0
  21. #735 เต๋าคชา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 07:34
    สงสารคชาT_________T
    #735
    0
  22. #716 Zupan (@sususee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 00:20
    เลิกกันทั้งๆที่ยังรักกันอยู่ มันคงเจ็บปวดมาก
    สงสารคชาจังเลย
    #716
    0
  23. #714 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 00:03
    ก่อนจะอ่านตอนแรก คิดว่า ตี๋ชา ? ได้เหร๋อ ? 
    (อ่านแล้วไม่อินชัวร์)


    แต่อ่านจบปุ๊บบ งื้อออออออออออ 
    ทำไม ทำไม ทำไม พี่ตี๋ ทำงี้อ่ะ 

    เลิกกันทั้งๆที่ยังรัก กัน ?  TTOTT
    เหตุผล นั่นใช่เหตุผลจริงๆรึปล่าว ?


    เข้มแข้งไว้นะคชา 
    เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเชื่อเราดิ
    (อินเว่อร์) 
    #714
    0
  24. #697 yangsoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 14:50
    เป็นการเลิกกันที่เจ็บปวดมาก เลิกกันทั้งๆที่ยังรักกัน T^T
    #697
    0
  25. #688 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 09:28
    อ่านตอนนี้ เมื่อคืนแบบว่าน้ำตาไหล สงสารคชามากๆเลย

    มันหน่วงใจมากอ่ะไรเตอรรรร์ แบบว่าอะไรอ่ะ รักกันแต่ทำไมคบกันไม่ได้

    ปวดใจแทนชา TTT^TTTT

    แต่พี่ตี๋ไปก็ดีแล้วจะได้มาเจอพี่เต๋า #แหม่ ชื่อยังใกล้เคียงกัน 555

    ชาเปิดใจให้พี่เต๋าบ้างนะลูกก
    #688
    0