เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 4 : III The Last Love Story III Chapter 4 ++ Memorable moments

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 มิ.ย. 55




 
ขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณNN-annn และTAOAF8CLUBค่ะ





.

.

.

 

..มันจะผิดอะไรมั้ยถ้าเขาจะปัดผมที่ปรกอยู่ตรงหน้า

พร้อมกับระยะห่างของใบหน้าที่น้อยลงไปทุกทีๆ...

 

 

ชายหนุ่มผิวขาวจัดยังคงเอามือยันกับกระจกหน้าต่างรถ ค่อยๆกำมือแน่น ก่อนที่จะถอนหายใจบังคับใจตัวเองให้ค่อยๆถอยห่างจากร่างบาง ที่ตอนนี้ยังคงหลับตาผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เขาทำได้แค่เพียงปัดปอยผมที่ปรกอยู่ตรงหน้าผากออกให้อย่างเบามือเท่านั้น ความยับยั้งชั่งใจมันตะโกนก้องอยู่ในหัวว่าอย่าทำ แม้การที่เขาค่อยๆถอยห่างจากคนตรงหน้ามันจะค้านกับความรู้สึกของหัวใจก็ตามที...

 

 

อันตรายจริงๆ

 

ร่างสูงพรูลมหายใจ พร้อมหลับตาลงอย่างช้าๆเพื่อบังคับจิตใจที่ตอนนี้มันกระเจิดกระเจิงไปไหนต่อไหน เขามัวแต่หาเรื่องโทษฟ้าโทษฝน หรือจะโทษกลิ่นหอมจางๆจากร่างบางที่มีผลโดยตรงต่อจิตใจของเขาจนแทบจะบังคับตัวเองไม่ได้ หากแต่ตอนนี้ถ้าร่างสูงจะลืมตาและหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่เขาคิดว่านอนหลับไปแล้วนั้น เขาจะเห็นดวงตากลมโตที่มองเขากลับด้วยสายตาที่สับสน แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ตาม...

 

.

.

.

 

สายฝนบวกกับสายลมแรงพัดต้นไม้เอนไหว หยดน้ำฝนยังคงร่วงหล่นจากใบไม้หยดแล้วหยดเล่ากระทบกระจกหน้า รถยนต์สีดำราคาแพงจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดรถมาได้ซักครู่ ร่างบางยังคงหลับตานิ่ง เต๋าท้าวแขนกับกระจกรถพร้อมจ้องมองคนตัวล็ก พลางคิดในใจ ทำไมโลกช่างลำเอียงให้คนตรงหน้าไม่ว่าจะเป็นคิ้วได้รูป แก้มใส หรือจะเป็นจมูกโด่งที่รับกับริมฝีปากบางได้พอเหมาะจนสาวๆหลายคนอิจฉาถึงความน่ารัก ที่ไม่น่าจะมาอยู่ในร่างของชายที่อยู่ตรงหน้าเขาได้เลย...

 

คชา มือหนาค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสไหล่บาง ก่อนเอ่ยเรียกเสียงเบา

 

อืม.....ม

 

 

ร่างบางค่อยๆลืมตา พร้อมขยับตัวนั่ง คชานิ่งไปซักพักก่อนจะสังเกตุเห็นว่าบนหน้าอกมีเสื้อคลุมตัวใหญ่คลุมตัวอยู่ ยังไม่ทันที่จะอ้าปากเตรียมถาม ร่างสูงก็เอื้อมมือแตะไหล่บาง พลางส่ายหน้าช้าๆ เหมือนจะเป็นการสั่งกลายๆให้ใส่เสื้อเอาไว้ก่อน ร่างบางเห็นดังนั้น คิ้วสวยก็เริ่มขมวด แล้วทำไมต้องทำตามล่ะ ก่อนจะเอื้อมมือเพื่อจะคืนเสื้อคลุมให้อีกครั้ง

 

 


อย่าดื้อ

 

ก็...

 

ใส่ไว้ซิ เดี๋ยวป่วยอีกจะทำไง

 

 

คนตัวเล็กเริ่มเม้มปากพลางเงยหน้าสบตาร่างสูงก่อนจะค้อนซะตาแทบกลับ ถอนหายใจให้อีกทีก่อนตัดสินใจสวมเสื้อตามที่โดนบังคับ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้ลงจากรถแน่นอน มือบางเตรียมที่จะเอื้อมไปผลักประตูรถออก

 

คชาเต๋าเรียกเสียงเบา คนตัวเล็กหันกลับมาพร้อมเลิกคิ้วขึ้นถาม

 


ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมือปัดผมที่ตอนนี้มันยุ่งลงมาปิดหน้าปิดตาให้อีกครั้งอย่างแผ่วเบา ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะลูบไปตามสาบเสื้อไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงกระดุมเม็ดเล็ก ก่อนจะเริ่มลงมือติดกระดุมให้กับร่างบางที่ละเม็ดๆอย่างใจเย็น เขารู้สึกว่าอุณหภูมิภายในรถสูงขึ้น ก็ไม่รู้เป็นเพราะดับเครื่องยนต์ไว้นานหรือเป็นเพราะแก้มใสของคนตัวเล็กที่เริ่มแดงระเรื่อด้วยความประหม่ากันแน่ ดวงตาคมดำขลับพยายามที่จะสบตากับคนตัวเล็กแต่ก็ดูจะไม่เป็นผล เพราะตอนนี้คชาก้มหน้าก้มตา ตัวแข็งกลายเป็นเสาหินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาเบาด้วยความเอ็นดู

 


เสร็จแล้วรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นถูกมอบให้อีกครั้งอย่างจริงใจ

 

ขอบ...ขอบคุณ

 

 

ร่างบางเอยคำขอบคุณเสียงเบา พร้อมกับค่อยๆเงยหน้าสบตากับสายตาคมที่มองอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงพยายามที่จะมองลึกเข้าไปในดวงตาเพื่อหาความหมายบางอย่าง ซึ่งตอนนี้เขายังเดาไม่ออกว่าคนตรงหน้านั้นกำลังรู้สึกดี รู้สึกประทับใจ หรือกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ หรือความเจ็บปวดที่คนตัวเล็กได้รับมา มันเข้าไปเกาะกินจิตใจจนไม่สามารถที่จะเปิดรับใครได้อีก..

  


ร่างบางค่อยๆเบนสายตาหนีหันกลับไปยังประตูพลางเอื้อมมือเปิด ก่อนที่ขายาวจะสัมผัสกับพื้น จู่ๆเสียงฟ้าที่เหมือนจะเงียบไปแล้วก็ร้องโครมครามดังเปรี้ยงเรียกให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว รีบปิดประตูรถกลับแทบไม่ทัน


 
 

~อึ๋ย...ทำไงดี...~

คนตัวเล็กหลับตาปี๋พร้อมเอามือยกขึ้นปิดหู ตอนนี้มาดเมิดอะไรไม่ต้องสนใจมันแล้ว ก็เขากลัวจริงๆ เขาเกลียดหน้าฝนเกลียดที่ฝนตกหนักที่ไรจะต้องมีเสียงฟ้าร้องตามมาทุกที

 

 
คชาค่อยๆลืมตา เนื่องจากเม็ดฝนเม็ดเล็กๆหยดลงกระทบแขนเรียว ประตูรถถูกเปิดออกจากด้านนอกพร้อมกับร่มคันใหญ่ที่ตอนนี้ถูกยื่นจนแทบจะจ่อกับประตู คนตัวเล็กเงยหน้า ยังไม่ทันที่จะอ้าปากถาม ซึ่งตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาไม่เคยถามให้ทันกับการกระทำของคนตรงหน้าเอาซะเลย จู่ๆมือหนาก็เอื้อมมือดึงมือเรียวบางเพื่อฉุดให้ยืนขึ้น อาจเป็นเพราะความกว้างของร่มที่จำกัดและสายฝนที่ยังโหมกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ระยะห่างระหว่างกันมันน้อยลงจนอากาศแทบจะผ่านไปไม่ได้ ใกล้ซะจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน...

 


อย่าดิ้นซิ

 

ร่างสูงเอ็ดเบาๆชิดหูนิ่ม เพราะตอนนี้คนตัวเล็กยุกยิกๆพยายามที่จะขืนตัวออก จนไหล่บางที่โผล่พ้นร่มเริ่มเปียกชื้น คนตัวเล็กยังพยายามดิ้น จนร่างสูงถือวิสาสะเอื้อมมือโอบเอวบางพร้อมดึงเข้ามาหาตัวมากขึ้น ร่างบางหยุดดิ้นทันที ยังไม่ทันที่จะเงยหน้าเพื่อจะเถียง ร่างสูงก็เอาท่อนแขนที่พาดอยู่ด้านหลังดันเบาเบาเพื่อให้ร่างบางเริ่มเดินอีกครั้ง...

 

.

.

.

 

เขาอยากจะหยุดเวลานี้ไว้เสียจริง อยากให้ระยะห่างระหว่างลานจอดรถกับตัวอพาร์ทเมนท์มันไกลมากกว่านี้ แต่คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะตอนนี้ทั้งตัวเขาและคนตัวเล็กยืนอยู่ชั้นล่างของอพาร์ทเมนท์เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขาก็คงแค่รอให้คนตัวเล็กเอาเสื้อสูทคืนเขา และคงจะจบเพียงเท่านี้ซินะ แค่คิดมันก็เศร้าซะจนแทบอยากจะปล่อยร่มที่ตอนนี้น้ำมันหยดจนทำให้พื้นปูนรอบๆเปียกเป็นทางซะแล้ว 

 

ขึ้นไปข้างบนมั้ย?...”

 

......

 

 

จู่ๆคนตัวเล็กก็เอ่ยขึ้น เล่นเอาร่างสูงอ้าปากค้างมีแต่ความเงียบเป็นคำตอบ หรือว่าเขาหูเพี้ยง ได้ยินเสียงแว่วไปเอง ก็ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าคนตัวเล็กจะชวนขึ้นไปข้างบน เขานึกว่าจะโดนไล่กลับซะอีก ให้ตายเถอะหัวใจตอนนี้มันเต้นแรงชะมัด จริงๆแล้ววันนี้เขาหวังเพียงแค่ได้มาส่งก็เท่านั้น แต่นี้มันอะไรมันเกินที่จะหวังไปไกลจนทำให้หัวใจมันลิงโลดได้ขนาดนี้ ถ้าเล่าให้ไอ้เบนฟัง มันจะเชื่อมั้ย...

 

โอเค ไม่เป็นไร งั้นรอแป๊บนึงนะ เดียวเราขึ้นไปเอาเสื้อสูทลงมาคืนให้ แก้มใสเริ่มออกสีจางๆ ก่อนจะเตรียมก้าวขาเดินตรงไปที่ลิฟท์

 

เดียวก่อน...ทำไม

 

ก็...ก็คุณเปียก อยู่แบบนี้มันไม่โอเคร่างบางพูดออกมาตะกุกตะกัก สายตามองไปที่ไหล่หนาที่ตอนนี้มันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน มันก็น่าจะเปียกหรอก ก็เล่นกางร่มเอียงมาทางฝั่งเขาฝั่งเดียวนี่นา...

 

 

ร่างสูงยิ้มกว้าง ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างช้าๆ พร้อมขยับตัวหลีกทางให้คนตัวเล็กเป็นผู้นำทาง เต๋ายังคงมองแผ่นหลังเล็กๆที่ห่อไหล่ด้วยสายตาห่วงใย ก่อนที่จะก้าวขาตามร่างบางเพื่อขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบน... ถึงตอนนี้เขายังคงไม่รู้ว่าร่างบางเจออะไรมาบ้าง แต่เชื่อเถอะว่ามันคงจะหนัก หนักเสียจนไหล่เล็กๆนั้นสั่นทุกครั้งที่เขาเอื้อมมือไปสัมผัสมัน...

 

 

TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK++

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

มือเรียวเอื้อมกดสวิตซ์ไฟข้างประตูก่อนที่จะก้าวนำร่างสูงเดินเข้ามาภายในห้อง อพาร์ทเมนท์ถูกตกแต่งเน้นโทนสีขาวเป็นหลัก ห้องนั่งเล่นมีโซฟาหนานุ่มสีขาวถูกตกแต่งด้วยหมอนสีน้ำเงินวางตัดอยู่ด้านบน ถัดไปเป็นห้องครัวเล็กๆและโต๊ะรับประทานอาหารสีขาวส่วนเก้าอี้นั้นทาสีแดงสดเป็นการเพิ่มลูกเล่นให้กับห้องอย่างไม่น่าเบื่อ มุมห้องมีเปียโนหลังเล็กวางอยู่ติดกับชั้นหนังสือที่ตอนนี้อัดแน่นเต็มไปด้วยหนังสือเพลงทั้งเพลงไทย และสากล พร้อมกระดาษโน้ตเพลงวางอยู่เต็มชั้น ขวามือคงจะเป็นห้องนอน หน้าประตูมีกระดานแผ่นเล็กๆแขวนไว้สำหรับเขียนตารางงาน... ร่างสูงยังคงพินิจพิเคราะห์ห้องของคนตัวเล็กก่อนที่จะหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟานิ่ม

 

อ่ะ...

 

ผ้าขนหนูผืนบางถูกยื่นให้คนตรงหน้า ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบก่อนเอ่ยขอบคุณ ตอนนี้บรรยากาศมันงียบเสียจนน่าอึดอัด ปกติเขาก็เป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว ยิ่งเจอคนตรงหน้าที่นิ่งกว่ายกกำลังสอง ก็เลยเงียบเข้าไปอีก สงสัยเขาต้องสื่อสารกันทางโทรจิตซะละมั้ง

 

 

เอ่อ...ขอบคุณอีกครั้งนะ ที่ช่วยเราวันนั้น แล้วคืนนี้ยังมาส่งอีก ขอบคุณนะ

 

 

ประโยคที่ทำลายความเงียบพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนหน้าร่างบาง ยิ่งทำให้ร่างสูงแทบจะกระโดดด้วยความยินดี ที่บรรยากาศอันน่าอึดอัดเริ่มจะจางหายไป ร่างบางค่อยๆถอดเสื้อคลุมออก ก่อนที่จะพับเก็บเรียบร้อย

 

 

รอแป๊บนึงนะ

 

 

ร่างบางเอ่ยพร้อมเอียงคอนึก ก่อนที่จะขอตัวเข้าไปด้านหลัง ร่างสูงได้ยินเสียงกุกกักๆอยู่ไม่นาน มือเรียวบางก็ถือถ้วยเซรามิคออกมาสองถ้วยกลิ่นหอมกรุ่นคล้ายๆกลิ่นมะกรูดผสมกลิ่นส้มลอยออกมา ยังไม่ทันที่จะสัมผัสกับถ้วยตรงหน้า แค่เพียงได้กลิ่นหอมละมุนบวกกับคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยื่นถ้วยให้พร้อมเอียงคอเล็กน้อยสบตาเขาอยู่ ความเหน็บหนาวทั้งหมดก็แทบจะมลายหายไป

 

 

ชาเอิร์ตเกรย์..ไม่รู้คุณจะชอบมั้ย ดื่มแล้วจะทำให้อุ่นขึ้นนะ

 

อืม..ขอบคุณ

 

 

ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมือรับถ้วยชาสีสวยที่ตอนนี้ถูกยื่นมาตรงหน้า สายตากลมโตหลุบต่ำลง ก่อนที่จะค่อยๆย่อตัวลงนั่งข้างๆ สองมือเล็กค่อยๆประคองถ้วยชาจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมของชาลอยออกมาจากถ้วยชาถ้วยเล็กหอมอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศตอนนี้มันดูนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ตอนนี้ทั้งสองคนจะนั่งเงียบๆไม่มีบทสนทนาอะไรระหว่างกัน แต่น่าแปลกที่ความอึดอัดเริ่มจะจางหายไปอย่างไม่รู้ตัว...

 

 

อาจเป็นเพราะลมเย็นๆที่พัดผ่านผ้าม่านผืนบาง บวกกับชาอุ่นๆทำให้ร่างสูงเริ่มเอนตัวหลังพิงโซฟานุ่ม ก่อนที่จะหลับตาลงช้าๆ ก็แค่อยากจะพักสายตาที่เพ่งขับรถฝ่าสายฝนมาตลอด 2 ชั่วโมง คงไม่เป็นไรหรอกนะ แป๊บเดียวเอง... เวลาผ่านไปไม่นานลมหายใจก็ถูกปล่อยเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดูเหมือนว่าตอนนี้ร่างสูงจะหลับสนิทไปซะแล้ว

 

 

ผ้าขนหนูผืนบางถูกซับลงบนผิวหน้าขาวจัดอย่างแผ่วเบา มือเรียวยาวสั่นนิดๆอย่างประหม่า และอาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวสายตาสั้น หรือการนั่งเช็ดแบบหันข้างมันไม่ค่อยถนัดก็ไม่รู้ ทำให้ท่าทางที่คชาเอื้อมไปเช็ดมันจะดูเหมือนเขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นทุกทีๆ สาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆก็แค่อยากดูว่าหยดน้ำฝนที่เปียกอยู่นั้นหมดไปจากใบหน้าหล่อๆแล้วหรือยัง

 

 

เฮ้อ...หมดแล้วมั้งคชาผ่อนลมหายใจ ก่อนจะค่อยๆชักมือกลับ

 

เฮ้ย!!คนตัวเล็กสะดุ้ง ดวงตากลมโตบ่งบอกถึงความตกใจเต็มที่ หัวใจจะวาย... จู่ๆมือขาวจัดก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก พร้อมกำไว้แน่น

 

เช็ดต่อซิ...คนพูดยังคงหลับตานิ่งก่อนจะค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอ เหมือนเจอผีไปซะแล้ว

 

เอ่อ...เอ่อ ก็เช็ดหมดแล้วร่างบางพูดตะกุกตะกัก มืออีกข้างที่เป็นอิสระก็พยายามทั้งแงะทั้งแกะมือหนาที่ตอนนี้ยิ่งกำข้อมือเขาเอาไว้แน่น

 

ตรงนี้ยังไม่แห้งนิ้วยาวค่อยๆชี้ไปที่ต้นคอ สายตาคมยังมองคนตัวเล็กไม่วางตา ก่อนที่จะชี้นิ้วย้ำไปที่คออีกครั้งแบบเอาแต่ใจ

 

 

ร่างบางเงยหน้า พร้อมเม้มปากค้อนตาคว่ำ ก่อนจะค่อยๆดึงมือออกจากมือแกร่งพลางยกผ้าขนหนูผืนบาง แกล้งกดไปที่คอแรงๆ จนคอขาวแดงไปหมด พร้อมกับรีบดันตัวออกมาให้ห่างคนที่เริ่มจะกลายร่างเป็นปลาหมึกชอบลวนลามเอาแต่ใจ

 

 

เอ่อ...ดึกแล้ว เดี๋ยวเราไปเอาเสื้อมาให้นะ ร่างบางพยายามเปลี่ยนเรื่อง พร้อมรีบก้าวขาไปที่ห้องนอนเพื่อไปหยิบเสื้อ เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันล่อแหลมเหลือเกิน...

 

 

เต๋าหัวเราะพลางส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เข็มสั้นเดินผ่านวันใหม่ไปได้สักครู่แล้ว ร่างสูงพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืนรอ ก่อนที่จะก้าวขาตรงไปที่ชั้นหนังสือริมผนัง เขาไล่นิ้วไปตามหนังสือต่างๆ ส่วนใหญ่จะมีแต่หนังสือเกี่ยวกับดนตรี และตัวโน้ต พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มโตสีแดงที่อยู่ชั้นบนสุดเหมือนจะหล่นลงมา ร่างสูงเอื้อมมือหมายที่จะดันให้เข้าที่

 


 

 

อย่าแตะต้องมัน!!”

 

 

 

เสียงตะโกนที่ดังออกมาจากริมฝีปากบาง.. ด้วยความตกใจมือหนาที่กำลังจะดันหนังสือให้กลับเข้าที่ กลับทำให้หนังสือเล่มนั้นที่เหมือนกับว่าร่างบางไม่อยากจะให้ใครแตะต้อง หล่นลงมากองบนพื้น พร้อมๆกับรูปโพลาลอยด์ที่ปลิวหล่นลงมา

 

.

.

.

 

คชา..

 

กับใครคนนึง ที่ยิ้มด้วยกันอย่างมีความสุข

 

พร้อมกับข้อความที่ถูกเขียนด้านล่างด้วยหมึกสีแดง

 

 


 

…14/02/2012

วาเลนไทน์...ครั้งสุดท้ายของเรา

You're sorry, I'm sorry…



/// TBC ///


17/06/2012

สวัสดีค่ะ..

รู้สึกมั้ยคะว่าchapterนี้ หวานมากกกกก
ไรเตอร์เขียนเองเขินเอง 555
สำหรับตอนหน้ารอกันซักนิดน้า ไม่ช้าไม่เร็วคงได้อ่านกัน
เพราะอาทิตย์หน้าไรท์เตอร์มีประชุมทุกวัน ยุ่งหัวฟู T_T

ขอบคุณทุกคอมเมนท์
ที่เป็นกำลังใจอย่างดีให้กับนักเขียนมือใหม่คนนี้ค่ะ
ฝากติดตามกันไปเรื่อยๆนะคะ

รักจ๊ะ
TheHydrangea :))
ป.ล. ปรับความห่างของบรรทัดแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่า..




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1114 momenz jio (@jio84) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 18:22
    มันเริ่มมีออร่าสีชมพูลอยขึ้นมา แล้วนะ >~<
    #1114
    0
  2. #1100 Bread (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 21:44
    อ่านแล้วรู้สึกชาชาดื้อเงียบมากกกก

    แต่ก็น่ารักมากๆๆ เลย

    เขินแก้มแดงตลอดๆๆ

    แต่จะหายเศร้าเมื่อไหร่ละนิ

    สงสรชาชาจัง 😭😭
    #1100
    0
  3. #1023 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 05:48
    พี่ตี๋สินะ ...
    คชา .. นายอย่าปิดกั้นตัวเองแบบนี้สิ
    มันเสียโอกาสที่จะเจอคนดีๆนะ ..


    #1023
    0
  4. #1004 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 12:19
    หนังสือแห่งความลับ อยากรู้ว!!
    #1004
    0
  5. #977 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:07
    ฮุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย  หนังสือเล่มแดง  รูปโพลารอยด์ วาเลนไทน์
    อุ่ย เอาแล้วไงพี่เต๋าๆทำหนังสือที่พี่ชารักหล่น  พี่ชาจะว่าพี่เต๋ามั้ยนะ
    แล้วคนในอดีตคือใครกัน ลุ้นๆๆ ไปๆๆ ไปอ่านต่อดีกว่า ><
    #977
    0
  6. #963 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:30
    อ๊ากกกก รูปมันต้องทำเต๋าและชาปวดใจแน่เลย

    แต่ตอนนี้หวานละมุลอ่าชอบบบ >0<

    พี่เต๋ารุกไวไปมั้ย เด๋วคชาตกใจนะพี่ชายใจเย็นๆ
    #963
    0
  7. #908 Pomeranian3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 00:30
    เต๋าไม่น่ารีบกะโตกกะตากอ่ะไก่ตื่นหมด ฮ่าๆๆ



    โอ้ยยยยย วาเลนไทน์ นั้นมีความลับใช่ไหม T^T
    #908
    0
  8. #853 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 11:13
    หวานอ่า ชอบบบๆ >///<
    พี่เต๋าช่างร้ายกาจ แกล้งหลับใช่ไหม
    พี่ชาเปิดใจหน่อยนะ ลืมเขาไปเถอะ พลีส!!!!
    #853
    0
  9. #838 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 01:40
    ลืมเขาซะเถอะคชาจ๋าาาา
    เปิดใจให้พี่เต๋าเข้าไปเถอะนะจ๊ะ
    T^T สงสารทั้งคชาพี่เต๋า
    #838
    0
  10. #821 un-til_dawn (@Strawberry-sai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 00:00
    เห็นเเค่รูปพอนะ คนในรูปห้ามกลับมา T^T
    #821
    0
  11. #809 บลาลา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 18:29
    แอบอยากรู้ว่าในนั้นเป็นรูปใครแฮะ
    #809
    0
  12. #774 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:17
    อยากให้ชาเปิดใจพี่เต๋าเป็นคนดีมากนาาา -3- เชื่อเค้าเส่ะ นะ
    #774
    0
  13. #759 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 14:00
    แชปนี้ฟินมากหวานมาก -//-
    พี่เต๋าโรเเมนซ์อ่าาาา
    มีโอบองโอบเอว
    คชาก็เด็กน้อยกลัวเสียงฟ้าผ่าอย่างนี้ต้องให้พี่เต๋าอยู่ดูแลนะ ;3
    คชาโหมดโหดตะโกนซะดังเชียว ...
    #759
    0
  14. #713 Zupan (@sususee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 23:56
    หวังว่าคชาจะยอมเปิดใจบ้าง

    เต๋าพยายามเข้านะ
    #713
    0
  15. #712 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 23:33
    ' อย่าดื้อ '

    อร๊ายยย ชอบประโยคนี้อ่ะ . .  อ่านแล้วเขินนน
    (อินี้ก็เว่อร์เขินทุก Chapter)

    ชอบเวลาเต๋าดุชา จริงๆ แต่ chap นี้หวานเว่อร์ จริงๆนะไรเตอร์
    อยากเห็นหน้าคนรรักเก่าของชาเร็วๆ แล้ววว ~~

    #712
    0
  16. #695 yangsoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 14:34
    นั่นไง ความหลังอันแสนเจ็บปวด โถ่ววว

    หวังว่าพี่คชาจะเปิดใจให้พี่เต๋าบ้างนะ T/|\T
    #695
    0
  17. #687 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 09:25
    พี่เต๋าอย่าเพิ่งเสะ ลักหลับคชาเหรอ ห่ะ แอบลุ้นมาก นี่มาส่งคืนแรกกะได้เข้าห้องแล้ว >_<

    แอบตกใจ คชาแอบหลับ อร๊ายยย รู้หมดเลย

    ชาตะคอกพี่เต๋าทำมายยย T^T #เอนไปอีกเมน



    เอ้า พี่เต๋าสู้ๆ คิคิคิ
    #687
    0
  18. #664 littleponpon (@Ka-nom-panG) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 21:25
    หวานไปแล้ว ' ' อร๊างงงงงง !!
    ชาเปิดใจเถิดดดด เต๋าสู้ๆ
    #664
    0
  19. #638 patt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2555 / 00:24
    ลุ้น..คชาจะโกรธเต๋ามั้ยนะ แต่ตอนเช็ดผมน่ารักมากกกกกกก
    #638
    0
  20. #605 Mook Or' (@mookssep4) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 20:33
    กำลังอ่านตอนแรกแบฟินๆ พออ่านตอนท้าย 0.0 ค้างอ่ะ? ต้องรีบเปิดอ่านตอนต่อไป
    แอบอิจฉาพี่ชาเบาๆ ไม่ชอบพี่เต๋า ยกให้หนูก็ได้นะเคอะ -..-  (ฟิ้ววว รีบเผ่น)
    #605
    0
  21. #538 moussy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 16:33
    หวานจุงง >//<

    เมื่อไหร่คชาจะเปิดใจสักที สู้นะเต๋า
    #538
    0
  22. #529 vj_db (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 15:44
    อยากจะกรีดดร้องงตอนชาแกล้งหลับบบบบบบบ อ่านนนแล้วเิขินนวุ๊ยย ^^



    นั่งนึกกับตัวเองทำไมชั้นมาเจอฟิคเรื่องนี้ช้าไปปปป ไรท์เตอร์เก่งอ่าาชอบๆ แต่งต่อเรื่อยๆนะ
    #529
    0
  23. #382 rainny_yada (@rainny-yada) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 16:47
    หวานมากคู่นี้
    ตอนท้ายสงสารคชาเบาๆ
    #382
    0
  24. วันที่ 29 กรกฎาคม 2555 / 03:04
    ชอบเนื้อเรื่องมากเรยไรท์ หวานซ้า แต่ตอนหลังเต๋าไปสะกิดแผลคชา จะโดนไล่กลับอ่ะป่าวนี่
    #331
    0
  25. #290 *★* Shz(®)TK *★* (@j_chaerin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 01:26
    ชอบมากๆๆ
    เลยคะ จะติดตามต่อไปเรื่อยๆ
    #290
    0