เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 15 : III The Last Love Story III Chapter 14++ You are my sweetheart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ส.ค. 55





Chapter #14 You are my sweetheart


ขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณ Iyoneo และคุณ sensing you through a lens ค่ะ







...มันจะผิดอะไรมั้ย ถ้าเราจะไม่แน่ใจ..

ว่าคุณรักเราจริงๆ...รึเปล่า..

 

 

โต๊ะริมหน้าต่างบริเวณมุมของร้านอาหารกึ่งผับที่อยู่ในสุดตอนนี้แทบมองไม่เห็นหน้าเมื่อแสงไฟที่เปิดอยู่ถูกหรี่ลงด้วยความตั้งใจของทางร้านที่จะจุดเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารแทน บนโต๊ะไม้สีเข้มยังคงมีอาหารทยอยเสริฟท์เรื่อยๆจนเต็มโต๊ะ เมื่อหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าหน้ามืดสั่งอาหารทั้งหมดไปด้วยความหิว... ร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบถอนใจก่อนจะส่งยิ้งบางให้เพื่อนใหม่ทั้งสองคนที่ตอนนี้ยังคงเม้าท์มอยกับร่างสูงไม่หยุดหย่อนเหมือนกับว่าไม่ได้เจอหน้ากันเป็นแรมปี...

 

 
 

จอย เจมส์ หยุดพูดก่อน...นี่คชา...คนรักของพี่...

 
 

 

ร่างบางหันหน้าควับเกือบจะทันที เมื่อได้ยินคนข้างกายแนะนำตัวเขาอย่างไม่เชื่อหูว่าจะกล้าพูดไปอย่างนั้น ก่อนจะหันหน้ากลับมาที่เพื่อนใหม่ทั้งสองคนที่ตอนนี้มองหน้ากันนั่งอ้าปากตาค้างไปแล้ว..

 
 

 

คชา.. นี่เจมส์เป็นรุ่นน้องที่คณะตอนนี้อยู่ปี 4 อีกคนเพื่อนผมชื่อจอยเรียนรุ่นเดียวกัน...ตอนนี้เปิดแกลอรี่ให้เช่าอยู่ในลอนดอน เต๋าอธิบายอย่างช้าๆ ก่อนจะเอื้อมจับมือเรียวมากุมไว้วางอยู่บนตัก เต๋าหันมายิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังเพื่อนและรุ่นน้องอีกครั้ง

 

 
 

คชาคลี่ยิ้มบางก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลง เมื่อบรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเต๋าแนะนำตัวเขาจบไป มือเรียวบางค่อยๆดึงมือออก เรียกให้คนข้างกายต้องหันมามองดูก่อนจะคว้ามือกุมไว้เหมือนเดิม ดวงตากลมโตเงยขึ้นก่อนจะต้องรีบหลบสายตา เมื่อเต๋ายังคงยิ้มให้ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไร้เสียง..

 

 
 

...อย่าดื้อ...

 
 

 

อาหารบนโต๊ะค่อยๆถูกทยอยเก็บเมื่อเจมส์และจอยจัดการไปที่ละอย่างๆ ตอนนี้คนตัวเล็กที่เงียบอยู่แล้วกลับเงียบเข้าไปอีกด้วยไม่รู้เรื่องที่ทั้งสามคนกำลังคุยอย่างเมามันส์ ถึงแม้เจมส์จะพยายามชวนคุยแต่ร่างบางก็ทำได้แค่เพียงยิ้มให้เท่านั้น.. คชาพรูลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะดึงมือหนา เรียกให้คนข้างกายต้องหันกลับมามองดู

 

 
 

เดี๋ยวเราไปห้องน้ำแป๊บนึง... ร่างบางเอ่ยเสียงเบาก่อนจะขยับตัว

 
 

ไปเป็นเพื่อนมั้ย... เต๋าขยับตัวเพื่อเตรียมลุก แต่ก็ต้องหยุดลง เมื่อคนตัวเล็กส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร

 
 

 

คชายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้เพื่อนใหม่ทั้งสองอีกครั้ง เรียวขายาวก้าวเดินตรงไปได้ไม่ไกลนักก่อนจะต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงจอยพูดกับเต๋า.. ดังพอที่จะได้ยินจนร่างบางต้องยืนนิ่งก่อนจะหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่เมื่อได้ยินประโยคคำถามเมื่อกี้จบลง..

 
 

 

เต๋า... มี้มันทำให้แกเสียใจมาก จนสมองกลับหันมาคบผู้ชายแล้วเหรอ สาวสวยฝีปากกล้า พูดโพลงถามร่างสูงเหมือนอัดอั้นมาตั้งแต่แรกเมื่อได้ยินว่าคชาเป็นอะไรกับเพื่อนของตน

 
 

พี่จอย..พี่นี่แรงตลอด..ผมว่าก็ดีแล้ว พี่เต๋าจะได้ไม่ทำไรบ้าๆเหมือนตอนนั้นอีกไง.. เจมส์ส่งยิ้มเหยให้รุ่นพี่หนุ่มก่อนจะหันไปดึงแขนจอยให้เงียบปากลง

 
 

แรงตรงไหนยะ...ชั้นก็เป็นของชั้นแบบเนี้ย...เอามือออกเลยไอ้หมีเจมส์ สาวสวยที่มั่นใจเต็มเปี่ยมยังคงเชิดหน้า ก่อนจะแกะมือรุ่นน้องออก

 
 

โห...ที่พี่พูดออกมานี่ไม่แรงเลยมั้ง..จะไปยุ่งเรื่องส่วนตัวพี่เค้าทำไม เพื่อนพี่ก็ใช่เล่นทิ้งพี่เต๋าไปเองนิ พี่เค้าเสียใจจนต้องหนีไปอยู่เมืองไทยเลยเห็นเปล่า...ดีนะยังมีพี่เบนอยู่เป็นเพื่อน เจมส์พูดยาวเหยียด ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้ยังคงนิ่ง มือหนายังคงยกเบียร์ขึ้นจิบไม่ได้พูดอะไร

 
 

เต๋า... มี้มันกลับมาแล้ว มันเลิกกับแฟนได้พักใหญ่ ตอนนี้มันมาบ่นกับชั้นว่าเสียใจที่ทิ้งแกไป จอยยังคงตั้งหน้าตั้งตาพูด ไม่สนใจรุ่นน้องที่พยายามดึงแขนว่าให้หยุดพูดซะที

 
 

จอย...หยุดเถอะ เรากับมี้จบกันไปแล้ว ร่างสูงวางแก้วลง ก่อนจะมองไปหาเพื่อนที่ยังคงพยายามอ้าปากพูดออกมาอีก

 
 

เต๋า!!...มี้มันยังรักแกอยู่นะ!!..แกเลิกรักมันได้แล้วจริงๆเหรอ ดวงตากลมโตที่กรีดอายลายเนอร์ซะหนาเตอะยังคงจ้องมองเพื่อนที่ตอนนี้เริ่มจะส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะพรูลมหายใจออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก

 
 

พี่จอย... เจมส์เรียกชื่อคนข้างๆ ก่อนจะมองตรงไปที่รุ่นพี่ที่ยังคงนิ่งไม่พูดอะไรออกมา

 
 

โอเคๆ หยุดก็ได้.. พรุ่งนี้มีงานเปิดตัวภาพที่แกลลอรี่ อาจารย์ที่มหาลัยมากันหลายคน ถ้าอาจารย์เห็นแกคงดีใจ

 
 

อืม...เข้าใจแล้ว...เต๋าพยักหน้ารับก่อนจะเงยหน้ามองจอยอีกครั้งว่าให้หยุดพูด เมื่อคชากำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะดึงมือเรียวมากุมไว้ เจมส์ยิ้มให้ร่างบางอย่างเป็นมิตร ส่วนจอยแกล้งถอนใจออกมาแรงๆก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง..

 
 

.
 

.

 
 

ค่ำคืนที่เชื่องช้าและน่าเบื่อหน่ายในความคิดยังคงผ่านไปอย่างช้าๆ ไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเวลาแห่งความสุขในช่วงบ่ายที่เหมือนกับความฝันที่ไม่อยากตื่นเหมือนกับมีผีเสื้อตัวน้อยกระพือปีกอยู่ในหัวใจเป็นพันเป็นหมื่นตัวจะกลับถุกสายลมแรงจากลมปากของคนเพียงคนเดียวพัดพาผีเสื้อเหล่านั้นมลายหายไป เหลือเพียงความเจ็บหน่วงที่มันยังย้ำคำพูดคำเดิมซ้ำๆเท่านั้น ตอนนี้วินาทีนี้อยากจะลุกหนีบรรยากาศชวนอึดอัดหายใจไม่ออกไปเสียที คำถามมากมายที่ติดค้างอยู่ภายในใจแม้ตอนได้ยินจะค่อยแสนค่อย แต่ตอนนี้มันกลับดังก้องจนแทบจะทนไม่ไหว แม้จะพยายามเชื่อมั่นและเชื่อใจคนข้างกายที่กุมมืออยู่ตอนนี้ก็ตาม..

 
 

 

ของหวานถูกเสริฟ์เป็นอย่างสุดท้าย หมีเจมส์ยังคงกินได้เรื่อยๆไม่หยุด ส่วนจอยก็คุยอยู่แต่เพื่อนของเธอมองคชากลายเป็นอากาศธาตุ.. คนตัวเล็กถอนใจออกมาด้วยความอึดอัดก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ประโยคคำถามจากจอยที่ถามคนข้างกายยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัว เรื่องราวต่างๆมากมายที่เขาไม่เคยรู้เลย หรือจริงๆแล้วเป็นเพราะเต๋าก็ไม่เคยคิดจะเล่าให้ฟังอยู่แล้ว แค่นึกถึงยังไม่ทันรู้ความจริงขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว.. เสียงพูดคุยในกลุ่มเพื่อนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่ร่างบางจะต้องลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินร่างสูงเอ่ยถามเสียงเบา..

 

 
 

ตัวเล็ก..เป็นอะไรรึเปล่าเงียบเชียว..รออีกแป๊บเดียวนะ..จะกลับแล้ว..

 
 

.....ดวงตากลมโตเงยสบดวงตาคม เพียงแวบเดียวเท่านั้นก่อนจะรีบก้มหน้าลง

 
 

คชา...

 

 
 

คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันที เขาดูไม่ผิดแน่ๆ ถ้าดวงตากลมโตจะคลอไปด้วยน้ำตาขนาดนั้น ยังไม่ทันที่เต๋าจะดึงมือเรียวให้หันกลับมามองกัน จู่ๆเสียงแหลมปรี๊ดจากเพื่อนใหม่ฝั่งตรงข้ามก็ถามประโยคคำถาม เรียกให้ร่างบางต้องเงยหน้ามองก่อนจะตอบออกไปพร้อมกับพยายามยิ้มให้อีกครั้ง..

 

 
 

คชา อยู่ที่กรุงเทพทำอะไรเหรอ

 
 

...เราเล่นเปียโน...

 
 

เหรอ... แล้วเป็นแฟนกับเต๋าเมื่อไหร่..นานรึยัง แล้วรู้รึเปล่าแฟนเก่าเค้ากลับมาแล้วน้ำเสียงเยาะเย้ยเหมือนดูถูกผ่านริมฝีปากแดงจัดบางเฉียบที่กำลังเหยียดยิ้ม

 
 

จอย!!” / “พี่จอย!!”

 

 
 

เสียงตะโกนเรียกชื่อสาวมั่นปากจัดแทบจะพร้อมกันเมื่อประโยคเมื่อกี้จบลง จอยยกมือขึ้นเท้าคางแบบไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้น มองร่างบางที่ตอนนี้เริ่มเม้มปากแน่น เจมส์หันมามองรุ่นพี่ตัวเองไม่คิดว่าจะพูดขนาดนี้ ส่วนเต๋าเงยหน้ามองเพื่อนก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ไม่เข้าใจจริงๆ เวลาไม่ได้ทำให้เพื่อนเขาคนนี้คิดก่อนพูดได้ซักที ส่วนคชาตอนนี้ได้แต่นั่งก้มหน้านิ่ง ดวงตากลมโตค่อยๆหลับลงเพื่อระงับอารมณ์ที่มันเริ่มจะไม่สนุกเอาเสียแล้ว เต๋าพรูลมหายใจออกมาก่อนจะตัดสินใจเรียกบริกรเพื่อเก็บเงิน..บรรยากาศรอบโต๊ะตอนนี้เงียบกันไปหมด หนุ่มร่างสูงตัวใหญ่ได้แต่มองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะพยายามหาเรื่องชวนคุยขณะรอเช็คบิล..

 
 

 

เอ่อ...พี่เต๋าพรุ่งนี้พี่อย่าลืมมาที่แกลอรี่นะ มีงานผมโชว์ด้วย

 
 

อืม...เต๋าพยักหน้ารับก่อนจะรวบกระเป๋าเงินพร้อมจับมือเรียวให้ลุกจากโต๊ะหลังจ่ายเงินเรียบร้อย ร่างบางเงยหน้ามองเพื่อนใหม่ทั้งสองพร้อมกับริมฝีปากบางยังคงถูกกัดแน่น ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมามีเพียงแววตาของความเสียใจส่งให้เท่านั้น คชาค่อยๆเงยหน้ามองร่างสูงด้วยแววตาตัดพ้อก่อนจะดึงมือออกจากการเกาะกุม เดินออกจากร้านไปทันที

 
 

คชา...เต๋าเรียกร่างบางที่ตอนนี้กำลังผลักประตูออกไปนอกร้าน ดวงตาคมหันกลับมามองจอยก่อนจะพูดออกมาด้วยความโกรธเสียงดังลั่น

 
 

พอใจรึยัง!! จอย!!” หลังพูดจบเต๋าไม่รอฟังเพื่อนที่กำลังจะอ้าปากเถียง ขายาวรีบเดินออกไปยังนอกร้านทันที
 

.
 

.
 

.
 

ซอกเล็กๆระหว่างตึกของร้านอาหารที่มืดสนิท คชามองร่างสูงที่วิ่งผ่านไปก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง น้ำตาเม็ดเล็กเริ่มไหลเปรอะเปื้อนแก้มใส ดวงตากลมโตค่อยๆหลับลงก่อนจะซบอยู่ที่เข่านิ่ง ประโยคบอกเล่าสั้นๆที่ยังดังวนเวียนไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ตั้งแต่ได้ยินมันยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัว...

 

 
 

...แฟนเก่าเค้ากลับมาแล้ว...

 

 
 

คชา!! คชา!!!...เสียงตะโกนเรียกชื่อร่างบางดังลั่น ขายาวยังคงวิ่งหาคนตัวเล็กไปทั่ว ริมฝีปากเริ่มโดนกัดแน่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อความกลัวเริ่มครอบคลุมจิตใจ...

 

 
 

...หายไปไหน คชาหายไปไหน...

 
 

 

ความรู้สึกเมื่อวันนั้นหวนกลับมาอีกครั้ง ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจะพบว่าร่างบางหายไปโดยไร้ร่องรอย กว่าเขาจะเจอก็ผ่านไปตั้งหลายวัน แต่ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทย ถนนหนทางตัวเล็กก็ไม่รู้จักถ้าหลงขึ้นมาจะทำยังไง แค่คิดก็ว่าคชาไปไหนไม่รู้ก็แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ขายาวยังคงเดินหาไปทั่วจนสุดถนน ก่อนจะต้องรีบวิ่งย้อนกลับมาเมื่อเห็นสามีภรรยาฝรั่งคู่หนึ่งชี้นิ้วไปที่ซอกระหว่างตึกก่อนจะหันหน้าซุบซิบกัน..

 

 
 

คชา!! ทำไมทำอย่างนี้ อยากเห็นผมเป็นบ้านักรึไง!!” เสียงตวาดดังลั่นเมื่อเต๋าเห็นคชานั่งกอดเข่าพิงอยู่ในซอกมืด มือหนารีบกระชากร่างบางขึ้นก่อนจะรั้งตัวเข้ามาใกล้

 
 

ปล่อย... น้ำเสียงเบาหวิวรอดผ่านริมฝีปากบาง ดวงตากลมโตยังหลุบต่ำลง

 
 

คชา...

 
 

ปล่อยมือเรา... ดวงตากลมโตค่อยๆสบตาคนตรงหน้า พร้อมน้ำตาเม็ดเล็กที่ร่วงหล่นจากหางตาเม็ดแล้วเม็ดเล่า ริมฝีปากบางถูกเม้มแน่น มือบางยังคงพยายามสะบัดข้อมืออกจากการเกาะกุม

 
 

..... เต๋าได้แต่ส่ายหน้าไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินว่าคนตัวเล็กจะพูดคำเมื้อกี้ออกมาได้

 
 

เราบอกให้ปล่อย!! ร่างบางตะโกนดังลั่นเมื่อข้อมือยังถูกกำแน่น ดวงตากลมโตที่ยังสบดวงตาคมมีแต่ความเสียใจและน้อยใจถูกฉายชัดอย่างปิดไว้ไม่อยู่

 
 

หยุดพูดคำนี้เดี๋ยวนี้!! พูดออกมาได้ยังไง!! ผมเคยบอกแล้วว่าจะไม่ปล่อยมือนี้เด็ดขาด จำได้มั้ย!!” น้ำเสียงเจ็บปวดรอดผ่านริมฝีปาก มือหนาบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้นๆ ดวงตาคมค่อยๆหลับลงเพื่อระงับสติอารมณ์ที่มันเริ่มจะไม่ไหวเหมือนกัน

 
 

..... ไม่มีเสียงคำไหนหลุดรอดออกมาจากร่างบางอีก มีเพียงหยดน้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นที่ดังรอดออกมาเท่านั้น

 
 

ผมขอโทษ...ผมใจร้อนไปหน่อย.. คำขอโทษถูกถูกพูดออกไปพร้อมกับมืออุ่นที่ประคองใบหน้าน่ารักขึ้นมาก่อนจะปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ ไม่มีน้ำเสียงตอบกลับมีแต่ความเงียบให้เท่านั้น ร่างสูงพรูลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะดึงมือบางให้เดินออกมาด้วยกัน..

 

 
 

...คชา...ผมขอโทษ..ขอโทษที่ทำให้เราต้องร้องไห้...

 

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 
 

.
 

.
 

.

 

 
 

เม็ดฝนเม็ดเล็กตกกระทบกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานของห้องชมวิวกว้างที่ตอนนี้มืดสนิท ผ้าม่านสีขาวโปร่งที่ปกติจะถูกเปิดออกตอนนี้ถูกปิดลงทั้งหมด มือหนายังคงยันอยู่ที่เปียโนหลังใหญ่สีดำที่อยู่มุมห้อง ก่อนที่จะค่อยๆเปิดฝาพร้อมกับจรดนิ้วยาวไล่ตัวโน๊ตอย่างช้าๆ คิ้วเข้มยังคงขมวดยุ่งก่อนจะค่อยๆบรรเลงเพลงแรกและเพลงเดียวที่สามารถเล่นได้ออกมาอย่างเศร้าสร้อย..

 
 

 

บนเตียงนุ่มในห้องนอนกว้างร่างบางยังคงนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกอดมัดหมี่ไว้ น้ำตาหยดเล็กๆค่อยๆหยดลงอีกครั้งเมื่อเสียงเปียโนจากภายนอกดังแว่วเข้ามา ตั้งแต่กลับมาจากข้างนอกจนถึงตอนนี้ยังคงไม่มีบทสนทนาระหว่างกัน มีเพียงคำขอโทษเป็นคำสุดท้ายที่ได้ยินเท่านั้น..

 
 

 

.. เผื่อวันใดเธอลืมไปว่ารักกันหรือเปล่า เผื่อวันเวลาที่เดินผ่านอาจจะเจือจางทุกเรื่องราว
มีเพียงคำเดียวพอให้เธอชื่นใจหากความจริงที่เจอมันเลวร้ายแค่ไหน วันนี้ต้องเจออะไร ฉันรักได้เพียงแค่เธอ...

 

 
 

...ทำไมต้องเป็นเพลงนี้...

 
 

...สักวันคชาจะรู้...

 
 

 
 

..คุณรู้ใช่มั้ย..ว่าวันนึงถ้าพาเรามาที่นี่ เราจะต้องเจอกับคนรอบกายที่ไม่ยินดีที่เราจะคบกัน ต้องรับรู้กับอดีตที่คุณไม่เคยคิดจะเล่าให้เราฟัง ต้องทนฟังถ้อยคำดูถูกจากคนเหล่านั้น คุณรู้ใช่มั้ยว่าเราจะต้องเจอ.. เราพยายามแล้ว พยายามแล้วจริงๆที่จะเข้าใจ แต่ทำไมน้ำตามากมายยังคงไม่หยุดไหล.. คุณรู้มั้ย..เราเสียใจ..เสียใจที่เสียงในหัวใจ มันกำลังบอกว่าไม่ให้เชื่อคุณ..

 

 
 

ร่างบางยังคงนั่งนิ่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาตลอดทั้งวันตั้งแต่มาถึงที่นี่ได้มาเจอคุณแม่ที่แสนใจดี เสียงกระซิบบอกรักและคำถามว่ารักมั้ยในกระเช้าไฟฟ้าที่วิวภายนอกสวยจับใจเหมือนความฝันที่ไม่อยากตื่น และความจริงในอดีตที่เขาไม่เคยรู้เกี่ยวกับร่างสูงเลย ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะตัดสินใจก้าวลงจากเตียงพร้อมกับแมวอ้วนยังคงถูกกอดไว้ตรงอกแน่น...

 
 

 

.. กี่ร้อยวันที่ผ่าน ก็เหมือนเรื่องเมื่อวานบันทึกที่เขียนอ่านอยู่ในใจ

ยังรักเธอเหมือนเก่ามีเรื่องราวที่เดินเข้ามาใหม่ใหม่ แต่รักเธอแบบเดิมตลอดไป

 

 
 

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้นิ้วยาวที่กดอยู่บนแป้นสีขาวหยุดลง ก่อนจะค่อยๆหันหลังกลับไปมอง ใบหน้าหล่อขาวจัดยืนมือไปด้านหน้าพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน คนตัวเล็กพยายามคลี่ยิ้มกลับแต่ดวงตากลมโตเมื่อช่วงบ่ายที่แสนสดใสกลับมีแต่น้ำใสๆคลออยู่ตลอด ร่างสูงส่ายหน้าช้าๆ เขาทำให้ตัวเล็กเสียใจ เขายังไม่สามารถทำให้ใบหน้าน่ารักนี้กลับมามีรอยยิ้มได้อีก เต๋าถอนใจออกมาอีกครั้งก่อนจะเอื้อมจับมือคนตรงหน้าดึงให้มานั่งบนเก้าอี้เปียโนด้วยกัน...

 

 
 

 “หายโกรธผมแล้วใช่มั้ย... นิ้วยาวเช็ดรอยคราบน้ำตาให้ ก่อนจะกุมมือบางอีกข้างไว้

 
 

เล่นต่อสิ ยังไม่จบเลย.. คชาไม่ยอมตอบคำถาม ดวงตากลมโตก้มมองเปียโนตรงหน้าก่อนจะค่อยๆวางมัดหมี่ลงบนพื้น ใบหน้าน่ารักหันมามองร่างสูงก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้อีกครั้ง เต๋าพยักหน้าพร้อมเอื้อมมือกดลงบนคีย์บอร์ดเพื่อให้ท่วงทำนองเพลงแสนหวานนี้จบลง..

 
 

 

.. จะไม่ขอพรใดใด แค่ทุกครั้งที่ลืมตา...

...ไม่ใช่แค่ความฝัน เป็นเธอในทุกวัน ที่รักกันอยู่ตรงนี้

 

 
 

เสียงเปียโนค่อยๆเงียบลง ก่อนที่เต๋าจะหันมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังก้มหน้ามองอยู่ที่เปียโนนิ่ง ร่างบางพรูลมหายใจออกมาก่อนจะเงยหน้าสบดวงตาคม พร้อมกับประโยคคำถามที่ทำให้คนฟังถึงกับใจหายวาบเมื่อได้ยิน..

 

 
 

คุณโกหกเราเรื่องที่กลับไปอยู่เมืองไทยทำไม... รอยยิ้มบางยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าน่ารัก แต่ดวงตากลมกลับคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาอยู่ตลอดเวลา

 
 

คชา... เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยความตกใจ

 
 

 คุณ....ยังรักคนชื่อมี้อยู่รึเปล่า.....น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อยๆไหลออกมา ริมฝีปากบางยังคงพยายามยิ้มให้

 
 

คชาได้..ยิ..น ยังไม่ทันที่ร่างสูงพูดจบประโยค ร่างบางหลับตาลงพร้อมประโยคคำถามที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากคชาได้

 
 

คุณ....รักเราจริงๆรึเปล่า... คำถามเบาหวิวผ่านริมฝีปากบางออกมาก่อนจะต้องเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่มันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เต๋ารีบคว้ามือตัวเล็กที่ตอนนี้มันเย็นเฉียบขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าน่ารักให้ซบอยู่ตรงไหล่กว้าง

 
 

ทำไมถามแบบนี้...จำที่ผมพูดบนกระเช้าได้รึเปล่า... มือหนากอดคนตัวเล็กแน่น ก่อนจะเลื่อนขึ้นจับผมหน้าม้าที่มันยุ่งลงมาให้อย่างเบามือ

 
 

“…..” ไม่มีคำตอบหลุดรอดออกมา มีเพียงไหล่บางที่สั่นเทาและเสียงสะอื้นเท่านั้นที่ได้ยิน

 
 

จำได้รึเปล่า..ตัวเล็ก..

 
 

อือ... เสียงตอบรับแผ่วเบาตอบกลับมา มือเรียวบางอีกข้างยังคงถูกกุมแน่น

 
 

ผมพูดว่ายังไง... เต๋าค่อยๆยกมือร่างบางขึ้นก่อนจะวางแนบบนอกกว้าง

 
 

..... ดวงตากลมโตยังคงหลุบต่ำลง พร้อมๆกับรับรู้ถึงความรู้สึกจากเสียงหัวใจคนตรงหน้าผ่านมือเข้ามา

 
 

หืม...บอกผมหน่อย... เสียงกระชิบพร้อมลมหายใจอุ่นค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 
 

...รักคชา...รักมาก..ที่สุด ดวงตากลมโตหลับลงเมื่อพูดประโยคเมื่อกี้จบพร้อมน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา ริมฝีปากอุ่นเลื่อนเข้ามาสัมผัสแผ่วเบาพอดี

 
 

ฟังอีกทีนะ...ผมรักคชา เรื่องมี้เราจบกันไปแล้ว ตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนกัน... ร่างสูงพูดอย่างช้าๆก่อนจะดันคนตรงหน้าออก มือแกร่งถูกยกขึ้นลูบหัวร่างบางอีกครั้ง

 
 

...แล้วที่เพื่อนคุณบอกว่าคุณเคยทำเรื่องบ้าๆ คุณทำอะไร... ดวงตากลมโตที่ยังคงแดงจัดค่อยๆเงยขึ้น เพื่อรอฟังคำตอบ

 
 

“…..”

 
 

ไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก... หางเสียงเริ่มสั่น เมื่อเต๋ายังคงนิ่งไม่ยอมตอบคำถามซักที

 
 

ขี้งอนจริงๆตัวเล็ก...จะเล่าให้ฟังแล้วไง..

 
 

.....

 
 

ผมทำตัวแย่มากตอนที่เลิกกัน สำมะเรเทเมาใครห้ามก็ไม่ฟัง มีอยู่คืนนึงขับรถออกไปตอนเมาๆนี้แหละแล้วเกิดอุบัติเหตุ อยู่โรงพยาบาลเกือบเดือน จนแม่เห็นสภาพผมเป็นแบบนี้อีกไม่ไหว เลยให้กลับมาอยู่ที่ไทยแทน...จนได้มาเจอคชา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทั้งหมด... เต๋าพูดพร้อมรอยยิ้มบางเมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาแล้วอีกครั้ง..

 

...คุณคงรักเธอมากซินะ... น้ำเสียงอู้อี้แผ่วเบากับน้ำตาที่หยดเปื้อนเสื้อ มือบางที่โดนกุมไว้เริ่มขยับออก พร้อมดวงตากลมที่หลุบต่ำลงอีกครั้ง

 
 

...เคยรัก..แต่ตอนนี้ไม่ใช่.. เต๋ารีบคว้ามือเรียวที่ขยับหนีก่อนจะจับไว้แน่นขึ้น

 
 

ทำไม... ใบหน้าน่ารักค่อยๆเงยขึ้น พร้อมเอียงคอมองรอคำตอบของอีกคนอย่างตั้งใจ

 
 

ผมรักคนอื่นแล้ว...ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเสียงเบาข้างแก้มใส

 
 

ใคร...คชารีบหลบตัวออก คิ้วเรียวขมวดขึ้นแทบจะทันที

 
 

เด็กบ้า...พูดมาตั้งนานไม่รู้อีก..เหนื่อยแล้ว ไปนอนกันดีกว่า...เต๋าส่ายหน้าช้าๆ ด้วยความเหนื่อยใจ สงสัยตัวเล็กจะกังวลมากจนเริ่มเพี้ยน..

 
 

ไปไหนนะ...คชาถามย้ำอีกครั้ง เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายไม่ชัด

 
 

ความจำไม่ดี หูยังเพี้ยนอีก คืนนี้จะทำตามสัญญา สอนต่อจากจูบไง...

 

 
 

ดวงตาคมแกล้งเหล่มองอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาเตรียมจะคว้าเอวบางให้เข้าใกล้ แต่หน้าหล่อๆก็แทบคะม่ำเมื่อคนตัวเล็กเบี่ยงตัวออกก่อนจะอุ้มไอ้อ้วนขนฟูที่พันแข้งพันขาวิ่งหนีขึ้นห้องนอนที่อยู่ชั้นสองไป..

 

 
 

เฮ้ย!! คชา!!... คชา...

 

 
 

ร่างสูงส่ายหน้าพร้อมอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ถ้าคชาจะรีบวิ่งซะขนาดนี้ ก่อนจะค่อยๆพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ คิดว่าตัวเล็กน่าจะดีขึ้นและสบายใจมากขึ้นเมื่อได้ฟังคำตอบเมื้อกี้นี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกแต่ถ้าพูดออกไปแล้วคชาจะต้องเสียใจ เขาเลือกที่จะไม่เล่าเลยดีกว่า.. เต๋ายันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินผิวปากเดินขึ้นบันไดตามร่างบางที่ตอนนี้คงล็อคประตูห้องเรียบร้อยแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 
 

ตัวเล็ก เปิดประตูเร็ว ผมง่วงแล้ว... มือหนาเริ่มบิดลูกบิด พร้อมตะโกนอยู่หน้าห้อง

 
 

.....คชายังพิงประตู พร้อมกอดมัดหมี่แน่น หัวสมองกำลังคิดว่าจะทำยังไงดี สงสัยคืนนี้ไม่รอดแน่ๆ

 
 

ตัวเล็ก..ผมเหนื่อย ทำอะไรไม่ไหวหรอกน่า เปิดเถอะนะ..เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นยิ่งทำให้ร่างบางหลับตาปี๋ แขนเรียวกอดเจ้าแมวอ้วนแน่น

 
 

เหมียว~มัดหมี่ร้องออกมาเมื่อแขนเรียวยังคงไม่ปล่อยกลับกอดแน่นขึ้น มือบางรีบคลายออกก่อนจะแนบหูฟังกับประตูเมื่อเสียงคนข้างนอกเงียบไป เพียงแป๊บเดียวก็ต้องรีบก้มหน้ามองบนพื้นเมื่อกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กถูกสอดเข้ามา..

 

 

 

 

คชารีบยกกระดาษโน้ตขึ้นอ่านก่อนจะต้องอมยิ้ม ความเสียใจที่ร่างสูงไม่ยอมเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังเบาบางลงไปมาก แม้ลึกๆจะยังมีความน้อยใจหลงเหลืออยู่ก็ตาม ร่างบางยังคงนั่งอยู่ที่พื้นนิ่ง ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูชะโงกหน้าออกไปดูคนข้างนอกอีกครั้ง..

 
 

เฮ้ย!! คุณ!!” คชาตะโกนดังลั่น จนมัดหมี่ในอ้อมกอดสะดุ้ง ถ้าจะเห็นคนที่นึกว่าไปนอนที่ห้องอื่นแล้วจะยืนยิ้มกว้างพร้อมมือที่จับขอบประตูแน่น..

 
 

เปิดออกมาทำไม..ผมถือว่าเปลี่ยนใจนะ มือหนาดันประตูออกอย่างง่ายดายก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องนอนของตัวเองที่ตอนนี้ถูกคนตัวเล็กจับจองเป็นที่เรียบร้อย

 
 

เอ่อ..เอ่อ...คุณ คุณ... ร่างบางหันซ้ายหันขวา เมื่อเห็นร่างสูงเริ่มเลื้อยลงไปนอนบนเตียง

 
 

เป็นอะไร พูดตะกุกตะกักอยู่ได้ มาตรงนี้เร็วๆ เต๋าเลิกคิ้วขึ้นพร้อมมือที่ตบลงไปบนที่นอนซ้ำๆ เรียกให้ร่างบางต้องรีบหลับตาปี๋พร้อมกับกอดไอ้อ้วนขนฟูแน่นขึ้น

 
 

คุณ...เรา...เรา..เฮ้ยยยยย อย่าเข้ามานะ.... คชาค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะต้องรีบถอยจนหลังชนกับประตู ถ้าเต๋าจะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นๆเรื่อยๆ

 
 

กลัวอะไร ตัวเล็ก... มือแกร่งทั้งสองข้างยันค่อมร่างบางไว้ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้

 
 

“…..” ร่างบางไม่ตอบกลับได้แต่ส่ายหน้าหลับตาปี๋

 
 

...ผมเริ่มหึงอีกแล้วนะ... เสียงนุ่มยังคงดังวนเวียนอยู่แถวแก้มใส

 
 

หึงอะไร ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น ก่อนจะขยับตัวออกมองคนตรงหน้าชัดๆ

 
 

หึงมัดหมี่...กอดอยู่นั้นแหละ ทำไมไม่กอดผมบ้าง ห๊ะ!!” เต๋าคว้ามัดหมี่ออกจากมือบาง ก่อนจะรวบเอวให้เข้ามาใกล้

 
 

คุณ!!” คชาร้องซะเสียงหลง ถ้าร่างสูงจะเริ่มจะลากเขาลงบนเตียง พร้อมมือหนาที่เริ่มล็อกข้อมือบางไว้

 
 

หืม...เรียกจัง...ว่าไง ใบหน้าหล่อๆโน้มเข้ามาใกล้คชาที่ตอนนี้นอนตัวแข็งทื่อไปแล้ว

 
 

...เอ่อ...เราว่าเรายังจูบไม่เก่ง สอนจูบอีกทีก่อนดีมั้ย... เสียงพึมพำแผ่วเบา พร้อมใบหน้าที่เริ่มออกสี ทำให้คนที่อยู่ด้านบนต้องแอบอมยิ้ม มือหนาเอื้อมจับผมร่างบางก่อนจะลูบเล่นอย่างช้าๆ.. จริงๆคืนนี้ตั้งใจว่าจะไม่ทำอะไรอยู่แล้ว เพราะเหตุการณ์ที่เจอมาเมื่อช่วงหัวค่ำคงทำให้ตัวเล็กรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเขาอย่างไม่ต้องสงสัย จะโทษใครก็ไม่ได้คงได้แต่โทษตัวเอง..

 
 

อืม..คืนนี้ให้สอนแค่จูบใช่มั้ย เสียงตอบรับเมื้อกี้ ทำให้คชาแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนตรงหน้าจะยอมง่ายดายขนาดนี้..

 
 

 

ร่างบางรีบพยักหน้าก่อนที่เต๋าจะดึงตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง นิ้วยาวค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลือให้ ก่อนที่มือแกร่งจะประคองใบหน้าน่ารักไว้ ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงเมื่อใบหน้าหล่อขาวจัดเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ..

 
 

 

มองผมซิ... เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางหลบตา มือบางยังคงกำอยู่ที่ชายเสื้อตัวเองแน่น

 
 

“…..” ดวงตากลมโตค่อยๆสบตามองคนตรงหน้า ใบหน้าออกสีแดงจัดจนปิดไว้ไม่อยู่

 
 

กอด...ผม...ที.. เมื่อตัวเล็กสบตา หลังพูดจบเต๋าค่อยๆโน้มใบหน้าลงก่อนที่จมูกโด่งคมสันจะไซ้อยู่แถวซอกคอขาว

 
 

..... มือเรียวบางค่อยๆยกขึ้นก่อนจะโอบกอดคนตรงหน้าแน่น

 
 

...จูบ..ผม.. ร่างสูงค่อยๆถอนจมูกจากซอกคอขาว ก่อนจะมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มกำเสื้อตรงไหล่เขาแน่นด้วยความประหม่า

 
 

..... ร่างบางยังไม่ยอมขยับ จนเต๋าต้องเอ่ยออกมาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม

 
 

จูบผมได้รึเปล่า...ตัวเล็ก...

 

 
 

ร่างบางค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะแตะริมฝีปากคนตรงหน้าแผ่วเบา ดวงตากลมโตค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆ เมื่อมือหนารั้งไหล่บางเข้ามาก่อนจะดันหลังจนชนเข้ากับหัวเตียง ริมฝีปากอุ่นค่อยๆอ้าออกเปิดทางให้ลิ้นเรียวเล็กที่ตอนนี้กำลังสั่นระริกเมื่อถูกอีกฝ่ายรุกล้ำชิมความหวานเหมือนกัน ยิ่งตอนนี้ร่างสูงเหมือนจะได้ใจเมื่อร่างบางเริ่มตอบสนองโดยธรรมชาติ มือแกร่งค่อยๆเอื้อมจับต้นคอก่อนจะดันเข้ามาใกล้พร้อมกับจูบที่นุ่มนวลในตอนแรกกลับร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่ออารมณ์ของทั้งคู่เริ่มถูกพัดโหมไปด้วยความต้องการที่อยู่ลึกๆข้างใน..

 

 
 

อืม... เสียงครางในลำคอ ยิ่งทำให้สติเตลิดไปจนเริ่มกู่ไม่กลับ เต๋าดันร่างบางลงบนเตียงก่อนที่มือขาวจัดจะรีบกำแน่นเพื่อจะไม่สัมผัสกับกระดุมเม็ดเล็กที่อยู่ตรงหน้า ร่างสูงหลับตาลงด้วยกลัวใจตัวเองที่มันเริ่มจะทนไม่ไหว ก่อนจะตัดใจค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า มือแกร่งดันตัวเองออกมาพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังกำเสื้อเขาไว้แน่น..ริมฝีปากบางยังคงเผยอออกพร้อมลมหายใจที่ยังติดๆขัดๆ..

 
 

...คราวหน้า...ผมไม่ยอมหยุดอยู่แค่จูบนะ... รอยยิ้มระบายกว้างบนใบหน้าหล่อๆ พร้อมกับมือที่เลื่อนขึ้นไปลูบหัวอย่างช้าๆก่อนจะรั้งให้มาซบอยู่บนอกกว้าง

 
 

..... ใบหน้าน่ารักยังคงแดงจัด พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงระรัว

 
 

คชา... เต๋าเรียกชื่อคนตัวเล็ก ทำให้ร่างบางต้องเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้ก้มมองอยู่ก่อนแล้ว

 
 

เรื่องมี้...ไม่มีอะไรแล้ว เชื่อผม.. ร่างสูงเอ่ยจบ ก่อนจะรั้งคชาให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น เขารู้ดีว่าคชากังวลใจเรื่องนี้มาก เขาไม่อยากให้เรื่องในอดีตมาทำให้ร้ายความรู้สึกคนตัวเล็กจนต้องทุกข์ใจขนาดนี้..

 
 

..... คชาไม่ได้ตอบอะไร เพียงพยักหน้าตอบกลับเท่านั้น

 
 

นอนซะ... อ้อมแขนอบอุ่นกระชับร่างบางให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมา ริมฝีปากอุ่นกดลงไปที่แก้มใสอีกครั้งก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

 
 

 

เสียงฝนเม็ดเล็กยังคงโปรยปรายอย่างต่อเนื่องแม้ตอนนี้จะเป็นหน้าร้อนของอังกฤษก็ตาม หน้าร้อนที่นี่แต่อุณหภูมิเย็นเกือบจะเท่าหน้าหนาวของเมืองไทย แล้วยิ่งมีฝนตกลงและลมแรงอุณหภูมิภายนอกตอนกลางคืนเหลือเพียงแค่สิบกว่าๆเท่านั้น ดวงตาคมที่หลับลงค่อยๆลืมขึ้นก่อนจะมองร่างบางในอ้อมกอด จู่ๆน้ำตาเม็ดเล็กค่อยๆซึมออกจากหัวตาก่อนจะค่อยๆไหลเปื้อนแก้ม เรียกให้คิ้วเข้มต้องขมวดขึ้นก่อนจะปัดน้ำตาทิ้งให้อย่างเบามือ เต๋าเอื้อมลูบหัวร่างบางแผ่วเบาก่อนจะกอดคนตรงหน้าแน่นอีกครั้ง...

 

 

ตัวเล็ก...ร้องไห้ทำไม...

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 
 

.
 

.
 

.

 

 

แสงแดดยามเช้าที่รอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเนื่องจากมือหนาค่อยๆเปิดแง้มออก สายตาคมมองออกไปยังแม่น้ำเทมส์เบื้องหน้าที่ยังคงไหลเอื่อย ดอกไม้ดอกเล็กๆถูกปลูกอยู่ริมฝั่งแม่น้ำกำลังพริ้วไหวด้วยแรงลมที่พัดโบก ดวงตาคมค่อยๆหลับลงอย่างใช้ความคิดนึกถึงน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตากลมโตเมื่อคืนนี้ เต๋าถอนใจออกมาอีกครั้งก่อนจะหันมองร่างบางที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้าง.. แรงยวบบนที่นอนนุ่มเรียกให้คิ้วเรียวเริ่มขมวดขึ้นก่อนจะเริ่มคลายลงเมื่อได้ยินเสียงนุ่มกระซิบอยู่ข้างหู..

 

 
 

นอนต่อนะ ยังไม่ต้องตื่นก็ได้...

 

 
 

ร่างสูงนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับมือที่ลูบอยู่ที่ผมนิ่มอย่างช้าๆ จู่ๆคชาก็ขยับตัวก่อนจะเลื่อนตัวนอนหนุนบนตักกว้าง ดวงตากลมโตยังไม่ยอมลืมขึ้น แต่มือเรียวกลับเอื้อมจับมือที่ลูบอยู่ที่ผมมากอดไว้แทน

 
 

 

...คชา..

 
 

ร่างสูงเรียกชื่อคนตัวเล็กที่ยังนอนนิ่ง มืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆแตะลงไปที่เปลือกตาไล่ลงมาที่จมูกก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง

 
 

เมื่อคืนคิดอะไรอยู่...ร้องไห้ทำไม..

 

 

นิ้วยาวยังคงลูบวนอยู่ที่ริมฝีปาก ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้ก้มมองอยู่ก่อนแล้ว ร่างบางส่ายหน้าก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

 
 

...บอกผมหน่อย...ร้องทำไม...

 
 

คราวนี้ไม่แค่เพียงไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา แต่น้ำตาหยดเล็กกลับไหลออกมาแทน เรียกให้คนที่ก้มมองอยู่ต้องเรียกชื่อออกมาอย่างตกใจ

 

 

คชา!!”

 
 

.....ไม่มีเสียงตอบกลับ แต่มือเรียวกลับโอบเอวร่างสูงแน่นทั้งสองมือ

 
 

หืม...ร้องทำไม...ตัวเล็ก เต๋ายังคงลูบผมอย่างปลอบใจ ด้วยความที่ร่างบางยังคงไม่ตอบ รอจนกระทั้งเสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดรอดออกมา ทำให้ต้องรีบดึงคนตัวเล็กออกก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอีกครั้ง..

 
 

...ตอนนี้เรากับเค้าใครมีความหมายกับคุณมากกว่ากัน...

 
 

คชา.... เต๋าเรียกชื่อคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

 
 

เราขอโทษนะ...แต่เรา..เรามันพวกคิดมาก...แล้วก็ขี้แงด้วย... ดวงตากลมโตค่อยๆหลุบต่ำลง หันมองไปทางอื่น

 


"อืม...ผมรู้.."ร่างสูงพยักหน้าก่อนจะรั้งไหล่บางเข้ามาใกล้

 
 

“…คุณ ตอบคำถามเราสิ... ร่างบางขืนตัวออกก่อนจะค่อยๆสบตาคมดำขลับอีกครั้ง

 
 

ไม่ตอบแล้ว...เดี๋ยวเย็นนี้คชาจะรู้ว่าใครมีความหมายกับผมมากกว่ากัน มือหนาเอื้อมวางบนหัวกลมทุย พร้อมรอยยิ้มที่ยังระบายอยู่บนใบหน้าหล่อๆขาวจัด ร่างบางได้แต่หลับตาลงก่อนจะพรูลมหายใจออกมาเมื่อยังไม่มีคำตอบอะไรหลุดออกมาจากคนตรงหน้า..

 

.
 

.
 

.

 

ท้องฟ้ากว้างสีฟ้าสดที่ไร้เงาเมฆวันนี้กลับไม่ร้อนมากนัก เนื่องจากสายลมที่พัดโบกอยู่ให้ความเย็นออกจะเกินไปเสียด้วยซ้ำกับคนที่มาจากประเทศที่เกือบจะแตะเส้นศูนย์สูตร เสียงเด็กเล่นกันอยู่เจื้อยแจ้วดังอยู่ด้านหลังไกลๆ ดอกไม้หลากหลายสีที่ได้รับการดูแลอย่างดีอวดโฉมให้นักท่องเที่ยวและคนท้องถิ่นเองได้ชื่นชมหลังจากที่ต้องทนหนาวมานานหลายเดือน หงส์สีขาวตัวใหญ่ลอยเล่นน้ำอยู่ในบึงกว้าง วิวด้านหน้าหลังต้นไม้สีเขียวเป็นพุ่มใหญ่ยังมองเห็นกระเช้าไฟฟ้า London eye ค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ

 
 

 

ใต้ต้นไม้ใหญ่มุมหนึ่งของสวนสาธารณะให้ร่มเงากับคนข้างล่างจากการแผ่กิ่งก้านสาขา ก่อนที่กลิ่นหญ้าจะลอยขึ้นมาจางๆเมื่อคนที่นอนหนุนตักเริ่มขยับตัว นิ้วเรียวยังคงม้วนผมนุ่มหยักโศกเล่น พร้อมกับมืออีกข้างยังคงถือไอศครีมโคนรสสตอร์เบอร์รี่ค่อยๆละเลียดชิม ดวงตากลมโตมองเหม่อออกไปด้านหน้าอยู่นานก่อนจะก้มมองดูร่างสูงที่ตอนนี้ยังคงนอนกอดอกหนุนตักนิ่งไม่ยอมขยับตัว ร่างบางพรูลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะรีบเงยหน้าหนีแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆดวงตาคมดำขลับจะมองขึ้นมาพร้อมกับดึงสายฮูทที่มันห้อยอยู่ตรงหน้าให้โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ..

 
 

 

กินยังไง...เลอะหมดแล้ว เต๋าดึงสายผ้าเส้นเล็กสีดำให้โน้มต่ำลงมามากขึ้น ก่อนจะค่อยๆเลียไอศครีมที่เลอะอยู่ที่มุมปากบางให้อย่างช้าๆ

 
 

ไอศครีมรสอะไร อร่อยดี ขอชิมอีกทีได้รึเปล่า.... เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นวนเวียนอยู่แถวๆหูนิ่ม

 
 

..... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเล็กถือไอศครีมสีชมพูเกร็งไปหมดจนโคนวาฟเฟิลมันแทบจะหักลงมาคามือ

 
 

ทำไม...ไม่อยากให้ผมกินเหรอ เต๋าปล่อยคนตัวเล็กก่อนจะต้องอมยิ้มเมื่อเห็นหน้าคชาชัดๆ แก้มใสกลายเป็นสีแดงจัด พร้อมกับไอศครีมที่มันเริ่มละลายไหลลงมาเปื้อนนิ้ว เต๋าเอื้อมหยิบไอศครีมออกก่อนจะดึงมือเรียวให้มาใกล้ปาก จนคนตัวเล็กต้องร้องห้ามอย่างตกใจ

 
 

คุณ!! คุณจะทำอะไร อย่านะ อืออออ... คชารีบยื้อดึงมือออกก่อนจะรีบซ่อนไว้ด้านหลัง

 
 

เปล่านิ... ร่างสูงอมยิ้มเมื่อแกล้งตัวเล็กได้อีกครั้ง ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเอื้อมคว้ามือเรียวมาเช็ดนิ้วให้

 
 

...เอ่อ ขอบคุณ.. ร่างบางคลี่ยิ้มเมื่อคนตรงหน้าเช็ดมือให้เรียบร้อยก่อนจะกินไอศรีมที่เหลือให้จนหมด

 
 

พร้อมมั้ย ไปกันเถอะ เต๋าพยักหน้าให้คชา ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน มือหนาเอื้อมไปตรงหน้าคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ

 
 

 “…..” ใบหน้าน่ารักยังคงก้มนิ่งพร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาด้วยความหนักใจ

 
 

ไปเถอะ.. ไม่อยากรู้เหรอใครมีความหมายกับผมมากกว่ากัน คชาค่อยๆเงยหน้ามองเต๋าที่ตอนนี้ยังคงมีรอยยิ้มอบอุ่นให้อยู่เสมอไม่เคยเปลี่ยน มือเรียวบางยื่นออกไปจับแน่นก่อนจะดึงตัวเองขึ้น ก้าวขาตามร่างสูงไปอย่างช้าๆ..

 
 

 

สายลมเย็นยังคงพัดยอดไม้ที่อยู่ด้านหลังให้พริ้วไหว เม็ดฝนเม็ดเล็กที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเกาะอังกฤษเริ่มหยดลงเม็ดกระทบแก้มใสที่ตอนนี้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างใหญ่อยู่พอดี เต๋าค่อยๆจับฮูทสวมให้คนตัวเล็กก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง ร่างบางหันมายิ้มกลับก่อนจะรีบกอดแขนคนข้างกายแน่นก้าวขาเดินเคียงคู่กันไปยังตึกข้างหน้าที่มีแกลลอรี่แสดงผลงานศิลปะของศิลปินหน้าใหม่อยู่อีกฝากฝั่งถนน...

 

 
 

ห้องโถงกว้างปูนเปลือยสไตล์ลอฟท์ พร้อมฉากกั้นแบ่งเป็นสัดส่วนด้วยไม้อัดสีขาวกั้นเป็นแถวยาว ไฟสปอร์ตไลท์ถูกเปิดเป็นจุดๆส่องไปยังรูปภาพตรงหน้า คชาพรูลมหายใจออกมาก่อนจะเงยหน้ามองคนข้างกายที่ตอนนี้ยืนคุยกับอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ไม่เจอหน้ากันเป็นปีและหนุ่มร่างสูงตัวใหญ่ที่ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ร่างบางหันหน้าไปมองรอบตัวเห็นเพื่อนๆของเต๋าบางคนยืนซุบซิบก่อนจะหลบตาไปเมื่อเขาหันไปมอง ลมหายใจถูกปล่อยออกมาอีกครั้งก่อนที่จะเอื้อมมือแตะข้อศอกร่างสูง..

 
 

 

คุณ...เราไปนั่งรอตรงนู้นนะ...ร่างบางชี้นิ้วไปที่มุมห้องที่กั้นเป็นมุมคอกเทลเล็กๆที่มีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งอยู่สองสามตัว

 
 

เบื่อเหรอ..ตัวเล็กเต๋าหันมามองก่อนจะเอื้อมจับมือบางมากุมไว้

 
 

เปล่า...คุณคุยกับอาจารย์เถอะไม่ได้เจอกันตั้งนาน เราไปนั่งรอที่นั่นได้ ไม่เป็นไร...ร่างบางรีบส่ายหน้าก่อนคลี่ยิ้มให้

 
 

โอเค...งั้นผมเดินไปส่ง..

 
 

 

เต๋าหันหน้ามาพูดกับอาจารย์และเจมส์อีกสักครู่ ก่อนจะกุมมือร่างบางเดินตรงมาที่มุมห้อง ขายาวเดินไปตักน้ำผลไม้และขนมมาวางให้ตัวเล็กเสียเต็มโต๊ะ พร้อมหนังสือแม็กกาซีนอีกหลายเล่ม ก่อนจะโน้มตัวลงไปดึงซิบขึ้นมาจนเกือบจะถึงคอเมื่อเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้ตอนนี้มันเย็นจนเกินพอดีเพราะอากาศด้านนอกที่ฝนยังคงตกโปรยปรายไม่มีทีท่าจะหยุดแม้แดดจะยังจ้าอยู่ก็ตาม...

 

 
 

ร่างสูงยิ้มให้คนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะเดินไปหาเจมส์และเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ที่ยืนคุยกันอยู่ที่กลางห้องโถงที่มีภาพถ่ายรายล้อมอยู่เต็ม แขนเรียวยกมือขึ้นกอดอกเมื่อเสื้อกันลมตัวบางเริ่มจะกันความเย็นจากแอร์คอนดิชั่นเนอร์ตัวใหญ่ไว้ไม่อยู่.. มือบางยกน้ำขึ้นดื่มก่อนจะค่อยๆชะโงกหน้าหันกลับไปมองเต๋าอีกครั้งแต่คราวนี้กลับทำให้ตัวที่เย็นอยู่แล้วกลับเย็นจนชาขึ้นไปอีก เมื่อจู่ๆก็มีผู้หญิงสวยก้าวขาเข้าไปหาพร้อมกับค่อยๆยกมือขึ้นคล้องคอโน้มใบหน้าหล่อขาวจัดให้ลงมา ริมฝีปากแดงจัดด้วยลิปสติกราคาแพงเหยียดขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นจูบคนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว..

 

.

.

.

 

 

...มี้...

 

 

 

 

 

/// TBC ///

 




 

15/08/2012
 

 

สวัสดีค่ะ :) ทุกคน

 

หลังจากchapterที่ผ่านมาเค้าสวีทกันจนมดขึ้น London eye ไปแล้ว

ตอนนี้ก็กลับมาหวานๆขมๆกันอีกทีตามสไตล์เรา 555

เท่าที่สังเกตยอดวิว ส่วนใหญ่ตอนที่หวานๆยอดวิวจะสูง

ถ้าแบบเศร้าดราม่า น้ำตาหยด ไม่ค่อยมีคนกลับมาอ่านซ้ำ เศร้าใช่มั้ยล่ะ ^^

แต่เรากลับเขียนฉากเศร้าๆนี้ลื่นปรื้ด ฉากหวานๆกลับเขียนไม่ค่อยออก

ยกเว้นตอนที่เค้าบอกรักกันบนกระเช้านะ ภาพมันมาเป็นฉากๆ ^/////^

 

เอาละค่ะ chapter นี้ก็เป็นตอนก่อนสุดท้ายแล้ว

ตอนหน้าก็จะอวสานแล้วน้า...ซึ่งตอนหน้ามันยาวมากกกกกกก
(Chap. นี้ก็ยาว)
ไม่อยากตัดเป็น 2 ตอน อ่านกันให้จุใจทีเดียวจบเลย :)

 

เกือบลืมๆใครอยากเก็บฟิคเรื่องนี้ไว้เป็นที่ระลึก

เปิดจองแล้วนะจ๊ะ แปะลิงค์นิดนึง

http://writer.dek-d.com/dekdee/writer/viewlongc.php?id=828622&chapter=14

 
 

ฝากติดตามกันต่อนะคะสำหรับบทสรุป

เรื่องราวความรักครั้งสุดท้ายของทั้งคู่

ไม่นานนี้ค่ะ เจอกันแน่นอน ^^

 
 

รักเต๋าชาและพวกคุณ

TheHydrangea
 

ป.ล. จอย & มี้ ในเรื่องคือ someone นะจ๊ะ อย่าคิดมาก :)








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1110 bread (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 00:25
    ตัวเล็กคิดมากจริง ๆ ๆ เลย

    เฮ้อออ นี่ขนาดแทบจะบอกรักวันละ 3 เวลาหลังอาหารแล้วนะ

    ถ้าพี่เต๋าเป็นบ้านี่โทษตัวเล็กอย่างเดียวเลย

    ยิ่งใจร้อน ขี้โมโหอยู่ด้วยพ่อคนนั้นอ่ะ

    เอะอะ ๆ เสียงดังตลอด ๆ ๆ
    #1110
    0
  2. #1033 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 08:23
    เราว่าเอาน้ำตาคชาอาบแทนน้ำได้3วันแล้วล่ะ
    ร้องไห้ตลอดทุกตอนเลย ... 


    #1033
    0
  3. #1013 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 01:57
    เพลียจอยกับมี้เหลื๊อเกิน!!!!
    (วิบัติเพื่อเสียง55)
    #1013
    0
  4. #987 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:28
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  พี่เต๋าเอาแล้วไงจะโดนพี่ชางอนอีกรอบแล้วมั้ยเนี่ยยยยย
    #987
    0
  5. #972 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:02
    โอ๊ยยยยย ปากจอยทำคชาร้องไห้!!
    สงสารอ่าาาาาา
    เต๋าช่วยทำอะไรให้ชัดเจนไปเลย
    ทำให้รู้ว่าคชาเป็นตัวจริง
    ยัยมี้!!! แกมาจูบพี่เต๋าต่อหน้าชาได้ไง อ๊ากกก
    ฉันอินมากเกินไป T^T

    ปล.ชอบพี่เต๋าหึงแมว น่ารักอ่ะ >///<
    #972
    0
  6. #957 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:58
    แหมะ เพื่อนพี่ต๋าววววนี่แรงนะคะ
    แฟนเก่าก็ใช่ย่อย
    คชาอย่าไปยอมลูก
    คริคริ
    #957
    0
  7. #918 Pomeranian3 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 21:45
    ดรามากันอีกแล้วว~~

    สงสารคชาอีกแล้วว

    หวังว่าเต๋าจะเคลียปัญหานี้เร็วๆนะ
    #918
    0
  8. #893 ookik (@ookik) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 21:34
    จอยปากนะปาก -.-
    ชาร้องไห้ตลอดเลย น่าสงสาร

    มี้ มาทำไม กรี๊ดดดดดดดดดดด !!
    #893
    0
  9. #866 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 12:10
    เฮ้ย!!!!มาถึงคว้าคอลงมาเลยเรอะ
    แฟนเขาก็มานะเกรงใจนิดนุง =="

    พี่เต๋าจัดการเลย ใครกันแน่ที่สำคัญ [แน่นอนว่าต้องเป็นพี่ชา>.<]
    #866
    0
  10. #847 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 12:06
    เจ๊มาแรงมากเลยนะเนี่ย
    มาถึงคว้าคอมาจูบเนี่ย กล้ามากจริงๆ
    เราเชื่อว่าพี่เต๋าลืมเธอไม่แล้วแหล่ะ
    ตอนนี้พี่เต๋ารักคชาคนเดียว
    คชาต้องเชื่อใจพี่เต๋านะ ^ ^
    #847
    0
  11. #829 บลาลา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 17:14
    แอร๊ยยอีพี่เต๋า จัดการมันเลยนะ
    #829
    0
  12. #792 เห็ดอึ (@runminchi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 12:36
    อยาก บีบ คอ !! มี้ๆๆๆๆ อ๊ากกกกกก
    #792
    0
  13. #783 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 11:12
    มีเรื่องแล้วววววว T^T

    ไม่น๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ชาจ๋าอย่าคิดมากกก *3*
    #783
    0
  14. #768 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 14:53
    จอยไม่เข้าใจความรักแบบนี้ซินะ .. พูดแรงเกินไปด้วย
    คชาบอบบางมากต้องให้เต๋าดูแลดี ๆ
    แล้วมี้กลับมาทำไมทั้ง ๆ ที่เป็นคนทิ้งเต๋าไปเองแท้ ๆ
    #768
    0
  15. #742 เต๋าคชา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 10:43
    อ๊าำกกกกกกกกกกกกก!!!

    ออกมาทำไมผู้หญิงคนนี้
    #742
    0
  16. #732 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 00:58
    ขี้แง ขี้งอน ยกให้ชาเลย จริงจริง

    เต๋าก็จอมมง้อออออ ง้อเก่งที่หนึ่งงงเลย


    ชาเชื่อมั่นในตัวพี่เค้าได้แล้วววลูกเอ๊ยยยย
    ><
    #732
    0
  17. #677 parnana (@parnkotchakorn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 14:38
    เพลียจอยมาก -^-

    มี้คะเชิญกลับบ้านไปเลยไป!
    #677
    0
  18. #672 littleponpon (@Ka-nom-panG) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 22:41
    บอกแล้วว่ามีลอนดอนอาย #เกรียนไปป้ะ ขอโทษ
    55555555555555555555
    ชาน้อยร้องไห้อีกแล้ว
    อย่าคิดมากสิ 

    เอามี้ไปเก็บ ด่วนๆ
    #672
    0
  19. #657 Nilq (@tarabasnil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 11:40
    โอ๊ย กรีี๊ด อัดอั้น ไม่ไหวนะ ไปตายซะจอยมี้
    #657
    0
  20. #618 Mook Or' (@mookssep4) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 21:12
    = = เพลียกับจอยมาก ทำไมเธอเป็นคนเช่นนี้???

    จะมีบทไหนที่พี่ชาไม่ร้องไห้บ้าง? สงสารอ่ะ เสียน้ำตาตลอดทั้งเรื่องเลย
    #618
    0
  21. วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 01:49
    น่าสงสารตัวเล็กจังร้องไห้ตลอดเรย
    อยากบอกว่าจอยน่าตื๊บมากเลยพูดไรงี้
    #595
    0
  22. #590 M&M (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 20:23
    จอยพูดมากเกินไปแล้วนะเนี่ย

    ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ๆยุ่งจริงๆ

    เดี๋ยวปั๊ดโบกเลย(อินไปมั้ยเนี่ยเรา แหะแหะ)

    และยัยมี้จะกลับมาทำไมอีก

    ทิ้งเต๋าไปแล้วยังจะกลับมาวุ่นวายเดี๊ยะๆ

    สงสารทั้งเต๋าและคชาเลยอ่ะ

    กำลังหวานๆกันอยู่กลับมีเรื่องมาอีกจนได้

    เพราะคนนอกแท้ๆ

    เอาใจช่วยทั้งคู่ให้ผ่านมันไปได้นะ
    #590
    0
  23. #552 moussy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 03:01
    ขำเต๋าที่หึงแม้กระทั่งแมวว คิคิ

    แต่ไม่ชอบจอยเลยย พูดมากเกินไปแล้วนะ

    แล้วแฟนเก่าเต๋าน่ะ กลับมาทำไม??

    ทิ้งเค้าไปแล้วไม่ใช่หรอ มานึกเสียดายอะไรตอนนี้

    มันสายไปแล้วจ่ะ หึหึ
    #552
    0
  24. #532 tears blue (@1710) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 15:46
    จอยพูดมากเกินไปแล้วนะ ชาร้องไห้เลย
    ยัยมี้ จะไปไม่ไป เตรียมน้ำร้อนไว้แล้วนะเธอ 
    ถ้าไม่ไปสาดใส่จริงๆด้วย
    #532
    0