เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 12 : III The Last Love Story III Chapter 12++ Never say never

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 ส.ค. 55




Chapter #12  Never say never

ขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณ Iyoneo ค่ะ







ผ้าม่านผืนหนาริมระเบียงถูกเปิดแง้มออกอย่างช้าๆ เรียกให้คนที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนโซฟาต้องรีบยกมือขึ้นบังแสงจ้าที่แยงเข้ามารบกวนการนอน กลิ่นกายหอมอ่อนๆลอยกระทบเข้าจมูกโด่งคมสันเมื่อสายลมจากด้านนอกพัดผ่านร่างบางที่ยืนพิงกระจกถือแก้วโกโก้ค่อยๆยกขึ้นจิบอย่างช้าๆ ร่างสูงที่นอนอยู่บนโซฟาแทบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแทบไม่ทันเมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดๆกำลังมองด้วยสายตาหวานเชื่อมเย้ายวนออดอ้อนซะจนอยากจะรีบลุกขึ้นคว้าเอวมากอดไว้ซะเดี๋ยวนี้ แล้วเสื้อยืดตัวบางสีขาวที่โดนแสงแดดลอดผ่านจนเห็นเอวบางคอดนั้นอีกละ ยิ่งทำให้แทบจะคลั่งตาย  ดวงตากลมโตยังคงมองมาที่โซฟาพร้อมกับลิ้นเรียวเล็กที่เลียริมฝีปากอย่างช้าๆเมื่อโกโก้ที่ดื่มเข้าไปดันเลอะอยู่ที่มุมปาก เต๋ากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะกระพริบตาอีกครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า..ให้ตายเถอะถ้าจะยั่วกันซะขนาดนี้ ก็ไม่ต้องกินมันแล้วโกโก้ ร่างสูงรีบดึงคชาเข้ามาปะทะอกกว้างก่อนจะกอดไว้แน่น...

 

 
 

คุณ...เจ็บนะ ร่างบางพึมพำอยู่บนอก พร้อมกับดิ้นยุกยิกๆพยายามแกะมือหนาที่กอดอยู่ที่เอวแน่น

 
 

อืม~ เสียงครางในลำคอ พร้อมกับวงแขนแกร่งยังคงกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆไม่สนใจคนตัวเล็กที่เริ่มหายใจไม่ออก

 
 

คุณ!..คุณ!!” คชาเรียกเสียงดังอีกครั้ง ก่อนจะมองไปที่ต้นแขนขาว

 
 

โอ้ยยยยยยย~~”

 

 
 

วงแขนปล่อยคนตรงหน้าทันที ดวงตาคมรีบลืมขึ้นพร้อมกับลูบแขนตัวเองป้อยๆ แขนขาวๆตอนนี้มีฟันแทบจะครบ 32 ซี่ประทับเป็นรอยแดงเรียบร้อย ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งกระพริบตาเพื่อประมวลภาพที่เห็นเมื่อกี้กับรอยฟันแดงๆที่อยู่บนแขนว่ามันเป็นเรื่องเดียวกันอยู่รึเปล่า จนคนตัวเล็กที่กำลังลุกขึ้นนั่งต้องเอียงคอมอง...

 
 

 

ละเมออะไรคุณ...

 
 

 

เต๋ายังคงนั่งหลับตามุมปากถูกยกยิ้มขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง จนคนที่นั่งข้างๆต้องหันหน้ามองอีกครั้ง ยังไม่ทันที่ร่างบางจะดันตัวลุกขึ้นยืน ก็ถูกมือหนาคว้ามากอดแถมคราวนี้ยังซุกจมูกกดหนักๆไปที่คอขาวๆอีกหลายที เพื่อพิสูจน์ว่าไอ้กลิ่นที่มันหอมจางๆอยู่ในความฝันกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้มันเหมือนกันรึเปล่า...

 

 
 

...ก็เหมือนกันนี่นา...

 

 
 

ร่างบางเตรียมอ้าปากจะงับเข้าไปที่ไหล่กว้างเมื่อคนตรงหน้ายังคงกดจมูกลงไปที่คอไม่เลิก แต่เหมือนจะรู้ตัวเต๋ารีบดันคนตัวเล็กออกพร้อมกับมือที่ดันคางมนให้ปิดลง... ร้ายชะมัดจะมากัดอีกครั้งหรือนี่ เต๋ามองตัวเล็กก่อนพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่เห็นคชาเริ่มแผลงฤทธิ์ได้ สงสัยจะดีขึ้นหลังจากเมื่อคืนได้ปลดปล่อยและระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาพร้อมน้ำตามากมายจนตามันบวมซะขนาดนี้ แถมหน้าตาน่ารักที่ตอนนี้ยังยับยู่ยี่ดูแทบไม่ได้ เต๋าคิดในใจก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะถูกส่งให้คนตรงหน้า.. นิ้วยาวแตะไปที่เปลือกตาที่ยังเหลือร่องรอยจากการร้องไห้อย่างหนัก ร่างบางหลับตานั่งนิ่งเมื่อถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยน แต่ก็ต้องเอ่ยออกมาเสียงเบาเมื่อเริ่มสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกคนที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

 
 

เอ่อ...คือว่ายังไม่ได้แปรงฟันเลยนะ...

 

 
 

หมด หมดกัน..อารมณ์โรแมนติกที่จะสานต่อความฝันเมื่อกี้นี้ให้มันเป็นความจริงเมื่อคนตัวเล็กรีบยกผ้าห่มผืนบางขึ้นมากั้นริมฝีปากที่อีกนิดเดียวจะได้สัมผัสอยู่แล้ว เต๋าหัวเราะหึหึในลำคอก่อนจะส่ายหน้าช้าๆด้วยความเอ็นดู มือหนาเอื้อมขึ้นลูบหัวตัวเล็กก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้พร้อมกับค่อยๆบรรจงจูบผ่านผ้าห่มผืนบางค้างนิ่ง จนคนที่ไม่ทันตั้งตัวได้แต่นั่งตัวแข็งกลายเป็นหินเรียบร้อย...

 

 
 

อรุณสวัสดิ์...คชา

 

 
 

ร่างสูงค่อยๆดันตัวออก ก่อนจะยิ้มกว้างให้ร่างบางที่ตอนนี้ได้แต่นั่งนิ่งพร้อมกับแก้มใสเริ่มจะเปลี่ยนสี ผ้าผืนบางที่อยู่บนตักโดยขย่ำแน่นด้วยความประหม่า ก่อนที่น้ำเสียงหวานจะเอ่ยพึมพำออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง..

 
 

 

...อืม...อรุณสวัสดิ์...

 

 
 

เต๋าเห็นคชาคลี่ยิ้มให้หลังพูดจบก็แทบจะกระโดดตัวลอย เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วจริงๆ เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว  แค่เห็นคนตัวเล็กยิ้มได้ ดวงตากลมโตที่สดใสจะไม่กลับไปมีน้ำตาอีก ขอเพียงเท่านี้จริงๆ อีกไม่นานเขาหวังว่าเวลาจะคอยเยียวยาใจดวงน้อยนี้ให้แข็งแรงขึ้น.. เต๋ายันตัวลุกขึ้นก่อนจะยืนมือให้คนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้างอีกครั้ง...

 

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 

.
 

.
 

.
 

.
 

 

ค่ำคืนวันศุกร์หมุนวนกลับมา เสียงเปียโนยังคงดังกังวานพร้อมกับเสียงหวานขับกล่อมแขกลูกค้าชายหญิงที่รายล้อมไปด้วยสังคมไฮโซ และพวกเศรษฐีใหม่ที่มาหาความสำราญในวันสุดท้ายของสัปดาห์ เสียงพูดคุยที่ดังอึกทึกในตอนแรก เงียบลงแทบจะทันทีเมื่อคนบนเวทีที่ถูกยกพื้นขึ้นสูงเริ่มกดโน้ตตัวแรกลงบนแป้นเปียโนสีขาว ในมุมมืดมุมเดิมโต๊ะประจำถูกจับจองไว้สำหรับชายหนุ่มผิวขาวจัดที่ตอนนี้กำลังยกกล้องดิจิตอลตรงไปบนเวทีก่อนจะกดชัตเตอร์ลงไปหลายครั้ง เรียกให้เพื่อนที่หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้กันต้องหันกลับมามอง

 

 
 

ทำอะไรวะ...


 

ถ่ายรูป... เต๋ายังคงมองตรงไปยังร่างบาง พร้อมยกกล้องขึ้นมากดอีกครั้ง

 
 

ไอ้นี่...กูรู้แล้ว...ถ่ายทำไม... เบนแยกเขี้ยวยิงฟัน เมื่อคำตอบที่ได้ไม่ได้ช่วยให้ความอยากรู้มันกระจ่างขึ้นมา

 
 

เอ่อน่า เรื่องของกู เต๋าวางกล้องลง ก่อนจะยกเหล้าขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงมองอยู่บนเวทีไม่วางตา ยังไม่ทันจะอ้าปากถามไอ้เพื่อนตัวดีที่ยังกระดกเหล้าเข้าปาก พี่ตุ้ยก็เดินยิ้มกว้างเข้ามาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง

 
 

เป็นไงบ้างวะ...หายไปซะนาน พี่ตุ้ยพยักหน้าให้คนตรงหน้า ก่อนจะเรียกเด็กที่ร้านให้เอาโซดากับน้ำแข็งมาเพิ่ม เหมือนคืนนี้จะอยู่กันอีกยาว..

 

 
 

เต๋าพรูลมหายใจออกมาก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ คำถามเมื้อกี้ทำให้นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมาถูกวนกลับมาในห้วงความคิดอีกครั้ง.. วันที่เขาต้องตามหาคชาหลังจากหนีไปโดยไม่มีคำร่ำลาจนตัวเองแทบจะเป็นบ้า แล้วเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านมาที่ทำให้เขากลัวที่สุด กลัวว่าคนตัวเล็กจะกลับไปหาคนคนนั้น... ไม่น่าเชื่อเพียงอาทิตย์เดียวจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นได้มากมายขนาดนี้..

 

 
 

ก็ไม่มีอะไรพี่...มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว


 

พี่ตุ้ย ดูมันนะ ผมแทบจะง้างปากอยู่แล้ว มันก็ตอบออกมาแค่เนี้ย... เบนแกล้งเอามือเตรียมจะง้างปากเพื่อนตัวดีที่ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบอะไรให้มันกระจ่างกว่านี้ จนเต๋าต้องยกขาขึ้นมาทำท่าจะถีบ นั้นแหละเบนถึงยอมหยุด

 
 

เต๋า พี่ถามอะไรหน่อย เราจริงจังกับคชามันขนาดไหน... พี่ตุ้ยมองชายหนุ่มที่ยังคงมองตรงไปบนเวทีเกือบจะตลอดเวลา

 
 

“…..”

 
 

บอกตามตรง ไม่คิดว่าเราจะจริงจังขนาดนี้ ก็รู้ว่าคชาน่ารัก แต่ยังไงคชามันก็เป็นผู้ช..า..ย... พี่ตุ้ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังมองตรงไปยังเวทีไม่ยอมตอบคำถามที่ถามไปเมื่อกี้นี้ แต่คราวนี้ยังไม่ทันจะพูดจบ เต๋าก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับหันมามองหน้าทั้งสองคน

 
 

พี่จำที่ผมตอบพี่ได้รึเปล่า...ว่าจะเป็นคนลบภาพในอดีตทั้งหมดของคชาเอง ผมยังยืนยันคำนั้น ผมรักคชาและไม่มีวันปล่อยมือคชาเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...ผมไม่สนว่าคนอื่นจะมองผมยังไง... ผมรักเขาที่เขาเป็นแบบนี้ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมไม่เคยสนใจ...

 

 
 

จบ ไม่ต้องขยายความอะไรอีก ตุ้ยยกแก้วขึ้นชนกับเบนที่เมื้อกี้อ้าปากค้างกับคำตอบของเพื่อนรักที่เคลียร์ทุกอย่าง เสียงชนแก้วกับเสียงหัวเราะยังดังลั่น จนเต๋าต้องหันกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง ร่างสูงขยับตัวหาผู้จัดการหนุ่มก่อนจะถามเรื่องสำคัญอีกเรื่อง

 

 
 

...พี่ตุ้ย ถ้าคชาไม่อยู่ซักพัก พี่หาคนมาแทนได้รึเปล่าครับ

 
 

จะพาน้องพี่ไปไหน...ตุ้ยเงยหน้ามองคนตรงหน้า

 
 

อังกฤษ...

 
 

พาไปทำไมวะ จะเปิดตัวเหรอ ไอ้เต๋า เบนหันควับมาทันที หลังได้ยินคำตอบ

 
 

เอ่อน่า เรื่องของกู พูดจบร่างสูงยังคงมองอยู่ที่พี่ตุ้ยเพื่อรอฟังคำตอบ

 
 

เอ่อ...เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะลองหาคนมาแทน

 
 

 

เมื่อได้รับคำตอบเรียบร้อย เต๋าเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟานุ่มมองร่างบางที่กำลังเดินตรงมาหาที่โต๊ะ ร่างสูงยิ้มให้ก่อนสายตาคมจะสบดวงตากลมโตประมาณว่าให้มานั่งตรงนี้ ริมฝีปากบางเบ้ออกนิดๆถ้าอีกคนจะชอบบังคับและเอาแต่ใจซะทุกอย่าง คชาย่นจมูกเตรียมจะทิ้งตัวลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม แค่ทำท่าเตรียมยังไม่ทันจะนั่งเสียงเรียบเข้มก็ดังขึ้น

 

 
 

คชา...มานั่งนี่

 
 

.....

 

 
 

ขายาวที่ก้าวเข้าไปแล้วหนึ่งขาชะงักแป๊บนึงก่อนจะรีบก้าวขาที่เหลือหย่อนตัวลงนั่งทันที ริมฝีปากบางยื่นออกทำไมจะต้องเชื่อด้วยล่ะ เอาแต่ใจชะมัด ยังไม่ทันจะว่าในใจต่อก็ต้องรีบเงยหน้าเมื่ออีกคนเดินอ้อมโต๊ะมานั่งเบียดอยู่บนโซฟาเดี่ยวตัวเดียวกัน แถมยังขยับตัวเขาให้มานั่งอยู่บนตัก มือปลาหมึกโอบเอวบางไว้ด้วยความเคยชินก่อนจะรั้งตัวให้มาแนบชิดอกกว้างมากยิ่งขึ้น...

 

 
 

เอ่อ...คุณเรายอมแล้ว ไปนั่งโซฟาตัวนั้นกันก็ได้...ร่างบางพยักเพยิกมองตรงไปยังโซฟายาวข้างหน้าที่ตอนนี้ได้ว่างลง ก่อนจะหันหน้ามองพี่ตุ้ยและเบน ที่ตอนนี้ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้หันหน้ามองไปทางอื่นกันหมด

 
 

ไม่ต้องแล้ว...นั่งตรงนี้แหละ ใกล้กันดี...เสียงกระซิบดังอยู่ใกล้หูเรียกให้คนตัวเล็กต้องรีบย่นคอด้วยความจั๊กกะจี้ จู่ๆเต๋าก็ดึงเอวบางให้มาใกล้ขึ้นพร้อมกับยกกล้องกดถ่ายด้วยความชำนาญ...

 
 

ทำอะไร... ร่างบางถาม ก่อนจะก้มลงมองกล้องที่อยู่บนมือหนา

 
 

ถ่ายรูปไง เต๋าหันมายิ้มให้ ก่อนจะวางกล้องไว้ข้างตัว

 
 

ก็รู้...ถ่ายทำไมล่ะ คชายังคงเอียงหน้าด้วยความสงสัย

 
 

คชา ไอ้เต๋ามันไม่ยอมบอก ผมถามหลายครั้งแล้วเนี้ย เบนหันหน้าควับฟ้องคชาทันที เพราะความอยากรู้ที่มันยังไม่ได้รับคำตอบเสียที

 
 

มึงนี้นะ ไม่รู้ซักเรื่องได้มั้ย เต๋าเริ่มแยกเขี้ยวใส่เพื่อน ถ้ามันจะอยากรู้ทุกเรื่องในชีวิตเขาขนาดนี้

 

 
 

ร่างบางยังคงมองด้วยความสงสัย เมื่อเต๋ายังคงไม่ยอมบอกว่าถ่ายรูปไปทำไม ริมฝีปากบางถูกยื่นออกด้วยความขัดใจใบหน้าน่ารักเริ่มก้มต่ำลงเรื่อยๆ แต่แป๊บเดียวก็ต้องเงยขึ้นเมื่อเสียงกระซิบดังอยู่ที่ข้างหู..

 
 

 

งอนอะไรตัวเล็ก...

 
 

เปล่านิ....” คชาเบือนหน้ามองไปทางอื่น ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลง

 
 

ไม่งอนเลยมั้ง หน้าหงิกขนาดนี้เนี้ย เต๋าจับคางมนให้หันมา ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปหยิกแก้มป่องๆดึงเข้ามาใกล้

 
 

โอ้ยยยยยยย!!~ เจ็บนะคุณ ชอบดึงจังแก้มเนี้ย เห็นมั้ยมันเหี่ยวหมดแล้ว ร่างบางถูแก้มเร็วๆพร้อมบ่นอุบอิบ ก่อนจะต้องอ้าปากค้าง เมื่อคนตรงหน้าจะกล้าพูดประโยคถัดไปออกมา...

 
 

เหี่ยวก็รัก.....

 
 

“…..” ทุกคนรอบโต๊ะเงียบกันหมด ก่อนที่เบนจะยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองพร้อมทำท่าขนลุก ไม่อยากเชื่อคชาจะทำให้เพื่อนเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ส่วนพี่ตุ้ยยกเหล้าขึ้นจิบก่อนจะหัวเราะดังลั่น จนโต๊ะข้างๆต้องหันมามอง...

 
 

เป็นอะไรกันไปหมด.....แล้วคชา..เมื่อไหร่จะชินซักที... เต๋าหันมามองเบนกับตุ้ย ก่อนจะกระชับเอวคนข้างๆให้เข้ามาใกล้มากขึ้น

 
 

“…..” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้หน้าตัวเล็กจะเป็นยังไง โชคดีโต๊ะที่นั่งมันมืด คนอื่นเลยมองไม่เห็นหน้าที่ตอนนี้มันแดงลามไปถึงหูเป็นที่เรียบร้อย

 
 

เอ่อ กูไปล่ะ ไม่ไหวเว้ย... เห็นแล้วอิจฉา

 

 
 

เบนลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาสาวโต๊ะข้างๆสองสามคนที่ตอนนี้มองมาที่เขาด้วยความสนใจ ส่วนพี่ตุ้ยก็ลุกไปหาลูกค้าคนอื่น ทำให้ตอนนี้บนโซฟามีเพียงเต๋าและคชานั่งอยู่เท่านั้น

 
 

.
 

.
 

.

 
 

เสียงเพลงฟังสบายๆเบาๆในช่วงหัวค่ำ เริ่มเพิ่มดีกรึความร้อนแรงด้วยจังหวะสนุกๆของเพลงเทคโนแดนซ์ที่เพิ่มความดังขึ้นเรื่อยๆ คนมากมายยังคงหลั่งไหลเข้ามาจนเต็มความจุของผับหรูใจกลางกรุง แสงไฟหลากหลายสียังคงส่องกระทบผ้าผืนบางที่แขวนอยู่บนเพดานให้พริ้วไหวตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศยิ่งเกิดเงาพาดผ่านดูสวยแปลกตา แซนเดอร์เลียอันใหญ่กลางห้องโถงกว้างอันเดิมยังคงส่องแสงระยิบระยับล้อกับแสงไฟเหมือนเช่นเคย ร่างสูงนั่งหลับตาคอพิงอยู่ที่ไหล่บางลมหายใจผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยออกมาฉุนกึก มือเรียวยังถูกกุมไว้แน่น  ร่างบางก้มมองคนตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ทำไมจะต้องดื่มให้เมาขนาดนี้ด้วย คชาพรูลมหายใจออกมาก่อนจะแตะลงไปบนหน้าหล่อขาวจัดแผ่วเบา..

 

 
 

คุณ...คุณ... เสียงเรียกคนข้างๆดังขึ้นตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่ดังออกมาจากลำโพงข้างๆ

 
 

อืมมมมมม เต๋าไม่ยอมลืมตา แต่กลับซุกหน้าลงบนซอกคอขาว ก่อนจะดันคนตัวเล็กลงบนโซฟาพร้อมกับมืออุ่นที่เริ่มล้วงเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบาง

 
 

เฮ้ย!!! คุณ!! / เฮ้ย!! ไอ้เต๋า!

 

 
 

ทั้งคชาและเบนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆร้องเสียงหลง เมื่อเห็นเต๋าแปลงกายเป็นปลาหมึกเข้าสิงร่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว เบนรีบดึงเพื่อนออกมาก่อนจะขอโทษขอโพยร่างบางที่ตอนนี้ยังคงนอนหงายอยู่บนโซฟาตัวแข็งตาค้างไปเรียบร้อย ถ้าเบนไม่เห็นสงสัยจะโดนปล้ำอยู่บนโซฟาแน่ๆ ร่างบางพยุงตัวลุกขึ้นนั่งก่อนที่ริมฝีปากจะยื่นออกมาพร้อมเหล่ตามองตัวตนเหตุที่ยังไม่รู้เรื่องนั่งคอเอียงอยู่ข้างๆ

 

 
 

เมาทีไร...เป็นแบบนี้ทุกที

 
 

ห๊ะ!!...เมาแล้วเป็นแบบนี้เหรอ... คชาหันควับคอแทบเคล็ดเมื่อเบนพูดจบ

 
 

ใช่ เมาแล้วมันชอบไล่ปล้ำ...แต่ปกติ มันไม่เคยเมาขนาดนี้นะ มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า... เบนพยุงตัวเพื่อนก่อนจะหันไปมองร่างบางที่กำลังรวบกุญแจรถพร้อมกล้องมาถือไว้เต็มมือ

 
 

อือ...มีเรื่องนิดหน่อย แต่มันผ่านไปแล้วแหละ ดวงตากลมโตก้มมองพื้นไม่อยากอธิบายรายละเอียดให้มากความ ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงร่างสูงลงลิฟท์อย่างทุลักทุเล

 
 

เหรอ ไม่มีอะไรมากก็ดีแล้ว เห็นมันอย่างเนี้ย ดูภายนอกมันเข้มแข็งแต่ลึกๆมันโคตรจะอ่อนไหวเลย…”

 
 

“…..” ร่างบางหันมองคนที่พิงอยู่ที่ไหล่อย่างไม่เชื่อสายตาหลังจากเบนพูดจบ

 
 

ยังไงผมฝากมันด้วยนะ... เบนหันมองคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยอาสาขับรถไปส่งให้ที่คอนโด
 

 

.
 

.
 

.
 

 

เสียงปิดประตูหน้าห้องเงียบลงหลังจากเบนพยุงเต๋านอนลงบนเตียงเรียบร้อย พร้อมกับประโยคที่บอกว่าให้ช่วยดูแลเต๋าด้วยส่งผ่านมาอีกครั้ง คชาค่อยๆเดินมานั่งข้างเตียงมองชายหนุ่มที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง ใบหน้าน่ารักยิ้มให้คนตรงหน้าเมื่อนึกถึงประโยคที่เบนเอ่ยออกมาอีกครั้ง

 

 
 

...อ่อนไหวเหรอ... เห็นชอบเอาแต่ใจอย่างเดียว...

 

 
 

คชายังคงมองร่างสูงก่อนจะค่อยๆมองกล้องที่วางอยู่บนหัวเตียง มือเรียวเอื้อมเปิดก่อนจะก้มลงดูด้วยความสงสัย... แต่แค่ภาพแรกก็ต้องรีบเงยหน้ามองคนบนเตียงทันทีถ้าภาพตรงหน้าที่เห็นจะมีแต่รูปเขาถูกแอบถ่ายเต็มไปหมด รูปภาพตั้งแต่ตอนไปเที่ยวที่อัมพวาในตลาดที่คนแน่นแสนแน่นที่เขายิ้มให้กับแม่ค้าที่ขายขนม หรือตอนที่เขานั่งดูพระอาทิตย์ตกที่ขอบฟ้าของแม่น้ำแม่กลองบนเรือสปีดโบ๊ทลำใหญ่ก็โดนแอบถ่ายจากด้านหลัง นิ้วเรียวยาวไล่กดรูปดูเรื่อยๆอย่างช้าๆ ภาพร้านอาหารชานเมืองเมื่อตอนนัดต้นกับหลินให้มาเจอก็ยังมีภาพเขาถูกถ่ายอยู่ไกลๆ หรือภาพที่เขาใหญ่ตอนเขามองเหม่ออยู่ที่ริมระเบียงกว้างหน้าโรงแรมที่พัก คชายังคงนั่งกดรูปไปเรื่อยๆเป็นร้อยๆภาพที่ถูกบันทึกไว้จนถึงรูปสุดท้ายคือวันนี้ที่เป็นรูปคู่รูปแรกที่มีอยู่ในกล้อง...ร่างบางค่อยๆวางกล้องลงก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้พร้อมกับริมฝีปากแตะสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้ม คชายกมือขึ้นลูบหน้าผากและเส้นผมนุ่มหยักโศกอย่างช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มให้คนบนเตียงที่ตอนนี้ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง..

 

 
 

...ขอบคุณนะ ที่อดทนกับเรามาตลอด...

 
 

.
 

.
 

.

 
 

แสงไฟสีส้มนวลบนโต๊ะหัวเตียงถูกหรี่ลงจนความมืดแทบจะปกคลุมห้องนอนเกือบทั้งหมด ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นห่มจนถึงหน้าอกกว้างหลังจากที่ร่างบางเช็ดตัวให้เรียบร้อย ท่อนแขนเรียวกำลังยันตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องหยุดทันทีเมื่อเสียงพึมพำดังขึ้นจากบนเตียง..

 

 

อย่าไป...คชา อย่ากลับไป...คชาหันหน้ากลับมามอง คิ้วเรียวถูกขมวดขึ้นเพราะเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ทำให้ต้องแนบหูใกล้ริมฝีปากคนตรงหน้ามากขึ้น

 
 

อย่าทิ้งผมไป...ร่างบางหลับตาลง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ นี้ใช่มั้ยที่ทำให้คุณต้องดื่มเหล้าจนเมาขนาดนี้.. น้ำตาเม็ดเล็กเริ่มไหลสู่ปลายคางเมื่อนึกถึงสิ่งที่คนตรงหน้าต้องแบกรับมาตลอด ทั้งที่เขาพูดไม่ดี ผลักไสต่างๆนานา แต่คนคนนี้กลับเก็บทุกอย่างไว้ในใจมีเพียงรอยยิ้มระบายเต็มหน้าและคำปลอบโยนที่อบอุ่นส่งมาให้ทุกครั้ง คำพูดของเบนวนกลับมาอีกครั้งทันที...

 

 
 

อือ...เราจะไม่ไปไหนอีกแล้ว

 

 
 

คชานั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากไม่ต้องการให้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาให้คนข้างกายต้องเป็นกังวลอีก ดวงตากลมโตยังคงนั่งมองร่างสูงที่ตอนนี้เหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว ร่างบางพรูลมหายใจก่อนจะค่อยๆยันกายลุกขึ้นแต่ขายาวก็ต้องหยุดลงอีกครั้ง เมื่อมือหนายกขึ้นจับข้อมือบางดึงให้หันกลับมา

 

 
 

จะไปไหน...เต๋าลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับมืออีกข้างที่กดอยู่ที่ขมับเพราะอาการปวดหัวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ยังไม่หมดไป

 
 

.....ร่างบางสบดวงตาคม ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลง

 
 

ร้องไห้ทำไม...เต๋ารีบลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นคราบน้ำตาที่อยู่บนแก้ม มือหนาเอื้อมรั้งคนตรงหน้าเข้ามาใกล้โดยอัติโนมัติด้วยความเคยชินทันที

 
 

 

เท่านั้นแหละน้ำตาที่พยายามกลั้นก็ถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง ร่างบางนั่งส่ายหน้าให้กับตัวเองน้ำตาเม็ดเล็กยังคงพรั่งพรูออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ เขาทรมานคนตรงหน้าที่แสนดีขนาดนี้ได้ยังไง เขาพูดจาเฉือดเฉือนน้ำใจและความหวังดีทั้งหมดของคนตรงหน้าไปได้ยังไง ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา เสียงสะอื้นยังคงดังเมื่อนึกย้อนถึงสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมด... เต๋าถึงกับทำอะไรไม่ถูกได้แต่ลูบหัวลูบหลัง ใบหน้าหล่อๆเริ่มเสียเพราะไม่รู้สาเหตุที่คนตัวเล็กต้องร้องไห้ตัวโยนขนาดนี้...

 
 

 

...ขอ..บ..คุณ..น..ะ...เสียงขอบคุณขาดๆหายๆปนเสียงสะอื้นที่อยู่บนไหล่หนา ทำให้เต๋าต้องดันตัวร่างบางออก

 
 

ห๊ะ...อะไรนะ

 
 

...ข..อบ..คุ..ณ..เสียงสะอื้นยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเสียงที่เริ่มปู้ปี้ ทำให้คิ้วเข้มขมวดขึ้น

 
 

ตัวเล็กพูดอะไร...ผมฟังไม่รู้เรื่อง...

 

 
 

ร่างบางพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะยกแขนขึ้นคล้องคอร่างสูงที่ยังคงขมวดคิ้วอยู่ให้โน้มต่ำลงมาพร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ยังคงมีน้ำตาขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ ริมฝีปากบางสีชมพูแตะที่ริมฝีปากอุ่นแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง...

 
 

 

เราบอกว่าขอบคุณ ได้ยินชัดรึยัง

 
 

.....

 
 

 

ร่างบางขยับตัวออกพร้อมลืมตาขึ้นช้าๆ  ก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้คนตรงหน้าที่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายอึ้งตัวแข็งกลายเป็นหินแทน ด้วยความที่ไม่คิดว่าจู่ๆตัวเล็กจะกล้าจูบเขาก่อน คชาเตรียมจะลุกหนีทันทีเมื่อเห็นร่างสูงเริ่มยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมรีบหันมามองก่อนจะคว้าเอวบางมากอดไว้แน่น..

 

 
 

เฮ้ย!!คุณ...ปล่อยเรานะคชารีบยกมือดันหน้าหล่อๆที่พยายามซุกลงมาที่ซอกคอ

 
 

ไม่ปล่อย ก็เมื้อกี้เราจูบผมก่อนนิเสียงพึมพำยังคงอยู่แถวซอกคอและริมหูนิ่ม มือหนาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างกดอยู่บนเตียง

 
 

อึ๋ย~ยยยยยย ไม่ได้จูบ แค่แตะเฉยๆร่างบางหลับตาปี๋พร้อมกับพยายามหลบจมูกที่ยังไซ้ไม่เลิก

 
 

งั้นเหรอ...ตัวเล็ก งั้นลองอีกที เดี๋ยวผมสอนเองว่าเค้าจูบกันยังไง

 

 
 

คราวนี้กลับไม่มีน้ำเสียงล้อเล่นเจือปน มีแต่ดวงตาคมที่จ้องมองลึกเข้าไปในแววตาคนตรงหน้าเท่านั้น คนตัวเล็กรีบหันหน้าไปด้านข้างแทบจะทันทีด้วยความประหม่า มุมปากถูกยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดูก่อนทีริมฝีปากจะก้มลงหอมไปที่แก้มใสพร้อมกระซิบเสียงเบา...

 
 

 

หันมามองผม...คชา...

 

 
 

มือหนาที่กำข้อมือบางทั้งสองข้างที่ถูกกดไว้อยู่บนที่นอนเริ่มสอดประสานนิ้วเรียวยาวแทน ดวงตากลมโตหันกลับมามองคนเอาแต่ใจ ก่อนจะหลุบต่ำลงอีกครั้งริมฝีปากบางถูกกัดเม้มแน่น...

 

 
 

เม้มปากอย่างนี้ ผมจะสอนได้ยังไงล่ะ...เต๋าก้มลงไปพูดใกล้ริมฝีปากบาง ก่อนจะกำมือที่จับไว้แน่นขึ้น

 
 

ก็ไม่...ต้อ..ง..ส..อน

 

 
 

คชาเงยหน้าเถียงควับ แต่ไม่ทันพูดจบประโยคร่างสูงรีบประกบริมฝีปากทันทีเมื่อริมฝีปากบางเผยอออก ริมฝีปากอุ่นรุกเร้ารุนแรงในตอนแรกเมื่อตัวเล็กยังคงขัดขืนก่อนจะค่อยๆนุ่มนวลขึ้นเมื่อมือเรียวที่กำแน่นเริ่มคลายลง ร่างบางหลับตาแน่นก่อนที่อารมณ์จะถูกพัดกระจุยกระจายหาทางกับร่างไม่เจอ เสียงหวานรีบเอ่ยห้ามเสียงเบาพร้อมกับดวงตากลมปรือยังคงมองคนตรงหน้า...

 

 
 

....วันนี้...สอนจูบอย่างเดียวก่อนได้มั้ย...

 

 
 

เสียงหวานขาดๆหายๆเอ่ยออกมาก่อนจะรีบก้มหน้าหลบดวงตาคม ร่างสูงยิ้มให้ก่อนก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง มือหนายอมปล่อยออกจากเอวบางที่มันเริ่มจะลงต่ำเข้าไปทุกทีๆ ก่อนจะค่อยๆติดกระดุมให้ทีละเม็ดทีละเม็ดที่ไม่รู้ว่าว่าหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้อย่างใจเย็น มือหนารั้งคชาเข้ามากอดก่อนจะลูบหัวแผ่วเบา

 

 
 

นอนซะ...ตัวเล็ก...เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมา พร้อมกับผ้าห่มผืนหนาที่ยกขึ้นมาคลุมกาย วงแขนกระชับร่างบางให้เข้ามาใกล้

 
 

“…..” ดวงตากลมโตยังคงมองร่างสูง ไม่ยอมนอนจนเต๋าต้องเอ่ยถามอีกครั้ง

 
 

มีอะไรรึเปล่า...คชา...

 
 

...คุณ... ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่างที่ทำให้เรามาตลอดร่างบางซบอยู่ที่หน้าอกกว้างพูดพึมพำออกมา

 
 

อืม...เต๋าก้มลงจูบหน้าผากเนียนอีกครั้งก่อนจะค่อยๆหลับตาลง

 
 

 

สายฝนในเดือนกรกฏาคมที่ตกหนักไม่ลืมหูลืมตาเกือบจะทุกวันเริ่มเบาบางเมื่อวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนใหม่ สายลมที่พัดเอื่อยเฉื่อยอยู่นอกริมระเบียงกว้างค่อยๆพัดพาเมฆกลุ่มใหญ่สีเทาที่อยู่บนฟ้าให้เคลื่อนตัวออกจากดวงจันทร์ดวงโตให้ได้ส่องแสงสีเหลืองนวลรวมถึงดวงดาวดวงเล็กๆบนฟากฟ้าได้กระพริบแสงออกมาบ้าง แสงไฟบนตึกสูงไกลริบยังคงถูกเปิดสว่างตามชั้นอาคารต่างๆเห็นเป็นสีขาวสีเหลืองสลับสวยงาม ทางด่วนยาวยังคงมีรถแล่นผ่านถึงแม้ตอนนี้จะดึกมากแล้วก็ตามที เครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนยังคงให้ความเย็นฉ่ำอย่างต่อเนื่องออกจะเย็นเกินไปเสียด้วยซ้ำ... อ้อมกอดแข็งแรงที่กระชับแน่นขึ้นเรียกให้ร่างบางต้องยกมือขึ้นโอบกอดกลับ ก่อนทั้งคู่จะเข้าสู่ห้วงนิทราในค่ำคืนที่กำลังก้าวเข้าสู่วันใหม่ เต๋าสัมผัสริมฝีปากบางอีกครั้งก่อนจะกระซิบเสียงเบา...

 

 
 

...ขอบคุณเหมือนกัน...ที่ไม่ทิ้งผมไป...

 

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 

.
 

.
 

.
 

.
 

ประตูบานสวิงตรงระเบียงกว้างถูกเปิดอ้าออกทั้งหมด เสียงหวูดดังก้องริมแม่น้ำเจ้าพระยาจากเรือบรรทุกทรายลำใหญ่ แม่น้ำสีน้ำตาลอ่อนที่อยู่เบื้องล่างกระเพื้อมชนผักตบชวาที่อยู่บนผิวน้ำให้เคลื่อนไหวไปข้างหน้าด้วยแรงลมอย่างช้าๆ เครื่องเสียงชั้นดีบนชั้นไม้สีเข้มถูกเปิดคลอเบาๆด้วยเพลงโปรดแผ่นเดิม คางมนวางอยู่บนมือเอียงคอมองร่างสูงอยู่บนโซฟาหนังสีดำนุ่มที่ตอนนี้คนตรงหน้ายังคงนั่งหันหลังก้มหน้าก้มตาให้ความสนใจอยู่ที่คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกว้างอีกด้านของห้อง ร่างบางพรูลมหายใจออกมาก่อนจะพลิกตัวกลับลงมานั่งที่เดิม เรียวแขนเล็กยกขึ้นกอดอกก่อนจะเบ้ปากน้อยๆมองออกไปยังระเบียงกว้างด้านนอกที่ตอนนี้แดดเริ่มแรงแสบตาขึ้นทุกทีๆ ไม่นานนักเสียงคอมพิวเตอร์ถูกปิดลง ขายาวดันเก้าอี้ออกก่อนจะเดินตรงมาที่โซฟา มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมลงไปสัมผัสที่แก้มใสให้เงยขึ้น..

 
 

เป็นอะไร...หน้าหงิกอีกแล้ว..เต๋าโน้มหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะเอาจมูกกดลงไปที่แก้มแรงๆ

 

เปล่า...น้ำเสียงเริ่มสะบัดนิดๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆยื่นออกมา

 

“…..” ดวงตาคมหรี่มองคนตัวเล็กที่ปากบอกว่าเปล่า แต่น้ำเสียงที่สะบัดเมื่อกี้แปลว่าต้องงอนอยู่แน่ๆ

 

อ๊ากกกกกกกกกก!!! เจ็บนะคุณ ดึงไปได้!!” เสียงร้องดังลั่นคอนโด เมื่อคราวนี้เต๋าแกล้งดึงแก้มยุ้ยๆออกทั้งสองข้าง มือหนากุมท้องตัวเองแน่นเมื่อยังไม่สามารถหยุดหัวเราะเมื่อเห็นหน้าตัวเล็กที่โดนดึงเมื้อกี้ ร่างบางลูบแก้มตัวเองแรงๆก่อนจะวิ่งไล่อีกคนที่ตอนนี้วิ่งหนีไปทั่วห้อง...

 

ยอมแล้วๆ...เหนื่อย...ฮ่าๆๆๆเต๋ายกมือยอมแพ้เมื่อคชายังไม่ยอมหยุดวิ่งไล่ จนร่างสูงต้องยืนนิ่งให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนหอบเหนื่อยจับชายเสื้อเขาดึงไว้อยู่ข้างๆ

 

ชอบแกล้งจริง ดูซิแก้มเราแดงหมดแล้วเห็นรึเปล่านิ้วเรียวยาวชี้ไปที่แก้มตัวเองที่มันแดงเพราะถูกแกล้งเมื้อกี้นี้ เต๋าเหล่ตาดูก่อนจะเชยคางมนขึ้น ริมฝีปากโน้มลงใกล้ก่อนจะเป่าลมเบาๆไปที่แก้มใสทั้งสองข้าง

 

เพี้ยง...หายแล้ว...ไม่เจ็บแล้ว...นะ...เต๋ายืนมองคนตัวเล็กพร้อมยิ้มกว้าง ร่างบางที่ตอนนี้ยืนนิ่งเป็นหุ่นอึ้งไปกับการกระทำที่ไม่ทันตั้งตัวทุกครั้งของคนตรงหน้า

 

....

 

ยังไม่ชินซักทีนะตัวเล็ก...น้ำเสียงล้อๆถูกกระซิบอยู่ใกล้หู

 

ก็..ก็.....”  ดวงตากลมโตหลุบต่ำลง มือเรียวยังคงกำอยู่ที่ชายเสื้อคนตรงหน้าแน่น

 

ไม่เล่นแล้ว...รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวตกเครื่องเต๋ายกหูโทรศัพท์ก่อนจะเรียกเด็กที่คอนโดเพื่อยกกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองสามใบที่วางอยู่ข้างประตูให้ไปเก็บไว้ในรถ

 

.....

 

เป็นอะไร...ร่างสูงหันหน้ามองคนตัวเล็กที่จู่ๆก็ยืนนิ่งไม่ยอมขยับจนต้องเอื้อมจับมือบางมากุมไว้

 

เรา...กลัว... เสียงหวานเอ่ยออกมาเสียงเบา ใบหน้าน่ารักยังก้มมองอยู่ที่พื้น

 

กลัวอะไร... เต๋าดึงคชาเข้ามากอดเมื่อมือที่กุมไว้เริ่มเย็นเฉียบ

 

ที่บ้านคุณเค้ารับเราได้เหรอ...จะเหมือน...บ้านพี่เค้ารึเปล่า... คชาเงยหน้าสบตาดวงตาคมอย่างช้าๆ เสียงใสเริ่มสั่นเครือขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่ต้องกลัว.. ผมเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว... ร่างสูงรั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดก่อนจะลูบหลังบางอย่างช้าๆ

 

เตรียมเหรอ...เตรียมอะไร.. ร่างบางรีบดันตัวออกก่อนจะเอียงคอมองคนตรงหน้าที่อมยิ้มไม่ยอมตอบคำถาม แต่กลับดึงมือเรียวให้เดินออกจากห้องมุ่งหน้าสู่สนามบิน..

 

.

.

.

 

ความหวั่นใจและความกลัวถูกฉายชัดออกมาผ่านดวงตาคู่สวยตลอดระยะเวลาการเดินทางนับสิบชั่วโมง ถึงแม้เต๋าจะพยายามปลอบว่าไม่มีอะไรต้องกังวลทุกอย่างถูกเตรียมไว้หมดแล้วก็ตาม ร่างบางก็ยังไม่ยอมนอนพักมัวแต่นั่งมองออกไปยังท้องฟ้ากว้างที่ตอนนี้มืดสนิท แอร์โฮสเตสเดินผ่านมาพร้อมยิ้มให้ก่อนจะถามว่าจะรับไวน์เพิ่มอีกรึเปล่า เต๋าส่ายหน้าก่อนจะสะกิดคนตัวเล็กที่ยังไม่ยอมหันมามั่วแต่มองเหม่อออกไปด้านนอก..

 

 

คชา....

 

“…..” ยังไม่มีเสียงตอบกลับ ทำให้เต๋าต้องพรูลมหายใจออกมาเบาๆ

 

งั้นผมขอโซดาใส่มะนาว... แอร์โฮสเตสพยักหน้ารับออเดอร์ก่อนจะเดินห่างออกไป เต๋าดึงคนตัวเล็กให้หันมาก่อนจะรั้งไหล่บางซบลงบนหน้าอกกว้าง ร่างสูงก้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังไม่ปริปากพูดอะไร แต่รับรู้ได้ถึงความหวั่นใจที่คชากำลังเผชิญอยู่ มือหนาเอื้อมลูบผมเส้นเล็กแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

 

ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ผมอยู่ทั้งคน...

 

“…..” ร่างบางค่อยๆเงยหน้ามองก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้ ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา

 

คชา..... เต๋าเรียกชื่อคนตัวเล็กทันที เมื่อเริ่มเห็นน้ำใสๆคลออยู่ที่ดวงตากลมโต ก่อนจะรั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น

 

...คุณจะไม่ปล่อยมือเรา...ใช่มั้ย... คนตัวเล็กยังคงสบดวงตาคมที่มองเขาอยู่ ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆหงายขึ้นยื่นไปตรงหน้า เต๋าพรูลมหายใจก่อนจะดึงมือเรียวมากุมไว้แน่น

 

สัญญา...นอนซะตัวเล็ก ใบหน้าหล่อขาวจัดพร้อมรอยยิ้มกว้างถูกส่งให้ ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางให้ซบลงที่ไหล่อีกครั้ง...

 

 

อีกไม่กี่ชั่วโมงการเดินทางที่แสนยาวนานใกล้จะสิ้นสุดลง สิ่งที่เขาเตรียมและปูทางทุกอย่างให้ตัวเล็กไม่รู้ว่ามันจะประสบความสำเร็จอย่างที่คาดหวังไว้รึเปล่าแต่เชื่อเถอะว่าเขาได้พยายามทำทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ได้แต่หวังว่าครอบครัวจะยอมรับและให้โอกาสเราทั้งสองคน..เต๋าพรูลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับคิดถึงสิ่งที่จะเจอในวันพรุ่งนี้ที่เป็นเรื่องจริงที่เราทั้งคู่ต้องเผชิญและผ่านมันไปให้ได้...

 

.
 

.
 

.

 

สายลมเย็นกำลังพอดีพัดธงหลากสีที่ถูกประดับตามเสาไฟให้โบกสะบัดไปตามแนวถนนไกลสุดลูกหูลูกตา เมืองใหญ่เมืองหนึ่งของโลกที่ตอนนี้คึกคักที่สุดเพราะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิคที่หมุนเวียนกลับมาเมื่อครบสี่ปีอีกครั้ง ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติเดินกันขวักไขว่ถือธงชาติประเทศต่างๆตามทางเดินเท้าและนั่งจับจองโต๊ะบริเวณร้านกาแฟยี่ห้อดังที่กระจายอยู่ทั่ว...

 
 

อพาร์ทเม้นท์หรูสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านใจกลางกรุงลอนดอนใกล้แหล่งช๊อปปิ้งแบรนด์ดังระดับโลกที่รวมบรรดาเหล่าคนมีเงินแถวหน้าของประเทศให้มากระจุกรวมกันอยู่ที่นี่ กระจกสูงรอบอพาร์ทเม้นท์สลับกับเหล็กเส้นสีดำตกแต่งอย่างมีคลาส ภายในลิฟท์กระจก เต๋ากระชับมือเรียวที่ตอนนี้คนตัวเล็กหน้าเริ่มซีดมือสั่น จนร่างสูงต้องก้มมองดูก่อนจะกดลิฟท์ไปที่ชั้นสูงสุด มือหนาจูงมือเดินนำร่างบางที่ตอนนี้ขาเรียวเริ่มจะไม่ยอมเดินทำให้คนข้างหน้าต้องหันหน้ากลับมามองอีกครั้ง..

 
 

คชา..... เต๋าดึงคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือลูบหลังบางช้าๆ

 

“…..” มือเรียวยกขึ้นโอบกลับก่อนจะกำเสื้อไว้แน่น ใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความหวั่นใจกับสิ่งที่อีกไม่กี่นาทีจะต้องเผชิญ

 

ไปเถอะ...ไม่มีอะไรหรอก.. ร่างสูงยิ้มให้ก่อนจูงมือเดินนำอีกครั้ง

 

 

ประตูบานใหญ่สีดำตัดกับผนังสีขาวที่ด้านข้างประตูมีดอกกุหลายสีขาวดอกใหญ่ปักอยู่ในแจกันใสวางอยู่บนโต๊ะกลม เสียงกดรหัสดังขึ้นหลังจากร่างสูงรูดการ์ดตรงหน้าประตูเรียบร้อย มือหนาเตรียมจะผลักประตูออก แต่ก็ต้องหันมองคนตัวเล็กอีกครั้งเมื่อจู่ๆมือเรียวก็ดึงออกจากการเกาะกุม...

 

 

คชา... คิ้วเข้มเริ่มขมวดขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้ากำมือตัวเองแน่นแทนที่จะจับมือเขาแทน

 

เผื่อไว้ก่อน พ่อแม่คุณอาจรับไม่ได้... เสียงเบาผ่านริมฝีปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆพร้อมรอยยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำใสคลอออกมา

 

ไม่!...เอามือมา! ผมบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยมือคชาเด็ดขาด เสียงเข้มจนเกือบดุทำให้น้ำตาเม็ดเล็กร่วงหล่นจากทางตาทันที ร่างบางส่ายหน้าก่อนจะก้มหน้านิ่ง..

 

ไม่เอา... ดวงตาคู่สวยเงยสบดวงตาคม ริมฝีปากบางถูกเม้มแน่น

 
 

คชา...

 

 
 

เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยความเจ็บปวดถูกเอ่ยออกมา ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงไม่ยอมเชื่อใจกันซักที ไม่เชื่อใจขนาดยอมปล่อยมือออกได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ เต๋าเดินเข้าไปใกล้ยังไม่ทันที่มือหนาจะเอื้อมจับไหล่บางให้หันมามองกัน เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากหน้าลิฟท์ทำให้ทั้งสองคนต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง...

 

 

 


 

 

แม่...

 




 

 

/// TBC ///

 



 

3/08/2012

 

สวัสดีค่ะทุกคน :)

 

คิดถึงเรารึเปล่า อิอิ (ทุกคนส่ายหน้า)

เมฆฝนผ่านไป ชาน้อยเราก็ได้มาแตะลอนดอน(นิดนิง)ซะที

ตอนนี้แตะก่อน chapterหน้าลอนดอนเต็มๆนะจ๊ะ

 

เหมือนเดิมค่ะ ฝากfic. เรื่องนี้ไว้ด้วยน้า..

ตอนหน้าเรามาลุ้นกันต่อ ทั้งสองคนจะเป็นยังไงต่อไป

แอบบอก(อีกแล้ว)... เราชอบ chapter หน้ามากกกกกก

เจอกันเร็วๆนี้เหมือนเดิมค่ะ

 

รักเต๋าชาและพวกคุณ จุ๊บๆ

TheHydrangea
ป.ล. chap. นี้พี่เต๋าเราหูไม่ค่อยดีเนอะ 555








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1108 bread (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 23:44
    ครอบครัวพี่เต๋าต้องเข้าใจ

    เราเชื่ออย่างนั้น

    ชาชาใจเย็นน้าา

    พี่เต๋าไม่ทิ้งต้วเล็กแน่ ๆ
    #1108
    0
  2. #1094 Pattarapa_ (@hedpud) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 13:42
    คงไม่มีอะไรใช่มั้ยยยยย T^T
    #1094
    0
  3. #1031 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 07:52
    ไรเตอร์ถ้าม่าต่อนี่เราดิ้นตายแน่ๆ สงสารคชา มีตอนไหนไม่ร้องไห้มั่ง!! #ว๊ากไรท์
    #1031
    0
  4. #1011 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 01:19
    กลัวๆๆ หวังว่าคงไม่ดราม่า
    #1011
    0
  5. #985 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:44
    โฮกกกกกกกกกกกกกก  เจอแม่พี่เต๋าล๊าวววววว  เอาแล้วไง เอาแล้วไง ลุ้นอีกละ ตามๆๆๆๆๆ
    #985
    0
  6. #970 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:23
    โอ้ยย ฉากสอนจูบพาฟินค๊าาาาา

    พี่คชาไม่ต้องกลัว ทุกอย่างจะผ่านไปได้

    เราเชื่อว่าพี่เต๋าไม่ปล่อยมือพี่คชาแน่นอน

    ตอนนี้ละมุนมาก ชอบ >0<

    อยากรู้ว่าพี่เต๋าถ่ายรูปไปทำไมเยอะแยะ

    หรือเราคิดมากไป อาจแค่เก็บไว้เป็นความทรงจำหรือเปล่า



    #970
    0
  7. #955 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:35
    บีบคั้น ดราม่าสุดๆจริงๆด้วยอ่ะ
    คช๊าาาาา เชื่อใจพี่ต๋าวววววหน่อยยยย
    อั๊ยย๊ะ เค้าจะแกรนด์โอเพนนิ่งกันแว้วววว
    แม่มาาาาาาา
    #955
    0
  8. #916 Pomeranian3 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 21:33
    ฟินนะ >///< มาสงมาสอนจงสอนจูบอะไรกัน

    เต๋าขี้แกล้งไปนะ :p



    แม่...

    แม่ทำมายย~~ หวังว่าจะไม่มีอะไรอีกนะ
    #916
    0
  9. #890 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 04:47
    คชาเชื่อใจเต๋านะ
    #890
    0
  10. #864 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 11:32
    พี่ชาไม่เป็นไรนะ อย่าร้องเลย -0-"
    เชื่อใจพี่เต๋านะ ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
    คุณพ่อคุณแม่ ยอมรับพี่ชาด้วยเถอะ สาธุ >/l<
    #864
    0
  11. #845 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 11:52
    ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีพีเถอะ
    ขอให้พ่อแม่พี่เต๋าชอบคชา
    แล้วก็รักคชา เหมือนที่พี่เต๋ารักด้วยนะ
    #845
    0
  12. #781 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 10:45
    คุณแม่ พลีสสสสส รับนะคะรับได้ชิมิ T^T
    #781
    0
  13. #766 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 19:07
    ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีเถอะนะ ..

    ขอให้แม่เต๋าเค้าใจและยอมรับได้ ..

    ขอให้เต๋าอย่าปล่อยมือคชา..
    #766
    0
  14. #740 เต๋าคชา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 10:15
    เจอแม่แล้ววว

    ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี-/\-

    ตอนนี้พี่คชาน่ารักมากเด็กน้อย555555555
    #740
    0
  15. #730 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 23:53
    'หันมามองผม คชา'

    อร๊ายย อชบประโยคนี้อ่ะ
    อ่านแล้วแบบว่า ไม่ว่าเป็นใครก็ยอมทั้งน๊านน

    แต่ชาอ่ะยอมเต๋าคนเดียว (เรารู้ๆ) คึคึ

    คุณพ่อ คุณแม่พี่เต๋าฝากคชาด้วยนะค่าาาา ~~
    น้องเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนไม่เกรียน หร๊าาาา ?
    #730
    0
  16. #613 Mook Or' (@mookssep4) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 20:59
    เป็นเรา เราคงจะร้องไห้แบบพี่ชาอ่ะ ก็เพิ่งจะรู้ว่า
    เค้าทำให้เรามากมายขนาดไหน ทั้งๆที่เราไม่เคยแคร์เค้าเลย
    อดทนกันหน่อยนะ ลุ้นให้ครอบครัวพี่เต๋ารับให้ได้เหอะ เพี้ยง!!
    #613
    0
  17. #550 moussy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 02:33
    คชาอย่ากลัวนะ เชื่อใจเต๋าเถอะ

    บางทีครอบครัวเต๋าไม่ได้เป็นเหมือนครอบครัวพี่ตี๋ก็ได้

    เราไม่ชอบที่คชาร้องไห้เลย อย่าร้องไห้อีกนะ
    #550
    0
  18. #519 rainny_yada (@rainny-yada) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 17:56
    ขอให้ผ่านไปด้วยดีเถอะนะ อย่าให้คชาเจ็บอีกเลย
    #519
    0
  19. วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 03:12
    ที่บ้านเต๋าจะรับชาได้ป่าวนี่

    ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีทีเถอะ
    #456
    0
  20. #438 maysyjung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 22:24
    เริ่มจากยิ้มแล้วค่อยๆหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

    ลุ้นๆตอนหน้า
    #438
    0
  21. #436 minjah (@minjah) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 18:40
    แม่... จบอย่างนี้เลย ไรเตอร์น่ารักมาก เราลุ้นนะ 55555555
    จะไม่ไปไหนแล้ว พี่เต๋าได้ยินมั้ยๆ มัวแต่เมาอ่ะ โห้ยพลาดละ
    คชาเข้าใจหัวใจของพี่เต๋าซักที ว่าที่ทำให้ชาอ่ะ รักมากแค่ไหน
    ถึงแม้อาจจะยังไม่เชื่อใจเรื่องครอบครัว แต่เราเชื่อว่า พี่เต๋าจะไม่ทำให้ชาเสียใจแน่นอน
    มีพี่เต๋าที่รักชาทั้งคนกลัวอะไร ไม่ทิ้งกันหรอกเนอะ > <

    ตอนนี้น่ารักมากค่ะ พี่เต๋าขี้แกล้งตัวเล็ก อ่านไปยิ้มไปทั้งตอนเลย
    ตื่นเต้นตอนหน้าพ่อแม่จะว่าไง ตามต่อนะคะ สู้ๆ ^ ^


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 สิงหาคม 2555 / 18:47
    #436
    0
  22. #435 monaligo (@monaligo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2555 / 18:53
    แม่รับได้เถอะเพี้ยงๆๆๆ....
    แอทเลิฟอินลอนดอน>///<
    #435
    0
  23. #433 *WoW*....* !BaNg! !BaNg! * (@rinrin_noi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 22:47
    มาต่อเร็วๆนะ

    ไรท์เตอร์อย่าใจร้ายกับคชานะ

    ขอให้ครอบครัวเต๋ารับได้เถอะ สาธุ
    #433
    0
  24. #432 ฟุจินชิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 15:03
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆ อัพๆๆๆๆๆ อารมมันค้างอ่ะ T^T สงสานคชามว๊ากกก
    #432
    0