ไวท์ นักดาบเทพประจัญบาณ

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของชะตาดาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 เม.ย. 53

             ณ โลกที่มีความอุดมสมบูรณ์ เปี่ยมไปด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า แต่ก็ยังมีผู้สืบทอดตำนานซามูไรเมื่อสมัยโบราณมานานแล้ว ตระกูล ชิโนบุ ตระกูลโบราณผู้สืบทอดวิชาดาบซามูไรตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ ตั้งแต่รุ่นทวด มาสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน

..................................................................................................................................................................

              เฉ้ง เฉ้ง เฉ้ง เสียงของเด็กหนุ่มกำลังฝึกดาบกับอาจารย์

"โอ๊ย!! ผมว่าพอเถอะอาจารย์ ไม่ไหวแล้ว อยากจะบ้าตายกับวิชาดาบของอาจารย์" เด็กหนุ่มพูดโอดครวญออกมาขณะำกำลังฝึกวิชาดาบอยู่

"ไม่ได้หรอก ตระกูลของเจ้าจะต้องเป็นตระกูลผู้สืบทอดวิชาดาบซามูไรให้จงได้ แหมๆๆ ตั้งแต่ฉันฝึกคนในตระกูล ชิโนบุ เจ้าเป็นคนที่ฝึกไม่เชื่องมากกว่าเพือนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" อาจารย์พูดตอบกลับมาด้วยสำเนียงที่กวนประสาทเด็กหนุ่มแต่แฝงไปด้วยความกลุ้มใจ 

อ้อ! ลืมแนะนำพระเอกของเราไปครับ เด็กหนุ่ม คนนี้มีนามว่า ชิโนบุ ทาเคชิ ชื่อเล่น ไวท์ เป็นทายาดคนเดียวในตระกูลที่อ่อนหัดในเรื่องวิชาดาบซามูไร อาจารย์ ทาจิบานะ โทโมะ ที่สอนวิชาดาบ หนักใจกับ วิชาดาบของเค้ามาก จนทำให้อาจารย์กลุ้มใจมากๆ 

ที่บ้านของไวท์
  "เป็นไงบ้างวันนี้เรียนวิชาดาบเป็นไงสนุกไหม อาจารย์สอนใช้ได้ แต่อาจารย์คนนี้ พ่อคอนเฟิร์ม สอนจนกลายเป็นเซียนเลย ฮ่าฮ่าฮ่า" พ่อของไวท์ถามถึงความรู้สึกของไวท์ในการเรียนดาบในวันนี้

"ก็สนุกดีครับพ่อ อาจารย์แกสอนดี ผมจำท่าง่ายมากๆฮ่าๆเหอะๆ"(สนุกกะผีรึไง อาจารย์แกสอนโคตรยากเลย แต่ละท่า รุนแร๊ง รุนแรง)

"แน่ใจเหรอครับพี่ไวท์ ไม่แน่จริงอย่ามาอวดเลย คนอย่างพี่ไวท์เนี่ย" ซัน น้องชายตัวแสบของไวท์เยาะเย้ยอย่างน่าหมั่นไส้จนไวท์แทบหน้าแตกเลยทีเดียว

"น้องชาย ตู พูดซะน่าหมั่นไส้ จน หน้าแตก เหมือนคำบรรยายเลยทีเดียว เหอะๆ ตอนนอนจะจัดการซะให้เข็ดเลยไอน้องตัวปัญหา" 

สำนักฝึกดาบซามูไรประจำภาคพื้นโตเกียว "เจ้าไวท์นี่น่า ช่างไม่เอาไหนเสียจริง ข้าจะทำอย่างไรดีกับเจ้าเนี่ยไวท์ อืมๆๆๆ" อาจารย์ โทโมะ กำลังหนักใจกับเรื่องของไวท์ แต่ทว่า...

"จริงสิ ข้านึกออกแล้ว อย่านึกว่าอาจารย์อย่างข้าจะไม่รู้เรื่อง เทคโนโลยีนะเฟ้ยฮ่าๆๆ เจ้านี่แหละที่จะช่วยในการฝึกของเจ้าไวท์ได้ ทีนี้ข้าก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว แถมเจ้าไวท์ก็จะได้เรียนรู้วิชาดาบได้ด้วยตนเองซึ่งไม่เหมือนกับลูกศิษย์ทั้งหลายที่ข้าฝึกมาด้วย" 


สำนักฝึกดาบซามูไรประจำภาคพื้นโตเกียว(เวลาเช้าตรู่)  "อาจารย์มีอะไรเหรอครับเรียกผมมาตั้งแต่เช้าตรู่เลยนะครับแถมให้เตรียมสัมภาระไว้ด้วยผมชักงงแล้วนะครับ"  ไวท์งงมากเมื่อตัวเองถูกเชิญมา ที่โรงเรียนเวลาเช้าตรู่

"ไม่มีอะไรหรอกขอแค่ให้เจ้ารับดาบไม้นี้ไปแล้วก็หลับตาจากนั้นก็เดินไปข้างหน้า เดินไปเรื่อยๆ"

ไวท์เดินไปเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...เรื่อย แต่ทันใดนั้น อาจารย์ก็มาผลักเค้าตกลงในห้วงลึกดั่งหลุมดำ(บรรยายเกินไปไหมเรา)

"ว๊ากกก.... อาจารย์จะฆ่าผมรึไงนี่ผมตกลงไปในไหนละเนี่ย ว๊ากกก..." ไวท์พูดอย่างตกใจ(ถ้าจะตกใจมากเลยละเนี่ย)

"โอเคๆ เดี๋ยวพอนายถึงที่หมายแล้วเดี๋ยวฉันจะบอกเรื่องทุกอย่างกับเธอเอง"  

..............................................................................................................................................................

แว๊บ ตูม เสียงที่ไวท์ตกลงมาจากห้วงหลุมนั่นที่ๆไวท์ตกลงมามันคือสถานที่ปริศนา ที่นั่นคือ ในป่าแห่งหนึ่งในญี่ปุ่นนั่นเอง(ฉลาดเหมือนกันนะเรา) 

"เฮ้ย! ที่นี่คือในป่านี่ แล้วอาจารย์ให้เรามาทำอะไรที่นี่ละเนี่ย" ไวท์อุทานอย่างตกใจ

"ฉันจะบอกความจริงนายก็ได้นี่เป็นการฝึกวิชาดาบโดยการผจญภัยยังไงละ ฉันกะว่าจะให้นายลองเรียนรู้วิชาดาบด้วยตนเอง นาฬิกาที่อยู่ตรงข้อมือนายมันมีปุ่มไว้ติดต่อกับคนที่นายบันทึกเข้ามาในเครื่องนี้และอีกอย่างมันมีปุ่มไว้เห็บข้อมูลเรื่องวิชาดาบ แล้วก็ปุ่มแสดงท่าไม้ตายด้วยฮ่าๆๆ ส่วนดาบที่อยู่บนมือเจ้านะ"  ไวท์มองดาบที่อยู่ในมือ

"ดาบเหล็กลายมังกร เจ๋งไปเลยครับอาจารย์เอ๋แล้วนี่คืออะไรเนี่ย เครื่องหมายหยินหยาง = 1 มันคืออะไรเหรอครับอาจารย์"  ไวท์สงสัยในสิ่งที่เค้าได้มามากๆ

"ข้ารอให้เจ้าถามคำถามนี้แล้ว หยินหยางในดาบมันก็คือจำนวนของเครื่องหมายหยินหยางซึ่งข้าได้ใส่ให้เจ้ามา 1 ชิ้นแล้ว โดยเครื่องหมายหยินหยางนี้เจ้าจะได้มาก็ต่อเมื่อกำจัดศัตรูได้ 1 ตัว โดยบดทดสอบแรกของเจ้าอยู่ข้างหน้าแล้ว" ไวท์มองไปที่บดทดสอบข้างหน้าปรากฏว่ามันก็คือ...

"นี่มัน หมูป่าตัวใหญ่ที่ดุร้ายมากๆเลยนี่อย่าบอกนะว่า"

"ใช่แล้วนี่คือ หมูป่าตัวใหญ่ผู้ดุร้าย เจ้าจะต้องต่อสู้กับมันให้ชนะให้ได้เจ้าถึงจะผ่านบดทดสอบนี้ไปได้ โดยหยินหยางที่เจ้าได้มันก็คือค่าพลังต่างๆทำให้เจ้าสามารถงัดพลังมาจากดาบนี้ได้ตามสบายแต่พลังที่แท้จริงของดาบเล่มนี้มาจาก จิตใจที่มุ่งมั่น เก่งกาจ รวมถึง พลังแห่งคุณธรรมในตัวของเจ้า ขอให้เจ้างัดพลังแห่งความมุ่งมั่นนั้นออกมา งัดออกมา...งัดออกมาเลย" 

"ได้เลยอาจารย์ผมจะปิดบัญชีเจ้าหมูกระจอกตัวนี้เอง  ฟันหัว ฟันตัว ฟันหาง เลย ย๊ากก~  ไม่ได้ผลแฮะ แทงไปที่กลางหลังเจ้าหมูเลย"

เจ้าหมูป่ายังคงนิ่งไม่รู้สึกใดๆ ทั้งนั้น  แต่ ทันใดนั้นเสียงอาจารย์ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่ไหวๆนี่ยังไม่ใช่พลังที่ออกมาจากใจที่แท้จริง พยายามเข้าสิ พยายาม พยายามให้มากกว่านี้ พยายามให้ถึงที่สุด"  

"อาจารย์...ได้เลยข้าจะพยายามกำหนดจิตไปที่ศัตรู ความมุ่งมั่น ขยัน กล้าหาญ และพลังแห่งคุณธรรม   กำหนดจิตเข้าไว้... ย๊าก..... ไปเลยสุดยอดกระบวนท่าดาบของฉัน ใบมีดฉกาจ ย๊าก~.........." 

ตูมม...  เสียงนี้ดังก้องไปทั่วป่าในที่สุดก็กำจัดเจ้าหมูป่าไปได้ ตัวหนึ่ง

"สำเร็จแล้วครับอาจารย์ผมทำได้แล้วเย้ๆๆๆๆ"  ไวท์ตะโกนดีใจลั่นไปทั่วป่าพร้อมกับหยิบสัญลักษณ์ หยินหยางมา 1 ชิ้น จาก เจ้าหมูป่า

"สำเร็จแล้วนะไวท์ในที่สุดเจ้าก็ได้บันทึก Soul Power หรือ พลังแห่งจิตใจได้ โดยเมื่อเจ้าเก็บสะสมหยินหยางได้ครบ 2 ชิ้น ทำให้เจ้า สามารถ ใช้ สกิล ดาบเลเซอร์ได้ เช่นกัน  โดยถ้าเจ้าจะใช้ Soul Power ให้กดปุ่มสีม่วง ถ้าจะใช้ Skill ให้เจ้ากดปุ่มสีแดง และถ้าเจ้าจะใช้ท่าผสม Soul Fusion Skill ให้กดปุ่มสีเขียว ได้เลยโอเคการเดินทางของเจ้าเริ่มต้นแล้วนะไวท์ขอให้เจ้าพยายามก็แล้วกันระหว่างทางเจ้าจะได้ค้นพบเพื่อนใหม่ ท่าไม้ตายใหม่ๆ ขอให้สนุกก็แล้วกันหวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะไวท์ ข้าขอตัวก่อนนะ บาย" อาจารย์ล่ำลาไวท์ไปในที่สุด

"ครับอาจารย์ผมจะพยายามเพื่อไม่ให้อาจารย์และวงศ์ตระกูลผิดหวัง ผมจะออกเดินทาง เจ้าดาบเหล็กลายมังกรของข้า พวกเรา ออกเดินทางได้เลย"

จบตอน To be continue

ท่าไม้ตายที่ได้เรียนรู้ประจำตอนนี้

Soul Power : ใบมีดฉกาจ

Skill : ดาบเลเซอร์

Soul Fusion Skill : -

           เป็นไงบ้างครับผลงานแรกของผมขอให้ทุกท่านเข้ามาอ่านกันเยอะนะครับถ้ามีอะไรขาดหรือเกินหรือสมควรปรับปรุงตรงไหนก็ขออภัย ผมรับทั้งคำชมและคำติครับ ขอให้ทุกท่านสนุกกับนิยายเรื่องนี้ต่อไปด้วยนะคร้าบบบบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ทางสายกลาง (@rgate) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 07:43

    อ่านแล้วครับ เนื้อเรื่องแปลกดีครับ แต่ต้องแก้หลายทีเหมือนกัน ที่แรกคือ การใช้ " " ในการแสดงคำพูดไม่ควรมีในย่อหน้าเดียวกันเกิน2 ครับ เพราะมันจะปนกับคำบบรรยาย ผมอ่านแล้วงงเหมือนกนต้องอ่าน2-3รอบ แล้วก็พวกภาษาในเอมเช่น =w= T^T ^o^ *-* พวกนี้ก็ไม่ควรใส่เหมือนกัน โดนติเรื่องนี้คะแนนฮวบเลยแหละ ความยาวตอนน่าจะเพิ่มนะ ประมาณ 3-7หน้าในโปรแกรมwordแล้วก็อปมาใส่ ยังไงก็เอาใจช่วยครับ ถ้าแต่งก็ต้องแต่งให้จบแล้วก็ ติดตรงคำบบรยายนะเพราะ ไม่รู้ว่าใครพูดเลยสับสนเล็กน้อยแต่ถ้าแบ่งวรรคก็จะช่วยได้เยอะ ยังไงก็สู้ๆครับ 

    #1
    0