Daddy & Mummy คุณพ่อนะคะ! (Yaoi) (E-book @ Mebmarket)

ตอนที่ 16 : Daddy&Mummy No. 16 Friend - New

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    4 เม.ย. 60



Chapter 16: Friend (1)

 

 

ผมกับพี่ตินยังคงใช้ชีวิตตามปกติ อาการแพ้ท้องลดลงไปมากตามอายุครรภ์ซึ่งตอนนี้เข้าสู่เดือนที่สี่แล้ว และอาการแทนที่ต่อมาคือ ง่วงนอนช่วงกลางวัน และรู้สึกหิวอยู่ตลอดเวลา เท่าที่ผมอ่านในหนังสือเขาบอกไว้ว่าช่วงนี้ร่างกายจะเผาผลาญพลังงานเร็วกว่าปกติ จึงไม่แปลกที่ผมจะหิวบ่อยขนาดนี้ พี่ตินก็ช่างสรรหาของกินมาให้ผมได้ตลอด จนโดนคนอื่นในบริษัททักว่าอ้วนขึ้น แรก ๆ โดนล้อ ผมก็มีเขินบ้างแต่พอบ่อยขึ้นก็เริ่มชิน

“เอาอะไรอีกไหม พวกผลไม้”

ผมหันไปสบตาพี่ตินก่อนจะหันไปมองหาโซนจำหน่ายผลไม้ของซุปเปอร์มาร์เกตที่เราสองคนแวะมาซื้อของสดสำหรับกลับไปทำมื้อเย็น

“อยากกินแอปเปิลกับสตรอเบอร์รี่” ผมเอ่ยตอบด้วยความรู้สึกอยากรับประทานโดยที่ไม่รู้ว่าผลไม้ที่ว่ามานั้นจะมีขายหรือไม่

“โอเค งั้นเราไปดูกัน”

ผมเดินตามพี่ตินที่เข็นรถเข็นนำหน้าไปเงียบ ๆ อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นอาการกระตือรือร้นของเขา บางทีผมก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนี้เราสองคนไม่มีลูกด้วยกัน วิถีชีวิตของเราทั้งคู่จะเป็นอย่างไร บางทีตอนนี้ผมอาจจะยังนั่งทำงานอยู่ที่บริษัทก็เป็นได้

“เอาสตรอเบอร์รี่สองแพ็คเลย”

 ผมรีบเอ่ยขึ้นเมื่อพี่ตินเดินไปหยุดหน้าชั้นที่ขายผลไม้จัดใส่โฟมไว้ พอเห็นเขาหยิบตามที่บอกแล้ว ผมเลยเดินไปหยิบแอปเปิลมาหนึ่งถุงไปวางใส่ในรถเข็น

“เอากล้วยไหมครับ เหลืองน่ากินดีนะพี่ว่า”

ผมหันไปมองตามสายตาพี่ตินก็เห็น กระบะกล้วยน้ำหว้าเหลืองอร่ามน่ากินวางเรียงอยู่ เพียงเท่านั้นร่างกายผมก็รู้สึกอยากกินขึ้นมาทันที แน่นอนว่าสองเท้าผมก้าวเข้าไปหากล้วยน้ำว้าและหยิบมันมาใส่รถเข็นเรียบร้อย

“แล้วพี่ตินล่ะ อยากได้อะไรเพิ่มไหม”

“ไม่แล้วครับ เรารีบกลับกันดีกว่า เดี๋ยวบิบี๋หิว”

ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ตินอย่างว่าง่าย เราสองคนเลยได้เดินไปที่จุดชำระเงิน

ด้วยขนาดหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดทำให้ผมต้องสวมกางเกงผ้าที่เป็นแบบสายมัดและสวมเสื้อตัวใหญ่มากขึ้น เวลาไปทำงานก็ต้องใส่เสื้อคลุมแบบสวมเพื่อปิดหน้าท้องไว้

พี่ตินจัดการถือถุงข้าวของไปใส่หลังรถ โดยมีผมยืนให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ พอยื่นมือจะช่วยก็โดนเขาห้ามไว้ บางทีก็สงสัยว่าผมท้องหรือป่วยระยะสุดท้ายกันแน่

ด้วยการจราจรที่ไม่ติดขัดมากนัก ทำให้เราสองคนถึงคอนโดในเวลาไม่นาน ผมเดินหิ้วถุงผลไม้มา ส่วนที่เหลือเป็นพี่ตินรับผิดชอบ

“แหนะ ๆ อย่าเพิ่งครับ ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยกิน เดี๋ยวพี่ทำกับข้าวรอ”

ผมได้แต่ยืนอ้าปากค้างเมื่อถุงผลไม้ในมือถูกฉวยไปโดยพี่ติน แถมยังถูกไล่ให้ไปอาบน้ำอีก ทั้งที่ผมตั้งใจว่าจะนั่งรับประทานผลไม้ดูรายการโทรทัศน์ก่อนเสียหน่อย

“พี่ติน! แต่ผมอยากกินก่อนนี่”

แม้จะรู้ว่าพี่ตินห้ามด้วยความหวังดี แต่ความรู้สึกไม่พอใจกลับมีมากกว่าที่จะมานั่งนึกถึงเหตุผลนั้น

“ง่ะ พี่ก็แค่...”

“ไม่ต้องมาพูดเลย! ไม่กินก็ได้”

พูดจบผมก็หันหลังเดินเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ลืมล็อกประตูไว้เพราะไม่อยากให้เขาตามเข้ามา ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียง

“พี่ตินนิสัยไม่ดี ชอบขัดใจอยู่เรื่อยเลย”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ผมก็อดน้อยใจไม่ได้ ทำไมเขาชอบขัดใจผมอยู่เรื่อย เมื่อตอนกลางวันก็ทีหนึ่งแล้ว ผมอยากรับประทานไอศกรีมแต่เขากลับหยิบนมจืดมาให้ผมแทน

“นัทคร้าบ พี่ตินขอโทษ แต่อย่าลืมอาบน้ำนะครับ เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวแล้ว ส่วนผลไม้พี่ล้างใส่จานวางไว้บนโต๊ะหน้าโทรทัศน์แล้ว”

เมื่อได้ยินที่พี่ตินเอ่ยบอกผมก็อดอมยิ้มไม่ได้ ชอบมาตบหัวแล้วลูบหลังอยู่เรื่อยเลย ไหน ๆ ผลไม้ก็ถูกล้างรอแล้ว ผมก็จะรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะได้รีบออกไปรับประทานให้สมอยากก็แล้วกัน เมื่อตกลงใจแล้ว ผมก็รีบเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้เรียบร้อย จะได้รีบออกไปจัดการผลไม้

“กับข้าวเสร็จแล้วครับที่รัก กินผลไม้ก่อนข้าวแบบนี้จะกินข้าวไหวไหมเนี่ย”

“พี่ติน!

ผมถึงกับผงะหน้าออกมาด้วยความตกใจ เมื่อหันหน้าไปแล้วพบว่าจมูกพี่ตินรอฉวยโอกาสหอมแก้มอยู่

“อืม หอมชื่นใจดีจัง คิกคิก”

ผมไม่ได้เอ่ยโต้ตอบ แต่ยกมือข้างที่ไม่ได้ถือผลไม้ไปตีไหล่เขากลับเป็นการเอาคืน แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีสำนึกผิดใด ๆ

“ไปอาบน้ำสิ มีแต่กลิ่นอาหารติดตัวเลย”

ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามดันหน้าพี่ตินให้ขยับออกไปห่าง ๆ แต่เขากลับจับมือผมไว้โดยที่สายตายังคงจับจ้องมาที่ผมพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉายชัดอยู่บนริมฝีปาก

“จุ๊บ เหมือนพี่จะชอบนัทมากขึ้นทุกวัน มากจนอาจจะเกินคำว่า ชอบ มาไกลมากแล้ว”

“บ้า ไป ๆ ไปอาบน้ำไป๊ เหม็นจริง ๆ ลูกก็บอกว่าเหม็นเหมือนเนี่ย” ผมได้แต่ยกเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ขึ้นมาอ้างเพื่อต้องการหลบเลี่ยงสถานการณ์ชวนเป็นโรคหัวใจตอนนี้

“คิกคิก คนอะไรเขินแล้วชอบไล่อยู่เรื่อย”

แม้ในใจผมจะอยากโต้เถียงกลับไป แต่ปากผมกลับไม่สามารถขยับได้เพราะต้องเม้มเอาไว้ป้องกันการเผลอยิ้มกลับไปให้คนฟัง

“บางที พี่อาจจะรักนัทไปแล้วก็ได้ แล้วนัทล่ะรักพี่บ้างหรือยัง”

 

อ้าย นั่นมันพี่โอมนี่แก”

เสียงกรี๊ดของสาว ๆ ในออฟฟิศทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะพบว่าพระเอกหนุ่มสุดฮอตคนหนึ่งในเวลานี้กำลังเดินเข้ามาในบริษัทเล็ก ๆ แห่งนี้ ครู่เดียวนั้นก็เห็นพี่แอนเลขานุการหน้าห้องพี่ตินเดินมารับ แล้วพากันเข้าไปในห้องพี่ติน ส่วนสาว ๆ ข้างนอกต่างก็จับกลุ่มพูดถึงความหล่อของพี่โอมต่อ

ถามว่าผมต้องตื่นเต้นตามไหม คงตอบว่าไม่เลย ในเมื่อผมกับพี่โอมเคยเจอกันมาแล้วก่อนหน้านี้ วันนี้คงมีธุระหรือแวะมาเยี่ยมเยียนพี่ตินถึงได้มาหาถึงบริษัท

ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น เลยรีบเขียนงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จเพราะกลัวลืมที่คิดไว้ ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

“สวัสดีครับ”

นัทครับ ไอ้โอมคิดถึง เข้ามาให้เห็นหน้าหน่อย

เสียงพี่ตินดังมาตามสายพร้อมกับเสียงหัวเราะ ผมคนได้ยินก็ยังต้องยิ้มออกมา

“ครับ ๆ แต่ขออีกสักห้านาทีได้ไหม ผมขอทำงานจุดที่ค้างไว้นี้เสร็จก่อน” ผมขอผัดเวลาเนื่องจากเห็นว่าที่พี่ตินเรียกนั้นไม่ได้เร่งด่วนอะไร

โอเค ทำให้เสร็จแล้วค่อยมาก็ได้

หลังจากวางสายพี่ตินแล้ว ผมก็นั่งทำงานต่อจนถึงจุดที่ตั้งใจไว้ ก่อนจะหยิบกระบอกน้ำประจำตัวขึ้นมาดื่ม แล้วเข้าไปหาพี่ตินในห้องทำงานของเขา

ผมเคาะประตูตามมารยาทและเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดประตูเข้าไปข้างใน เห็นพี่โอมนั่งอยู่ที่โซฟาตัวกลาง ส่วนพี่ตินนั่งอยู่โซฟาเดี่ยวข้างกัน

“พี่โอมสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ทักทายพี่โอม เจ้าตัวก็ยกมือขึ้นรับไหว้ผมด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับ นี่เลยมานั่งข้าง ๆ พี่ดีกว่า”

พี่โอมพูดพร้อมกับตบโซฟาตำแหน่งข้าง ๆ ตัวเองให้ผมเข้าไปนั่ง แต่ด้วยตำแหน่งนี้จะอยู่ตรงกลางระหว่างพี่โอมกับพี่ติน ผมเลยต้องหันไปสบตากับพี่ตินเป็นเชิงขอความคิดเห็น

“ไม่ได้นะ นัทมานั่งตักพี่ดีกว่า”

คำชวนพี่ตินกลับทำให้ผมระอาและหนักใจกว่าเดิมหลายเท่านัก แต่ดูเหมือนว่าท่าทีลังเลของผมจะทำให้สองเพื่อนสนิทหัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนาน ผมเลยแก้ปัญหาโดยการไปนั่งโซฟาเดี่ยวอีกตัวที่ตรงข้ามกับพี่ติน

“เอ...พี่ว่าไอ้ตินเลี้ยงนัทดีเกินไปหรือเปล่าครับ ดูอวบขึ้นนะ หรือเพราะใส่เสื้อคลุมก็ไม่รู้”

ผมได้แต่ยิ้มแหยให้กับคำพูดพี่โอมที่กำลังจะบอกว่าผมอ้วนขึ้นนั่นเอง และดูเหมือนว่าคนที่ถูกใจจนหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังจะเป็นพี่ติน

“ก็นิดหน่อยครับ ว่าแต่พี่โอมมาปรากฏตัวที่นี่สาว ๆ ข้างนอกเขากรี๊ดกร๊าดจนไม่เป็นอันทำงานแล้วนะครับ” ผมเอ่ยติดตลก

“ก็พอดีวันนี้ไม่มีงานครับ แล้วตอนนี้ที่ร้านพี่กำลังจะเปิดใหม่ เลยอยากจะทำโฆษณาสักหน่อย แล้วพอดีมีคนแนะนำว่าบริษัทนี้ดี งานตรงเวลา ราคาน่ารักเหมือนคนทำ” พี่โอมพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาจ้องผม ก่อนจะพูดต่อ “นัทว่าจริงหรือเปล่าครับ”

ผมเอนตัวออกพร้อมกับหันไปสบตาพี่ตินที่มองมา และเมื่อเห็นว่าเขากำลังหัวเราะอยู่ ผมถึงได้กล้าตอบกลับ

“ที่พี่โอมได้ยินมานั้นถูกต้องแล้วครับ มาที่นี่รับรองไม่ผิดหวัง”

“แหม ไม่มีจะถ่อมตัวทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลยนะ” พี่โอมตอบกลับมาพร้อมยืนมือมาบีบแก้มผมเบา ๆ

“ถ่อมตัวทำไมล่ะ ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง เนอะนัท” ผมได้แต่ยิ้มให้คำพูดพี่ติน

“อืม พี่ว่าไหน ๆ วันนี้พี่ว่างแล้ว ถ้าจะคุยงานที่นี่พี่ก็กลัวว่ามันจะเครียดเกินไป ถ้ายังไงตอนเย็นเราออกไปกินข้าวแล้วก็คุยงานไปด้วยดีกว่า นัทว่าดีไหม”

ผมหันไปสบตาเป็นเชิงถามพี่ตินอีกครั้ง และเมื่อเห็นพี่ตินพยักหน้า ผมถึงได้ตอบตกลงกับพี่โอม

“เอ่อ แล้วสรุปว่า งานนี้พี่ตินจะให้ผมรับเหรอครับ” ผมหันไปถามพี่ตินอย่างนึกขึ้นได้

“อ้าว ถึงขนาดนี้แล้ว พี่นึกว่านัทรู้ตัวแล้วซะอีก”

พี่ตินตอบกลับมากลั้วหัวเราะ ผมได้แต่ทำปากยื่นใส่ด้วยความหมั่นไส้ ใครจะไปรู้ล่ะ ก็เห็นเรียกเข้ามาเพราะพี่โอมคิดถึง

ผมนั่งคุยเล่นกับพี่โอมอีกสักพักถึงได้ขอตัวออกมาทำงานต่อเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานปกติ และเมื่อออกมานั่งทำงานได้ครู่เดียวพี่โอมก็เดินตามออกมาแจกลายเซ็นและถ่ายรูปกับสาวและหนุ่มพนักงานข้างนอก ผมได้แต่นั่งมองภาพนั้นยิ้ม ๆ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ

 

พี่โอมกับพี่ตินพาผมมาร้านอาหารของเพื่อนสนิทอีกคนชื่อ เบียร์ พี่เบียร์เป็นชายแท้ที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ตัวร้านจะเป็นร้านอาหารไทยที่ตกแต่งสไตล์ไทย ๆ พนักงานทุกคนแต่งกายในชุดไทย ตัวร้านจะมีทั้งส่วนที่เป็นห้องแอร์และลานข้างนอก และวันนี้เราก็เลือกนั่งกันที่ลานข้างนอกเพราะเห็นว่าเป็นช่วงเย็น อากาศไม่ร้อนมาก

พี่โอมร่วมหุ้นกับพี่สาวเปิดร้านขายร้องเท้า ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงตกแต่งร้าน ผมอดคิดไม่ได้ว่าในเมื่อตัวพี่โอมเองมีชื่อเสียงอยู่แล้ว แค่ถ่ายรูปร้านตัวเองลงในเฟซบุ๊กกับอินสตราแกรมบ่อย ๆ แค่นี้ก็เป็นการโฆษณาได้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเลย แม้จะสงสัยแต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยถาม

“อะ กินเข้าไปเยอะ ๆ ของชอบมึง กูจำได้” พี่โอมตักแกงจืดมะระยัดไส้ใส่จานข้าวพี่ติน

“ขอบใจ ๆ” พี่ตินยิ้มให้เพื่อนก่อนจะลงมือรับประทานข้าวต่อ

แต่คำว่า ของชอบ มันสะกิดใจผมขึ้นมาว่าผมคนที่อยู่กับพี่ตินทุกวัน ทำไมถึงยังไม่รู้ว่าอะไรที่พี่ตินชอบหรือไม่ชอบเลย เพราะพูดเรื่องอาหารการกินทีไร พี่ตินจะเป็นคนจัดแจงเองทุกอย่าง และส่วนมากก็จะเป็นเมนูที่ผมอยากกินมากกว่า

รสชาติอาหารเริ่มจืดชืด แต่ด้วยความเสียดายข้าว ผมเลยนั่งกินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับฟังพี่ติน พี่โอม และพี่เบียร์คุยกันถึงเรื่องสมัยเรียน และได้รู้ว่าวีรกรรมของทั้งสามคนนั้นไม่ใช่ย่อยเลย

หลังจากรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว เราก็คุยสรุปงานคร่าว ๆ ที่พี่โอมต้องการอีกนิดหน่อย ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

“เฮ้ย!

เสียงอุทานของพี่โอมทำทำให้ผมกับพี่ตินที่กำลังเดินเลยไปที่รถตัวเองต้องหันกลับไปมอง

“เป็นอะไรโอม”

พี่ตินเดินกลับไปดูรถพี่โอม ผมเองก็อดสงสัยไม่ได้เลยเดินตามไปดูอีกคน

“สงสัยจะไปเหยียบตะปูมั้ง แบนติดพื้นเลย” พี่โอมพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์

“อืม งั้นก็จอดไว้นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยให้ช่างมาลากไป ตอนนี้ค่ำแล้วเดี๋ยวกูกับนัทไปส่งมึงที่คอนโดก่อนแล้วกัน” พี่ตินเสนอทางแก้ปัญหา

“อืม รบกวนด้วยนะครับน้องนัท” ประโยคหลังพี่โอมหันมาพูดกับผม ซึ่งผมเองก็ได้แต่พยักหน้ารับทราบ

เมื่อตกลงกันได้แล้วพี่โอมก็เก็บของจำเป็นที่อยู่ในรถออกมา แล้วเดินมาขึ้นรถพี่ติน ตอนแรกผมจะให้พี่โอมนั่งหน้าคู่กับพี่ติน แต่แค่เอ่ยออกไปก็โดนพี่ตินเบรกไว้ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้ผมต้องเปลี่ยนที่นั่งหลังจากส่งพี่โอมเสร็จแล้ว

“ขอบคุณที่มาส่งนะ ไว้เจอกันใหม่นะครับน้องนัท ขับรถดี ๆ นะเว้ย”

“พี่โอมสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ลาพี่โอมก่อนพี่เขาจะเปิดประตูลงจากรถ และเมื่อเห็นว่าพี่โอมเดินเข้าคอนโดไปแล้ว พี่ตินถึงได้เคลื่อนรถออกมา

“เฮ้อ วันนี้ดึกหน่อยนะครับคุณแม่” ผมได้แต่หันไปยิ้มให้พี่ติน ก่อนจะปรับเบาะให้เอนไปด้านหลังเล็กน้อย

“ความจริงพี่อยากให้คนอื่นทำงานนี้มากกว่านะ พี่ไม่อยากให้นัททำงานหลายงานพร้อมกัน เดี๋ยวจะไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ไอ้โอมมันเป็นคนขอให้นัทรับงานนี้ พี่เลยไม่กล้าปฏิเสธ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมยังทำได้อยู่ งานตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเร่งมาก” ผมตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ติน

“พี่ติน...” ผมควรถามเรื่องของชอบพี่ตินดีไหม มันจะช้าเกินไปหรือเปล่านะ

“ว่าไงครับ”

“นอกจากแกงจืดมะระยัดไส้แล้ว พี่ตินชอบกินอะไรอีก” พอผมถามออกไปพี่ตินก็หัวเราะออกมา

“ถ้าให้ตอบกันตรง ๆ ตอนนี้พี่ชอบหลายอย่างเลยล่ะ แต่ขอไม่เผ็ดมาก ส่วนแกงจืดมะระยัดไส้นั้นเมื่อก่อนพี่ชอบกินเพราะที่โรงอาหารของโรงเรียนมีแต่แกงเผ็ด ๆ กินแกงทีไรก็เลยสั่งแต่แกงนี้ เพื่อนเลยคิดว่าพี่ชอบ”

พูดจบพี่ตินก็หัวเราะ ผมก็พลอยยิ้มตามไปด้วย เบื่อพี่ตินที่รู้ทันผมตลอดเลย

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,211 ความคิดเห็น

  1. #846 baekbow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 10:51
    ตอนแรกนึกว่าโอมจะมีซัมติงอะไรสักอย่างกับตินซะอีก
    #846
    0
  2. #655 Noey_CHP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 11:40
    โอมนี่ชักยังไงๆอยู่นะ
    #655
    0
  3. #462 PuiPui--r (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 06:09
    เดี๋ยวนะ!พี่โอม พี่ตินนี่แค่เพื่อนใช่ป่ะ อย่าทำให้สงสัยดิ
    #462
    0
  4. #420 Som O Usanee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:58
    แน่ะ ๆ ๆ แม่นัทอยากรู้หราาาาาา ว่าพ่อตินชอบอะไรบ้าง คิคิ
    #420
    0
  5. #419 sweet cupcake (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 13:12
    ในที่สุด TT.TT
    #419
    0
  6. #418 sawhite (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 12:04
    ไรด์หายไปนานเลย ยินดีที่กลับมาค่ะ
    #418
    0
  7. #417 plutodeer (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 01:24
    อัพแล้วววววว
    #417
    0
  8. #416 peepeem (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:27
    เห็นแจ้งเตือนอัพ โอ้แม่เจ้าเค้ากลับมาแล้ว555
    #416
    0
  9. #415 ฝนแจ้แพ้แครอท (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:26
    อย่านะพี่โอมมมม
    #415
    0
  10. #414 Nest (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 23:28
    กลับมาแล้วววววว ||คิดว่าพี่โอมแปลกๆเหมือนกัน แปลกกับนัทหรือแปลกกับพี่ตินไม่แน่ใจ5555
    #414
    0
  11. #413 หมูน้อยอ้วนกลม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 22:39
    มีความรู้สึกว่าพี่โอมแปลกๆคิดไปเองหรือยังไง ฮือ
    #413
    0
  12. #412 mobai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 21:57
    เย้ๆๆๆๆ คิดถึงพี่ตินกับน้องนัทและบิบี๋
    #412
    0
  13. #411 Atk. S. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 21:43
    การรอคอยที่แสนยาวนาน~~
    #411
    0
  14. #410 Ben Pim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:32
    ดีจายยยยยมาแว้ววว
    #410
    0
  15. #409 Babysp. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    คิดถึงไรท์จังเลยยย
    #409
    0
  16. #408 CODE_YAOI (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:10
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมา เย้!! .จุดพลุฉลอง
    คิดถึงเรื่องนี้สุดๆ ไรท์อย่าหายไปนานอีกน้าาา
    เกือบคิดว่าไรท์จะทิ้งกันไปซะแล้ว .ร่ำไห้
    จะรอน้าาาา สู้ๆจ้าา ????
    #408
    0
  17. #406 Winterrin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 02:45
    อ่านรวดเดียวจบน่ารักกกก
    #406
    0
  18. #404 alicey (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 16:44
    อร้ายยย อ่านรวดเดียวเลยชอบพ่อจ๋าแม่จ๋ามากกน่าร้ากอยากให้บิบิ๋ออกมาให้เชยชมเร็วๆจังง มาต่อไวไวน้าา
    #404
    0
  19. #402 Som O Usanee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:56
    แม่นัท ใจอ่อนบอกรักพ่อตินบ้างยังงงงงง
    #402
    0
  20. #401 หมูน้อย อ่องป่อง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:15
    งืออออออ >w< เมื่อไรนัทบอกรักพี่ตินสักทีอ่าาาาา #ต่อไวๆนะค่ะ
    #401
    0
  21. #399 wtftt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:59
    ครอบครัวนี้น่ารักมากง่าาาา อบอุ่นดีจัง มาต่อเร็วนะ รอๆ
    #399
    0
  22. #398 Atk. S. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:55
    ย้อนไปอ่านตอนก่อนหน้าแปป
    #398
    0
  23. #397 ิBelive_13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:39
    คิดถึงไรเตอร์มากๆเลยค่ะ
    #397
    0
  24. #396 Nest (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:59
    หายไปนานมากกก
    #396
    0
  25. #394 kaiou (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:45
    มาแล้วคิดถึงมากกกกก
    #394
    0