เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 8 : EP 8 - นุ่มนิ่มชะมัดเล้ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

EP 8


นุ่มนิ่มชะมัดเล้ย

 

            ที่ชั้นบนสุดของบริษัทภุมวานนท์...ในห้องประจำตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ซึ่งเป็นฝ่ายที่ใหญ่สำคัญที่สุดและสำคัญที่สุดของบริษัท...เจ้าของใบหน้าสวยทรงอำนาจในชุดสูทสีน้ำเงินแก่ซึ่งทำจากผ้ากำมะหยี่ดูเคร่งขรึมนั้นกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่อาการถอนหายใจแรงของหล่อนนั้นก็กำลังบ่งบอกให้รู้ว่าน่านฟ้า ภุมวานนท์ กำลังไม่พอใจ...หล่อนกำลังไม่พอใจอย่างมาก...

 

            “ฉันขอสั่งให้ยกเลิกการสัมภาษณ์เลขาฯของคุณเดือนไปก่อน ไล่ทุกคนกลับบ้านไปให้หมด แล้วบอกให้คุณเดือนขึ้นมาพบฉันด้วย ฉันมีธุระสำคัญจะต้องคุยกับเขา เข้าใจไหม!” 

 

         น่านฟ้าว่าอย่างนั้น ขณะที่เด็กสาวหน้าหวานที่นั่งตัวลีบอยู่ในชุดนักศึกษานั้นนั่งตัวลีบ เพราะนั่นแทบจะเป็นครั้งแรกจริงๆที่นิวาสิรีได้มีโอกาสเห็นพี่สาวตนเองในฐานะ เจ้านายใหญ่เต็มตัวแบบนี้ และน่านฟ้าก็ดูน่าเกรงขามไม่เบา 

 

            “พี่น่าน...ใจเย็นๆสิ ถ้าเขาไม่ว่างก็ไม่เห็นต้อง...” “ฉันจะใจเย็นได้ไง ถ้าแกยังนั่งอยู่นี่ ฉันก็ไม่ต้องทำแล้วงาน ฉันต้องหาใครสักคนมาดูแลแกแทนฉัน” คำพูดของนิวาสิรีนั้นโดนกลบด้วยกระแสความไม่ไยดีของน่านฟ้า และนั่นก็ทำให้ผู้เป็นน้องสาวหน้าบึ้งแทบจะทันที 

 

            “นิวไม่ใช่เด็กอนุบาลสองนะพี่น่าน ถึงต้องให้ใครมา Babysit (เฝ้าเป็นพี่เลี้ยงเด็ก) ตลอดเวลา” นิวาสิรีบ่นอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าถอนหายใจแล้วหลิ่วตาน้อยๆ 

 

            “ก็ดีที่แกรู้ตัว...เผื่อแกจะรู้บ้างว่าบริษัทของเราไม่ใช่สนามเด็กเล่น”

 

            น่านฟ้าว่าอย่างนั้นทำให้นิวาสิรีสะอึกไปเล็กน้อย

 

         “พี่น่านพี่น่านก็รู้ว่านิวไม่ได้อยากมาทำงานที่นี่ ป๊าสั่งให้มา ถ้ามันทำให้พี่น่านไม่พอใจ นิวก็ขอโทษด้วยแล้วกัน เพราะนิวก็ไม่รู้จะทำยังไงให้พี่น่านพอใจ ตั้งแต่เกิดมาก็ดูเหมือนพี่น่านจะไม่เคยพอใจเลยที่มีนิวเป็นน้องน่ะ!” 

 

         นิวาสิรีว่าอย่างนั้นขณะที่มีน้ำตารื้นขึ้นมา ทำให้น่านฟ้านิ่งอึ้งไป...

 

            “นิว...พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

 

            น่านฟ้าเสียใจ...ใช่...หล่อนเสียใจที่พูดกับน้องออกไปอย่างนั้น แต่หน้าตาและน้ำเสียงของหล่อนไม่ได้เอื้อให้แสดงความเสียใจเลย ใบหน้าสวยทรงอำนาจของหล่อนยังคงดูเย็นชาและเฉยเมยพอๆกับน้ำเสียงที่ไม่แสดงอารมณ์เช่นนั้น

 

            เพราะไอ้โรคบ้านี่แท้ๆ ฉันถึงแสดงสีหน้าไม่ได้เลย 

 

         น่านฟ้านึกในใจอย่างอึดอัด ขณะที่นิวาสิรีดูเสียใจอย่างชัดเจน ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติน่านฟ้าเองก็คงไม่รู้ โรคแอสเพอร์เกอร์ (Asperger’s Syndrome)เป็นภาวะที่ติดตัวน่านฟ้ามาตั้งแต่เด็ก ซึ่งนอกจากจะทำให้หล่อนไม่สามารถแสดงออกทางอารมณ์ได้แล้ว หล่อนยังไม่สามารถเข้าใจอารมณ์หรืออาการประชดประชันของผู้อื่นได้ดีพอจะโอ๋ จะปลอบ หรือจะขอโทษคนอื่นได้ด้วยซ้ำ...

 

            ยกเว้นในกรณีที่อีกฝ่าย ร้องไห้ ให้เห็นได้ชัดอย่างที่นิวาสิรีทำอยู่ตอนนี้

 

            “ช่างมันเหอะ...นิวจะไปนั่งรอข้างนอก ยัยคุณเดือนคนที่ว่านั่นมาเมื่อไหร่ค่อยโทรมาบอกแล้วกัน!” นิวาสิรีว่าพลางปาดน้ำตา หล่อนโกรธจนหน้าแดงหูแดง และก็ยิ่งโกรธที่น่านฟ้าทำสีหน้าเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแบบนั้น และนั่นก็ทำให้หล่อนรีบกระแทกประตูเดินออกไปทันที...หล่อนเห็นได้เพียงแต่ลางๆว่ากำลังมีคนสองคนเดินตรงมา แต่น้ำหูน้ำตาของนิวาสิรีก็ทำให้หล่อนไม่พร้อมที่จะมองหน้าใครถึงเพียงนั้น...

 

            หล่อนจึงหลบฉาก หนีเข้าห้องน้ำไปร้องไห้แต่เพียงลำพัง 

 

...

 

         อินทิรานำพาคริมาขึ้นมาถึงชั้น 35 ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารซึ่งอินทิราอธิบายว่าเป็นแผนกอสังหาริมทรัพย์ หล่อนนำพาคริมาเดินผ่านบรรดาผู้คนในฝ่ายต่างๆที่ดูคล้ายจะสนใจคริมาที่มาใหม่แต่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองนักกระทั่งไปถึงโซนที่อยู่ห่างไกลและเป็นส่วนตัวเพราะมีประตูกระจกกั้นและมีที่แสกนบัตร แต่ก็ยังคงมองเห็นได้ไกลๆจากทุกสารทิศราวกับมันถูกออกแบบเอาไว้แล้วให้พนักงานทุกคนทั้งชั้นนี้ได้มองมาที่โซนนั้น...

 

            โซนผู้บริหาร 

 

         ออกแบบออฟฟิศแบบนี้กะไม่ให้พนักงานกลับบ้านก่อนเจ้านายเลยสิเนี่ย

 

         คริมาแอบนึกในใจอย่างทั้งประทับใจทั้งสะพรึงในเวลาเดียวกัน เมื่อนึกถึงกุศโลบายของบริษัทที่ออกแบบห้องทำงานให้ทั้งแผนกสามารถมองเห็นโซนผู้บริหารได้ เพราะแปลว่าถ้าห้องผู้บริหารยังเปิดไฟ...พวกเขา...พนักงานก็ไม่มีสิทธิ์กลับบ้าน 

 

            ทำงานกันโหดเหมือนกันนะเนี่ย 

 

         คริมานึกในใจอย่างนั้น แต่ด้วยความรู้ความสามารถของหล่อน บวกกับประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการเป็นเลขาส่วนตัวของคุณรุ่งรัตน์ที่ขึ้นชื่อว่าเรื่องมากและโหดที่สุดในบริษัทเก่าของหล่อนก็ทำให้คริมาไม่นึกหวาดหวั่นเท่าไหร่นัก...

 

            มันจะโหดสักแค่ไหนกันเชี้ยว

 

         คริมานึกในใจเช่นนั้น ขณะที่ก้าวตามอินทิราตรงเข้าไปยังห้องใหญ่นั้นแต่ฉับพลัน ทั้งสองก็เห็นหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังเดินร้องไห้ปาดน้ำหูน้ำตาเดินสวนออกมาจากห้องนั้นก่อนจะเลี้ยวไปทางห้องน้ำ และเมื่อทั้งคู่เดินไปถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงดังลั่น 

 

            ปึ้งงง!!! เพล้ง!! “โธ่เว้ย!!!” 

 

         ทั้งเสียงดังและเสียงของแตกนั้นทำให้ประตูหน้าห้องท่านประธานกรรมการบริหารนั้นสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวด้วยแรงกระแทก อุปมาได้ว่าคงมีของแข็งบางอย่างไปกระทบ...ซึ่งแน่นอนว่าของแข็งสิ่งนั้นคงถูกปามาจากข้างใน...

 

         อึก...ฉันขอเปลี่ยนความคิด... 

 

         คริมาได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว พอๆกับอินทิราที่มีสีหน้าแหยๆ แต่ฝ่ายนั้นก็ตัดสินใจสูดลมหายใจลึก แล้วเอื้อมมือไปเคาะประตูห้องที่เพิ่งจะหยุดสั่นไปเมื่อครู่

 

            “เข้ามา!” 

 

         เสียงของหญิงสาวที่ดังมาจากข้างในนั้นบ่งบอกได้ชัดว่าหล่อนกำลังไม่สบอารมณ์ และนั่นก็ทำให้คริมากลืนน้ำลายขณะที่มองหน้าอินทิราอย่างขอความเห็น...เข้าไปตอนนี้จะดีจริงๆเหรอคะ...หล่อนนึกในใจอย่างพยายามส่งโทรจิตให้อินทิรา แต่ฝ่ายนั้นก็ดูจะอ่านโทรจิตไม่ออก HR สาวนั้นเพียงแต่ฝืนยิ้มปั้นหน้าร่าเริงขณะที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนั่น...

 

            ที่พื้นหน้าประตู...กรอบรูปใบหนึ่งนั้นตกคว่ำอยู่ มีเศษกระจกแตกกระจาย  

 

            คริมาค่อยๆไล่สายตามองตามขึ้นไป ขณะที่หญิงสาวร่างบางในชุดสูทกำมะหยี่สีน้ำเงินนั้นดูจะยังระงับอารมณ์ร้ายๆของหล่อนไม่ได้ เพราะร่างบางนั้นกำลังหันหลังมองออกไปยังหน้าต่างด้านนอก ขณะที่ร่างกายยังสั่นๆ และนั่นก็ทำให้อินทิราหน้าซีดหวาดหวั่น ขณะที่หล่อนค่อยๆก้าวข้ามกรอบรูปและเศษกระจกนั้นไปแล้วพยักเพยิดหน้าให้คริมาก้าวตามมาด้วย ทำให้หญิงสาวต้องถกกระโปรงก้าวตามไปอย่างเงอะๆงะๆ 

 

         “ท่านคะ...คุณคริมา เลขาส่วนตัวคนใหม่ของท่านค่ะ” 

 

            อินทิราเอ่ยเช่นนั้น ทำให้ฝ่ายนั้นสูดลมหายใจลึก แล้วหันมาหาหล่อน...ทำให้คริมารีบกรีดกรายยกมือสองข้างประนมให้ดูสวยอ่อนช้อยที่สุดแล้วไหว้ย่อลงไปแทบจะลีบติดดินเพราะอยากให้อีกฝ่ายประทับใจมากที่สุด ขณะที่หล่อนเอ่ยคำทักทายแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าของเจ้านายคนใหม่เป็นครั้งแรก...

 

            “สวัสดีค่ะคุณ...นัง...น่านฟ้า?” 

 

...

 

         ดวงเดือนไม่รู้ว่าน่านฟ้าจะรีบอะไรหนักหนา

 

            หญิงสาวหน้าหวานกำลังสัมภาษณ์แคนดิเดทที่เข้ามาสมัครตำแหน่งเลขานุการประจำตัวของว่าที่รองซีอีโอซึ่งกำลังจะขึ้นดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการในวันศุกร์นี้ของหล่อนอยู่และก็พบว่ามีหลายคนที่น่าสนใจมาก แต่การสัมภาษณ์ของหล่อนก็ยังเป็นไปได้แค่ครึ่งทาง ดวงเดือนจึงไม่อยากจะรีบตัดสินใจเพื่อเปิดโอกาสให้ทุกคนได้แสดงความสามารถเท่าๆกัน...แต่เมื่อครู่นี้ก็ดันมีคำสั่งลงมา จากน่านฟ้าให้หล่อนยกเลิกการสัมภาษณ์ทั้งหมดและขอให้หล่อนรีบขึ้นมาพบเขาด่วน

 

            เมื่อเข้ามาถึงโซนผู้บริหาร ดวงเดือนจึงแวะเขาห้องน้ำสักหน่อยเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย...หล่อนจำได้ว่าน่านฟ้าจริงจังเรื่อง First Impression หรือ ความประทับใจแรก ดังนั้นฝ่ายนั้นจึงมักจะจริงจังกับการแต่งตัวเสมอ น่านฟ้าชอบคนแต่งตัวสวย และแม้กระทั่งตัวน่านฟ้าเองก็แต่งตัวดีมาทำงานทุกวัน ฝ่ายนั้นมักจะชมเสมอหากหล่อนทาลิปสติกสีสวยหรือแต่งหน้าดูดีเหมาะสม และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนเผลอรู้สึกว่าหล่อนจะต้องเช็คตัวเองทุกครั้งก่อนที่จะเข้าไปพบเขา...

 

            เพราะอยากดูดี...และเหมาะสมกับเขา 

 

         ดวงเดือนจึงเดินแวะเข้ามาในห้องน้ำโซนผู้บริหาร เพื่อจะเช็คความเรียบร้อย เผื่อจำเป็นต้องเติมแป้งหรือเติมลิปสติก แต่หล่อนก็กลับต้องสะดุด เมื่อเห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบริเวณนั้นพอดี...

 

            ปกติคนที่ใช้ห้องน้ำที่โซนนี้ได้มีแต่น่านนี่นา...

 

         ดวงเดือนนึกในใจอย่างประหลาดใจ

 

            หรือว่าเลขาใหม่น่าน? 

 

         หล่อนนึก...และยิ่งไม่แปลกใจเข้าไปใหญ่ เพราะฝ่ายนั้นกำลังยืนร้องไห้ ไม่แปลกเลย เพราะบรรดาเลขาฯนับสิบของน่านฟ้าที่หล่อนหามาให้ก็มักจะร้องห่มร้องไห้หรือไม่ก็ถูกไล่เตลิดเปิดเปิงไปตั้งแต่วันแรกๆคนนี้ก็อาจจะเหมือนกัน ดวงเดือนแอบนึกอย่างเห็นอกเห็นใจ เด็กสาวเองก็หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แต่งตัวดี แต่ดูก็รู้ว่ายังเด็กมาก และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนเผลอขยับเข้าไปหาเด็กสาวคนนั้นแล้วเอื้อมมือไปแตะไหล่ของคนที่สะอื้นอยู่เบาๆ

 

            “น้อง...ทิชชู่ไหมคะ...”  

 

            ดวงเดือนเอ่ยอย่างเป็นมิตรเช่นนั้น ทำให้คนที่ร้องไห้จนจมูกแดงก่ำนั้นเงยหน้ามองหล่อนแล้วพยักหน้าเบาๆอย่างอ่อนแรง ก่อนที่จะรับทิชชู่จากดวงเดือนไปสั่งน้ำมูกดังปื้ด อากัปกริยาแบบเด็กๆนั้นทำให้ดวงเดือนเผลอยิ้มออกมาแล้วส่ายหัวเบาๆ 

 

            “ทำงานวันแรกก็แบบนี้แหละค่ะ อีกหน่อยก็ชิน” 

 

            ดวงเดือนว่าอย่างให้กำลังใจเช่นนั้น 

 

            “คุณ...พี่...มาทำงานวันแรกก็ร้องไห้แบบนี้เหรอคะ”

 

            ฝ่ายนั้นเริ่มปริปากพูดกับหล่อนบ้าง เมื่อเห็นว่าดวงเดือนมาอย่างเป็นมิตร และนั่นก็ทำให้หญิงสาวผู้อายุมากกว่านั้นส่ายหัวเบาๆ

 

            “วันแรกยังไม่โดนหรอกค่ะ แต่ทำงานไปเรื่อยๆแล้วทำพลาด ก็มีโมเม้นแบบนี้เหมือนกัน” ดวงเดือนว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงใจดี“แต่ในโลกนี้คนที่ไม่ทำพลาดก็มีแต่คนที่ไม่ทำอะไรเลย...จริงไหมคะ...เพราะฉะนั้นจงดีใจที่น้องทำพลาดซะตั้งแต่วันนี้”

 

         คำพูดของดวงเดือนทำให้ฝ่ายนั้นนิ่งอึ้งไป

 

            “พี่ใจดีจัง...ทั้งสวยทั้งใจดีเลย” 

 

            เด็กสาวว่าอย่างนั้น ดูเหมือนจะหยุดร้องไห้ได้เป็นปลิดทิ้ง  

 

            “ขอบคุณนะคะ~” 

 

            เมื่อว่าจบ เด็กสาวตัวโตคนนั้นก็โผเข้ามาหาดวงเดือน และนั่นก็ทำให้หล่อนทำตัวไม่ถูก อยู่ดีๆก็โดนกอดเนี่ยนะ?ดวงเดือนนึกในใจอย่างนั้น แต่หล่อนก็เผลอเอื้อมมือลูบหัวปลอบอีกฝ่ายไปอย่างไม่คิดอะไร แม้จะประหลาดใจไม่น้อยที่ฝ่ายนั้นเอาแต่ซุกหน้าอยู่กับอกหล่อนทั้งๆที่ไม่ได้ร้องไห้แล้วก็ตาม...

 

...

 

            นิวาสิรีไม่คิดว่าจะมีใครใจดีขนาดนี้...

 

            เมื่อหล่อนต้องแอบมาร้องไห้เพราะความน้อยใจพี่สาวคนโตอยู่ในห้องน้ำแห่งนี้คนเดียว นิวาสิรีก็เริ่มพอจะเข้าใจ ปมในใจ  ของตัวเองว่าทำไมหล่อนจึงโหยหาความรักจากหญิงสาวที่มีอายุมากกว่ามากกว่าหญิงสาวในรุ่นราวคราวเดียวกัน

 

            บางทีอาจเป็นเพราะว่าพี่สาวแท้ๆของฉันไม่เคยยอมรับฉันเลย

 

         นั่นเป็นสิ่งที่หล่อนคิดในใจอย่างขมขื่น ไม่ว่านานเท่าไหร่ หล่อนก็ไม่เคยดีเท่าพี่น่าน ไม่เคยเก่งเท่าพี่น่าน และไม่เคยได้อย่างใจป๊าเท่าพี่น่าน...และนั่นก็นำพาความขมขื่นในนิวาสิรีเสมอมา...หล่อนจึงเลือกไปอีกทาง...เติบโตในอีกแบบ...คนละแบบกับน่านฟ้า

 

            แต่ไม่นานก็ถูกจับกลับมาใส่กรอบเดียวกันให้โดนเปรียบเทียบอีกจนได้

 

            ความเป็นน้องคนเล็กของนิวาสิรีบวกกับพื้นนิสัยส่วนตัวที่เป็นคนขี้เล่นและขี้อ้อนทำให้หล่อนดูเหมือนเป็นคนไม่คิดอะไร ทำให้หล่อนมีความเจ็บปวดในใจที่กักเก็บสะสมมานานที่ไม่เคยได้รับการเปิดเผยไปให้คนเป็นพี่ได้รับรู้...จนกระทั่งวันนี้

 

            แล้ว พี่สาวคนนี้ ก็เดินเข้ามา

 

            พี่สาวใจดี...ที่เป็นใครก็ไม่รู้...หญิงสาวหน้าหวานในชุดสูทสีชมพูนั้นแม้จะดูรู้ว่าอายุมากแล้วแต่ก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูกว่าวัยแต่แต่งหน้าหนาไปนะ...น่าจะแต่งหน้าบางกว่านี้หน่อย...หล่อนเผลอแอบนึกวิจารณ์อีกฝ่ายในใจตามประสาคนชอบมองผู้หญิง...แต่หล่อนก็พอเข้าใจว่าการทำงานในบริษัทระดับสูงแบบนี้ อีกฝ่ายคงต้องดูแลเรื่องภาพลักษณ์มากพอสมควร 

 

            แต่เมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูด...เริ่มปลอบโยนหล่อนเท่านั้นแหละ...อากัปกริยาที่ดูนุ่มนิ่ม น่ารักของหญิงสาวแก่วัยกว่าก็ทำให้สมองขี้วิจารณ์ของนิวาสิรีหยุดทำงานและบังคับให้หัวใจของหล่อนเริ่มทำหน้าที่แทน...

 

         ทำไมน่ารักขนาดนี้ 

 

         หลังจากนั้น นิวาสิรีแทบไม่ได้ฟังถ้อยคำที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่ประทับใจอาการปลอบโยนของอีกฝ่าย และนั่นก็ทำให้ จิ้งจอกร้าย อย่างหล่อนเห็นโอกาสอันดีงาม...เด็กสาวจึงทำเนียนตีหน้าเศร้าเข้าไปกอดพี่สาวใจดีคนนั้นให้เป็นรางวัลชีวิตตัวเองสักที...

 

            อืม...ทั้งสวย ทั้งใจดี ทั้งตัวหอม...

 

         นิวาสิรีนึกในใจอย่างเปี่ยมสุขเช่นนั้น ขณะที่หล่อนฝังใบหน้าลงใกล้อกของหญิงสาวอายุมากกว่าที่กำลังกอดปลอบใจหล่อนอย่างไม่รู้เรื่องราว...

 

            แถมหน้าอกพี่เขาก็นู่มนิ่มชะมัดเล้ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:54
    น้องนิวค๊นฉวยโอกาสสสส
    55555555
    #541
    0
  2. #160 Vwwn (@Vwwn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:09
    นิวาสิรี ชอบบบ5555
    #160
    0
  3. #124 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:36
    ฉวยโอกาสเก่งชะมัด 5555
    #124
    0
  4. #104 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:44

    น้องนิวแบบสุดจีง5555555555 ใจมันได้อ่ะ พี่เดือนตามไม่ทันเด็กมันแน่ /// ไรท์ฯค้างตอนครีมกับน่านได้ใจร้ายมาก นังน่านฟ้าแล้วยังไงต่อ!!!!!????????????????????????

    #104
    0
  5. #103 Prem97 (@Prem97) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:05

    น้องงงววววว​ อย่าทำพี่เดือนลูก

    #103
    0
  6. #102 nongmoomoo (@nongmoomoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:26
    เด็กมันร้ายยยย
    #102
    0
  7. #100 sebbysone2 (@sebbysone) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:50
    คุณน่านฟ้าดูเป็นdevilตั้งแต่ยังไม่เริ่มทำงานเลยเหรอคะะะะ น้อนนิวแกมันเจ้าจิ้งจอกกกกกกกกกกกกก
    #100
    0
  8. #99 rungrungwong (@rungrungwong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:58
    คู่เอกคู่รอง ป่ะกันแหมล่ะ ม่วนขนาด
    #99
    0
  9. #98 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:38
    รอๆๆ สนุกแล้วว
    #98
    0
  10. #97 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:37
    เจอกันแล้ว แต่ยังไม่มีโมเม้นท์ รอเค้ารับฝึปากกันเลย
    #97
    0
  11. #96 waterstream (@waterstream) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:21

    แหม....อิคุณนิว 555

    #96
    0
  12. #95 graycloud (@graycloud) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:00
    อินิวไปโดนดัดนิสัยซะ!!!!
    #95
    0
  13. #94 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:19
    ร้ายยยยย
    #94
    0
  14. #93 12547rr (@miewmiew43) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:58
    โอ้ย5555555555น้องนิวนี่มันจริงๆเลยยยยยย
    #93
    0
  15. #92 North Land (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:51

    เจ้านิวแกมันร้าย วันแรก

    ก็หลอกแตะอั๋ง คุณเดือนซะแล้ว

    ส่วนเลขกับท่านประธาน ท่าจะเปิดศึกกันแล้ว

    #92
    0
  16. #91 Aphroditears (@Aphroditears) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:50
    คนน้องน่ะเตรียมตัวโดนดัดนิสัยเสียๆได้เลย 5555
    ส่วนคนพี่ เจอกับสาวที่แอบชอบทั้งทีก็มีกรอบรูปแตกๆ และท่าไหว้สุดอ่อนช้อยแต่เสียงที่ทักมานี่ 5555
    #91
    0
  17. #89 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:44
    -เด็กนิสัยเสีย แกมันร้ายยยยยย
    น่านคริสเจอเธอแล้ว เรียกซะหมดความเป็นประธานเลยเว้ย เอาดี้
    #89
    0