เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 44 : EP 44 - คำสั่งของเจ้านาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

EP 44

 

คำสั่งของเจ้านาย

 

            “โอ๊ย!! เบาๆสิน่าน ครีมเจ็บนะ!” 

 

         เสียงคำรามแหวดังลั่นราวแม่สิงห์สาวที่พร้อมจะแยกเขี้ยวกางกรงเล็บใส่นั้นดังมาจากเลขาสาวหน้าสวยที่กำลังนั่งงอแขนเพื่อให้น่านฟ้าเอาสำลีชุบน้ำเกลือเช็ดเบาๆให้ที่บริเวณข้อศอกที่ถลอกจนมีเลือดซึมออกมาของเธอ...แต่ด้วยความที่ซีอีโอสาวไม่เคยต้องทำงานที่ละเอียดอ่อนแบบนี้มาก่อน เธอจึงหนักมือไปหน่อย

 

            “ขอโทษค่ะ...” 

 

            น่านฟ้าเอ่ยเสียงอ่อน ขณะที่มองคริมาด้วยแววตาที่อ่อนโยนยิ่งกว่าเสียง

 

            “แล้วก็...ขอบคุณนะ” 

 

            ย้อนกลับไปเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

            คริมาได้แต่ตกตะลึงที่น่านฟ้าตัดสินใจกระชากประตูรถแท็กซี่ลงมาแล้วสับส้นสูงวิ่งตามหล่อนมาตามช่องว่างระหว่างรถบนท้องถนนที่ร้อนระอุของกรุงเทพฯ ขณะที่รถมอร์เตอร์ไซค์รับจ้างของคริมากำลังติดไฟแดงอยู่ 

 

แต่ด้วยความที่มอร์เตอร์ไซค์ที่คริมากำลังซ้อนท้ายอยู่นั้นอยู่แถวหน้าสุดตรงหน้าไฟแดง มันก็จึงทำให้เธอรู้ว่าเลขไฟสีแดงซึ่งกำลังนับถอยหลังนั้นกำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียว และนั่นก็ทำให้ใจของเธอหายวาบ ขณะที่หันกลับไปมองน่านฟ้าซึ่งกำลังวิ่งมาหาเธอ...

 

รถคันอื่นๆกำลังพากันเตรียมตัวเคลื่อนตัว...และมันอาจเป็นอันตรายกับน่านฟ้า

 

หลังจากนั้น คริมารู้สึกว่าภาพทั้งหมดเป็นเหมือนจังหวะสโลว์โมชั่น เมื่อเธอกระโจนลงจากรถมอร์เตอร์ไซค์คันนั้นมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ทิ้งทุกอย่างในมือ วิ่งเข้าไปหาน่านฟ้า ก่อนจะกระโจนรวบแขนบางคู่นั้นเอาไว้ให้ขยับหลบออกข้างทางจนทั้งคู่คะมำหงายไปบนฟุตบาท

 

พลั่ก

 

ภาพทุกอย่างกลับมาเป็นความเร็วปกติอีกครั้ง จังหวะที่ตัวของหล่อนกับน่านฟ้ากระแทกพื้น...รถราบนถนนก็พุ่งตัวกันผ่านหลังทั้งคู่ไปอย่างฉิวเฉียด...คริมารู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบเมื่อศอกของเธอกระแทกพื้นแทนแผ่นหลังบางของน่านฟ้าซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของเธอและยังคงมีสีหน้าตกตะลึงไม่น้อย...

 

“ค...ครีม...” 

 

“โอ๊ย...ชิบหายแล้ว!” 

 

ทันทีที่น่านฟ้ารู้สึกตัว คริมาเองก็รู้สึกตัวเช่นกันว่าเธอทิ้งทุกอย่างไว้บนท้องถนน รวมทั้งกระเป๋าถือที่มีทั้งโทรศัพท์มือถือ...และไม่ทันที่เธอจะกระพริบตาเมื่อหันกลับไปมอง...รถมอร์เตอร์ไซค์คันหนึ่งก็แล่นมาทับกระเป๋าของเธอจนได้ยินเสียงแตกละเอียดของข้าวของที่อยู่ในนั้น

 

กว่าจะกลับไปหยิบข้าวของกลับมาได้ ไหนจะต้องเคลียร์กับพี่วินมอร์เตอร์ไซค์ที่เธอไปทิ้งกลางคันที่เลี้ยวกลับมาขอค่ารถ คริมาก็ไม่ทันสังเกตข้อศอกของตัวเองที่มีเลือดไหลอาบ...จะมีก็แต่น่านฟ้าเท่านั้นที่เอาแต่มองตามและทำหน้าซีดๆตลอด

 

จนกระทั่งคริมาเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายกับพี่วินมอร์เตอร์ไซค์เรียบร้อยแล้ว...น่านฟ้าจึงเพียงแต่เอื้อมมือมาจับๆที่แขนของคริมาเบาๆ

 

“กลับห้องไปทำแผลกันก่อนเถอะนะ...”

 

น่านฟ้าพูดแบบนั้นด้วยเสียงอ่อนๆ...และก็ไม่รู้ทำไม...แม้ว่าน่านฟ้าจะแสดงออกทางสีหน้าไม่ได้ แต่คริมากลับรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายดูเกรงๆหล่อนไม่เบา...และเมื่อมาถึงคอนโดฯคริมา น่านฟ้าก็กุลีกุจอรีบลงไปซื้อน้ำเกลือ สำลี พร้อมอุปกรณ์ทำแผลอื่นๆที่จำเป็นแล้วรีบขึ้นมาจัดการดูแลเช็ดแผลให้คริมาอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

แม้ความไม่เคยชินในการทำแผลจะทำให้น่านฟ้ามือหนักไปหน่อยจนโดนคริมาแหวใส่เอาเมื่อครู่ให้มือสั่นอีกครา...แต่ในยามนี้...เมื่อคริมาสังเกตอาการซีดเซียวของน่านฟ้าอีกระลอก เธอก็ใจอ่อน...ทนดุใส่อีกฝ่ายต่อไปไม่ไหว...

 

“มือถือครีมพังหมดแล้ว...” 

 

คริมาได้แต่บ่นเปลี่ยนเรื่องไปเช่นนั้นเอง ขณะที่ทอดสายตามองข้าวของในกระเป๋าของตัวเองที่ถูกนำมาวางกอง กระเป๋าถือของเธอมีรอยล้อรถเหยียบเล็กน้อย กระเป๋าตังค์สีชมพูนั้นไม่เป็นอะไรมาก ข้าวของอื่นๆเช่นสมุดโน้ต ปากกา ก็เล็กเกินกว่าที่จะโดนแรงทับทำอะไรได้...

 

มีซะก็แต่โทรศัพท์มือถือของเธอเท่านั้นแหละที่หน้าจอแหลกละเอียดยับเยิน

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยออกไปซื้อเครื่องใหม่กันนะคะ...” น่านฟ้าว่าพลางมองตามโทรศัพท์เครื่องนั้นของคริมาด้วยดวงตาละห้อยราวลูกหมาตัวน้อยสำนึกผิด...ก่อนที่จะเงยหน้ามองคริมา แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ  

 

“ยังไงเจ้านายของครีมคงยังไม่โทรตามหรอก...ยังไม่มีเรื่องด่วนอะไรนี่นา...”

 

คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมาเลิกคิ้วน้อยๆ

 

“น่านยังเป็นเจ้านายของครีมอยู่มั้ย...”

 

คำถามนั้นมาพร้อมกับแววตาแสนเศร้า...น่านฟ้าไม่เคยแสดงออกทางสีหน้า...ไม่เลย แต่ก็น่าแปลกที่คริมาอ่านอีกฝ่ายออก ทั้งดวงตาและน้ำเสียง โดยไม่จำเป็นต้องแสดงสีหน้าอะไร เจ้าของใบหน้าหวานนั้นมีดวงตาคู่สวยที่แสนหม่นเศร้าอยู่แล้ว...และในยามนี้ มันก็ยิ่งดูเศร้า ขณะที่เจ้าของดวงตาคู่นั้นใช้มันทอดมองใบหน้าของคริมาอย่างโหยหา...

 

คริมาเผลอหลบสายตาคู่นั้นทั้งๆที่ใบหน้ายังร้อนผ่าว

 

“เป็นสิ...ยังไงน่านก็ยังเป็นเจ้านายของครีมอยู่...มันยังไม่หมดสัญญานี่นา...”

 

น่านฟ้าทอดสายตามองหล่อนอย่างเจ็บช้ำ 

 

“ถ้าน่านเป็นเจ้านายอยู่...ก็แปลว่า...น่านยังสั่งครีมได้ใช่มั้ย”

 

คำถามเช่นนั้นทำให้ในท้องของคริมาปั่นป่วนประหลาด...เธอได้แต่ภาวนาในใจให้อีกฝ่ายนั้นไม่พูดมันออกมา แต่น่านฟ้าก็มองหล่อนด้วยแววตาเจ็บช้ำ ขณะที่เอ่ยออกมาว่า...

 

“ถ้าน่านจะขอสั่ง...ให้ครีมกลับมารักน่าน มันจะเป็นไปได้มั้ย” 

 

คำพูดเช่นนั้นพร้อมทั้งดวงตาที่แดงก่ำรื้นน้ำตาของน่านฟ้าแทบจะส่งผลให้น้ำในตาที่เคยอยู่ในระดับปกติของคริมานั้นคลอปริ่มออกมาทันที...และคำพูดเช่นนั้นเองของน่านฟ้าที่ทำให้คริมาอดประท้วงออกมาไม่ได้...

 

“ครีมเคยหยุดรักน่านที่ไหน...”

 

เลขาสาวว่าเช่นนั้น 

 

“แล้วทำไม...” 

 

น่านฟ้าหยุดสักพักราวกับพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่นเครือ

 

“ทำไมถึงทิ้งน่านละคะ” 

 

สิ้นคำนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาจากดวงตาคู่สวยอีกครา และใบหน้าเปื้อนน้ำตาแบบนั้นของน่านฟ้าก็ทำให้คริมารวดร้าวเสียจนต้องเผลอเบือนหน้าหนีไปซะอีกทาง...

 

“วันนี้ที่ครีมไปหาที่โรงพยาบาล...ก็เพราะไม่อยากให้น่านต้องอยู่คนเดียวในสถานการณ์แบบนั้น...ที่ครีมวิ่งกลับไปหาน่าน...ก็เพราะไม่อยากให้น่านต้องเป็นอันตราย...ไม่ใช่เหรอคะ”

 

น่านฟ้าเอ่ยถามแบบนั้น แล้วขยับเอื้อมมือไปจับแก้มของคริมาเบาๆให้หันกลับมามองกัน...แล้วเธอก็พบว่าแก้มนวลของคริมาเองก็ชุ่มไปด้วยน้ำตา ขณะที่เลขาฯสาวนั้นหันกลับมามองหล่อนด้วยแววตาอันอ่อนล้า...

 

“ครีมทำขนาดนั้นลงไปแล้ว...จะปฏิเสธอะไรได้อีก จริงมั้ยคะ” 

 

คริมาว่าเช่นนั้น 

 

“ก็ใช่ค่ะ...ใช่ทุกข้อกล่าวหา...” 

 

คริมาว่าเช่นนั้นแล้วยิ้มฝืดเฝือนทั้งน้ำตา 

 

“บางทีครีมก็โกรธตัวเองเหมือนกันนะ ที่รู้ทั้งรู้ ว่ายังไงเราสองคนก็คงไปไม่รอด แต่ลึกๆแล้ว ครีมก็ทนไม่ได้ทุกที...ที่จะไม่ได้อยู่กับน่าน...” เธอว่าเช่นนั้น “ต่อให้มันจะต้องเป็นเพียงแค่สถานะเจ้านายกับเลขา...ครีมก็ยังอยากจะดูแลน่านให้ดีที่สุด”

 

คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้าอ้าปากขึ้นมาเหมือนจะเถียง แต่คริมาก็ว่าต่อ...

 

“สำหรับครีม ครีมแค่อยากให้น่านมีความสุขที่สุด อยู่ในที่ๆเหมาะกับตัวเองที่สุด ไม่ต้องมาลำบาก ไม่ต้องทะเลาะกับใคร ไม่ต้องทรมานเพราะคำดูถูกเหยียดหยามจากคุณพ่อว่าเลือกแฟนได้ไม่ดี...ไม่อยากให้ทุกอย่างที่น่านทุ่มเทเพื่อพิสูจน์ตัวเองมาตลอดต้องมาพังลง...แค่เพราะว่าน่านเลือกที่จะคบกับครีม...”

 

น่านฟ้าอึ้งไปไม่น้อย ขณะที่คริมาเอื้อมมือมาจับมือของน่านฟ้าเอาไว้เบาๆ 

 

“ถ้าน่านเลือก...อีกคน...คนที่เขารอน่านมาตลอด...คนที่เขาเหมาะสมกับน่านทุกอย่าง คนที่คุณพ่อน่านต้องการจะให้แต่งด้วย...ทุกอย่างมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้นะคะ” 

 

ทุกคนพูดนั้นเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำตา ทั้งๆที่คริมาพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้มันรินไหลออกมา...แต่มันก็พร่างพรูออกมาราวกับหยาดฝน...และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าเผลอคลี่ยิ้มอ่อนๆด้วยแววตาเศร้าสร้อย แล้วกุมมือของคริมาตอบเบาๆ 

 

“ครีม...เดือนเขาไม่รักน่านแล้ว...”

 

น่านฟ้าว่าเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้คริมาอึ้งไป...แพขนตาที่มีหยาดน้ำตาเกาะพราวนั้นกระพริบปริบๆราวกับต้องการจะปรับโฟกัสด้วยความประหลาดใจ

 

“ว่ายังไงนะคะ...” 

 

“เดือนเขาไม่รักน่าน ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับน่านแล้ว และต่อให้พ่อน่านไปบังคับเดือน เดือนเขาก็คงไม่ยอมหรอกค่ะ...” น่านฟ้าว่าเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ “ส่วนน่านเองก็ไม่เคยรักเดือน และคงจะไม่มีวันรักได้”  

 

ซีอีโอสาวว่าเช่นนั้น ขณะที่เอื้อมมือมาจับใบหน้าของคริมาเบาๆ 

 

“น่านรักคนอื่นไม่ได้อีกแล้วครีม...”

 

คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้ดวงใจของคริมาแทบจะหยุดเต้น แต่เพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง มันก็กลับมาเต้นแรงลิงโลดและเปี่ยมไปด้วยความสุข...

 

“ตั้งแต่วันแรกที่ครีมกลับเข้ามาในชีวิตน่าน...น่านก็ตัดสินใจว่าจะไม่ยอมปล่อยครีมไปไหนอีก...” น่านฟ้าว่าเช่นนั้นขณะที่ใช้นิ้วโป้งนั้นลูบที่แก้ม พลางเช็ดน้ำตาให้คริมาแผ่วเบาขณะที่เจ้าของใบหน้าสวยทรงอำนาจนั้นขยับกายเข้าใกล้... “ยิ่งได้มารู้ว่าจริงๆแล้วครีมก็ไม่ได้อยากไปแบบนี้...คิดว่าน่านจะปล่อยครีมไปจริงๆเหรอคะ...”

 

“แต่ครีม...” 

 

เมื่อคริมารู้สึกว่าใจของตัวเองกำลังอ่อนปวกเปียกเกินต้านทาน เธอก็หลบรี้สายตาจากน่านฟ้าด้วยอาการเบือนหน้าอีกครา...แต่คราวนี้น่านฟ้าก็ได้ทำตามที่หล่อนบอก...ซีอีโอสาวไม่คิดจะปล่อยคริมาไปจริงๆ...หล่อนจึงขยับกายเข้ามารวบคริมาเอาไว้ในอ้อมแขน...

 

“ครีมเป็นแค่เลขา...น่านเป็นเจ้านาย...ไม่ว่ายังไงในสายตาคนอื่นมันก็ดูไม่ดี...อย่าลืมความจริงข้อนี้ไปเด็ดขาดนะคะ...” 


“น่านไม่สนคนอื่น...น่านสนแต่ครีม...” 


น่านฟ้าว่า


“แต่ถ้าครีมอยากให้น่านเป็นเจ้านาย...ได้” 

 

คริมาหน้าแดงก่ำ รู้สึกคล้ายตัวเองใกล้จะสิ้นเรี่ยวแรงลงไปทุกที ขณะที่น่านฟ้าขยับกายเข้ามาใกล้...เนิ่นนาน ที่คริมารู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์...กลิ่นน้ำหอมของน่านฟ้าที่คุ้นเคย ใบหน้าสวยหวาน ริมฝีปากนั้นที่ขยับเข้ามาใกล้ทำให้เห็นลิปสติกสีพีชที่ทาทับอยู่บนนั้นได้อย่างเด่นชัดขึ้น...คริมาใจสั่น...ขณะที่ฝ่ายนั้นเคล้าคลอเขี่ยไล้ปลายจมูกของเธอด้วยจมูกของตัวเอง พลางกระซิบแผ่วเบาที่ริมฝีปากของเธออย่างดื้อดึงว่า...

 

“งั้นน่านขอสั่ง...ให้ครีมกลับมาเป็นของน่าน...เดี๋ยวนี้เลยได้มั้ยคะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #875 Artheryna (@opp-mimi) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 12:28
    ชอบการตัดฉากมากเลยค่ะ //ตอนนี้จิกหมอนแรงมากกกก
    #875
    0
  2. #841 Fiassss (@Fiassss) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 03:28

    รออยู่ค่ะ กลับมาอัพไวๆนะคะไรท์
    #841
    0
  3. #840 apple_naaty (@apple_naaty) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 11:52
    กรี๊ดร้องแป๊บ
    #840
    0
  4. #839 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 02:01
    สั่งหลายรอบแล้วนะน่าน ในที่สุดความพยายามก็สำเร็จแล้ว ดีจังค่ะ
    #839
    0
  5. #838 ooo (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 00:47

    ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ ชอบบบบ

    #838
    0
  6. #837 NuttOnkham (@NuttOnkham) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    ตายไปเลย
    #837
    0
  7. #836 sebbysone2 (@sebbysone) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 14:40
    ดื้อจังนะคุณเจ้านายแมวยักษ์ หมั่นเขี้ยวคุณน่านจังเล๊ยยยย
    #836
    0
  8. #835 12547rr (@miewmiew43) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:11
    เอื้ออออคุณน่านนนน
    #835
    0
  9. #834 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 10:50
    ตายคาอกกันไปเลยค่ะ >///<
    #834
    0
  10. #833 lostnemo (@lostnemo) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 08:32

    ยัยครีมตาย คนอ่านก็ตายจ้าาา 5555

    #833
    0
  11. #832 Prem97 (@Prem97) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 08:28

    แรงมากคำสั่งนี้

    #832
    0
  12. #831 BehindyouQB (@SnailjungEJ) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 07:19
    แอร๊ย เขิลมดีกันแล้ว
    #831
    0
  13. #830 คิรีพนา (@keres) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 06:55
    บทง้อที่ใจสั่น เขินนนน
    #830
    0
  14. #829 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 05:11
    เขินๆเลย ดีกันเหอะนะ
    #829
    0
  15. #828 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 02:42
    เจ้านายสั่งขนาดนี้ต้องยอมแล้วน้อ^^
    #828
    0
  16. #827 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 02:11
    สั่งแบบนี้ต้องยอมแล้วแหละเนอะ
    #827
    0
  17. #826 maigod (@maigod) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 01:42
    เจ้านายสั่งขนาดนี้ครีมต้องกลับมาแล้วแหละค่ะ 55555
    #826
    0
  18. #825 perlpatz (@perlpatz) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 01:06
    คำสั่งที่ดีงาม
    #825
    0
  19. #824 Eyefour (@namelovebew) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:59
    งู้ยยยยย ดีกันสักทีค่ะทูนหัว ฮือออออ ลุ้นใจจะขาด
    #824
    0
  20. #823 char577979 (@char577979) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:51
    กลับมาแล้วววว
    #823
    0