เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 40 : EP 40 - คนที่อยู่ในใจเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    11 มิ.ย. 62

EP 40

 

คนที่อยู่ในใจเธอ

 

            อุษากับกรภพแทบไม่เคยเห็นคริมาร้องไห้เรื่องความรัก

 

            นับครั้งได้...นับตั้งแต่คบหาสมาคมเป็นเพื่อนกันมา...ที่คนอย่างคริมา วาสนาดี เพื่อนสนิทของพวกเขานั้นจะยอมน้ำตาไหลให้กับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า คนรักที่ผ่านมากรภพและอุษามักจะได้เห็นคริมาเสียน้ำตาให้กับ งาน’ เสียมากกว่า โดยเฉพาะช่วงที่เข้าไปเป็นเลขาฯประจำตัวของคุณรุ่งรัตน์สมัยเรียนจบใหม่ กรภพและอุษาก็มักจะได้คอยนั่งปาดน้ำตาเพื่อนอยู่หลายต่อหลายครั้งเพราะความเฮี้ยบและเป๊ะของอดีตเจ้านายเก่า...

 

            แต่ไม่มี...แทบไม่มีครั้งไหนเลยที่เพื่อนสนิททั้งสองของคริมาจะมีโอกาสได้เห็นเพื่อนสาวสวยเปรี้ยวสุดมั่นใจของทั้งคู่ต้องมานั่งนิ่งซึมเสียน้ำตาเงียบๆราวกับฝนกำลังกระหน่ำตกภายในใจหล่อนเช่นนี้...เมื่อคำแรกที่คริมาพูดในสายโทรศัพท์ที่หล่อนโทรเข้ามาบอกเพื่อนๆว่ากำลังจะเข้ามาหานั้นเป็นประโยคสั้นๆง่ายๆแต่มีแรงสั่นสะเทือนรุนแรงอย่างคำว่า...

 

         “ฉันเลิกกับน่านแล้วนะ...” 

 

            มันฟังดูสั้น ง่าย นิ่ง สงบ และว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ...และกรภพกับอุษาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี เมื่อเพื่อนสาวที่เคยร่าเริงตลอด หรือแม้กระทั่งยามเสียใจก็ฟูมฟายแบบตลกๆเหมือนนางเอกหนังโรแมนติกคอมเมดี้อย่างคริมาในยามนี้นั้นกลับนั่งร้องไห้เงียบๆอยู่คนเดียวไม่พูดไม่จา...กอดผ้าห่มและกระดาษทิชชู่ม้วนใหญ่เอาไว้แนบกายบนโซฟาในคอนโดฯของสองเพื่อนสนิทหล่อนเช่นนี้

 

            “แกตัดสินใจดีแล้วใช่มั้ยวะครีม...” 

 

            อุษาตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาอย่างขลาดๆ เมื่อคริมาดูสร่างซาจากอาการร้องไห้แล้ว เจ้าของใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองหล่อนทั้งหยาดน้ำตา

 

            “ฉันเลือกอะไรได้บ้างวะ...ษา...” 

 

            คริมาว่าเช่นนั้น 

 

            “ฉันเป็นเลขาฯ เขาเป็นเจ้านาย...ทางฝั่งฉันไม่มีอะไรเลย ไม่มีอนาคต ไม่มีอะไรเตรียมไว้ให้เขา...ส่วนอีกฝั่ง มีพ่อ มีครอบครัวเขา มีบริษัท มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่เขารักมาก...” น้ำเสียงของคริมาขาดห้วงไป เมื่อพูดถึงตรงนี้ ราวกับหล่อนต้องพยายามอย่างมากที่จะผลักคำพูดออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าก้อนแข็งๆนั้นยังจุกอยู่ที่ลำคอ

 

“...มีคนที่เหมาะกับเขามากกว่าฉัน”

 

“โอ๊ยยย ชะนี อะไรวะ!! แกไม่ใช่อีครีมที่ฉันรู้จัก!อีครีมที่ฉันรู้จักมันต้องเปรี้ยวๆ ไฟท์ๆ ดิวะ!! แกจะมาทำตัวเป็นนางเอกละครโบราณที่วิ่งหนีผู้เพราะรู้สึกว่าไม่คู่ควรไม่ได้นะโว้ย ยุคนี้แล้ว!! เรื่องชนชั้น ความเหมาะสมบ้าบออะไรมันมีจริงที่ไหน...” กรภพที่เงียบฟังมานานเถียงขึ้นมาบ้าง ทำให้คริมาเหลือบมองเพื่อนของหล่อนด้วยสีหน้าอ่อนใจ 

 

“ถ้าแกได้มาเจอแบบฉันจริงๆ แกจะไม่พูดแบบนี้...กุ้ง”

 

คริมาว่าอย่างนั้น พลางปาดน้ำตาเบาๆ 

 

“แกคิดว่าฉันอยากเลิกกับน่านหรอวะ...แกคิดว่าฉันอยากเสียสละให้ผู้หญิงคนนั้นทั้งๆที่รู้ว่าน่านรักฉันหรอวะ...เปล่าเว่ย ไม่เลยกุ้ง ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะเชิดหน้าชูคอเป็นคุณนายภุมวานนท์ ไม่สนเหวอะไรทั้งนั้นแหละ” 

 

หล่อนหยุดเพื่อปาดน้ำตาอีกครั้ง 

 

“แต่แม่ง...ชีวิตน่านแม่งวุ่นวายตั้งแต่มีฉันจริงๆว่ะ ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนเป๊ะมาก และพยายามมามาก กว่าจะได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้...แต่ตั้งแต่มีฉัน ลูกน้องก็เริ่มไม่ค่อยเคารพนับถือเขา เพราะเขาหึงหวงฉัน...แกรู้มั้ยว่าฉันเจ็บแค่ไหนที่ต้องรู้ว่าน่านเคยเป็นคนที่คนอื่นเคารพ มากแค่ไหนก่อนฉันมา...มันเหมือนฉันเข้าไปทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างเอาไว้” 

 

คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้กรภพกับอุษามองหน้ากันอย่างหนักใจ

 

“ถ้าเขาไม่ต้องมาเสียเวลารับมือเรื่องฉัน รับมือกับพ่อที่ไม่เห็นด้วยเรื่องที่เขาคบกับฉัน...ถ้าเขามีคนอย่างคุณดวงเดือนอยู่ข้างๆ คอยดูแล คอยซัพพอร์ตเขา...เหอะ...” คริมาเผลอส่งเสียงเยาะเย้ยตัวเองเศร้าๆออกมาอีกระลอก

 

“ชีวิตเขาน่าจะไปได้ไกลกว่านี้อีกเยอะว่ะ...”

 

สิ้นคำพูดนั้น หยาดน้ำตาก็ไหลรินลงมาอีก แต่คริมาก็ปาดมันออกไปอย่างเข้มแข็ง

 

“ฉันคิดดีแล้ว...ฉันคิดมานานแล้ว...ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน...ช่วงเวลาที่ฉันมีกับน่านมันสุขมาก...สุขซะจนฉันคิดว่าฉันฝันไป ฝันว่าฉันไปอยู่บนสวรรค์...แต่ตอนนี้...” คริมาทอดเสียงละห้อยเจ็บปวด... “ตอนนี้ฉันควรจะต้องกลับมาอยู่กับความจริงแล้วว่ะ” 

 

กรภพยังคงมีสีหน้าไม่เห็นด้วยนัก

 

“แต่แกได้ถามคุณน่านเขามั้ยวะ...ว่าเขาต้องการอะไร”

 

เขาถาม ทั้งๆที่ยังกอดอกมองเพื่อนอย่างพิจารณา และอุษาก็เสริมขึ้นมา

 

“นั่นสิแก...ถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปคุย ไปปรึกษากับคุณน่าน เขาอาจจะหาทางออกร่วมกันกับแกได้ดีกว่าที่แกเลือกและกำลังเป็นอยู่ก็ได้นะ”

 

คำพูดของอุษากับกรภพทำให้คริมาเม้มปากน้อยๆ แล้วโต้ตอบอย่างอ่อนแรง

 

“ฉันรู้ว่าเขาต้องการฉัน แต่want กับ needมันไม่เหมือนกัน แกเข้าใจใช่มั้ย” คริมาว่าอย่างนั้น “ความต้องการ...กับ...ความจำเป็นน่ะ”

 

เช่นกัน คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้กรภพกับอุษาอึ้งไปไม่เบา

 

“น่านฟ้าต้องการฉัน...เขาต้องการฉันแน่ๆ...เพราะเขา...”

 

หล่อนรู้สึกเจ็บแปลบในใจเมื่อต้องเอ่ยถ้อยคำนั้นออกมา

 

“รักฉัน” 

 

เมื่อสิ้นคำนั้นหยดน้ำตาของคริมาก็ร่วงหล่นอีกรอบ กรภพกับอุษาถอนหายใจน้อยๆเบาๆก่อนจะพากันพยักหน้าแล้วเข้ามากอดปลอบเพื่อนสาวของพวกเขาเอาไว้ขณะที่ต่างสลับกันยีหัวคริมาเบาๆอย่างปลอบขวัญเมื่อคริมาระบายต่อไปทั้งน้ำตาว่า...

 

“แต่ฉันไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับเขาว่ะแก...ฮึก...ฉันเป็นสิ่งที่เขาต้องการ แต่ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็น และฉันก็ไม่อยากให้เขาต้องสูญเสียสิ่งที่จำเป็นกับชีวิตของเขาไปเพราะฉัน...พวกแกเขาใจใช่มั้ย...” คริมาว่าเช่นนั้นทั้งสะอื้น และนั่นก็ยิ่งทำให้กรภพกับอุษากอดหล่อนแน่นขึ้น 

 

“อือๆๆ เข้าใจแล้ว...ขอโทษว่ะ” “ไม่เป็นไรนะแก อยู่กับพวกฉันเนี่ยแหละนะ สวยๆ โสดๆ สตรองๆเนาะแก” ทั้งกรภพและอุษาต่างพากันกอดปลอบคริมาอย่างแสนสงสาร ขณะที่เพื่อนสาวหน้าสวยนั้นร้องไห้อย่างอ่อนแรงในอ้อมกอดของพวกเขา 

 

ห่างออกมาไม่ไกล...ในกระเป๋าถือของคริมาที่หล่อนได้โยนทิ้งไว้ไม่ได้ใส่ใจ

 

โทรศัพท์ของหล่อนยังคงสั่นไม่หยุด จนแบตอ่อนๆของมันใกล้จะหมดอยู่แล้ว เพราะผู้ที่โทรมานั้นยังคงโทรหาหล่อนเป็นร้อยๆสาย และแทบไม่ยอมละความพยายามลงเลย

 

...

 

            “เขายังไม่รับอีกเหรอน่าน...” 

 

            น้ำเสียงหวานๆนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ขณะที่ดวงเดือนเอื้อมมือบางของหล่อนมาแตะสัมผัสไหล่ของน่านฟ้าซึ่งยังคงยกหูโทรศัพท์ซึ่งหล่อนเฝ้าเอาแต่โทรหาคริมาเป็นสิบเป็นร้อยสายแต่ก็ยังไม่มีใครรับมันสักทีนั้นอยู่ในท่านั่งคู้เข่าเอาหลังพิงประตูห้องคอนโดฯห้องหนึ่ง...

 

            ซึ่งดวงเดือนรู้ว่าคือห้องของคริมา  

 

หล่อนไม่กล้าถามอะไรมาก และน่านฟ้าก็ดูจะไม่ได้มีเวลาใส่ใจบอกเล่า เพราะเมื่อฝ่ายนั้นหายจากอาการร้องไห้และเริ่มตั้งสติได้ สิ่งแรกที่ซีอีโอสาวแห่งเครือภุมวานนท์ทำก็คือออกคำสั่งให้คนขับรถของหล่อนขับตรงไปยังคอนโดฯของคริมา...โดยแทบจะลืมสนใจด้วยซ้ำว่ามีดวงเดือนที่คอยนั่งหลังตรงอย่างสง่าแต่เงียบสนิทนั้นนั่งมาเคียงข้างอยู่บนรถ

 

กระทั่งมาถึงที่คอนโดฯนี่ น่านฟ้าก็รีบพุ่งตรงไปที่ห้องคริมา ทำให้ดวงเดือนต้องรีบตามไปแทบไม่ทัน หล่อนทั้งพยายามเคาะห้อง ตะโกนเรียก สลับกับเดินงุ่นง่านอยู่หน้าห้อง และเมื่อพบว่าเพื่อนข้างห้องของคริมาเริ่มเปิดประตูออกมาจ้องมองด้วยความไม่พอใจ น่านฟ้าก็ตัดสินใจเปลี่ยนวิธีเป็นการโทรหา สลับกับพยายามเอาหูแนบประตูว่าจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของคริมาหรือไม่...

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...จนกระทั่งหล่อนเหนื่อย...และหมดแรง...น่านฟ้าจึงได้ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งเอาหลังพิงกับประตูของห้องคอนโดฯของคริมาในท่าคู้เข่าแบบนี้ทั้งๆที่ยังยกหูโทรศัพท์ที่กำลังโทรออกหาคริมาเอาไว้...และดวงเดือนที่ยืนรออีกฝ่ายมาน่านก็ตัดสินใจค่อยๆนั่งลงคุกเข่าอยู่ข้างๆน่านฟ้า แล้วเอื้อมมือไปแตะไหล่อีกฝ่ายเช่นตอนนี้ 

 

“ถ้าครีมไม่กลับห้อง...ครีมจะไปไหน...” 

 

น่านฟ้าเอาแต่พึมพำแบบนั้นโดยไม่ตอบคำถามของดวงเดือน ทำให้ดวงเดือนถอนหายใจเบาๆออกมาอย่างอ่อนใจ 

 

“คนเขาหนีน่ะน่าน...ต่อให้น่านหาให้ตายก็ไม่เจอหรอก”

 

ดวงเดือนว่าเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้าค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองดวงเดือนอึ้งๆ 

 

“เดือนไม่รู้หรอกนะคะ ว่าน่านกับคุณครีมทะเลาะอะไรกัน...แต่ถ้าคุณครีมไม่กลับบ้าน ไม่มาอยู่ในที่ๆน่านจะหาเจอได้ง่ายๆแบบนี้ มันก็แปลได้อย่างเดียวว่าตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะคุยกับน่าน” ดวงเดือนว่าเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

“ยิ่งน่านพยายามหาเขาตอนนี้ เดือนว่ามันจะยิ่งแย่นะคะ...” ดวงเดือนว่าเช่นนั้น แล้วบีบไหล่น่านฟ้าเบาๆอีกครั้งอย่างพยายามเกลี้ยกล่อม 

 

“น่านกลับบ้านก่อนเถอะ...นะคะ” 

 

น่านฟ้านิ่ง...ฟังถ้อยคำของดวงเดือนอย่างพยายามพิจารณา แต่ขณะที่หล่อนกำลังลังเลอยู่นั้น...โทรศัพท์ในมือของหล่อนก็สั่นครืด...และหัวใจของน่านฟ้าก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าสายซึ่งกำลังโทรเข้ามาหาหล่อนนั้นคือเบอร์ของคริมา...

 

“ครีม??...ครีมๆๆ...ฟังน่านก่อนนะคะ...”  

 

เมื่อน่านฟ้ากดรับโทรศัพท์ หล่อนก็รีบละล่ำละลักเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่คาดหวังว่าอยู่ปลายสายด้วยความตื่นเต้น และนั่นก็ทำให้ใจของดวงเดือนที่เฝ้ามองอยู่เจ็บปวด...แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นก็กลับทำให้สีหน้าของน่านฟ้าจืดเจื่อนลงไปอีกครั้ง...

 

“คุณน่านใช่มั้ยคะ...นี่ษานะคะ...อุษา เพื่อนครีมน่ะค่ะ” 

 

“อ๋อ...ค่ะ” 

 

น่านฟ้าเอ่ยตอบไปเช่นนั้น ทั้งๆที่ยังรู้สึกมึนๆชาๆ

 

“ครีมอยู่กับษากับกุ้งค่ะ ปลอดภัยดีนะคะ คุณน่านไม่ต้องห่วง” 

 

เสียงของอุษายังดังต่อไปเช่นนั้น...น่านฟ้าทำได้แค่ฟัง...ฟัง...ฟัง...แล้วก็ฟัง

 

“พอดีครีมเขาหลับไปแล้ว ษาได้ยินเสียงโทรศัพท์ เห็นคุณน่านโทรมาเป็นร้อยสายแล้ว...คิดว่าคงเป็นห่วง ษาเลยถือวิสาสะโทรกลับมาบอกคุณน่านน่ะค่ะ แต่คุณน่านอย่าบอกครีมนะคะว่าษาโทรกลับมาหาคุณน่าน...” 

 

“ค่ะ...” น่านฟ้าพยายามกล้ำกลืนน้ำตาแล้วปั้นเสียงสดใสตามมารยาท

 

“ขอบคุณมากๆนะคะคุณษาที่ช่วยดูแลครีมให้...ค่ะ...ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะ น่านจะพยายามไม่ให้ครีมต้องไปรบกวนคุณษากับคุณกุ้งนาน...ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ” 

 

น่านฟ้าเออออตอบรับกับโทรศัพท์แบบนั้น แล้วค่อยๆวางสายลง...

 

หล่อนรู้สึกโงนเงน เหมือนใกล้จะหมดแรง เรื่องราวทุกอย่างวันนี้มันหนักเกินไปที่บ่าของผู้หญิงตัวเล็กๆเช่นเธอจะรับไว้ได้อีกต่อไปแล้ว...แต่เพียงไม่นาน...หล่อนก็รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนบางของหญิงสาวที่ตัวบางไม่แพ้กันที่เข้ามาพยายามประคองหล่อนไว้ในวงแขน...เมื่อดวงเดือนเข้ามาประคองหล่อนไว้ข้างๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า...

 

“มาเหอะน่าน...กลับบ้านได้แล้ว”

 

...

 

            ไวน์แก้วหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า ขณะที่ดวงเดือนเงยหน้ามองเจ้าของมือบางผู้ยื่นแก้วไวน์แก้วหนึ่งมาให้หล่อนทั้งๆที่ในมือของตนนั้นมีแก้วไวน์ของตัวเอง และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนรีบยกมือบางของหล่อนขึ้นโบกเบาๆ ปฏิเสธทันที 

 

            “ไม่เอาล่ะน่าน เชิญน่านเถอะค่ะ...เดือนนั่งดูคนเมาดีกว่า ตลกดี” 

 

            สิ้นคำพูดกึ่งแซวของดวงเดือน น่านฟ้าก็ยกไวน์แก้วที่หล่อนตั้งใจจะยื่นให้ดวงเดือนนั้นกระดกเองทันที ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งข้างๆดวงเดือนอย่างอ่อนแรง เมื่อในที่สุด ดวงเดือนก็สามารถพาน่านฟ้ากลับมาที่บ้านได้...

 

แม้จะอยู่ในสภาพไม่ดีนัก...แต่การที่น่านฟ้าเดินผ่านพ้นธรณีประตูบ้านภุมวานนท์เข้ามาพร้อมกับดวงเดือนก็กลับสร้างนิมิตหมายอันดี และแน่นอน...อารมณ์ที่ดีอย่างยิ่งยวด...ให้กับคุณนิพนธ์ ภุมวานนท์ผู้เป็นบิดาของน่านฟ้าได้...ฝ่ายนั้นรีบออกมาต้อนรับขับสู้ดวงเดือนอย่างดี พร้อมทั้งเอ่ยชื่นชมน่านฟ้าที่สามารถกอบกู้ชื่อเสียงบริษัทเอาไว้ได้ทันต่อหน้าดวงเดือน แม้ว่าน่านฟ้าจะดูไม่ยี่หระต่อคำชมนั้นอีกแล้ว...แต่นิพนธ์ก็จัดการเปิดห้องนั่งเล่นสไตล์คลับเฮ้าส์ภายในบ้านซึ่งมีทั้งบาร์เหล้า ตู้แช่ไวน์ และส่วนนั่งเล่นโอ่อ่าหรูหรามองเห็นวิวสระว่ายน้ำอินดอร์ของครอบครัวภุมวานนท์ให้น่านฟ้ากับดวงเดือนได้ผ่อนคลายร่วมกัน ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะแสร้งทำเป็นขอตัวไปนอนอย่างเงียบๆ เพื่อปล่อยให้ เด็กๆทั้งคู่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันลำพัง  

 

“น่านขอโทษเดือนด้วยนะ...วันนี้ลากเดือนไปวุ่นวายหลายอย่างเลย”

 

น่านฟ้าว่าเช่นนั้น ขณะที่เงยหน้าขึ้นจากไวน์แก้วที่ควรจะเป็นของดวงเดือนที่ตนกระดกรวดเดียวหายไปค่อนแก้ว แล้ววางไวน์ทั้งสองแก้วลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟานั่น 

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่าน น่านกำลังลำบาก จะให้เดือนทิ้งน่านไว้คนเดียวได้ไง”

 

ดวงเดือนว่าเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้าหลิ่วตาน้อยๆ ใบหน้าของหล่อนเริ่มแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ขณะที่หล่อนมองพิจารณาใบหน้าสวยหวานของดวงเดือนอย่างจริงจัง

 

“น่านเข้าใจละ” 

 

หล่อนว่าอย่างนั้น ขณะที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ดวงเดือนอย่างรวดเร็ว และนั่นก็ทำให้หญิงสาวหน้าหวานตกใจไม่น้อยจนหล่อนผงะถอยออกไปหน่อยหนึ่ง ขณะที่น่านฟ้ามองหล่อนด้วยดวงตาที่ฉ่ำรื้นไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด 

 

“น่านเข้าใจละว่าทำไมพ่อถึงอยากให้น่านแต่งกับเดือน...”

 

คำพูดเช่นนั้นจากน่านฟ้าทำให้หัวใจของดวงเดือนตีลังกากลับหลัง

 

“เรา...” 

 

“น่านขอโทษนะที่ไม่เคยมองเห็นเดือนเลย ทั้งๆที่เดือนก็คอยอยู่ข้างๆน่านมาตลอด...” 

 

ก่อนที่ดวงเดือนจะได้พูดอะไรออกมา น่านฟ้าก็เอ่ยเช่นนั้น ขณะที่ขยับกายเข้ามาใกล้หล่อน...ใบหน้าร้อนผ่าวของเจ้าของใบหน้าสวยนั้นขยับเข้ามาใกล้หล่อนแค่คืบ และดวงเดือนก็หวั่นใจไม่น้อย น่านฟ้ากำลังเมา...นั่นเป็นสิ่งที่หล่อนรู้แน่แก่ใจ...เพราะใบหน้าที่แดงก่ำนั่น...

 

“น่านควรจะรักเดือนใช่มั้ย...” 

 

หล่อนเอ่ยถามเช่นนั้นทั้งน้ำตา 

 

“น่านควรจะเลือกเดือนใช่หรือเปล่า...”

 

สิ้นคำถามของน่านฟ้า ดวงเดือนก็พยายามไม่คิดอะไรอีกต่อไป หล่อนหลับตาลง ตัดสินใจตัดทุกอย่างออกไป ณ วินาทีนั้น แล้วโอบรอบคอน่านฟ้าเข้ามาใกล้...

 

ก่อนที่จะจูบอีกฝ่าย 

 

เพราะถ้าไม่ลองก็ไม่รู้สักที...

 

ดวงเดือนนึกในใจอย่างนั้น...ขณะที่หล่อนหลับตาลง แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย...ลมหายใจของน่านฟ้ายังคงมีกลิ่นแอลกอลฮอลล์ ขณะที่ฝ่ายนั้นเผลอจูบหล่อนตอบอย่างเงอะงะและมึนงง...

 

เพราะถ้าไม่ลอง...ฉันก็คงไม่รู้ใจตัวเองสักที...

 

ดวงเดือนกับน่านฟ้าไม่เคยจูบกัน อันที่จริง หล่อนไม่เคยวาดฝัน หรือนึกออกเสียด้วยซ้ำว่าวันที่หล่อนจะต้องจูบกับน่านฟ้าจริงๆมันจะเป็นอย่างไร...

 

แต่ขณะนี้...มันกำลังเกิดขึ้น...หล่อนกำลังจูบกับน่านฟ้า...

 

แล้วภาพของนิวาสิรีก็แวบเข้ามาในหัว...

 

ภาพรอยยิ้มของเด็กคนนั้น ภาพขณะที่นิวาสิรีคอยเฝ้าดูแลพยาบาลหล่อนยามเจ็บไข้ ภาพที่นิวาสิรียื่นขวดน้ำให้หล่อน กางร่มให้หล่อนในวันที่ร้อน ซื้ออาหารเจ้าโปรดมาให้หล่อนถึงที่บ้าน ภาพยามนิวาสิรีทำทะเล้นคอยหยอกไก่ ภาพปลายจมูกของทั้งคู่ที่ชนกันในวันที่นิวาสิรีขยับกายเอื้อมเข้ามาปลดล็อกเซฟตี้เบลท์ให้หล่อน

 

ภาพยามที่นิวาสิรีจูบหล่อน...

 

เฮือก...

 

ดวงเดือนลืมตาขึ้นมาขณะที่หล่อนผงะกายออกห่างจากน่านฟ้า...ภาพตรงหน้าของหล่อนก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น ขณะที่ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าตรงหน้านั้นกลับไม่ใช่นิวาสิรีแต่เป็นน่านฟ้า และนาทีนั้น ดวงเดือนก็รู้ว่าคนที่หล่อนอยากจะตื่นมาพบหน้าทุกเช้านั้นไม่ใช่น่านฟ้า...คนที่หล่อนเฝ้าใฝ่ฝันถึงมาตลอด...

 

“เดือนคงแต่งงานกับน่านไม่ได้แล้วละ...เราคงแต่งงานกับเดือนไม่ได้...”

 

ดวงเดือนเอ่ยออกมาเช่นนั้น ขณะที่น่านฟ้าเอ่ยสวนออกมาในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะนิ่งอึ้งไปสักพัก...แล้วค่อยๆแค่นยิ้มออกมาให้กันอย่างเขินๆ...น่านฟ้าค่อยๆถอยออกไป ก่อนจะจับแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมาจิบอีกครั้ง แล้วก้มหน้าลงบ่นอุบเบาๆ 

 

“ขอโทษนะเดือน...ในหัวเรานึกถึงแต่ครีมจริงๆอะ...บ้าชิบหาย”

 

นั่นแทบจะเป็นคำสบถคำแรกที่ดวงเดือนเคยได้ยินจากน่านฟ้า...และนาทีนั้นเอง หล่อนก็เพิ่งค้นพบว่าหล่อนเองก็อาจจะไม่ได้รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับเขา...คนที่หล่อนเชื่อว่าหล่อนรักเขาหมดหัวใจเลยก็เป็นได้...

 

และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนถอนใจ ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วมองน่านฟ้าอย่างเอ็นดู 

 

“อืม...ไม่เป็นไรหรอก เดือนก็รู้สึกไม่ค่อยอินเหมือนกัน”

 

“เราจูบไม่ดีหรอ?” 

 

น่านฟ้าเผลอถามขึ้นมาพลางเอื้อมมือไปแตะริมฝีปากตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้ดวงเดือนหลุดขำออกมาอย่างเอ็นดูแล้วส่ายหัวเบาๆ 

 

“เปล่าหรอก...เราก็เหมือนน่านแหละ...” 

 

ดวงเดือนว่าอย่างไว้เชิง

 

“คิดถึงคนอื่นอยู่เหมือนกัน” 

 

ในคำพูดนั้นของดวงเดือนมีความรู้สึกอมยิ้มอยู่ในที และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าเบิกตามองดวงเดือนด้วยความประหลาดใจ 

 

“เฮ่ย...ใครอะ ไม่เห็นบอก...” 

 

ดวงเดือนไม่ตอบคำถามของน่านฟ้า เพียงแต่พูดต่อไปว่า...

 

“จริงๆก็แค่อยากรู้เหมือนกัน...ว่าเราสองคนที่คิดว่าเหมาะสมกันนักหนาเนี่ย มันจะไปกันรอดจริงๆใช่มั้ย...ถ้าไม่ลองมันก็ไม่หายคาใจสักที” ดวงเดือนว่า “ถ้าจูบแล้วมันไม่ใช่...มันก็คงไม่ใช่อะเนอะ...”

 

คำพูดเช่นนั้นของดวงเดือนทำให้น่านฟ้าหลิ่วตา 

 

“เดือนไม่ได้กำลังประชดน่านใช่มั้ย...” 

 

“ไม่ค่ะ...ไม่เลย” ดวงเดือนว่าเช่นนั้นด้วยรอยยิ้ม เพราะหล่อนรู้ว่าโรคแอสเพอร์เกอร์ที่น่านฟ้าเป็นทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถอ่านสีหน้า หรือแม้กระทั่งความหมายแฝงในคำพูดของคนอื่นเช่นการประชดประชันได้...และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าระวังตัวเป็นสองเท่าเมื่อได้ยินคำพูดที่หล่อนไม่แน่ใจว่าจะสามารถตีความตามตรงได้

 

หล่อนเอื้อมมือไปจับมือของน่านฟ้าอีกครั้ง 

 

“เดือนรักน่าน...เคยรักมานาน...ความรู้สึกดีดีที่เดือนมีให้น่านมันก็เคยเป็นความจริง...จนต่อให้วันนี้จะไม่ได้รู้สึกกับน่านแบบเดิมแล้วก็ยังอยากให้น่านมีความสุขและได้เจอกับคนที่ดีอยู่นะคะ...ถึงแม้คนที่ใช่สำหรับน่านมันจะไม่ใช่เดือนก็ตาม...”

 

            ดวงเดือนว่าอย่างจริงใจ และนั่นก็ทำให้น่านฟ้ามองหล่อนด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้น 

 

            “ขอบคุณนะเดือน...” 

 

            “อืม...ขอบคุณเหมือนกัน” 

 

            ทั้งคู่มองหน้ากันอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงเดือนจะกระแอมเบาๆ หญิงสาวหน้าหวานเผลอยืดตัวตรงแล้วชะเง้อชะแง้มองดูอีกครั้ง แล้วพยายามดึงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันมาถามน่านฟ้าด้วยน้ำเสียงนิ่มๆเหมือนไม่คิดอะไรว่า...

 

            “ว่าแต่...เดือนมานั่งอยู่ในบ้านน่านตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นน้องนิวเลย...รถน้องนิวก็ไม่อยู่...ปกติน้องนิวเขากลับบ้านดึกอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #747 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:50
    นั่นสิคะ เรื่องที่ทำไปเป็นความต้องการของพี่น่านด้วยรึเปล่า อารมณ์แบบพ่อแม่รักลูก อยากเห็นลูกมีอนาคตดีๆ เลยจับเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนทุกวัน ส-อา เช้าถึงเย็น โดยที่ไม่ได้ถามถึงความต้องการ วิชาที่ลูกชอบ หรือวิชาที่ลูกอยากเรียนไรแบบนี้ บางทีความรักก็อาจจะทำให้เรามองมุมที่เราหวังดี อยากให้คนที่เรารักมีอะไรที่ดีตามที่ใจเราหวัง แต่ไม่ได้ถามว่าเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายหวังไว้รึเปล่า ผลสุดท้ายอาจจะออกมาดีตามที่หวัง แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความสุขรึเปล่าเนี่ยสิ ตอนนี้ต้องขอบคุณพี่เดือนมากเลยนะคะเนี่ย คอยเตือนสติ คอยดูแล แถมยังช่วยปลดล็อคเรื่องแต่งงานอีก ทีนี้คู่หมายก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกันแล้ว แต่ว่าเรื่องความรักของแต่ละคนก็เล่นเอาปวดหัวเหมือนกันค่ะ ทั้งน้องนิว ทั้งพี่ครีมหนีเก่งทั้งคู่เลย
    #747
    0
  2. #745 m&m (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:33

    โอ้วววววว มันต้องอย่างนี้สิ รอติดตามค่ะ

    #745
    0
  3. #744 MintDssii (@keeplike) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:12
    น้องนอวเห้นแน่นอน
    #744
    0
  4. #743 nobikosabi (@nobikosabi) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 12:19
    รอนะคะ น้ำตาเสียไปหลายลิตรเลย สนุกมาก
    #743
    0
  5. #742 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:15
    คิดถึงคนอื่นอยู่เหมือนกัน แง้ๆๆๆๆๆ น้องนิวคะ มิสชันคอมพลีทแล้วนะ กลับมาหาพี่เดือนได้แล้วววว //สงสารน่านครีมมาก แต่วางใจนะ เพราะมั่นใจว่าน่านจะไม่ยอมปล่อยครีมไปแน่ๆ รอตอนต่อไปนะคะ❤️
    #742
    0
  6. #741 wakeup1 (@wakeup1) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:43
    ลืมน้องนานไปนะ​ฮ่าๆๆ
    #741
    0
  7. #740 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 06:02
    ไม่ใช่ว่ากลับมาเห็นช็อตเด็ดพอดีนะ
    #740
    0
  8. #739 ภัทร (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 12:47

    เป็นการลองใจที่ถ้าน้องนิวหรือครีมมาเห็นคงเจ็บปวดน่าดู

    #739
    0
  9. #738 Mrure (@ksjs-mrure) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 08:14
    ย่ะ คุณเดือน น้องนิวหนีไปแล้วเว้ย ป่านนี้ไปร้องไห้เมาน้ำตาแตกที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ นี่เพิ่งคิดออกหรอยะ
    #738
    0
  10. #737 nozomipb (@nozomipb) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 07:32
    แหมมมม คุณเดือนนนน ไม่ค่อยเลยนะคะ ไม่ค่อยเลยยยย น้องนิวไปไหนๆๆๆแล้วค่าาาา ถถถถ
    #737
    0
  11. #736 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 06:32
    ย่ะ คุณเดือน5555
    #736
    0
  12. #735 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 04:54
    เย้ๆๆๆๆๆ คนสองเขาต่างรู้ใจตัวเอง แบบนี้คุณพ่อก็บังคับไม่ได้แล้ว(มั้ง)
    #735
    0
  13. #734 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 02:20
    เข้าทางคุณพ่อเลย วงวารน่านนิว ตอนหน้ามาทำงานทำหน้ายังไง
    #734
    0
  14. #733 lostnemo (@lostnemo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:37

    คลายไปหนึ่งปม เหลือพี่เดือนไปง้อน้องนิว น่านปรับความเข้าใจกับครีม!

    #733
    0
  15. #732 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:14
    ดีที่คุณไรท์ไม่นิยมมาม่า ไม่งั้นได้กินกันจนพุงกางแน่ๆ ท่าทางงานจะเข้าน้องนิว รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #732
    0
  16. #731 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:11
    สงสารทั้งครีมทั้งน่านเลย พี่เดือนตามง้อน้องนิวด่วนคร้าาา
    #731
    0
  17. #730 North Land (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:08

    น้องนิวไม่กลับบ้านก็ดีเหมือนกัน

    กลัวมาเห็นช็อตเด็ด แล้วจะใจสลาย

    มากกว่าเดิม น่านไม่ปล่อยครีมแน่

    แต่ต้องเป็นคิดก่อนว่าทำไง

    #730
    1
    • #730-1 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 40)
      11 มิถุนายน 2562 / 06:33
      นางอาจจะกลับมาเห็นแล้วก็ได้~
      #730-1
  18. #729 Eyefour (@namelovebew) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:51
    โอยยยยย สงสารครีมมาก กดดันตัวเองน่าดู กอดครีมก่อนนะแน่นๆเลย
    #729
    0
  19. #728 QueenJB (@23038) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:39
    นิวเห็นแน่เบยยย
    #728
    0
  20. #727 maigod (@maigod) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:35
    เจอครีมพูดเรื่องต้องการกะจำเป็นนี่เศร้าเลย ไม่ไหวววว
    #727
    0
  21. #726 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:34
    ตายแล้ววว ต้องมาลองกันในบ้านที่มีน้องนิวด้วยเหรอ สนุกสนาน5555 สงสารทั้งคู่เลย รู้ว่ารักแต่ไม่อยากไปต่อ น่านดูไม่มีสติจริงด้วย ครีมก็คงไม่ไว้ใจหรอก มันอยู่ที่สองคนมากกว่าคนอื่นเนอะ เป็นกำลังใจให้นะตะคุณไรเตอร์
    #726
    0
  22. #725 chon_J (@chon_J) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:31
    น้องนิวจะมาเห็นฉากจูบหรือป่าวนะ ถ้าเห็นนี้คงเตลิดแน่ๆ
    #725
    0
  23. #724 NuttOnkham (@NuttOnkham) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:29
    พี่เดือนรู้ใจตัวเองแล้ว เย้!!!!!
    #724
    0
  24. #723 azufy (@azufy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:29
    ให้ได้อย่างนี้สิดวงเดือนนน
    #723
    0
  25. #722 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:25
    แต่ละคน ชีวิตวุ่นวายแบบสุดๆไปเลย
    #722
    0