เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 39 : EP 39 - แค่เลขาเหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

EP 39


แค่เลขาเหมือนเดิม


 

            “ในเมื่อคุณน่านฟ้าให้เกียรติเดินทางมาขอโทษทางเราเองอย่างนี้ ทางผมก็ขอรับพิจารณาดีลเรื่องตึกอาคารสำนักงานแห่งใหม่ของ TCG อีกครั้งครับ...” 

 

            คำพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความพึงพอใจแบบนั้นจากทางผู้บริหารธนาคารTCG ที่ยอมตกลงอยู่รอให้ หัวเรือใหญ่คนใหม่แห่งบริษัทภุมวานนท์มาเข้าพบ แม้ว่าจะเป็นการแทรกตารางคิวที่ยุ่งวุ่นวายของพวกเขาสักหน่อย แต่คำขอโทษอย่างจริงใจ และ ส่วนลดจำนวนมหาศาลที่ทางน่านฟ้าเสนอให้แบบกัดฟันตัดราคา...ก็ทำให้ทางTCG ดูจะพึงพอใจมากขึ้น

 

            “ขอบคุณที่ไว้วางใจเครือภุมวานนท์นะคะ”

 

            เจ้าของใบหน้าสวยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเช็คแฮนด์แบบนักธุรกิจ ทำให้ฝ่ายนั้นผู้เป็นชายสูงวัยกว่านั้นประทับใจในความดูแข็งแกร่งของหล่อนไม่เบา...เขาเอื้อมมือมาเขย่ามือหล่อนเบาๆ แล้วมองเจ้าของใบหน้าสวยที่ยังอยู่ในวัยเพิ่งจะเข้าสามสิบซึ่งถือว่าเด็กมากในโลกผู้บริหารด้วยสายตาชื่นชม

 

            “อันที่จริงทางเราก็วางใจเครือภุมวานนท์มาตั้งแต่รุ่นคุณปู่คุณแล้วละครับ...และความพยายามแก้ไขปัญหาอย่างทันท่วงทีของคุณในวันนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า...คุณเป็นภุมวานนท์รุ่นที่สามที่มีคุณภาพจริงๆ...คุณพ่อของคุณต้องภูมิใจมากแน่ๆ”

 

            คำพูดเช่นนั้นของทางผู้บริหาร TCG ทำให้น่านฟ้าสะดุดกึก หล่อนรู้สึกเจ็บแปลบๆน้อยๆ แต่ก็สั่งใบหน้าตนให้ยิ้มเชิงพาณิชย์ตอบฝ่ายนั้นไป...ต้องขอบคุณโรคประจำตัวที่ทำให้หล่อนไม่สามารถแสดงสีหน้าที่ตรงกับสภาวะอารมณ์จริงได้อยู่แล้ว ทำให้การ แสดงของเธอดูสมจริงมากขึ้นเมื่อเจ้าของใบหน้าสวยทรงอำนาจนั้นยิ้มออกมา 

 

            และเมื่อภารกิจการกอบกู้ชื่อเสียงของภุมวานนท์ของหล่อนในวันนี้สำเร็จลงพร้อมๆกับการที่หล่อน น่านฟ้า ดวงเดือน รองซีอีโอผู้อยู่รอทานข้าวเสร็จเพื่อเข้าร่วมประชุมด้วย นิวาสิรี เลขาฯผู้ช่วยของดวงเดือน และคริมา...เลขานุการของหล่อนพากันเดินลงมาถึงข้างล่างตึกของTCG อีกครั้ง...ดวงเดือนก็หันมามองน่านฟ้าด้วยสายตาชื่นชม 

 

            “ปิดดีลอย่างสวยงามได้ขนาดนี้ ต้องฉลองกันหน่อยแล้วมั้ยน่าน” 

 

            ดวงเดือนว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงยินดี โดยไม่ทันได้สังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างน่านฟ้ากับคริมาผู้เป็นเลขาฯของฝ่ายนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมา...เลขาสาวผู้เดินอยู่ข้างๆน่านฟ้า คอยจดบันทึกการประชุมทุกอย่างในความเงียบมาเนิ่นนานก็เอ่ยออกมาก่อนด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า...

 

            “เสร็จงานแล้ว...ครีมกลับก่อนนะคะ” 

 

            คริมาพูดเช่นนั้นแล้วตั้งท่าจะแยกตัวไป ทำให้น่านฟ้าหันไปหาหล่อนทันที 

 

            “ครีม...จะไปไหน”

 

            “จะไปเรียกรถมอร์เตอร์ไซค์ค่ะ” 

 

            “ไม่ได้!ครีมมากับน่าน จะนั่งมอร์เตอร์ไซค์กลับได้ยังไง”  

 

            น่านฟ้าเผลอตัวเอื้อมมือไปจับข้อมือของคริมาเอาไว้เพื่อรั้งหล่อนแต่คริมาก็ยกมือขึ้นตั้งท่าเหมือนจะสะบัด...อากัปกริยาเช่นนั้นของทั้งคู่ทำให้ดวงเดือนกับนิวาสิรีมองหน้ากัน

 

            “เอ่อ...เดือนว่า...” “นิวว่าพวกเราขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ”

 

            นิวาสิรีที่ไวกว่านั้นเอื้อมมือมาคว้าโอบรอบไหล่ของดวงเดือนแล้วทำท่าขอตัวออกไปกับอีกฝ่าย โดยที่ดวงเดือนนั้นยังมองกลับมาทางน่านฟ้ากับคริมาซึ่งยังคงจับข้อมือกันอยู่อย่างนั้นไม่ปล่อยด้วยสีหน้ากังวลไม่วางตา...

 

...

 

“ออกมาอย่างนี้จะดีเหรอคะน้องนิว...” 

 

            ดวงเดือนกระซิบด้วยสีหน้ากังวล เมื่อนิวาสิรีโอบไหล่แล้วพาหล่อนเดินออกมาถึงที่จอดรถด้วยกันด้วยความไวปานแสงเช่นนั้น

 

            “เขาทะเลาะกันน่ะพี่เดือน เราทำอะไรมากไม่ได้หรอก ต้องปล่อยให้เขาเคลียร์กันเอง” 

 

            นิวาสิรีกระซิบตอบ ขณะที่มองข้ามไหล่ดวงเดือนกลับไปเห็นคริมากับน่านฟ้า

 

         “แต่พี่เป็นห่วงน่าน...” 

 

            คำพูดเช่นนั้นของดวงเดือนที่ให้นิวาสิรีสะดุดกึก

 

            แปลก...ทั้งๆที่ดวงเดือนเคยพูดคำนี้ให้หล่อนได้ฟังบ่อยๆ แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลย ที่ความเป็นห่วงน่านฟ้าของดวงเดือนจะกระแทกใจหล่อนได้เท่านี้...นิวาสิรีรู้สึกเหมือนหัวใจที่ทำจากแก้วของหล่อนนั้นกลับโดนกระแทกด้วยก้อนอิฐ...มันร้าวไปหมด...เมื่อแววตาและน้ำเสียงของดวงเดือนแสดงความเป็นห่วงน่านฟ้าจนออกหน้าออกตาขนาดนั้น...

 

            ทั้งๆที่ฉันเพิ่งบอกรักไปแท้ๆ 

 

         เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน นิวาสิรีรู้สึกได้ถึงแสงแห่งความหวังที่เล็ดรอดมาจากปลายอุโมงค์ เมื่อหล่อนได้บอกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับอีกฝ่าย...แต่แน่นอน ดวงเดือนอิดออด และไม่ยอมตอบหล่อนตรงๆว่ารู้สึกยังไงกับหล่อน...ที่สำคัญ...ไม่ได้ตอบรับในทันทีเสียด้วยซ้ำ...

 

            เหมือนกำลังรอคอยใครอยู่ 

 

            “อ๋อ...” 

 

            นิวาสิรีเอื้อนคำด้วยน้ำเสียงหมางเมิน

 

            “พี่เดือนห่วงพี่น่านนี่เอง...” 

 

            สิ้นคำนั้นหล่อนก็ปล่อยอุ้งมือจากไหล่บางของดวงเดือนทันที

 

            “ห่วงพี่น่านก็กลับไปดูพี่น่านเถอะค่ะ...” นิวาสิรีว่าเช่นนั้นอย่างประชดประชันด้วยสีหน้านิ่งๆ “เดี๋ยวนิวกลับบ้านเองก็ได้ พี่เดือนก็เดินกลับไปดูใจพี่น่านก็แล้วกัน เผื่อพี่ครีมหักอกเขา จะได้ดามใจได้ทัน...ดีมั้ย?”

 

            “น้องนิว...ทำไมพูดแบบนั้นละคะ” 

 

            “ก็มันเป็นสิ่งที่พี่เดือนเชื่อมาตลอดไม่ใช่หรอคะ...”

 

            นิวาสิรีว่าอย่างหมางเมิน 

 

            “พี่เดือนเชื่อว่าใครก็ตามที่ผ่านมาหาพี่น่าน สักวันเขาก็ต้องผ่านไป...นี่ไงคะ พี่ครีมก็คงกำลังจะผ่านไปอีกคนแล้ว...จะไม่ไปคอยดามใจเขาหน่อยก็คงจะพลาดโอกาสดีๆใช่มั้ยละคะ”

 

            นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนหน้าชา 

 

            “นิว!” 

 

            หญิงสาวหน้าหวานเอ็ดหล่อนเช่นนั้น...เป็นครั้งแรกที่หล่อนรู้สึกโกรธจนหน้าร้อนผะผ่าว ทั้งๆที่สิ่งที่นิวาสิรีพูดนั้นก็เป็นความจริงทุกประการ...แต่ครั้งนี้ พอได้ยินมันออกจากปากของนิวาสิรีมันก็ฟังดูน่าเจ็บปวดอย่างประหลาด...เมื่ออีกฝ่ายยืนยันความจริงที่ว่าลึกๆแล้ว แท้จริง หล่อนก็ยังแอบรอคอยน่านฟ้ามาตลอด...

 

         “นิวมันคงโง่เองน่ะค่ะ...ที่คิดว่าจะเปลี่ยนใจพี่เดือนได้”

 

            นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนอ้าปากจะเถียง...แต่ก่อนที่ดวงเดือนจะได้ทำอะไร ฝ่ายเด็กสาวที่อ่อนกว่าก็กดกุญแจรถสปอร์ตของตนเอง ก่อนจะไถลตัวลงไปนั่งตรงที่เบาะคนขับแล้วสตาร์ทรถจนเครื่องกระหึ่ม ก่อนจะขยับรถออกมาข้างหน้า แล้วลดกระจกลง

 

            “ถ้าห่วงพี่น่านมาก...ก็กลับไปดูแลเขาเถอะค่ะ...วันนี้พี่เดือนก็คงไม่ได้อยากจะกลับกับนิวอยู่แล้วสิ...ใช่มั้ยคะ”

 

            หล่อนว่าเช่นนั้นอย่างหมางเมิน แล้วเร่งเครื่องยนต์ออกไปเลย โดยไม่รอให้ดวงเดือนเอ่ยอะไรสักคำ...หญิงสาวหน้าหวานนั้นเพียงแต่มองตามรถสปอร์ตสีเขียวคันนั้นของนิวาสิรีไปอย่างอึ้งๆ ชาๆ...นิวาสิรีไม่เคยโกรธหล่อนขนาดนี้ และดวงเดือนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหล่อนควรทำตัวอย่างไรดี...

 

...

 

            “ปล่อยครีม...” 

 

            คริมาพยายามดื้อดึง สะบัดข้อมือของตัวเองแบบนั้น แล้วพูดลอดไรฟันเบาๆว่า...

 

            “ไม่อายคนหรือไง” 

 

            หล่อนว่าเช่นนั้น เพราะคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่ชั้นล่างของอาคาร TCG เริ่มจะมองทั้งคู่ด้วยสายตาแปลกๆแล้ว แต่ยิ่งคริมาสะบัด น่านฟ้าก็ยิ่งไม่ปล่อย

 

            “ไม่ปล่อย” 

 

            น่านฟ้าว่าเช่นนั้นด้วยสีหน้านิ่ง แต่ดวงตาจริงจัง  

 

            “นี่เพราะน่านตัวเล็กกว่าครีมหรอกนะ...ถ้าน่านตัวใหญ่กว่าครีม น่านอุ้มครีมไปแล้ว” 

 

            “เธอไม่กล้าหรอก...น่านฟ้า ...เฮ้ย!! เฮ้ยๆๆๆ!!” 

 

            ทันทีที่คริมาขู่อย่างนั้น น่านฟ้าก็ตั้งท่าเหมือนจะอุ้มช้อนเรียวขาหล่อนแทบจะทันที ทำให้คริมาซึ่งกำลังทรงตัวอยู่บนรองเท้าส้นเข็มนั้นพยายามขยับตัวหนี และเมื่อทรงตัวกลับขึ้นมาได้ หล่อนก็คว้าไหล่ของน่านฟ้าเอาไว้แล้วกระซิบเบาๆว่า...

 

            “น่าน พอได้แล้วครีมอาย!” 

 

            หล่อนว่าด้วยสายตาจริงจังเช่นนั้น แต่น่านฟ้าก็ยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย 

 

            “อายก็ไปกับน่าน” 

 

            “ไม่ไป!เฮ้ย!!” สิ้นคำว่าไม่ไป ของคริมา น่านฟ้าก็ตั้งท่าจะอุ้มหล่อนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เมื่อฝ่ายนั้นรู้ตัวว่าไม่สามารถอุ้มคริมาแบบช้อนได้ น่านฟ้าก็ใช้วิธีก้มลงเอาไหล่ช้อนที่ท้องของคริมาก่อนจะอุ้มยกหล่อนขึ้นพาดบ่าจนเท้าของคริมาลอยขึ้นจากพื้นได้

 

            “ไอ้บ้าปล่อย!ปล่อยครีมเดี๋ยวนี้!

 

            คริมารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียหลัก หล่อนจึงจับไหล่น่านฟ้าเอาไว้...และเมื่อเอี้ยวตัวไปมองอีกทีก็เห็นน่านฟ้าที่มีสีหน้านิ่งๆนั้นดูซีดลงเพราะคงจะหนัก เนื่องจากน้ำหนักตัวของทั้งคู่ไม่ได้ห่างกันมาก...และนั่นก็ทำให้คริมาเผลอยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ...

 

            “ไอ้...คนบ้าเอ๊ย ไม่ไหวแล้วยังจะฝืนอีก”

 

            หล่อนเอ่ยออกมาอย่างนั้น แล้วน้ำตาก็ไหลคลอออกมาไม่รู้ตัว เมื่อน่านฟ้าที่ตัวเล็กกว่าหล่อนนั้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอุ้มหล่อนเดินไปให้ถึงลานจอดรถผู้บริหารให้ได้ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่น่านฟ้าเองก็ดูจะไม่แคร์...ทำให้คริมาหยุดดิ้น...แล้วยอมให้อีกฝ่ายอุ้มมาจนถึงหน้ารถที่จอดรอไว้ในที่สุด

 

            “ยอมเดินมากับน่านง่ายๆดีๆก็จบแล้ว...”

 

            น่านฟ้าบอกเช่นนั้นทั้งๆที่ยังหายใจหอบ ขณะที่คริมามองหล่อนทั้งน้ำตา 

 

            “น่าน...” 

 

            หล่อนเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเช่นนั้น

 

            “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันก็บอกทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรอ...ว่าเราสองคนกำลังฝืนธรรมชาติกันอยู่ ทั้งๆที่มันไม่ไหว...” 

 

         คำพูดของคริมาเช่นนั้นทำให้น่านฟ้าอึ้งไป

 

            “ครีมหมายความว่าไง...” 

 

         “ธรรมชาติของครีมคือเลขาฯ ธรรมชาติของน่านคือเจ้านาย” 

 

         คริมาว่าอย่างนั้น ทั้งๆที่ดวงตาคู่สวยนั้นยังเปียกรื้นไปด้วยน้ำตาที่หล่อนพยายามใช้มือบางเช็ดมันออกเบาๆ ก่อนจะมองน่านฟ้าด้วยสีหน้าจริงจัง 

 

            “ถ้าเราคบกันแล้วครีมทำงานเลขาที่ครีมรักไม่ได้เต็มที่...ถ้าเราคบกันแล้วน่านดุครีมไม่ได้เหมือนเจ้านายทั่วไปเขาดุกัน...มันจะลำบากใจเราทั้งคู่เกินไปหรือเปล่า...เราจะเหนื่อยกันเกินไปมั้ยคะ...”

 

         “มัน...ก็...” 

 

          “จริงๆแล้ว น่านก็ควรจะเป็นเจ้านาย ส่วนครีมก็ควรจะเป็นเลขาฯ เราควรเป็นอย่างนั้นกันมาตั้งแต่แรก...ไม่น่าฝืนเลยเนอะ”

 

         คริมาว่าเช่นนั้น แล้วพยายามฝืนยิ้มให้น่านฟ้า ก่อนที่จะปาดน้ำตาตัวเองเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาจับมือของน่านฟ้าเอาไว้

 

            “ครีมขอได้มั้ย อันนี้จริงจังนะ ไม่ได้ประชด” 

 

         หล่อนว่าด้วยสายตาจริงจัง 

 

            “ครีมขอกลับไปเป็นแค่เลขาน่านเหมือนเดิมนะ...”

 

         คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้ใจของน่านฟ้าชาหนึบ

 

            “เฮ่ย...ครีม...ไม่เอาดิ่” 

 

            น่านฟ้าว่าเช่นนั้น แต่คริมาก็แกะมือหล่อนออก แล้วโค้งให้อย่างสุภาพ อย่างที่ เลขา’ พึงปฏิบัติกับเจ้านาย แล้วเงยหน้ามองน่านฟ้าอย่างเจ็บปวดเป็นครั้งสุดท้าย 

 

            “ขออนุญาตกลับบ้านก่อนนะคะ คุณน่านฟ้า” 

 

         หล่อนโค้งให้น่านฟ้าเช่นนั้น แล้วหันหลังขวับ ก่อนจะสับส้นสูงหนีน่านฟ้าไปอย่างรวดเร็วจนเจ้านายสาวคว้าไว้ไม่ทัน...น่านฟ้าตกตะลึง ก่อนจะรีบออกตัววิ่งตามคริมา แต่ฝ่ายนั้นก็จ้ำอ้าวอย่างรวดเร็วทั้งปาดน้ำตา และเมื่อเห็นว่าน่านฟ้าเร่งตามมา หล่อนก็สลัดรองเท้าส้นสูงของตัวเองทิ้งตามทางเพราะมันทำให้หล่อนเคลื่อนตัวได้ช้าลง ก่อนจะวิ่งเท้าเปล่าออกไปกระโจนโบกรถมอร์เตอร์ไซค์อย่างรวดเร็ว 

 

            “BTS สะพานตากสินค่ะ”

 

            คริมาว่าเช่นนั้นจบ รถมอร์เตอร์ไซค์ของหล่อนก็พุ่งทะยานออกไป ทิ้งให้น่านฟ้าที่วิ่งตามมาพร้อมกับรองเท้าส้นสูงของหล่อนที่คริมาสะบัดทิ้งไว้ข้างทางนั้นยืนเหนื่อยหอบอยู่ตรงหน้าตึก TCG ด้วยสายตาเจ็บปวด...ขณะที่เจ้านายสาวนั้นมองตามหล่อนมาตลอดทาง คริมาก็ต้องพยายามปาดน้ำตาของตัวเองไปด้วยดวงใจอันแหลกสลายเช่นกัน


          น่านฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น...เนิ่นนาน...ด้วยความรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่ม แผ่นดินกำลังจะทลาย ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆทรุดตัวลง...กอดรองเท้าของคริมา แล้วร้องไห้โฮออกมา...หล่อนร้องไห้จนตัวโยน...ไม่รู้ตัวว่าเนิ่นนานเท่าไหร่...จนกระทั่งหล่อนได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองไกลๆ

 

            “น่าน...โอย...ตายจริง!” 

 

            น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนปลอบโยน พร้อมทั้งอ้อมกอดนั้นที่โอบกอดเข้ามา กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย แต่หล่อนไม่คุ้นเท่าไรนักเพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดขนาดนั้นก็กลับใกล้เข้ามา...ขณะที่ฝ่ายนั้นโอบกอดหล่อนเอาไว้อย่างปลอบโยน...ทำให้น่านฟ้าเงยหน้ามองผู้ที่เข้ามาประคองหล่อนในเวลานี้ด้วยสายตาอ่อนแรงแล้วก็พบว่าขณะนี้...ในเวลาที่หล่อนอ่อนแอที่สุด...หล่อนก็กำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนที่คอยห่วงหาอาวรณ์หล่อนเสมอตลอดมา...

 

            อ้อมกอดของดวงเดือน...



-------------------------------------

Writer's Talk

ช่วงนี้ดราม่าหนักหน่อยนะคะ  ต้องขอโทษจริงๆ ;_;

เข้าโค้งสุดท้ายแล้ววววว 

แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณน่านฟ้าของเราไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว

เป็นกำลังใจให้คุณน่านกันต่อไปด้วยนะคะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #746 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:35
    เค้าก็ไม่รู้ที่คุณครีมทำแบบนี้เพราะอยากกลับไปเป็นเลขา เจ้านายเหมือนเดิมจริงๆ หรือทำเพราะมีเหตุผลของคุณพ่อพี่น่านสนับสนุนด้วย แต่ไม่ว่าทางไหนก็เจ็บปวดอยู่ดี แต่ก็ใจร้ายอยู่นะคะเนี่ย ให้โอกาสได้แก้ตัวหน่อยได้มั้ยคะ เฮ้ออออ ความรักเนี่ยยากจริงๆ สงสารพี่เดือนด้วย แต่ถ้าเค้าเป็นน้องนิวก็ไม่รู่ว่าทนอยู่ตรงนั้นได้มั้ย
    #746
    0
  2. #720 AreUreadyGO (@AreUreadyGO) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:28
    รอมาต่อน๊า คุณน่านตื้อจ๊ะตื้อ
    #720
    0
  3. #719 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:46
    คุณน่านอย่ายอมแพ้นะ ถ้าเราเป็นดวงเดือนคงเจ็บจนถอดใจตั้งแต่เห็นดขาแบกกันไปที่รถ เอาจริงๆก็อยากให้คริมาคุยบอกเหตุผลทั้งหมด ถ้าจะะจากกันก็อให้จากด้วยความเข้าใจ
    #719
    0
  4. #718 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 05:50

    ปาดน้ำตาสิรอไร
    #718
    0
  5. #717 ooo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:01

    ชอบความจริงใจของน่านฟ้ามากๆเลย

    ไม่แปลกที่ครีมจะยอมตัดใจเพราะ

    ครีมรักน่านมากพอๆกับที่น่านรักครีม

    ความรักที่ครีมมีให้น่านยิ่งใหญ่กว่าได้ครอบครอง

    นั่นคือ เสียสละยอมปล่อยมือเพราะไม่อยาก

    ให้น่านฟ้าต้องเสียชื่อเสียง และความไว้วางใจ

    ชอบความรักของคู่นี้มากค่ะ ต่างคนต่างยอมทำเพื่ออีกฝ่าย

    โดยไม่สนว่าตัวเองจะต้องเสียหายแค่ไหน


    #717
    0
  6. #716 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 12:01
    จังหวะซิสคอมมาก เมื่อคนสับสนสองคนมาเจอกัน โอ้วแม่เจ้าาาา
    สลับคู่เลยมั้ยจบๆ 5555

    แล้วแต่น่านเลย เอาที่น่านสบายจัยยย
    #716
    0
  7. #714 Shin06K (@Shin06K) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:33
    ไรท์มาอัพแล้วเย้ๆๆ
    #714
    0
  8. #713 Prem97 (@Prem97) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 06:46

    คุณ​เลขาทำเสียน้ำตาเลย

    #713
    0
  9. #712 NuttOnkham (@NuttOnkham) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 00:19
    สงสารพี่น่าน ที่รู้สึกเหมือนครีม รัก แต่ไม่เหมาะสม สงสารน้องนิว 😭 สงสารครีม ต้องหันหลังให้ทั้งที่อยากกอดไว้ใจแทบขาด และคงจะสงสารพี่เดือน ถ้าเกิดว่าน่านคิดจะ ‘ลอง’ เปิดใจให้พี่เดือนในครั้งนี้ ทั้งๆที่เราต่างก็รู้ ว่าน่ารักครีมอ่ะ แล้วพี่เดือนก็หวั่นไหวกับน้องนิวไปแล้ว สิ่งที่น่านมีผลมากกว่านิวสำหรับเดือน คงเป็นความผูกพัน .. ไม่นะน่าน อย่าทำอย่างง้าน
    #712
    0
  10. #711 maigod (@maigod) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 00:12
    น้องนิวก็คือตัดพ้อเสียใจไปแล้ว น่านฟ้าก็ดูจะไม่ไหวเลยย
    #711
    0
  11. วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 00:02
    กระชากใจสุดๆ
    เจ็บด้วยกันทุกคน
    #710
    0
  12. #709 kapookchan (@kapookchan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:54

    กลัวใจน่านตอนนี้มาก กลัวมากว่าจะดึงเดือนเข้ามา เพราะน่านไม่มีที่ยึดหรือหลักใดๆเลย
    #709
    0
  13. #708 rubble_z (@rubble_z) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:16
    ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์จริงๆ ช้ำ
    #708
    0
  14. #707 North Land (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:04

    ปลอบน่านเสร็จ ก็อย่าลืมไปง้อน้องนิว

    นะพี่เดือน น้องนิวงอนหนักมาก ส่วน

    น่าน เชื่อว่าก็ดื้อไม่แพ้ครีมหรอก

    ดื้อเงียบ ไม่ยอมแพ้อะไรแน่

    #707
    0
  15. #706 BCinside (@BCinside) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    เจ็บปวดกันทุกฝ่าย ฮืออออ เศร้าาา
    #706
    0
  16. #705 ภัทร (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:25

    นั้มตานองหน้าเลยจ้ะพี่จ๋า

    #705
    0
  17. #704 chon_J (@chon_J) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    น่านฟ้าน่าสงสารจัง ต้องกลับมาเศร้าอีกล่ะ
    #704
    0
  18. #702 Eyefour (@namelovebew) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:03
    ฮือออออ กอดครีมแน่นๆเลยค่ะ กอดน่านด้วย รีบๆเข้าใจกันนะคะ
    #702
    0
  19. #701 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    สงสารครีมจัง รักคุณน่ารมากเลยต้องปล่อยมือ สงสารน้องนิวด้วย ใจสลายเลย
    #701
    0