เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 34 : EP 34 - ถอนตัวไม่ขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

EP 34

 

ถอนตัวไม่ขึ้น

 

            เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดเป็นรอบที่สิบกว่าๆนั้นทำให้น่านฟ้าค่อยๆฟื้นตัวขึ้นมาจากอาการเมาค้างเมื่อคืนนี้...แก้วไวน์ที่หล่อนดื่มเพื่อที่จะลืมความรู้สึกแย่ๆเมื่อคืนนั้นยังคงวางกระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรม...เจ้าของดวงตาคู่สวยที่ยังคงรื้นไปด้วยน้ำตานั้นค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนที่จะกดรับมันอย่างอ่อนแรง 

 

            “น่านฟ้า!...ทำไมถึงเพิ่งรับโทรศัพท์ฮะ ครีมโทรหาน่านเมื่อคืนทั้งคืน จะบ้าตายอยู่แล้ว!จะนอนก็นอนไม่ได้...รู้มั้ย ถ้าน่านไม่รับสายนี้ครีมจะไปแจ้งความแล้วนะ!!” 

 

         น้ำเสียงนั้นที่เป็นห่วงจริงจังของคริมาทำให้น่านฟ้าตาสว่างขึ้นมา หล่อนค่อยๆยกหัวอันหนักอึ้งลุกขึ้นมานั่ง แล้วพยายามเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแตกพร่า 

 

            “น่านไม่อยากให้ครีม...เห็นน่าน...สภาพแบบนี้”

 

            เสียงของน่านฟ้าทำให้คริมานิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนที่หล่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงจากการโวยวายใส่เมื่อแรกนั้นเป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นทันที...

 

            “น่าน...เป็นอะไร...น่านอยู่ที่ไหน ครีมจะไปหา...” 

 

...

 

            คริมาไม่เคยรู้มาก่อนว่าน่านฟ้ามี คอนโดฯแม้จะเป็นในฐานะเลขาฯ แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่ เจ้าของกิจการอสังหาจะซื้อห้องคอนโดฯของตัวเองเก็บไว้บ้าง...แต่สำหรับน่านฟ้า เพนท์เฮ้าส์บนคอนโดฯหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยานี้คือ...

 

            “ห้องตัวอย่างที่เราใช้เปิดให้ลูกค้าดูเวลาที่เขาเข้ามาเยี่ยมชมน่ะ พอขายโครงการนี้หมดแล้ว น่านเลยซื้อเก็บไว้เอง...ไว้เป็นเซฟโซนน่ะ” น่านฟ้าอธิบายกับหล่อนอย่างนั้น ภายหลังจากที่เจ้าของร่างบางนั้นเปิดประตูให้หล่อนเข้ามาในห้องสุดหรูดูแพงระยับนี้ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามา สิ่งแรกที่คริมาสัมผัสได้...ก็คือกลิ่นแอลกอฮอลล์ และสภาพใบหน้าหวานที่ในยามนี้ดูบวมแดงช้ำของน่านฟ้าซึ่งทำให้หล่อนเจ็บปวดไม่น้อย ขณะที่น่านฟ้าเอ่ยต่อไปว่า...

 

“ปกติน่านก็ไม่ค่อยมานอนนี่หรอก...แต่เมื่อคืนมันไม่ไหวจริงๆ”

 

คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมาเม้มปากเบาๆ ขณะที่มองหล่อนอย่างสงสาร...ยังดี ที่วันนี้เป็นวันหยุด หลังจากผ่านวันศุกร์มาเมื่อคืน น่านฟ้าจึงไม่มีภาระหน้าที่การงานอะไรต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว...แต่มันก็แปลกอยู่ดีที่คนที่ดูจะมีความรับผิดชอบสูงอย่างอีกฝ่ายนั้นจะดื่มไวน์เมามาย ไม่ยอมรับโทรศัพท์ใครแม้กระทั่งหล่อนแบบนี้...

 

“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น...น่านเล่าให้ครีมฟังได้มั้ย...”

 

เมื่อคริมาเอ่ยถามเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย...น่านฟ้าก็เม้มปากอย่างเศร้าๆ ก่อนจะชักชวนให้หล่อนนั่งลงบนโซฟากลางคอนโดฯที่ดูจะเป็นที่ๆอีกฝ่ายใช้เป็นที่นอนเมื่อคืนนี้...แล้วค่อยๆเล่าเรื่องทุกอย่างให้คริมาฟัง...ทั้งหมด...

 

ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ทุกเหตุการณ์ สิ่งที่กระทบใจหล่อน และทำร้ายจิตใจหล่อน คำพูดของคนเป็นพ่อ สิ่งที่นิพนธ์พูดและพาดพิงถึงเธอ...คริมาได้รับฟังจากน่านฟ้าจนหมดขณะที่ฝ่ายนั้นเล่ามันทั้งน้ำตาคลอๆ บ่งบอกว่าน่านฟ้าเองก็คงจะเจ็บปวดไม่เบา...และเมื่อฟังน่านฟ้าเล่าจนจบ...สิ่งแรกที่คริมาทำ...ก็คือการเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา...

 

“แล้วทำไมเมื่อคืนน่านถึงไม่มาหาครีม...”

 

คริมาถามเช่นนั้นแล้วน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมา น่านฟ้าใจหายไม่น้อย เมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวต้องมีน้ำตา...คนอย่างคริมา...คนที่ไม่เคยเสียน้ำตาให้ใคร กลับเสียน้ำตาต่อนหน้าหล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า...และนั่นก็ทำให้ใจของน่านฟ้าเจ็บปวดไม่เบา หล่อนเผลอเอื้อมมือไปจับมือบางของอีกฝ่ายแผ่ว แล้วเอามันมาแนบไว้ที่แก้มของตนอย่างปวดร้าว 

 

“น่านแค่ไม่อยากให้ครีมต้องเจอน่านในชั่วโมงแบบนั้น...น่านอ่อนแอมาก...น่านกลัว...กลัวจะทำให้ครีมไม่มีความสุข”“จะบ้าหรอน่าน!” ทันทีที่น่านฟ้าพูดจบ คริมาก็โพล่งออกมาทันทีขณะที่หล่อนเผลอเอื้อมมือมาตีไหล่น่านฟ้าเบาๆอย่างเคืองๆทั้งน้ำตา

 

“จะสุขจะทุกข์ก็ต้องอยู่ด้วยกันสิคิดว่าครีมจะปล่อยให้น่านเผชิญปัญหาคนเดียวหรอ!?...คิดอะไร!!” คริมาโวยอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้านิ่งอึ้งไป ก่อนมองหล่อนด้วยสายตาที่อ่อนโยนแม้ดวงตาคู่สวยนั้นยังคงแดงก่ำและรื้นไปด้วยน้ำตา ก่อนที่หล่อนจะเอื้อมมือมาจับใบหน้าของคริมาแผ่วเบาแล้วใช้นิ้วโป้งนั้นลูบแก้มของหล่อนอย่างแสนรัก

 

“น่านว่าแล้ว...” น่านฟ้าว่าอย่างเศร้าปนสุข “น่านว่าแล้วว่าครีมต้องไม่เหมือนอย่างที่ป๊าคิด...น่านว่าแล้ว...ว่าน่านไม่ได้เลือกคนผิด...”

 

คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมาใช้หลังมือปาดน้ำตาตนเองเบาๆ

 

“ถ้าน่านมั่นใจในตัวครีมแบบนั้นจริงๆ...ทำไมเมื่อคืนไม่มาหา...”

 

เลขาสาวว่าทั้งๆที่ยังปาดน้ำตาป้อยๆ น้ำเสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและน้อยใจอย่างชัดเจน น่านฟ้าก็ทำได้เพียงแต่จับมือของคริมาเอาไว้แล้วดึงให้หล่อนเข้ามากอดแนบกับอกตนอีกครา...ก่อนจะกระซิบเบาๆเพียงแค่ว่า...

 

“ขอโทษค่ะ...” น่านฟ้าว่าเช่นนั้น  

 

คริมาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้าอย่างอ่อนใจ...แล้วเอื้อมมือไปจิ้มแก้มน่านฟ้าเบาๆ

 

“โกรธมากนะ รู้มั้ย” คริมาว่าเคืองๆอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าก้มลงมองหล่อน แม่สิงโตสาวในอ้อมกอดนั้นก็ดูโกรธราวกับจะกางกรงเล็บตะปบหล่อนเอาได้จริงๆ แต่คริมาก็กล่าวต่อไปว่า “แต่เป็นห่วงมากกว่า...” 

 

ใจของน่านฟ้านั้นกลับรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาเพียงได้ยินคำนั้น...มันชุ่มชื่นราวกับดอกไม้แห้งเหี่ยวได้ถูกน้ำฝนหยดลงรินรด และนั่นเองก็คงเป็นคำอธิบายการกระทำของน่านฟ้าเมื่อคืน...หล่อนไม่เคย ถูกห่วงและไม่เคยจำเป็นจะต้อง ห่วงใคร’ เมื่อถึงเวลาเจ็บปวดจึงหนีมาแอบเลียแผลเดียวดายอยู่ในถ้ำราวแม่เสือบาดเจ็บเช่นนี้...แต่เมื่อได้รับฟังคำว่าห่วงใย’ จากใครบางคนที่หล่อนรัก...ใจของหล่อนก็กลับเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก...

 

เพราะคริมากลับมาเติมเต็มความรู้สึกที่หล่อนไม่เคยได้รับจากใครมานาน

 

อย่าว่าแต่คำว่าเป็นห่วงเลย...แค่คำถามที่ใกล้เคียงกับความห่วงใยเช่นเหนื่อยไหม’ ‘ไหวหรือเปล่าหล่อนก็ไม่เคยได้ยินจากใคร น่านฟ้า ภุมวานนท์ เป็นหญิงแกร่งเสมอในสายตาทุกคน คงไม่มีใครมองว่าหล่อนน่าทะนุถนอม...ไม่มีใครมองว่าหล่อนเปราะบาง หรือแม้กระทั่ง น่าสงสาร...ทุกคนมองว่าหล่อน เก่งอยู่แล้ว...คงดูแลตัวเองได้

 

แต่ไม่เลย 

 

“โอ๋ๆ...”  

 

คริมาเผลอพูดออกมาแบบนั้น เมื่อน่านฟ้าโถมตัวเข้ากอดหล่อนแล้วร้องไห้เหมือนเด็ก และทันทีที่น่านฟ้าทำแบบนั้น คริมาก็รู้สึกเหมือนตัวเองและน่านฟ้ากลับเป็นเด็กสิบขวบ...ในช่วงวัยที่ทั้งคู่พบกันครั้งแรก...และเด็กหญิงคริมาก็กำลังโอบกอด ลูบเรือนผมยาวสยายของเด็กหญิงน่านฟ้า และปลอบประโลมไม่ให้อีกฝ่ายร้องไห้หนักไปกว่านี้อยู่ 

 

“ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร...” 

 

คริมากอดปลอบน่านฟ้าอยู่แบบนั้น จนอีกฝ่ายหยุดสะอื้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองหล่อน 

 

“เด็กขี้แย...ตอนเด็กๆเห็นหน้านิ่งๆ ไม่คิดว่าจะขี้แยขนาดนี้นะคะ” 

 

คริมาแซวเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้าคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ และนั่นก็ทำให้คริมาเลิกคิ้ว 

 

“เดี๋ยวนี้ยิ้มเป็นแล้วนี่นา...” 

 

คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้าประหลาดใจไม่น้อย

 

“น่านยิ้มอยู่หรอ...” 

 

“ใช่...น่านยิ้ม” 

 

“ไม่รู้ตัวเลย...” น่านฟ้าว่าอย่างนั้น แล้วยิ่งยิ้ม 

 

“คงเป็นเพราะครีมแน่ๆ”

 

น่านฟ้าว่าเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้คริมาคลี่ยิ้มอ่อนๆ

 

“ครีมดีต่อใจน่านใช่มั้ยล่า~” 

 

คริมาแกล้งแซวแบบนั้น ทำให้น่านฟ้าพยักหน้าน้อยๆ

 

“ดีกับชีวิตน่านด้วย...” หล่อนว่าเช่นนั้น ขณะที่เอาคางเกยเอาไว้ที่อกของคริมาอย่างอ้อนๆ “ถ้าขาดครีมไป...ชีวิตน่านจะเป็นยังไงนะ” คำพูดเช่นนั้น อาจเป็นทั้งคำถาม และทั้งคำออดอ้อน คริมาหลิ่วตามองน่านฟ้าอย่างหมั่นไส้ 

 

“น่านก็คงมีเลขาใหม่มั้ง!

 

คริมาแกล้งกระแทกแบบนั้น ทำให้น่านฟ้าหลิ่วตา ก่อนที่เจ้าของร่างบางที่จริงๆแล้วร่างเล็กกว่าหล่อนนั้นจะจัดการโอบรอบกายคริมาแล้วพาหล่อนโน้มกายลงบนโซฟานั่น...

 

“ไม่อยากมีแล้วน่ะค่ะ...เลขาฯ” น่านฟ้ากระซิบแผ่ว เมื่อแผ่นหลังของคริมาแนบกับโซฟานุ่มนั้น “อยากมีแต่ เมียขาของน่านน่ะ...จะได้มั้ยคะ” คำพูดนั้นทำเอากายหล่อนอ่อนปวกเปียก แถมใจของคริมาก็เต้นระรัว เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของน่านฟ้า...เลขาสาวก็รู้สึกเหมือนกายนั้นจะร้อนเป็นไฟ และมันยิ่งจะละลายเหลว...เมื่อได้รับจุมพิตแผ่วเบาจากน่านฟ้าบนหน้าผาก...ขณะที่ฝ่ายนั้นกระซิบหล่อนแผ่วด้วยน้ำเสียงหวาน...

 

“เมียขา~” 

 

“น่านฟ้าเรียกแบบนี้มัน...อื้อ...” เจ้าของริมฝีปากอิ่มที่เบียดกายอยู่ด้านบนนั้นบดเบียดริมฝีปากลงมาที่หล่อนจนคริมาเถียงไม่ได้อีกต่อไป จูบกับน่านฟ้า...จะจูบเมื่อไหร่ คริมาก็รู้สึกว่าหล่อนกลายเป็นฝ่ายที่ละลายเสมอ...ใจของหล่อนตกหลุมรัก...ถลำลึกลงทุกที กับความรักที่อีกฝ่ายนั้นมอบให้ มืออุ่นของน่านฟ้านั้นค่อยๆไล้เข้าใต้ร่มผ้าของคริมาและทำให้อุณหภูมิกายของหล่อนสูงขึ้น...อย่างที่ฝ่ายนั้นเคยกระทำ และมันก็ดูดเอาเรี่ยวแรงของหล่อนไปจนสิ้น 

 

 คุณพ่อคะ...ใครกันแน่ที่จะมาล่อลวงใคร...นี่ลูกสาวคุณพ่อกำลังล่อลวงหนูชัดๆ 

 

คริมาแอบนึกในใจอย่างเคืองๆเช่นนั้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่น่านฟ้าเล่าให้ฟังว่านิพนธ์กลัวหล่อนจะมาหลอกเอาสมบัติของอีกฝ่ายเหมือนๆกับผู้หญิงคนอื่น...เขากลัวว่าน่านฟ้าจะต้องสูญเสียทุกอย่างให้กับหล่อน...หากน่านฟ้าตกหลุมรักหล่อนจนถอนตัวไม่ขึ้น...แต่ตรงกันข้าม...ดวงตาของหล่อนที่เผลอทอดมองใบหน้าอ่อนโยนของน่านฟ้าขณะที่อีกฝ่ายกำลังปรนเปรอรักให้...จมูกที่เอาแต่โหยหากลิ่นน้ำหอมหวานอบอุ่นเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย...รสหวานของริมฝีปากของน่านฟ้าที่จูบเท่าไหร่หล่อนก็ไม่เบื่อ...กายของหล่อนที่เผลอผวาเข้าหาและสวมกอดกายบางอย่างสุขสมราวแทบผสานเป็นหนึ่งเดียว...และหัวใจของคริมาที่สั่นสะท้านและเต้นไม่เป็นจังหวะรุนแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน...ทุกประสาทสัมผัสในตัวหล่อนขณะนี้นั้นกำลังฟ้องว่าคนที่กำลังจะถอนตัวไม่ขึ้น’ นั้นไม่ใช่น่านฟ้า...แต่เป็นตัวเธอต่างหาก...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #630 private00chrome (@private00chrome) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 16:07
    เมียขาก็มาอ่ะ ถ้าจับมือกันไว้แบบนี้อาจสู้คุณพ่อได้นะ
    #630
    0
  2. #618 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 10:30

    ตาย ๆๆๆ เจอทั้งดีต่อใจ ดีต่อชีวิต แถมด้วยเมียขาเข้าไปอีก!!! ละลายคาอกแล้วค่าาา
    #618
    0
  3. #614 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:22
    โกรธมากรู้มั้ย... แต่เค้าเขินมากกว่าค่ะ ด้วยความที่ไม่ทีใครทำแบบนี้กับคุณน่าน เอาจริงไม่ใช่คุณน่านค่ะ ถ้าใครเจอคนเป็นห่วงแบบนี้ยังไงก็รู้สึกดีแน่นอนเลยค่ะ ตอนนี้เหมือนกับทำให้สบายใจเรื่องพี่ครีมไปแล้วส่วนนึง แถมยังทำให้รู้สึกว่าพี่ครีมเป็นเซฟโซนของพี่น่านอีกต่างหาก แบบนี้คุณน่านก็สบายใจมาก มีแรงจะสู้กับเรื่องอื่นอีกเยอะแยะ ไม่ใช่แต่เรื่องคุณพ่อ แต่หมายความรวมถึงเรื่องอื่นๆ ด้วยเอาจริงพอมีอุปสรรคจากข้างนอกมาก็ยิ่งทำให้เปิดเผยตัวตนกันมากขึ้นนะคะ (ถ้ามองในแง่ดี) ทำให้รู้จักกันมากขึ้นโดยที่ตัวแปรเรื่องเวลามีผลน้อยลง
    #614
    0
  4. #604 lingsabb77 (@lingsabb77) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:19
    งื้อออ!! เมียขา โอ๊ยๆๆ
    #604
    0
  5. #603 nanaka (@bonunzaa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:19
    เขินกับคำว่าเมียขา โอ๊ยคุณผัวซีอีโออออ ละมุนเหลือเกินนน
    #603
    0
  6. #602 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:56
    เข้าใจได้แหละว่าอ่อนแอให้คนอื่นเห็นมันยาก น้องน่านโดนน้องครีมดุเลย คุณพ่อรู้จักลูกสาวน้อยไปซะแล้วค่ะ5555 กำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่พอดีเลย แอบคิดถึงน้องนิวอยู่นะคะ
    #602
    1
    • #602-1 ไรท์หมี@Dogmouthbear (@thefluffygang) (จากตอนที่ 34)
      28 เมษายน 2562 / 09:01
      อิอิ คิดถึงเจ้านิวเหมือนกันค่ะ ตอนหน้าเจอกันนะคะ ><
      #602-1
  7. #601 pwpaple (@pwpaple) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:38

    อยากได้เมียขา~
    #601
    0
  8. #600 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:32
    ฮั่นแน่ะ!!
    #600
    0
  9. #598 Prem97 (@Prem97) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 06:38

    ละมุนจัง​ เหมือน​ควาทรักมันวิ่งอยู่รอบๆตัว

    #598
    0
  10. #597 North Land (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 05:26

    ครีมเป็นเหมือนเซฟโซนที่ดีของน่าน

    อยู่ด้วยแล้วสบายใจ สุขใจ มีกำลังใจ

    ด้วย จากตอนนี้จากความรู้สึกของน่าน

    ก็คงแอบกลัว ว่าครีมจะเป็นอย่างที่พ่อบอก

    ก็เลยหนีมาอยู่คนเดียว แต่ครีมก็ไม่ได้เป็น

    ก็เลยดีใจมาก ชอบความแก่นเซี้ยวของครีม

    ที่ว่าตัวเอง ว่าโดนตก ไม่ใช่คนตก แต่อย่า

    ให้น่านรู้เดี๋ยวได้ใจ

    #597
    0
  11. #596 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 04:48
    ดีต่อใจทุกคนเลยตอนนี้ ขอบคุณนะคะำรท์
    #596
    0
  12. #595 ที่ระบายสีน้ำ (@kikapu33779) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:23

    มันจะฟินปนเศร้าหน่อยๆ
    #595
    0
  13. #594 Eyefour (@namelovebew) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:22
    ฮือออออ ห้ามทิ้งครีมนะน่าน ครีมถลำลึกขนาดนี้แล้ว รักกันให้คุณพ่อเห็นไปเลยค่ะว่าคิดผิด
    #594
    0
  14. #593 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:16
    เรียบร้อยคะทุกคน ความรู้สึกพวกเธอชัดเจนมากมาย แม้อิจฉากันเลยทีเดียว แต่ต้องพิสูทธ์กันอีก ให้ป๊าเห็น สู้ๆนะคะ สาวๆ
    #593
    0