เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 32 : EP 32 - ไม่เพอร์เฟ็ค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

EP 32 


ไม่เพอร์เฟ็ค

 

 

            “นี่น่าน...ร้องไห้เพราะหนังเมื่อกี๊น่ะเหรอ...”

 

            คำถามแซวขันปนเอ็นดูแบบนั้นดังมาจากคริมา ภายหลังจากหนังในจอนั้นจบลง...เจ้านายสาวกับเลขาสาวก็พากันเดินเคียงคู่กันออกมาสู่ลานจอดรถที่มีรถของน่านฟ้าจอดรออยู่ ดวงตาคู่สวยของเจ้าของใบหน้าที่มักจะดูนิ่ง ดูเย็นชาราวกับไร้อารมณ์มาตลอดนั้นกลับแดงก่ำและมีน้ำใสๆไหลคลอและนั่นก็ทำให้น่านฟ้าปาดน้ำตาตัวเองเบาๆอย่างยอมรับ

 

            “อืม...น่านอ่อนไหวกับเรื่องครอบครัวน่ะ”

 

            คำตอบเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมาเลิกคิ้วน้อยๆอย่างเข้าใจ เพราะเนื้อหาในหนังที่ทั้งคู่ดูร่วมกันเมื่อครู่นั้นนอกจากเรื่องความรักอันน่าประทับใจแล้วก็มีเรื่องราวที่เกี่ยวกับครอบครัวด้วย...ซึ่งหล่อนก็ไม่ประหลาดใจนักหรอก เลขาสาวยังจำได้ดีถึงวันที่หล่อนไปส่งน่านฟ้าซึ่งเมาหลับถึงห้องนอน...และฝ่ายนั้นก็ละเมอเพ้ออะไรเกี่ยวกับคำว่าป๊าออกมา...

 

แต่สิ่งที่หล่อนไม่รู้ก็คือ...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...กับครอบครัวภุมวานนท์

 

            “อยากเล่าให้ครีมฟังมั้ย?” 

 

            ด้วยสัญชาตญาณอาชีพเลขาที่ปลูกฝังให้คริมาไม่ใช่คนอมพะนำ ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่จะทำให้ เจ้านายของเธอลำบาก...เลขาที่ดีอย่างคริมาก็ต้องการจะขจัดมันออกไป และแน่นอนว่านั่นรวมถึง เจ้านาย’ ที่กลายเป็นคนรักของคริมาด้วย...หล่อนจึงเอ่ยถามออกไป ขณะที่เผลอเอื้อมมือบางนั้นไปเกลี่ยไล้ใบหน้าสวยหวานแผ่วเบา...

 

            น่านฟ้านี่...เวลาอ่อนแอก็ดูน่าทะนุถนอมเหมือนกันนะ...

 

         คริมาเผลอนึกในใจแบบนั้น ขณะที่ใช้นิ้วโป้งของหล่อนเกลี่ยที่แก้มนวลของอีกฝ่ายเบาๆ 

 

            “ครีมอยากฟังเหรอคะ...” 

 

            น่านฟ้าเอ่ยถามกลับมาเช่นนั้น แล้วส่งเสียง หึๆในลำคอน้อยๆ เศร้าๆ 

 

            “คู่เรานี่ตลกดีเนาะ...คบกันวันแรกก็ร้องไห้ใส่กันแล้ว”

 

            น่านฟ้าว่าอย่างนั้นขณะก้มหน้าแล้วส่ายหัวน้อยๆ เมื่อย้อนนึกถึงอาการที่คริมาร้องไห้ใส่หล่อนเมื่อครู่ ตอนก่อนที่หนังจะเริ่มฉาย...และเมื่อฉายหนังจบ...กลับเป็นหล่อนเองที่ได้ร้องไห้ให้คริมาได้เห็น และฝ่ายเลขาสาวก็เพียงแต่คลี่ยิ้มบางๆอย่างแสนเอ็นดู 

 

            “ก็ดีนะ...ที่ผ่านมาเรามัวแต่ตลกใส่กันมาตลอด แทบไม่เคยคุยกันเรื่องจริงจังเลย” 

 

            คริมาว่าเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้าหลิ่วตาน้อยๆ 

 

            “ครีมนั่นแหละตลกใส่น่าน...น่านน่ะจริงจังกับครีมตลอดนะ”

 

         น่านฟ้าว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่มองหล่อนอย่างแสนรัก...ดวงตาสีน้ำตาลที่ดูอบอุ่นของอีกฝ่ายนั้นทำเอาหัวใจของคริมาเต้นไม่เป็นส่ำ เจ้าของใบหน้าสวยหลิ่วตามองคนรักหมาดๆของหล่อน แล้วเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างแสนเอ็นดู

 

            “น่านจริง...จนครีมกลัว...เลยต้องทำเป็นตลกไปเรื่อย”

 

            คริมาสารภาพแบบนั้น 

 

            “แต่ตอนนี้ครีมก็ไม่ตลกกับน่านแล้วนะ...ครีมก็จริงจัง...และอยากรู้จักน่านมากขึ้นเหมือนกัน...อะไรที่ทำให้ทุกข์ อะไรที่ทำให้สุข ครีมก็อยากรู้...อยากรู้ทุกๆอย่างเกี่ยวกับน่าน”

 

            คำพูดแบบนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้ายิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้คริมา 

 

            “งั้นเรามาผลัดกันเล่าให้กันฟังนะคะ...น่านเองก็อยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับครีมเหมือนกัน” น่านฟ้าว่า...แววตานั้นมีประกายอบอุ่น อ่อนโยน ขณะที่ผายมือให้คริมาขึ้นนั่งบนรถ และนั่นก็ทำให้คริมาเผลอยิ้มเอ็นดูแล้วยอมก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของน่านฟ้าอย่างว่าง่าย...อีกครั้งแล้วที่อากัปกริยาน่ารักของน่านฟ้านั้นทำให้หล่อนใจละลาย...จนเผลอทำตามคำสั่งของเจ้านายหัวใจของหล่อนไปโดยไม่รู้ตัว 

 

...

 

            บนรถยนต์คันหรูของน่านฟ้ากำลังเคลื่อนที่ตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ แอร์จากเครื่องปรับอากาศนั้นเย็นฉ่ำ บทเพลงเพราะๆจากลำโพงวิทยุในรถ กลิ่นน้ำหอมที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบายใจ...คริมาก็ไม่รู้ว่าอะไร หรือเพราะบรรยากาศทุกอย่างนี้รวมกัน...เลขาสาวจึงรู้สึกอยากให้เวลาเดินช้าๆ...หล่อนอยากอยู่กับน่านฟ้าอีกนานๆ...

 

            มีความสุขจัง... 

 

         “น่านอยากรู้เรื่องของครีมบ้าง ครีมเล่าบ้างสิ” น่านฟ้าว่า “หลังจากน่านออกจากโรงเรียนไป...ครีมเป็นยังไงบ้าง ชีวิตเป็นยังไง ไปเรียนต่อที่ไหน มีเพื่อนกี่คน...” น่านฟ้าเอ่ยถามเช่นนั้นแล้วลดเสียงลงตอนท้ายๆว่า “เคยมีแฟนมั้ย...มีมากี่คนแล้ว”

 

            คำถามเช่นนั้นทำให้คริมายู่หน้าน้อยๆอย่างหมั่นไส้คนข้างๆซึ่งกำลังขับรถให้หล่อน

 

            “อะโด่เอ๊ย ถามตั้งยาว จริงๆก็อยากรู้แค่คำถามสุดท้ายนั่นแหละ...”

 

            คริมาว่าแซวๆน่านฟ้าแบบนั้น ทำให้เจ้านายสาวเกาจมูกเขินๆ 

 

            “รู้ทันน่านตลอด...” 

 

            “ไม่งั้นน่านก็ไม่ชอบครีมหรอก” คริมาว่าแซวๆอย่างนั้น “คนอย่างน่านน่ะชอบคนรู้ทัน รู้ทันไม่พอ ปากยังต้องทันน่านด้วย” หล่อนว่าแบบนั้น ทำให้น่านฟ้าเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มกริ่ม 

 

            “แล้วตกลงมีแฟนมากี่คนแล้ว...” 

 

            “4” 

 

            “หูย...” 

 

            “ก็คนมันฮอต...” คริมาว่าอย่างนั้น “หลังจากน่านไปเรียนเมืองนอกนะ ทุกคนก็หันมาสนใจครีม...ยิ่งเข้ามหาลัยฯไม่มีน่านมาคอยเป็นคู่แข่งน่ะ มีคนมาจีบครีมเพียบเลย” คริมาว่าอย่างนั้น “แต่เป็นแฟนจริงๆน่ะสี่คน...ส่วนไอ้ที่คบๆเลิกๆน่ะอีกเพียบ” 

 

            ความตรงไปตรงมาแบบนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้าหน้าเสียไปไม่น้อย...แต่ฝ่ายเลขาสาวก็ดูเหมือนจะลองใจน่านฟ้าด้วยว่าเจ้านายสาวเองจะรับในความเป็นหล่อนได้หรือไม่

 

            “เจ้าชู้หรอคะ...เราน่ะ” 

 

            น่านฟ้าบ่นออกมาอย่างขุ่นมัว เมื่อนึกภาพถึงคำว่า เล่นๆ’ อีกนับไม่ถ้วนของคริมา...ซึ่งแน่นอน...มันแปลว่าหญิงสาวที่ดูจะมั่นใจและมีความเปรี้ยวนิดๆอย่างคริมานั้นคงจะเชี่ยวชาญเชิงรัก’ อยู่พอตัวไม่แพ้นิวาสิรีผู้เป็นน้องสาวของหล่อนเลย...และเมื่อนึกถึงจำนวนของคนที่อาจมีโอกาสได้เชยชมเรือนร่างใต้ร่มผ้าของคริมาก่อนหน้าหล่อน...หัวใจของน่านฟ้าก็แทบจะลุกเป็นไฟด้วยความหึงหวง

 

            “เขาเรียกว่าเลือกได้ต่างหาก” 

 

            ยิ่งคริมาว่าอย่างไม่สะทกสะท้านเช่นนั้น น่านฟ้าก็ยิ่งนิ่งอึ้งไป และภายใต้ใบหน้านิ่งๆนั้น คริมากลับรู้สึกได้ถึงกระแสความไม่พอใจของอีกฝ่าย ทำให้หล่อนเผลอเอื้อมมือไปจับปลายคางของอีกฝ่ายเบาๆ  แล้วเอ่ยแซวๆว่า... 

 

            “อะไรกันคะ...นี่หึงย้อนหลังหรอ” 

 

            คริมาว่าอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้ายิ่งทำปากคว่ำใส่หล่อน 

 

            “ก็น่านถาม ครีมก็ตอบ...ครีมก็ไม่ได้อยากปิดบังอะไรน่านเหมือนกัน” คริมาว่าอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าปรายตามองหล่อน แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวว่า...

 

            “นี่เพิ่งคบกันเอง...จะจริงใจไปไหน...แอ๊บได้ก็แอ๊บบ้าง...” น่านฟ้าบ่นน้อยๆ 

 

            “อะไร นี่เป็นพวกหัวโบราณป้ะเนี่ย” คริมาแซวน่านฟ้าอย่างหมั่นไส้หน่อยๆ “อย่าบอกนะว่าอยากเป็นคนแรกของครีม? อยากให้ครีมแอ๊บใส แอ๊บซิง...แบบ โอ๊ย คุณน่านเนี่ยเป็นคนแรกของครีมเลยค่ะ ครีมไม่เคยมาก่อนเลยนะคะ คุณน่านช่วยสอนครีมด้วยนะคะ~งี้หรอ” 

 

            คริมาแกล้งแอ๊บเสียงเป็นเด็กสาวใสๆแบบนั้น และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าตาโตขึ้นมาน้อยๆ ก่อนจะเผลอเอื้อมมือมาตีเผียะลงที่ไหล่ของหญิงสาวเบาๆอย่างหมั่นไส้ก่อนจะกลับไปขับรถตามเดิม และนั่นก็ทำให้คริมาทำตาโตพลางลูบไหล่ตัวเองที่โดนน่านฟ้าตีเผียะลงมาป้อยๆ 

 

            “น่าน!!ตีครีมทำไม” 

 

            “ก็ครีมน่ะ...พูดอะไรก็ไม่รู้ เป็นผู้หญิงแท้ๆ” น่านฟ้าว่าทั้งๆที่หูแดงก่ำ...จริงๆหล่อนก็รู้อยู่แล้วว่าคริมาเป็นผู้หญิงแรงๆ ตรงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถคบเพื่อนแซ่บๆอย่างกรภพและอุษาได้ แต่เมื่อได้ยินจากปากของคริมาเอง หล่อนก็อดงอนไม่ได้...อาจเป็นเพราะอยู่ในโลกที่มีแต่คนเรียบร้อยและระมัดระวังคำพูดอย่างดวงเดือนมาโดยตลอด...และคำพูดของน่านฟ้าก็ทำให้คริมายิ้ม แล้วเลขาสาวเอื้อมมือไปดึงแก้มน่านฟ้าเบาๆด้วยความหมั่นไส้ 

 

            “ครีมก็ไม่ใช่คนแรกของน่านป้ะ...” คริมาว่าอย่างนั้นด้วยความรู้ทัน...เพราะฝ่ายน่านฟ้าเองก็เคยมีแฟนมาก่อนหน้านี้ “แล้วจะมางอนอะไรกับการที่ไม่ใช่คนแรกของครีมละคะ...” หล่อนว่าอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าถอนหายใจเบาๆ แล้วหันมามองคริมาด้วยสายตางอนๆ 

 

            “ไม่ได้งอน แต่มันหวง...” 

 

            น่านฟ้าว่าอย่างนั้น 

 

         “แค่นึกภาพว่ามีใครเคยได้จูบครีมตรงที่น่านได้จูบ...มีใครได้นอนตรงที่ข้างๆครีมตรงที่น่านได้นอน...ใจน่านก็ลุกเป็นไฟแล้ว...”

 

         คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมานิ่งอึ้งไปน้อยๆ ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วเอื้อมมือไปจับแก้มน่านฟ้าอีกครั้งเบาๆอย่างแสนรัก

 

            “ก็ตอนนี้มันเป็นที่ของน่านแล้วไง...”

 

            คริมาเอ่ยเสียงแผ่วอย่างปลอบประโลม ราวกับกำลังเอาน้ำลูบใจให้น่านฟ้า

 

            “ตรงที่ๆมีใครเคยจูบ...น่านก็ได้จูบแล้ว...ตรงที่ๆมีใครเคยนอน...น่านก็ได้มานอนแล้ว...” คริมาว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “นี่ครีมชวนให้มานอนเองด้วยน้า...บางคนรอแทบตายกว่าจะได้ แถมบางทีได้แล้วครีมก็ทิ้งเค้าเลยก็มีน้า~” 

 

            โหย...เผ็ดน่าดูเลย...คนเรา 

 

         น่านฟ้าแอบนึกในใจอย่างนั้น เมื่อได้รับรู้ถึงความเปรี้ยวเข็ดฟันของอีกฝ่าย...แต่หล่อนก็ได้แต่ถอนใจ...จริงอย่างที่คริมาว่า...ทั้งคู่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องปรับจูนเข้าหากัน...ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทัศนคติหรือไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิต...

 

            แต่เมื่อหล่อนตกลงปลงใจจะรักคริมาแล้ว...หล่อนก็ตัดสินใจว่าจะต้องพยายามทำใจยอมรับทุกฝ่ายให้ได้ในทุกๆแง่มุม...ไม่ว่ามันจะสะเทือนใจหล่อนขนาดไหนก็ตาม...และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าตัดสินใจผลักเอาทิฐิมานะของตนไปเก็บไว้ด้านหลัง พยายามเก็บกลั้นความไม่พอใจของตน พลางเอ่ยออกมาว่า... 

 

            “อืม...จะโทษใครได้ละเนาะ ถ้ามีใครที่อยู่ใกล้ครีมแล้วไม่รู้สึกอยากถอดเสื้อครีมออกได้ก็เก่งแล้ว” น่านฟ้าว่าอย่างนั้นขณะที่ปรายตามองลงไปตามทรวดทรงองค์เอวของคริมาอย่างแสนหวง “เล่นเซ็กซี่ขนาดนี้...”

 

            “หื่น...” คริมาบ่นน้อยๆ พลางเผลอยกมือขึ้นกอดอกไม่รู้ตัวเมื่อเห็นสายตาร้อนแรงของน่านฟ้า ก่อนจะทำหน้ายู่น้อยๆ แต่คริมาก็สบายใจขึ้นมาเยอะ...ที่น่านฟ้ามีท่าทีแบบนั้น...

 

            ไม่ใช่ว่าหล่อนไม่อยาก แอ๊บใส่น่านฟ้า ตามประสาคนเพิ่งคบกัน ใครๆก็คงอยากดูดีต่อหน้าคนรักอยู่แล้ว...แต่เพราะคริมารู้สึกว่าภาพลักษณ์ของหล่อนในหัวของน่านฟ้านั้นมีความงดงามเกินจริงไปอยู่แล้ว ด้วยความที่ฝ่ายนั้นแอบหลงรักหล่อนมาตั้งแต่เด็ก...คริมาจึงไม่รู้ว่าคนรักของหล่อนจะยอมรับภาพของหล่อนตอนโตในช่วงระยะเวลาที่หล่อนห่างหายไปจากเขาเนิ่นนานขนาดนี้ได้หรือเปล่า...เพราะหล่อนเองก็เติบโตมากลายเป็นคนที่แต่งต่างจากยุคน้องครีมนางนพมาศที่ดูดีงามเพอร์เฟ็คคนนั้นมามากแล้ว...หล่อนจึงตัดสินใจ จงใจเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของตนด้านที่ไม่งดงามออกไปให้น่านฟ้าได้เห็นบ้าง...เพราะอยากรู้ว่าหากหล่อนเองไม่ได้เพอร์เฟ็คอย่างที่คาดหวัง น่านฟ้าจะยอมรับกันได้อยู่ไหม

 

            แต่เมื่อเห็นความพยายามข่มอกข่มใจต่อสู้กับความหึงหวงและความไม่พอใจในใจของน่านฟ้าโดยไม่แสดงอาการดูถูกหล่อนออกมาก็ทำให้คริมาแอบให้คะแนนน่านฟ้าในใจอย่างไม่รู้ตัว...หลายๆคนที่ถูกหล่อนลองใจแบบนี้ บางทีก็อาจจะว่าหล่อน ง่ายและหมดความเคารพนับถือกันไปแล้ว...แต่น่านฟ้ากลับไม่แสดงอาการแบบนั้น...คนรักของหล่อนกลับพยายามแสดงอาการเข้าอกเข้าใจ แม้คริมาจะรู้ว่าลึกๆน่านฟ้าก็คงไม่โอเค...แต่การแสดงออกของอีกฝ่ายก็ทำให้หล่อนรู้สึกพอใจในระดับหนึ่งจนรู้ว่าตัวเองควรเลิกแกล้งน่านฟ้าได้แล้ว...หล่อนจึงเฉลยออกไปเพื่อให้น่านฟ้าได้สบายใจขึ้นว่า...

 

“อ่ะ แล้วก็เผื่อน่านจะไม่สบายใจ...จะบอกความลับให้ก็ได้ว่าครีมน่ะเลิกเป็นแบบนั้นมาเก้าปีแล้ว ตั้งแต่เริ่มทำงานกับคุณรุ่งรัตน์น่ะ ครีมก็ไม่มีเวลาอีกเลย...” 

 

            คริมาว่าอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าเลิกคิ้วน้อยๆ 

 

“น่านเนี่ยเป็นคนแรกในรอบเก้าปีเลยนะ”

 

คำบอกเล่านั้นทำให้น่านฟ้ายิ้มแฉ่งออกมา ราวกับความหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในใจหล่อนเมื่อครู่นั้นกลับถูกปลดปล่อยให้ล่องลอยหายไปในอากาศเสียหมด และสีหน้าดีใจแบบนั้นของน่านฟ้าก็ทำให้คริมาหลิ่วตาใส่หล่อนก่อนจะทำท่าชี้ๆน่านฟ้าอย่างคาดโทษ...

 

“รู้แล้วก็ห้ามไปบอกใครเด็ดขาดนะเรื่องนี้แค่นี้อีกุ้งกับอีษามันก็ว่าครีมหยากไย่เกาะเต็มที่แล้ว!!” คริมาว่าแบบนั้น ทำให้น่านฟ้าหัวเราะเบาๆแล้วพยักหน้ารับ  

 

“รู้มั้ยว่านี่เป็นเรื่องที่สองของวันที่ทำให้น่านยิ้มได้เลยนะ”

 

น่านฟ้าว่าอย่างนั้นทำให้คริมาเลิกคิ้วน้อยๆอย่างประหลาดใจ 

 

“เรื่องที่สอง?” 

 

คริมาทวนคำ ทำให้น่านฟ้าพยักหน้า 

 

“เรื่องแรกก็คือเรื่องที่นิวบอกน่านเมื่อเช้า...ว่าป๊าเป็นห่วงน่านที่ไม่กลับบ้านเมื่อคืน...” 

 

“น่านแคร์คุณพ่อมากจริงๆด้วยนะ...” 

 

คริมาว่าอย่างนั้น ทำให้น่านฟ้าพยักหน้าน้อยๆ 

 

“ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับ...มันคงเป็นเพราะน่านมีป๊าอยู่คนเดียว...”

 

คำตอบของน่านฟ้าทำให้คริมากระพริบตางงๆ 

 

“หมายความว่าไง...แล้วคุณแม่น่านล่ะ...” 

 

“น่านไม่ใช่ลูกแม่เดียวกับนิวน่ะครีม...”

 

น่านฟ้าว่าอย่างนั้นด้วยดวงตาแสนเศร้า ขณะที่ตาคู่นั้นยังคงมองถนนอยู่ 

 

“คุณแม่ที่อยู่ที่บ้าน เป็นคุณแม่ของยัยนิวคนเดียว...ไม่ใช่คุณแม่ของน่าน...” 

 

...

 

            คำเฉลยของน่านฟ้านั้นทำให้คริมากระพริบตางงๆ หญิงสาวรู้สึกตัวชาๆน้อย เมื่อน่านฟ้าเฉลยความจริงข้อนั้นเกี่ยวกับตัวเองออกมา และนั่นก็ทำให้เลขาสาวรู้สึกได้ถึง กำแพงบางอย่างที่ถูกทลายลงไประหว่างทั้งคู่ เมื่อน่านฟ้าเฉลยความลับที่คลุมเครือในใจมานานให้หล่อนได้รับฟังแบบนั้น ขณะที่ฝ่ายนั้นเอ่ยต่ออกมาว่า...

 

            “นี่บอกครีมคนแรกเลยนะ...ไม่เคยบอกใครเลย...รู้สึกโล่งใจเหมือนกันแฮะ”

 

            คำบอกเล่านั้นทำให้คริมากระพริบตาอย่างงุนงง แต่ปากก็เอ่ยถามต่อ... 

 

            “อ้าวแล้ว...” 

 

            “ไม่มีใครรู้หรอกว่าน่านรู้...แม้กระทั่งยัยนิวก็ยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นพี่น้องคนละแม่กัน...” ราวกับจะรู้ว่าคริมาต้องการจะถามว่าอะไร น่านฟ้าจึงเฉลยออกมาก่อน “น่านคิดว่าป๊าน่านกับแม่นิวคงตกลงกันมาตั้งแต่น่านยังจำความไม่ได้แล้วว่าจะไม่บอกน่าน...เขาคงกะจะให้น่านเข้าใจว่าแม่นิวเป็นแม่ของน่านไปเลย จะได้ไม่ต้องมาคอยตอบคำถามเรื่องแม่ของน่าน...” 

 

            น่านฟ้าว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

 

            “แต่น่านน่ะ...รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่เก้าขวบแล้ว” น่านฟ้าว่า “พอเขามีนิว...พอแม่เริ่มตั้งท้องนิว เขาก็คุยกันว่าจะเลี้ยงน่านยังไงต่อไม่ให้น่านรู้สึกแตกต่างจากนิว...แล้วน่านก็บังเอิญไปได้ยิน...” น่านฟ้าเล่าเช่นนั้น พลางนึกย้อนถึงวันเวลาที่หล่อนเล่นซ่อนแอบกับป้ามาลัยผู้เป็นทั้งแม่นมและพี่เลี้ยง...หล่อนหนีไปแอบในตู้เสื้อผ้าห้องนอนของสิรินทรา...และนั่นก็ทำให้หล่อนได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน...

 

            “แล้วน่านเคยคุยกับพ่อแม่เรื่องนี้มั้ย...”

 

            คริมาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ทำให้น่านฟ้าส่ายหัว 

 

            “ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เขาตั้งใจจะโกหกน่านอยู่แล้ว” น่านฟ้าว่าเช่นนั้น “ถ้าเขาพยายามถึงขนาดไปเปลี่ยน ชื่อมารดาของน่านในใบสูติบัตรได้ มันก็แปลว่าเขาคงไม่อยากให้น่านรู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของน่านเลย...และน่านก็มองว่ามันป่วยการที่จะถาม” น่านฟ้าว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย 

 

            “แต่มันก็ทำให้น่านรู้สึกมาตลอดว่านิวมันไม่ใช่น้องแท้ๆของน่าน...มองยังไงก็ไม่ใช่”

 

            หล่อนว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงละอายใจ

 

            “ทั้งๆที่น่านก็รู้นะว่าน้องมันก็คงรักน่าน...นิวมันก็คงไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมน่านไม่ดีกับมันเหมือนพี่สาวคนอื่นเขาดีกับน้องสาวซะที แต่ครีมเข้าใจมั้ย...น่านมองหน้ามันทีไร มันก็เหมือนเป็นตัวตอกย้ำว่าน่านไม่มีแม่...น่านไม่มีใครนอกจากป๊า” 

 

            คำบอกเล่าเหล่านั้นของน่านฟ้าเป็นคำอธิบายท่าทีเย็นชาหมางเมินในหลายๆครั้งที่น่านฟ้ามีต่อนิวาสิรีซึ่งคริมาไม่เคยเข้าใจและก่อนหน้านี้หล่อนก็อดจะหมั่นไส้ทุกครั้งไม่ได้ที่น่านฟ้าทำตัวแบบนั้น...แต่ในยามนี้หล่อนรู้แล้ว...นอกจากนิสัยที่ต่างกันอย่างสุดขั้วและหน้าตาที่ไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ของทั้งคู่...น่านฟ้าและนิวาสิรียังเป็นพี่น้อง ต่างมารดากันอีกด้วย 

 

            “บางทีน่านก็เกลียดตัวเองนะ ที่รักน้องไม่ได้เท่าที่ควร...น่านควรจะเป็นพี่ที่ดีของนิวใช่มั้ย” น่านฟ้าว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ “แต่ยิ่งป๊าดูรักมันเท่าไหร่ น่านก็ยิ่งไม่ชอบใจมันเท่านั้น...ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย...”

 

            น่านฟ้าถอนหายใจเบาๆ 

 

            “นิสัยไม่ดีเนอะน่านเนี่ย” 

 

            คำพูดตัดพ้อตัวเองเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมาเผลอเอื้อมมือไปจับมือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยของอีกฝ่ายเอาไว้เบาๆแล้วลูบมันอย่างปลอบประโลม

 

            “นิสัย คน...น่าน” คริมาเอ่ยเช่นนั้นเบาๆด้วยรอยยิ้ม “ได้ฟังแบบนี้แล้วครีมค่อยรู้สึกว่าน่านนิสัยเหมือนคน’ ทั่วไปขึ้นมาหน่อย” เลขาสาวว่าเช่นนั้น

 

         “ไม่แย่ใช่มั้ย...” 

 

น่านฟ้าถามอย่างไม่มั่นใจ 

 

“ฟังเรื่องนี้แล้ว ครีมมองน่านเปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า” 

 

คำถามแบบนั้นทำให้คริมายิ้มกริ่ม 

 

“แล้วพอฟังว่าครีมเคยมีแฟนเยอะ...เคยนอนกับคนอื่นมาบ้างก่อนหน้าน่าน...น่านมองครีมเปลี่ยนไปบ้างมั้ย” คริมาเอ่ยถามเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้านิ่งอึ้งไป แล้วทำหน้าบึ้งน้อยๆ 

 

“ก็เซ็งนิดหน่อย...แต่ก็มองครีมเป็น คน’ มากขึ้น” 

 

น่านฟ้าว่าเช่นนั้น ทำให้คริมาอมยิ้ม 

 

“อื้ม...ก็เหมือนกัน...เรื่องนี้ก็ทำให้ครีมมองน่านเป็นคนมากขึ้นเหมือนกัน”

 

คริมาว่าอย่างนั้น 

 

“ประทับใจมากขึ้นด้วยนะ...ดีใจที่ได้รู้ว่าเป็น คนเหมือนกัน” หล่อนว่าอย่างนั้น “พอรู้สึกว่าน่านเองก็ไม่ใช่นางฟ้า นางสวรรค์...ไม่ใช่เจ้าหญิงในนิยายอย่างที่ครีมเคยเข้าใจ...มันก็พอจะทำให้ครีมเห็นทางขึ้นได้บ้างว่าเราสองคนจะเดินไปข้างๆกันได้ยังไง...” เลขาสาวเอ่ยแล้วเอื้อมมือไปจับที่แก้มน่านฟ้า ก่อนจะลูบมันเบาๆอย่างแสนอ่อนโยน...  

 

            “ขอบคุณที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังนะคะ”

 

            คำพูดนั้นของคริมาทำให้ใจของน่านฟ้ารู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

 

            “ขอบคุณที่รับฟังเหมือนกันนะคะ” 

 

            น่านฟ้าว่าเช่นนั้น แล้วดึงมือคริมาไปจูบที่หลังมือเบาๆ ก่อนจะเอาแก้มของหล่อนแนบเอาไว้อย่างแสนออดอ้อน คริมาจึงมองคนรักของหล่อนด้วยความรู้สึกสบายใจมากขึ้น...เราทุกคนเองก็ต่างมีความลับ...และความจริงบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองที่ไม่มั่นใจว่าหากคนอื่นรู้แล้วจะรับได้หรือไม่...ทำให้เราเลือกที่จะปิดกั้นมันไว้...แต่สำหรับคริมากับน่านฟ้า...เมื่อผ่านค่ำคืนที่ กายของทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันมามากแล้วเมื่อคืนก่อน...ในคืนนี้...หล่อนกลับรู้สึกว่า ใจของทั้งคู่นั้นกลับได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น...ขึ้นมาอีกนิด...

 

เพราะทั้งคู่ต่างก็เพิ่งจะได้เปิดใจ...และเรียนรู้ด้านที่ไม่เพอร์เฟ็คของกันและกัน...เพื่อจะโอบกอดกันในด้านของความเป็นมนุษย์มากขึ้นนั่นเอง






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #587 NuttOnkham (@NuttOnkham) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:40
    อ่านแล้วรู้สึกใจมันอุ่นขึ้นท่ามกลางอากาศร้อนๆของบ้านเราเลยนะเนี่ย
    #587
    0
  2. #562 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:53
    เป็นคนธรรมดาที่รักกันเพราะตัวตนที่เป็นจริงของกันและกัน น่ารักมากๆเลยค่า
    #562
    0
  3. #561 jojo_yeancup (@yeancup) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:25
    อบอุ่นหัวใจ สู้ๆนะ ทั้งสองคน อยู่ข้างๆกันตลอดไปเลย
    #561
    0
  4. #560 Shin06K (@Shin06K) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 07:25

    อบอุ่นใจ
    #560
    0
  5. #559 SilarutHongthong (@SilarutHongthong) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 03:50
    น่ารักแฮะ
    #559
    0
  6. #558 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:38
    เห็นครีมตอนนี้แล้วอยากเรียก อั้ยดื้อออออ (ขอใช้แบบภาษาวิบัตินะคะ) 55555555 คุณเลขาฉลาดมากค่ะที่ใช้โอกาสนี้เปิดเผยตัวตนของตัวเอง ถ้าไม่ใช่ช่วงนี้เวลานี้ก็ไม่รู้ตอนไหนแล้ว ครีมรู้จังหวะที่จะพูด ช่างสังเกตเจ้านายตามสไตล์เลขา แบบนี้ยิ่งเพิ่มเลเวลความน่ารักเข้าไปอีก ดูแล้วคงรับมือกับป๊าของคุณน่านได้สบาย แต่ไม่รู้ว่าฝั่งผู้บริหารเขาจะจัดการเรื่องยังไง แต่ไม่ๆ เค้าจะยังไม่รีบกังวล ขอเก็บเกี่ยวความรักความเข้าใจกันไปก่อนนะคะ พอต่างฝ่ายต่างเปิดเผยออกมาแบบนี้แล้วก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ อย่างน้อยคุณเลขาก็รับรู้ปัญหาที่อยู่ในใจคุณน่าน จะได้รับมือกับสถานการณ์ต่างๆอย่างเข้าใจ
    #558
    0
  7. #557 North Land (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:33

    ในรสหวานยังมีรสขม ปลอบกันไปปลอบมา

    น่าเอ็นดู ชอบตรงประโยคที่ว่า ในคืนนี้

    ใจ~ใกล้ชิดกัน มันหวานหยด เลยชอบมาก

    และรู้เลย ว่าต่อให้มีอุปสรรคแล้วใคร

    คนหนึ่ง ก็ต้องมีอีกคน ช่วยพยุงขึ้นมา


    #557
    0
  8. #556 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:23
    คุณน่านยังหวงย้อนหลังอีกน้าา
    #556
    0
  9. #555 ที่ระบายสีน้ำ (@kikapu33779) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:51

    คู่นี้น่าร้ากกก~
    #555
    0
  10. #554 BehindyouQB (@SnailjungEJ) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:21
    น่ารัก อยากได้ e book
    #554
    0
  11. #553 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:01
    ว่าเเล้วเชียวว่าคุณน่านต้องรู้เรื่องพ่อแม่
    #553
    0
  12. #552 0904650680 (@0904650680) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:15
    หวานนนนน????????????????????
    #552
    0
  13. #551 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:10
    หวานชื่น
    #551
    0
  14. #550 I2abarD (@sadatoro) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:58

    ขอแค่มีใครสักคนที่เข้าใจเรา แค่นี้ก็สุขฟุดๆ แล้วเน๊อะคะ
    #550
    0
  15. #549 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:58
    นิยายเรื่องนี้ก็ดูจริงเหมือนกันค่ะ เหมือนไม่ได้อ่านเรื่องมโน หรือเรื่องจินตนาการ มันมาจากเรื่องราวของคนจริงๆ ฮืออออออ ค่อยๆเรียนรู้กันไปนะคะ น่านมีครีม ครีมก็มีน่านแล้ว ไปสู้ค่ะๆๆๆๆ รักๆๆๆๆ
    #549
    0