เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 31 : EP 31 - :)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

EP 31


:) 

 


            ดวงเดือนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา หน้าโทรทัศน์ กลางห้องนั่งเล่นในบ้านของหล่อนตามลำพัง...เพราะช่วงนี้คุณทินกรพ่อของหล่อน และดุจดาวผู้เป็นแม่นั้นพากันไปทริป ฮันนีมูนรอบสอง’ ที่ยุโรป หลังจากที่ฝ่ายทินกรลามือจากตำแหน่งรองซีอีโอของเครือภุมวานนท์เพื่อให้หล่อนขึ้นแทน...คุณพ่อวัยเกษียณของดวงเดือนก็ได้มีเวลาพาคุณแม่ไปเที่ยวทุกๆที่...

 

            ความรักดีๆแบบนั้น...น่าอิจฉาซะจริงๆ

 

         ดวงเดือนอดนึกในใจอย่างเจ็บอกไม่ได้ เมื่อเทียบกับตัวหล่อนเองที่อยู่ในภาวะ อกหักความรักของพ่อกับแม่หล่อนนั้นก็ช่างดูน่าอิจฉา...แถมหล่อนยังงอนพ่อแม่ที่ปล่อยให้หล่อนเดียวดายอีก...ตอนนี้หญิงสาวจึงกำลังตักไอศกรีมเข้าปากด้วยอารมณ์เศร้า และดวงตาคู่สวยนั้นก็กำลังจ้องดูซีรี่ส์เกาหลีในโทรทัศน์...

 

            ก็ไหนๆวันนี้เป็นวันที่หล่อนต้องหยุดอยู่บ้านเพื่อรักษาตัวรักษาใจทั้งที...อะไรจะดีไปกว่าการได้ทำตามใจตัวเองบ้างละเนอะ...แค่นานๆครั้งเอง...

 

            ครืด...ครืด...ครืด...

 

         เสียงโทรศัพท์ของหล่อนนั้นสั่นครืด และก็ทำให้ดวงเดือนขมวดคิ้วน้อยๆ หล่อนหยุดทานไอศกรีม กดหยุดซีรี่ส์ไว้ชั่วคราว แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอนั้น...

 

            นิว น้องน่าน  

 

         ดวงเดือนหลิ่วตาน้อยๆ ก่อนจะกดรับ

 

         “ฮัลโหลพี่เดือน...ทานอะไรหรือยังคะ”

 

            คำถามของนิวาสิรีที่ดังมาตามสายทำให้ดวงเดือนก้มลงมองกล่องไอศกรีมบนตักตน

 

          “ก็...กินบ้างแล้วค่ะ” 

 

         “อ้าว...กินข้าวแล้วหรอกเหรอคะ”  

 

          “ยังไม่ได้กินข้าวค่ะ...” 

 

         “อ้าว...แล้วพี่เดือนกินอะไร?” 

 

          “ไอติม...” 

 

         “ฮะ...” 

 

          “พี่เดือนกินไอติมอยู่” 

 

         “โห...นี่อย่าบอกนะว่าอกหักแล้วนั่งกินไอติม ดูซีรี่ส์เป็นนางเอกหนังเวลาอกหักน่ะ” 

 

            คำแซวเช่นนั้นทำให้ดวงเดือนหน้าแดงแล้วเผลอทำคอแข็งยืดตัวตรงขึ้นมาทันที ทั้งๆที่นิวาสิรีไม่ได้อยู่ตรงหน้า 

 

            “เปล่าซะหน่อย!” 

 

            คำปฏิเสธเสียงแข็งเช่นนั้นของหล่อนได้ยินเป็นเพียงเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงปนเอ็นดูของนิวาสิรีตอบมาตามสายแทน...

 

         “นิวอยู่เยาวราช...กำลังมาต่อแถวซื้อบะหมี่เกี๊ยวเจ้าโปรดของพี่เดือน ที่พี่เดือนชอบสั่งไลน์แมนไปทานที่บริษัทน่ะค่ะ” 


            นิวาสิรีว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง 

 

            “หือ!?” 

 

            ดวงเดือนร้องอย่างประหลาดใจ แต่หล่อนก็ได้ยินเสียงตะโกนสั่งเกี๊ยวข้างหลัง ซึ่งบ่งบอกว่านิวาสิรีคงกำลังยืนอยู่ที่นั่นจริงๆ 

 

            “นิวแค่จะโทรมาถามว่าพี่เดือนอยากได้อะไรอีกหรือเปล่าคะ...มีรังนก...มีเกาลัด...มีน้ำใบบัวบก...” “น้องนิว!!” เมื่อรู้สึกว่านิวาสิรีกำลังแซวหล่อนเรื่อง ช้ำใน’ จากความรักเมื่อพูดถึงน้ำใบบัวบกซึ่งรู้กันดีว่ามีสรรพคุณช่วยแก้อาการช้ำในนั้น...สาวเสียงหวานก็เผลอเอ็ดเด็กรุ่นน้องไปลั่น...และนั่นก็ทำให้นิวาสิรีหัวเราะชอบใจอีกครา

 

         “โอ๋...ล้อเล่น...เอาอะไรอีกไหมคะ...นิวจะได้ซื้อเข้าไปให้”

 

           “น้องนิว...ไม่ต้องเข้ามาก็ไ...” 

 

           “อีก 15 นาทีเจอกันค่ะ”

 

         ก่อนที่ดวงเดือนจะได้ปฏิเสธอะไร นิวาสิรีก็ตัดบทหล่อนอย่างทะเล้นแบบนั้นแล้ววางสายไปเลย...หญิงสาวรุ่นพี่จึงได้เพียงแต่ยกหูโทรศัพท์ออกมาแล้วมองมันอย่างแสนงอนราวกับว่าโทรศัพท์ตรงหน้านั้นเป็นตัวแทนของนิวาสิรี...ก่อนที่หล่อนจะค้อนปากคว่ำแล้วบ่นเบาๆว่า...

 

            “ดื้อด้าน...” 

 

            แต่แปลก...หล่อนกลับยิ้มให้กับความดื้อด้านของนิวาสิรีซะทุกที...

 

            ครืด...ครืด...ครืดดดด...

 

         โทรศัพท์ในมือของหล่อนสั่นอีกครั้งเพราะดวงเดือนยังไม่ได้วาง...ปรากฏเป็นวีดีโอคอลจากเบอร์ที่หล่อนเม็มชื่อไว้ว่า คุณแม่ และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนรีบกดรับโทรศัพท์ทันที... 

 

            “ค่ะ คุณแม่” 

 

            “น้องเดือนคุณแม่กับคุณพ่ออยู่ Hallstatt แหละลูก...ดูสิ สวยมั้ย” 

 

         น้ำเสียงร่าเริงของดุจดาวนั้นดังออกมาจากลำโพงมือถือของดวงเดือน ขณะที่ภาพตรงหน้าของหล่อนนั้นเป็นภาพทิวทัศน์ทะเลสาบและบ้านเมืองแบบยุโรปอันสวยงามของเมือง Hallstatt ประเทศออสเตรีย และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนเผลอคลี่ยิ้มอย่างเอ็นดู และภาพก็ถูกปรับกลับมาเป็นกล้องหน้า ทำให้ดวงเดือนเห็นคุณพ่อและคุณแม่ของหล่อนในชุดกันหนาวหนาๆนั้นกำลังโบกไม้โบกมือให้กับหล่อน...ทำให้ดวงเดือนกล่าวทักทายพ่อกับแม่ที่กำลังมีความสุขทั้งๆที่ลึกๆแล้วหัวใจของหล่อนหนักอึ้ง

 

            ในวันที่ฉันแก่ลงไป...จะมีใครแก่ไปกับฉันได้แบบนี้นะ

 

         ยิ่งคิด...หล่อนยิ่งสะเทือนใจ รู้สึกเจ็บแปลบๆประหลาดเมื่อนึกถึงภาพเมื่อคืนที่หล่อนเห็นตำตาว่าน่านฟ้า...คนที่หล่อนผูกใจสมัครรักใคร่และแอบวาดฝันในใจให้เป็นคนนั้นที่จะแก่ตัวลงไปด้วยกัน...กำลังจะหลุดลอยไปเป็นของคนอื่น...อีกครั้ง...อย่างที่หล่อนนึกกลัวมาเนิ่นนาน...และแม้จะอย่างนั้น...ลึกๆ ดวงเดือนก็ยังแอบหวังให้เรื่องระหว่างอีกฝ่ายกับคริมานั้นเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว...หวังว่าสุดท้ายคริมาจะจากไป...เหมือนคนอื่นๆ

 

            รู้ว่าผิดและบาป...ที่แอบหวังให้คนอื่นเขาเลิกรากัน แต่ใจที่ร้าวรานของหล่อนก็คงจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าจะหวัง...หล่อนจะขอมีความหวังบ้างไม่ได้เลยหรือ?

 

เพราะเนิ่นนานมาแล้วที่หัวใจของดวงเดือนไม่มีใครอื่น...นอกจากน่านฟ้า ประตูหัวใจของหญิงสาวไม่ได้ถูกแง้มมาเนิ่นนาน และดวงเดือนก็ไม่เคยคิดเห็นว่าใครจะเหมาะสมที่จะอยู่ ณ ที่ตรงนั้น...ตรงที่ข้างๆหล่อน ในยามที่ทั้งคู่แก่ตัวลงไปด้วยกัน...นอกจากน่านฟ้าเลย...ยิ่งนิพนธ์ผู้เป็นพ่อของน่านฟ้านั้นออกตัวว่าสนับสนุนหล่อนมาตลอด...ดวงเดือนยิ่งวาดฝันไปไกล

 

ว่าสักวันคนสุดท้าย’ ของน่านฟ้า...จะเป็นหล่อน

 

แต่จู่ๆ ภาพของนิวาสิรีที่ตระกองกอดหล่อนเมื่อคืนนั้นก็แวบเข้ามาในหัวสมอง...

 

บ้าชะมัดทำไมอยู่ดีๆถึงคิดถึงน้องนิวอีกแล้ว!!

 

ดวงเดือนรู้สึกหน้าร้อนวาบ เมื่อหล่อนใจลอยไปไกลแสนไกลถึงเรื่องน่านฟ้า แต่ก็ถูกกระตุกดึงกลับมาด้วยภาพใบหน้าทะเล้นของเจ้าเด็กหน้าสวยคนนั้น...สวยแต่ดูเจ้าเล่ห์...เหมือนหมาจิ้งจอก...นั่นคือคำที่ดวงเดือนแอบนิยามนิวาสิรีไว้ในใจ...ต่างจากน่านฟ้าที่จะสวยทรงเสน่ห์ แววตาดุดูมีอำนาจดั่งนางพญาเสือ อบอุ่น มั่นคง เป็นทุกอย่างที่ดวงเดือนชอบ...แต่นิวาสิรีนั้นกลับดูทะเล้น ไม่เป็นโล้เป็นพาย แม้จะมีความตั้งอกตั้งใจดีแต่ก็ยังดูเป็นเด็ก...

 

ที่สำคัญ อายุห่างกันตั้งสิบปี...

 

“เดือน...เดือนลูก...ฟังแม่อยู่หรือเปล่า”

 

“ค...คะคุณแม่?” 

 

“แม่ถามว่าที่หนูโดนหนามหอยเม่นตำน่ะลูก เป็นยังไงบ้าง หายรึยัง” 

 

คำถามนั้นของคนเป็นแม่ทำให้ดวงเดือนนิ่งอึ้งไป...

 

พลันหัวใจของหล่อนก็นึกถึงวันนั้นที่หล่อนเดินเท้าเปล่าบนหาดทรายแล้วไปเหยียบโดนเข้ากับหอยเม่นเข้าให้ หล่อนจำได้ว่าคนแรกที่วิ่งเข้ามาถึงตัวหล่อนก็คือนิวาสิรี...คนที่ประคองหล่อนไปจนถึงโรงพยาบาลก็คือนิวาสิรี...คนที่คอยดูแลหล่อนตั้งแต่ตอนนั้น...จนถึงตอนนี้...

 

ก็คือนิวาสิรี

 

“ก็...ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ” 

 

“ดี...พักผ่อนเยอะๆนะลูก ถ้ายังไม่หายก็ยังไม่ต้องไปทำงานหรอก” 

 

คำพูดเช่นนั้นของดุจดาวทำให้ดวงเดือนพยักหน้าเบาๆ

 

“ค่ะ...คุณแม่...ว่าแต่คุณพ่อเดินไปไหนซะแล้วละคะ”

 

ดวงเดือนแซวแม่ของหล่อนอย่างนั้นเมื่อเห็นว่าทินกรไม่อยู่ในเฟรมแล้ว

 

“เดินไปถ่ายรูปวิวอยู่ตรงโน้นน่ะ...ตาแก่คนนี้”

 

ดุจดาวบ่นเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนคลี่ยิ้มออกมา หล่อนครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามคนเป็นแม่ออกไปอย่างเขินๆว่า... 

 

“คุณแม่คะ...ระหว่างคนนึงที่ดีพร้อม เหมาะสมกับเราทุกอย่าง แต่ไม่ได้รักเรา...กับอีกคนนึงที่รักเรา แต่ดูเป็นคนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ออกจะไม่น่าไว้ใจด้วยซ้ำ...คุณแม่จะเลือกใครคะ” 

 

คำถามแบบนั้นของลูกสาวทำให้ดุจดาวเลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเลิศนัย 

 

“น้องเดือนถามแบบนี้...แปลว่าอีกไม่นานแม่จะได้ยินข่าวดีหรือเปล่าน้อ

 

ดวงเดือนหน้าแดงขึ้นมาน้อยๆ ก่อนที่หล่อนจะค้อนใส่คนเป็นแม่

 

“ยังหรอกค่ะ...ยังห่างไกลเลย...” 

 

ดวงเดือนบอกเพียงเท่านั้น ทำให้ดุจดาวหลิ่วตามองลูกสาว แล้วยิ้ม 

 

“ถ้าเป็นแม่...แม่ก็คงต้องดูก่อน ว่าคนที่เขาดีพร้อมแต่ไม่รักเราน่ะ มีแนวโน้มที่จะรักเราได้มั้ย” ดุจดาวว่าอย่างนั้น “ถ้าไม่ได้...ก็มาดูว่าคนที่เขารักเรา แต่ดูไม่น่าจะเป็นคนดี...เขารักเรามากพอที่จะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเรามั้ย”

 

คำตอบของคนเป็นแม่ทำให้ดวงเดือนอึ้งไป 

 

“แต่ถ้าไม่ใช่ทั้งสองคนก็อยู่มันคนเดียวดีกว่าลูก...หนูไม่ควรจะต้องไปไล่ตามใครที่เขาไม่รักหนู...และไม่ควรจะต้องทนกับนิสัยแย่ๆของใครเพียงแค่เพราะว่าเขารักหนูนะลูก...”

 

คำแนะนำของดุจดาวทำให้ดวงเดือนอมยิ้ม 

 

“ถ้าอย่างนั้นเดือนจะอยู่เป็นโสดตลอดไปเลย~” 

 

“แนะ...ให้มันจริงเถอะจ้ะ” 

 

ดุจดาวแซวลูกสาวเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนหัวเราะเบาๆ 

 

“แล้วคุณพ่อเป็นแบบไหนเหรอคะ” 

 

“พ่อเราน่ะเหรอ...”ดุจดาวครุ่นคิด สายตามองไปทางทินกรที่คงจะยังคงยืนถ่ายรูปอยู่ตรงจุดชมวิวนั่น “พ่อเดือนเป็นแบบที่สองนะ...”

 

“หา? เป็นคนแบบที่...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และก็ไม่น่าไว้ใจเนี่ยนะคะ” 

 

ดวงเดือนเอ่ยถามอย่างงุนงงแบบนั้น ทำให้ดุจดาวยิ้มและพยักหน้า 

 

“โอย...พ่อเดือนตอนหนุ่มๆนะ ร้ายจะตาย เป็นสิงห์มอร์เตอร์ไซค์ แถมเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นเลยนะ”

 

คำบรรยายถึงคนเป็นพ่อเช่นนั้นทำให้ดวงเดือนมึนงงไปเลย เพราะปกติแล้วหล่อนมองทินกรว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นและแฟมิลี่แมน...ไม่เหลือเค้าอดีตสิงห์มอร์เตอร์ไซค์เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นในวัยหนุ่มอย่างที่แม่หล่อนบรรยายเลยแม้แต่น้อย...

 

“อ้าว...แล้วทำไมคุณแม่ถึงเลือกคุณพ่อละคะ” 

 

ดวงเดือนประท้วงน้อยๆเช่นนั้น

 

“ก็เพราะคุณพ่อเขารักแม่ไงลูก...”

 

ดุจดาวว่า

 

“เขารักแม่จนพร้อมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง...จากเกกมะเหรกเกเร ก็กลายเป็นกลับมาตั้งใจเรียน จากเปลี่ยนผู้หญิงซ้อนท้ายมอร์เตอร์ไซค์เป็นว่าเล่นก็มาขับรถไปรับไปส่งแม่ทุกวัน...จากกินเหล้าสูบบุหรี่เที่ยวกลางคืน...ตั้งแต่มีแม่ มีเดือน เขาก็เลิกทุกอย่าง...”  

 

แม่ของหล่อนว่าเช่นนั้นด้วยสีหน้าภูมิใจ 

 

“ถ้าใครสักคนรักเราจนพร้อมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนั้น...อย่างน้อย...เขาก็สมควรได้รับการพิจารณาจากเราใช่ไหมละลูก...”

 

...

 

            คำพูดของผู้เป็นมารดาจากการคุยวิดีโอคอลเมื่อครู่นั้นยังคงสะท้อนก้องอยู่ในหัวดวงเดือน เมื่อคนรับใช้ที่บ้านของหล่อนเดินเข้ามาบอกว่านิวาสิรีมาถึงแล้ว...และฝ่ายนั้นก็เดินยิ้มแฉ่งเข้ามาพร้อมถุงบะหมี่เกี๊ยวเจ้าโปรดของหล่อนก่อนจะนั่งจุ้มปุ๊กลงจัดแจงเทมันลงชามที่คนใช้บ้านหล่อนจัดแจงเตรียมเอามาวางไว้ให้ตรงหน้าโซฟานั้นอย่างคล่องแคล่วสบายๆราวกับเป็นบ้านของตัวเอง...

 

            ถ้าใครสักคน...รักเราจนพร้อมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้?

 

         “มาทานเร็วสิคะ กำลังร้อนๆเลย”

 

            นิวาสิรีว่าพลางแกล้งตบเบาะโซฟาข้างๆตนปุๆด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เชิญชวนดวงเดือนมานั่งทานอาหารค่ำด้วยกัน หญิงสาวอายุมากกว่าผู้เป็นเจ้าของบ้านนั้นแอบยู่จมูกใส่อีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาข้างๆทั้งๆที่ปากยังแกล้งแซะอีกฝ่ายออกไปว่า... 

 

            “ไม่ออกไปเที่ยวหรอคะวันนี้”

 

            ดวงเดือนว่าอย่างนั้น ทำให้นิวาสิรีชะงักแล้วเลิกคิ้วน้อยๆ

 

            “พี่เดือนเห็นเมื่อก่อนน้องนิวชอบออกไปเที่ยวบ่อย เลี้ยงเพื่อนเลี้ยงฝูง เลี้ยงสาวๆ รูดบัตรเครดิตทีคืนนึงเป็นเกือบแสนจนน่านเขาต้องตามไปเคลียร์บิลแทนประจำ...ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับน้องนิวนักเที่ยวคนนั้นหรอคะ...”

 

            คำถามนั้นทำให้นิวาสิรีตอบหล่อนทั้งๆที่ยังไม่มองหน้าเพราะมัวแต่ใส่เครื่องปรุงในบะหมี่เกี๊ยวของตัวเองว่า...

 

            “เลิกแล้วค่ะ”

 

         นิวาสิรีตอบโดยไม่มองหล่อนด้วยซ้ำ แต่คำตอบนั้นก็ทำให้ดวงเดือนรู้สึกดีอย่างประหลาด...น่าแปลก...ทั้งๆที่นิวาสิรีไม่ได้บอกกับหล่อนว่าเลิกเพราะใครแต่ดวงเดือนก็กลับรู้สึกได้ว่าฝ่ายนั้นเลิกเที่ยว... เพราะเธอ

 

            “ทำไมละคะ...ไม่ชอบเที่ยวแล้วหรอ” 

 

            ถึงกระนั้นดวงเดือนก็ยังถามหยั่งเชิงต่อ แต่ไม่กี่นาทีต่อมาหล่อนก็รู้สึกว่าเดินเกมพลาดที่ถามออกไปอย่างนั้น เพราะนิวาสิรีเลิกสนใจเครื่องปรุงบะหมี่เกี๊ยวแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหล่อนด้วยสายตาวิบวับ...ก่อนจะยิ้มให้หล่อนอย่างด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

            “มีอย่างอื่นที่ชอบมากกว่าเที่ยวน่ะค่ะ...อยากอยู่กับสิ่งนั้นมากกว่า”

 

         คำตอบนั้นทำให้ใจหล่อนรู้สึกวาบๆ เพราะแม้ว่ามันจะอ้อมๆ แต่ก็ ตรง ซะอย่างไม่น่าเชื่อจนเหมือนนิวาสิรีได้ปล่อยหมัดฮุคเข้าเสยหัวใจหล่อนอย่างแรง...แต่ดวงเดือนก็กระแอมแล้วเบนสายตาไปทางอื่น ขณะที่มือนั้นพยายามแกะถุงเครื่องปรุงอย่างยากลำบากเพราะไว้เล็บยาว ทำให้นิวาสิรีที่เล็บสั้นกว่านั้นเอื้อมมือมาดึงมันจากมือหล่อนแล้วจัดการแกะให้ 

 

            “แต่สิ่งที่นิวชอบนี่แกะถุงเครื่องปรุงไม่เก่งเลยนะคะ”

 

            นิวาสิรีว่าอย่างนั้น และมันก็ตรงเสียยิ่งกว่าตรง...ว่าหล่อนคือ สิ่งที่นิวชอบ อย่างไม่ต้องสงสัย...อันที่จริง นิวาสิรีก็ไม่เคยปิดบังความรู้สึกที่มีต่อหล่อนมาตลอด...แต่ที่ผ่านมา ดวงเดือนกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังทำตัวเป็นหมาหยอกไก่...เห็นหล่อนสวยเข้าหน่อยก็ตามต้อยๆเหมือนลูกหมา...หยอกไปหยอกมา...ไม่จริงจัง...ดวงเดือนเคยคิดว่านิวาสิรีคงเพียงหวังที่จะพิชิตหล่อนผู้เป็นดั่งเป้าหมายสาวแก่อันต้องใจของอีกฝ่ายเท่านั้น

 

            แต่หลังจากที่นิวาสิรีปฏิเสธโอกาสที่จะได้ พิชิตหล่อนถึงสองครั้งสองครา...ตั้งแต่ที่หัวหินจนถึงเมื่อคืนนี้ที่หล่อน...น่าอายชะมัด...เผลอไปยั่วฝ่ายนั้นอย่างตั้งใจด้วยหัวใจอันแหลกสลาย...แต่ฝ่ายนั้นก็ไม่ทำอะไรหล่อน...นิวาสิรีไม่เคยคิดจะทำร้าย หรือฉวยโอกาสจากหล่อนเลย...

 

           ตกลงก็คือรักเราเหรอ...? 

 

         “ยังชอบพี่ลงอยู่อีกหรอ...” 

 

            ดวงเดือนอดถามออกมาอย่างสงสัยไม่ได้ ขณะที่นิวาสิรีแกะถุงเครื่องปรุงของหล่อนเสร็จแล้วยื่นกลับมาให้ ฝ่ายนั้นก็เลิกคิ้วน้อยๆใส่ ทำให้ดวงเดือนถามต่อว่า... 

 

            “ตั้งแต่ที่พี่แกล้งล้มเพื่อให้น่านมาช่วยพยุงวันนั้น...จนถึงสิ่งที่พี่...ทำกับนิวเมื่อคืนนี้” เสียงของดวงเดือนอ่อนลงด้วยความละอายใจ 

 

“นิวก็เห็นพี่ทุกอย่างขนาดนี้แล้ว...พี่ไม่ใช่คนแสนหวาน แสนดี ไม่ใช่แอฟทักษอรอย่างที่ใครๆคิด...นิวยังชอบพี่ลงอีกเหรอ...” 

 

            คำพูดของดวงเดือนทำให้นิวาสิรีคลี่ยิ้มบางๆ

 

            “นิวชอบพี่เดือนนี่คะ...ไม่ใช่พี่แอฟ”

 

            นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนเลิกคิ้วน้อยๆ

 

            “คนเรา...จะดี จะห่วย จะพังยังไง มันก็แค่ต้องยอมรับ คนธรรมดา ไม่มีใครจะดีเลิศเลอเพอร์เฟ็กได้ตลอดเวลาหรอก เครียดตาย...” นิวาสิรีว่าเช่นนั้น พลางเอ่ยต่อมาว่า 

 

“พี่แอฟทักษอร เฌอปราง หรือแม้กระทั่งพี่น่าน...ใครๆที่ทุกคนว่าดูดี ดูเพอร์เฟ็กต์ เขาก็คงมีมุมห่วยๆพังๆกันทั้งนั้น ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้หรอก ถ้ายังเป็นมนุษย์” นิวาสิรีว่าอย่างนั้น แล้วทอดสายตามองหล่อนด้วยสายตาแบบที่ดวงเดือนไม่เคยเห็นจากนิวาสิรีมาก่อน แต่มันก็ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด...เมื่อนิวาสิรีเอ่ยกับหล่อนออกมาว่า...

 

         “ห่วยๆพังๆในแบบของพี่เดือนเนี่ยแหละค่ะ...น่ารักดี...”

 

...

 

            สิ้นคำพูดนั้นของนิวาสิรี ดวงเดือนก็ได้แต่ตัวชาด้วยความเขิน หล่อนทำหน้าไม่ถูก จะพูดอะไรก็พูดไม่ออก...นิวาสิรีจึงเพียงแต่ยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาลงรับประทานบะหมี่เกี๊ยวที่หล่อนอุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมาด้วยสีหน้าเอร็ดอร่อยเพื่อให้ดวงเดือนคลายจากการเขินแล้วยอมทานตาม

 

เมื่อนิวาสิรีอยู่ตรงหน้าดวงเดือนในยามนี้...เค้าความแพรวพราวอย่างคาสโนวี่สาวของหล่อนก็แทบไม่มีหลงเหลือ...หล่อนกลับกลายเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่แสนเป็นห่วงเป็นใย และความจริงใจของหล่อนก็ทำให้ดวงเดือนกลับค่อยๆผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว 

 

“ทานข้าวแล้วก็อย่าลืมทานยาแก้ปวดด้วยนะคะ” 

 

นิวาสิรีกำชับเช่นนั้น เมื่อทั้งคู่รับประทานอาหารเสร็จ แล้วฝ่ายนั้นก็จัดแจงยกถ้วยชามไปเก็บ ไม่รอให้คนใช้ที่บ้านดวงเดือนมารับอย่างเคย เพื่อจะเคลียร์ที่ว่างบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาให้หล่อนได้มีที่วางขาสบายๆ...เอนกายสะดวกๆ 

 

อีกครั้งแล้วที่การดูแลของนิวาสิรีทำให้ดวงเดือนยิ้ม

 

“นิวกลับก่อนนะ~” 

 

นิวาสิรีว่าเช่นนั้น เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

 

“กลับแล้วเหรอคะ...” 

 

กลายเป็นดวงเดือนเองที่พลั้งปากพูดเช่นนั้นออกไป เพราะการมีอยู่ของนิวาสิรีที่บ้านของหล่อนนั้นทำให้หญิงสาวมีความสุขจนเผลอรู้สึกอยากให้อีกฝ่ายอยู่นานๆ...และนั่นก็ทำให้นิวาสิรียิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา...สายตาเจ้าเล่ห์อย่างสุนัขจิ้งจอกนั้นทำให้ดวงเดือนรีบพูดแก้ทันที...

 

“พี่เดือนหมายถึง...จะกลับแล้วเหรอคะ พี่เดือนจะได้เดินออกไปส่ง...” 

 

คำพูดเช่นนั้นของดวงเดือนทำให้นิวาสิรียิ้ม 

 

“ง่อววว์ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวนิวเดินออกไปเองได้ พี่เดือนเดินโขยกเขยกแบบนี้ กว่าจะส่งนิวถึงหน้าบ้านคงพรุ่งนี้เช้าพอดี” นิวาสิรีว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแกล้งหลิ่วตาใส่หล่อน 

 

“เอ๊...หรือว่าอยากให้นิวค้างคืนเหมือนเมื่อคืนน้า...เผื่อจะได้สานต่ออะไรๆที่เราทำค้างกันไว้~” “กลับไปเลยค่ะ!” ทันทีที่นิวาสิรีเริ่มออกลาย ดวงเดือนก็รีบจับไหล่ทั้งสองข้างของเด็กสาวหมุนให้กลับหลังหัน แล้วดันหลังอีกฝ่ายให้กลับออกไป นิวาสิรีจึงหัวเราะเบาๆพลางส่ายหัว ก่อนจะหันมายักคิ้วให้กับดวงเดือนอีกครั้ง แล้วโบกมือลาหล่อนด้วยรอยยิ้มอย่างน่ารัก 

 

ดวงเดือนเผลอยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่มองตามแผ่นหลังบางของฝ่ายนั้นกับเรือนผมสีน้ำตาลยาวสยายที่ดูดกหนาเป็นพุ่มเหมือนหางสุนัขจิ้งจอกจนฝ่ายนั้นลับตาหายลงไปในรถสปอร์ตคันนั้น...

 

ครืด...ครืดครืด...

 

โทรศัพท์ของหล่อนสั่นอีกครั้ง 

 

นิว น้องน่าน 

 

เพิ่งส่งข้อความมาหาหล่อนว่า...

 

ฝันดีนะคะ :) 

 

ใจของดวงเดือนพองโตอย่างประหลาดเมื่อเห็นข้อความนั้น ราวกับมันกลับชุ่มชื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งๆที่วันนี้ควรจะเป็นวันที่แย่ที่สุดของหล่อน...วันที่หล่อนนอนอกหักเพราะความรักที่ไม่มีทางสมหวังได้ซึ่งมีระยะเวลายาวนานเป็นสิบปีนั้นดูเหมือนจะจบลงแล้ว...แต่ในคืนวันนี้ นิวาสิรีกลับทำให้มันเปลี่ยนไป...

 

มือเรียวของดวงเดือนกดเลื่อนไปที่รายชื่อที่หล่อนเม็มไว้ในโทรศัพท์มือถือ...เมื่อพิมพ์ตัว น. ชื่อของ น่านฟ้า นั้นขึ้นมาคนแรก ตามด้วย นิว น้องน่าน ...หล่อนกดเข้าไปที่ชื่อ นิว น้องน่าน แล้วค่อยๆกดลบตัวอักษรบางตัวอักษร...ก่อนจะพิมพ์อักษรบางตัวเพิ่มลงไป...แล้วชื่อของนิวาสิรีที่อยู่ในโทรศัพท์ของดวงเดือนนั้นก็เปลี่ยนไปกลายเป็นเพียงคำว่า...

 

นิว :) 





--------------------------------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #699 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 02:46
    น่ารักจัง:>
    #699
    0
  2. #547 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 10:23
    ในที่สุดดด ความพยายามของน้องนิวก็เป็นรูปเป็นร่าง ได้เป็นคนสำคัญของพี่เดือนโดยไม่ต้องมีชื่อพี่สาวมาเกี่ยวแล้วเนอะ น่ารักมากทั้งสองคู่เลยค่ะแต่อินกับคู่เด็กเป็นพิเศษ นิวโตขึ้นเยอะเลย ดีใจแทนน้านที่มีคนมาเลี้ยงน้องให้แทน555
    #547
    0
  3. #546 Pimta810 (@Pimta810) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:06
    งื้ออออน้องนิวน่ารักม๊ากกกก
    #546
    0
  4. #536 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:15
    เฌอปรางก็มา :)
    #536
    0
  5. #533 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 15:10
    ตอนแรกก็ตกใจที่พี่เดือนเมมชื่อว่า นิว น้องน่าน รู้เลยนะคะว่าชอบใครอยู่ แต่ก็อย่าว่าแหละนะ รู้สึกดีกับพี่น่าน บวกกับ ทางบ้านพี่น่านสนับสนุน กลายเป็น มองเห็นตัวเองในอนาคตกับน่านฟ้า เป็นใครก็หวังไปถึงตอนนู้นนนแล้ว เค้าชอบที่คุณแม่ของพี่เดือนให้คำแนะนำมากเลยค่ะ ถ้าไม่มีแนวโน้มที่จะรักเราก็ปล่อยเขาไป ส่วนคนที่ไม่ดี เขาพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้มั้ย ถ้าไม่ใช่ทั้งคู่ก็ปล่อยเขาไปปป ว่าแต่คนดีคืออะไรหรอคะพี่เดือน แบบน้องนิวในตอนนี้รึเปล่า เด็กดีของพี่เดือน เด็กดื้อของที่บ้าน เด็กที่สร้างปัญหาให้พี่น่าน แต่คนเราก็ปฏิบัติต่อคนอื่นแต่ละคนต่างกันอยู่แล้วเนอะ ในส่วนของคน(เคย)เจ้าชู้แบบน้องนิวคงต้องดูให้ดีหน่อย ไม่รู้ว่าที่ตอนนี้ทำดีด้วยเพราะชอบมากจริงๆ หรือเป็นเพราะได้มายากเลยทุ่มเต็มที่ สองอย่างนี้เหมือนมีเส้นบางๆกั้นอยู่ เค้าขอให้พี่เดือนเจอเส้นที่กั้นนั้นนะคะ แล้วค่อยดูว่าน้องนิวอยู่ฝั่งไหน
    #533
    0
  6. #531 ภัทร (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 10:00

    น่ารัก​ น้องนิวนี้น่ารักมากๆเลย​

    #531
    0
  7. #525 North Land (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:45

    ขอยืมคำพูดของครีมมาใช้หน่อยนะ

    ก็น้องนิวมาน่ารักใส่ขนาดนี้จะไม่ให้

    พี่เดือนรักได้ไง เวลานิวทำอะไรให้

    แบบใส่ใจ ลงไปด้วยแบบนั้นมันน่ารักมาก

    แล้วเจ้าตัวก็ทำไปโดยอัตโนมัติแบบ

    ใจสั่งให้ทำอะไรแบบเนี่ย ไม่ได้หวัง

    อะไร ทำให้ด้วยใจ แต่ปากก็อดแซว

    ไม่ได้ตามประสาเด็กแสบ

    #525
    0
  8. #524 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:18
    น่ารักจังเลย ควาเห็นหลายๆคนคงเหมือนๆกันเพราะนิวน่ารักจริงๆ มันจะมีจริงๆแหละคนแบบนี้น่ะ
    #524
    0
  9. #523 sebbysone2 (@sebbysone) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:58
    น่ารักจังเลยง่าาา งื้อออ น้องนิววว
    #523
    0
  10. #522 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:37
    ใครเป็นเดือนจะอดใจไม่หวั่นไหวได้บ้างมั้ยเนี่ย
    #522
    0
  11. #521 lingsabb77 (@lingsabb77) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:39
    อ๋อยยยย...น้องนิวน่ารัก...หยุดยิ้มไม่ได้เลย
    #521
    0
  12. #520 Transfix (@cream09_YRC) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:27
    มันแบบ.. อ๋อยยยยย น่ารักกกก น้องนิวค้าบมากๆ ไอ่เจ้าลูกหมาของพี่เดือน☻
    #520
    0
  13. #519 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:01
    ฮั่นน่อววววววบ้าบออ่ะบ้าบอจริงๆเชียว นี่ชุ้นหยุดยิ้มไม้ได้เล๊ยยย~~~
    #519
    0
  14. #518 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:57
    รู้สึกเข้าถึงมากๆ กับประโยคที่เปรียบเทียบความแสนดีเป็นพี่แอฟ 555555 ผู้หญิงที่เก่งและดีของโลกใบนี้💜💜💜 น้องนิวสู้นะคะะะ ใกล้แล้วๆๆๆๆ
    #518
    0
  15. #517 mild.mm (@mmmild27) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:48

    เขินนน >///////<
    #517
    0
  16. #516 bfrankkk (@bfrankkk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:47
    โหยย ยิ้มแก้มแทบปริเลยอะ น่ารัก กริ้ส ><
    #516
    0
  17. #515 MintDssii (@keeplike) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:31
    อ้ายยยยยยย เขินน
    #515
    0
  18. #514 Bill_BKS (@Bill_BKS) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:30
    ยิ้มไม่หุบเลยกับคู่นี้ น่าเอ็นดู
    #514
    0