เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 24 : EP 24 - เธอว่าเราต้องรอถึงเมื่อไหร่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

EP 24

 

เธอว่าเราต้องรอถึงเมื่อไหร่...

 

            “สาววว เต่างอยรอคอยอ้าย เต่างอยรอคอยอ้าย เต้าๆๆๆ!! เต่างอยเต่างอยเต่าๆๆเต่างอย ไม่มีเสื่อมคลายยย มลายท้อถอย สาธุเด้อออ พญาเต่างอย~” 

 

         บทเพลง เต่างอยของจินตรา พูนลาภ นั้นถูกเอามาขับร้องอีกครั้งโดยบรรดาแก๊งสาวๆในแผนกบริหารอสังหาฯ ทำให้บรรยากาศงานเลี้ยงส่งเมธนั้นคึกครื้นขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่คริมาเองก็เผลอร้องตามไปด้วยอย่างสนุกสนานจนบรรดาสาวๆมาช่วยกันลากหล่อนไปจากโต๊ะ

 

            “น้องครีม! มาเร็วน้องครีมถึงเวลาน้องครีมต้องโชว์ลูกคอบ้างแล้วค่ะ!” 

 

            หนึ่งในบรรดาพี่ๆพนักงานว่าเช่นนั้น พลางยื่นไมค์มาให้คริมาที่ยกมือขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธเขินๆ แต่พวกหล่อนก็ไม่ละความพยายาม หนึ่งในแก๊งสาวๆหันหน้ามาทางน่านฟ้าซึ่งกำลังนั่งถือแก้วน้ำอัดลมด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่ที่โต๊ะของหล่อนแล้วเอ่ยขออนุญาตว่า...

 

            “ขอตัวคุณเลขาฯหน่อยนะคะ คุณน่านฟ้า” 

 

            คำพูดเช่นนั้นทำให้น่านฟ้ากระพริบตาปริบๆ แล้วทำได้แค่พยักหน้า ขณะที่คริมาหันมาทำตาโตใส่หล่อน... ทีงี้ทำไมไม่ช่วยกันบ้างละยะ!...คริมานึกในใจแบบนั้นขณะที่หล่อนถูกบรรดาพี่ๆลากไปที่ข้างหน้า...แต่ไม่นาน ท่าทีเขินอายของคริมาก็ถูกสลัดออกเมื่อเจอหลายๆเพลงที่ถูกใจ ทำให้หล่อนตะโกนร้องเพลงใส่ไมค์ตามพวกพี่ๆไปได้อย่างไม่เขินอายนัก 

 

            “โรคหัวใจกำเริบเลิฟฟฟ” “ละละเลิฟเลิฟเลิฟ~” 

         “ตกหลุมรัก ขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคนผลักฉัน!” 

         “แอบเก็บเธออยู่ใน ฮาร์ทๆ ข้างในหัวใจ”

 

         บรรดาเพลงเก่าๆที่ไม่รู้ว่าใครสรรหามากดคีย์ใส่ลิสต์บนคาราโอเกะได้ตั้งมากตั้งมายนั้นทำให้คริมาร้องตะโกนตามไปอย่างสนุกสนาน สลับกับเพลงแมนๆบางเพลงจากบรรดารุ่นพี่ผู้ชายที่อยากจะสลับกันขึ้นมาร้องบ้าง

 

            “จากฉานนนโคนเดิมมม จากร้ากกกม่ายเปนนน จาขอเปนโคนที่ร้ากเธอยี่งกว่าโคนนน หนายยยย หนายยยยยย” 

 

         เมื่อเข้าโหมดเพลงช้าของกลุ่มผู้ชาย พวกสาวๆก็จะพากันโบกมือเป็นกำลังใจให้ หรือผู้ชายคนไหนอยากจะร้องเพลงมันส์ๆ พวกสาวๆก็จะพากันเต้นและกรี๊ดกร๊าดตามไปด้วย จนกระทั่งถึงเพลงหนึ่งที่ถูกกดขึ้นมา...

 

            “หากตอนนี้เธอยังไม่เกิด​ – แท็กซี่” 

 

            หนึ่งในรุ่นพี่สาวฝ่ายบัญชีของแผนกอ่านชื่อเพลงขึ้นมา แล้วทุกๆคนก็ส่งเสียง ว้าวว วู้วว กันไปตามเรื่อง ขณะที่คริมาซึ่งในขณะนี้เป็นคนถือไมค์นั้นหันไปรอบๆอย่างนึกสนุก 

 

            “ไหน...ใครคะ ใครเป็นเจ้าของบทเพลงนี้เอ่ย” คริมาเอ่ยถามอย่างนั้น “แมนๆคุยกัน สไตล์สิบล้อจีบหญิงแบบนี้ ต้องพี่อ๊อดแน่ๆเล้ย!” คริมาแกล้งแบบนั้นก่อนจะแกล้งยื่นไมค์ไปให้คุณลุงอ๊อด คุณลุงมาดแมนผู้ใจดีประจำแผนก แต่ลุงอ๊อดก็เพียงแต่ยกมือปฏิเสธ 

 

            ทันใดนั้นหล่อนก็รู้สึกได้ถึงการสะกิดเบาๆจากข้างหลัง

 

            “คุณน่าน?” หมับเมื่อคริมาหันไปเจอผู้ที่สะกิดหลังหล่อน น่านฟ้าก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง...เจ้านายสาวที่หน้าแดงกรึ่มๆอยู่ตอนนี้เหมือนกำลังเมาแอลกอฮอลล์นั้นคว้าไมค์ที่อยู่ในมือของคริมาไป แล้วร้องเพลงใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้แต่ก็พอจับคีย์ได้...

 

            “หากตอนนี้เธอยังไม่เกิด...ฉันคงไม่มาตอแย...
         สิบปีหน้าถ้าเราไม่แก่ก็แล้วไป...
         หากเธอนั้นประมาณห้าขวบ...ฉันคงไม่รีบมากวน
         สิบปีหน้าถ้าเราไม่อ้วนก็แล้วไป...”

 

         “ต๊าย คุณน่าน...หน้าตายังกะนางเอกละครหลังข่าว เลือกเพลงยังกะจิ๊กโก๋หลังวัง” 

 

            ทันใดที่รู้ว่าคนที่เลือกเพลง หากตอนนี้เธอยังไม่เกิดขึ้นมานั้นเป็นใคร บรรดาสาวๆแผนกก็พากันขำขันคิกคัก ส่วนบรรดาชายหนุ่มก็พากันหัวเราะ มีเพียงแต่คริมาที่ยืนอึ้ง...ไม่ใช่เพราะน่านฟ้าเป็นคนเลือกเพลงนี้อย่างเดียว แต่ในตอนนี้ น่านฟ้าที่กำลังเมาได้ที่นั้นกำลังร้องเพลงๆนี้ใส่หน้าเธอที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่...

 

            นี่แกกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ ยัยน่าน

 

         คริมานึกในใจแบบนั้น ก่อนจะหันไปมองแก้วน้ำอัดลมที่น่านฟ้าจิบอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เริ่มงาน...และนั่นก็ทำให้หล่อนตาโตขึ้นมาทันที...

 

           อย่าบอกนะว่าที่ซัดโฮกๆๆอยู่หลายแก้วเมื่อกี๊นั่นไม่ใช่น้ำอัดลม...


 

“เผื่อพรุ่งนี้ขโมยขึ้นบ้าน แล้วเธอจะให้ใครช่วย 
เกิดพรุ่งนี้เผอิญล้มป่วยจะหาใคร” 

 

เมื่อคริมาคลายจากอาการห่วงใยสวัสดิภาพของน่านฟ้า หล่อนก็หันมาพบว่าทุกๆคนในงานกำลังมองหล่อนและน่านฟ้าอย่างเอ็นดู บ้างก็กำลังโบกมือตามไปด้วย เมื่อน่านฟ้าร้องเพลงให้หล่อน...เดี๋ยวนะ...ร้องเพลงให้ฉัน?...คริมานึกในใจเช่นนั้น และเมื่อตั้งใจฟังเนื้อเพลงดีๆ ใจของหล่อนก็สั่นขึ้นมาอย่างประหลาด 

 

“งานฉันเยอะบางทีก็เหนื่อย หวังเพียงมีเธอมาปลอบ 
แต่วันนี้ให้เธอช่วยตอบจากหัวใจ
~” 

 

“ฮู้ยยยยย~!” เมื่อถึงคำว่า งานฉันเยอะบางทีก็เหนื่อยน่านฟ้าก็ล้มตัวใส่หล่อนอย่างแสนออดอ้อนจนคริมาต้องเข้ามาประคอง และนั่นก็ทำให้หลายๆคนในแผนกถึงกับส่งเสียงแซว ส่วนคริมาก็หน้าร้อนหูร้อนขึ้นมาทันที...หล่อนเผลอขยับตัวเข้าไปหาน่านฟ้าอย่างพยายามจะลากอีกฝ่ายกลับไปนั่งที่เดิม...

 

“คุณน่าน...เมามากแล้วค่ะ มาเถอะค่ะ” 

 

“เมื่อเราต่างเข้าใจ...อยู่ก็ใกล้กัน...เนาะครีมเนาะ...และฉันว่าเรามันก็ถึงวัย~” น่านฟ้ายังคงไม่หยุดร้องเพลง คริมาจึงต้องกอดคอและพยายามจะดึงไมค์ออกจากมือหล่อน ฝ่ายเจ้านายสาวที่เมาน้อยๆนั้นก็เอาไมค์หลบแล้วยังร้องเพลงต่อพลางแซวหล่อนไปด้วยได้อีกจนคริมาเขินไปหมด แต่ก็พยายามลากแขนอีกฝ่าย...

 

“เมื่อไหร่จะรักกันสักที...
มันจะดีหรือไม่ดี คบกันให้รู้ๆ 
ชักช้าจะเหี่ยวตาย” 

 

โอ๊ย ไอ้บ้า...เพลงบ้าอะไรของแกเนี่ย 

 

คริมานึกในใจอย่างเขินๆ เมื่อดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้านทานน่านฟ้าที่กำลังเมาได้เลย เคราะห์ดีที่ฝ่ายเจ้านายสาวร่างเล็กกว่าหล่อนอยู่หน่อยๆ ทำให้น่านฟ้าต้านแรงลากของคริมาไม่ไหวนัก...แต่เจ้านายสาวก็ยังคงพยายามร้องเพลงต่อ...

 

“เมื่อไหร่จะรักกันสักที...

เธอว่าเราต้องรอถึงเมื่อไหร่~” 

 

“คุณน่านคะ เมามากแล้วค่ะ กลับเถอะค่ะขอโทษด้วยนะคะทุกคน!” คริมาแย่งไมค์มาจากมือของน่านฟ้าสำเร็จ แล้วพูดใส่ไมค์แบบนั้น ก่อนจะรีบพาเจ้านายสาวกลับออกไปท่ามกลางสายตาเอ็นดูปนประหลาดใจของหลายๆคน...แต่ทุกคนก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจแล้วหันกลับไปสนุกสนานกันต่อ...อย่างไม่ถือสาอะไร...คนเมา

 

...

 

            เวรกรรมของฉันที่เคยเมาและอ้วกใส่เธอสินะ...

 

         คริมานึกในใจเช่นนั้น เมื่อหล่อนพาน่านฟ้าที่เมาได้ที่นั้นกลับมาถึงบ้าน หล่อนก็ต้องพยายามรีบเข้ามาพยุงอีกฝ่ายที่เหมือนจะล้มหัวทิ่มลงมาจากรถตู้นั้นเอาไว้ แล้วค่อยๆให้น่านฟ้าทรงตัวโดยถ่ายน้ำหนักมายังหล่อน ก่อนจะค่อยๆพาอีกฝ่ายเดินขึ้นบันไดบ้านอย่างทุลักทุเล

 

            “ครี๊ม...จาพาน่านไปหนาย~ยังสนุกอยู่เล้ย”

 

            น่านฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้เอ่ยเช่นนั้น ขณะที่เลขาสาวพยายามพยุงหล่อนมาให้ถึงที่เตียงโดยที่มีคุณป้ามาลัย...แม่นมคนสนิทของน่านฟ้าคอยเปิดประตูห้องนอนของน่านฟ้าเอาไว้ให้...คริมามองฝ่ายนั้นอย่างขอโทษขอโพย แต่มาลัยก็ยังคงดูใจดีกับหล่อน 

 

            “เดี๋ยวป้าไปเอากะละมังกับผ้าขนหนูมาเช็ดตัวคุณน่านให้นะคะ”

 

            ฝ่ายนั้นว่าเช่นนั้น ทำให้คริมาพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่หล่อนจะหันกลับมามองก็เห็นน่านฟ้านอนหน้าตาแป๋วอยู่บนเตียง และนั่นก็ทำให้คริมาเขินขึ้นมา ขณะที่ฝ่ายนั้นเอื้อมมือมาจับแขนของหล่อนเอาไว้แผ่วเบา...

 

            “ครีม...” น่านฟ้าเรียกหล่อนแล้วพยายามยันกายลุกขึ้นมา ทำให้คริมาร้องลั่น 

 

         “น่านนอนเถอะเมาขนาดนี้”

 

“น่านไม่ได้เมาขนาดนั้น” 

 

            น่านฟ้าแย้งเช่นนั้น แต่ถึงกระนั้นใบหน้าแดงๆและกลิ่นแอลกอฮอลล์จางๆจากลมหายใจก็บ่งบอกได้อยู่ดีว่าน่านฟ้ามีแอลกอฮอลล์ในเส้นเลือดซึ่งทำให้เจ้านายสาวมีความกล้ามากกว่าปกติ แต่สายตาจริงจัง พร้อมทั้งความพยายามของหล่อนที่จะลุกขึ้นมานั่งจนได้นั้นก็ทำให้คริมาถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

 

            “ไหน...ไม่ได้เมา บอกครีมหน่อยซิว่านี่กี่นิ้ว” 

 

            คำพูดเช่นนั้นของคริมาพร้อมทั้งนิ้วที่ยื่นมาตรงหน้าทำให้น่านฟ้าขมวดคิ้วแล้วหลิ่วตามองนิ้วของคริมาอย่างจริงจัง ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า...

 

            “ส...ส...สอง...สาม” 

 

            “สองสามนิ้วนี่ไม่ใช่แล้วววว...นี่มันหนึ่งนิ้วน่านนอนเถอะ” คริมาว่าเช่นนั้นแล้วพยายามจับไหล่เอนกายให้น่านฟ้านอนลง จังหวะประจวบเหมาะพอดีกับที่มาลัยมาถึงพร้อมกับกะละมังและผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัวน่านฟ้าพร้อมทั้งสำลีและรีมูฟเวอร์สำหรับเช็ดเครื่องสำอาง คริมาก็หันไปเอ่ยขอบคุณฝ่ายนั้นที่ยังคงยืนเก้ๆกังๆรออย่างลังเล

 

            “คุณป้าพักผ่อนเถอะค่ะ...เดี๋ยวครีมดูแลคุณน่านเอง”

 

            คริมาว่าเช่นนั้นอย่างเกรงใจหญิงสาวสูงวัย ทำให้มาลัยเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มรับแล้วโค้งน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆปิดประตูจากไป...ส่วนคริมาก็หันกลับมามองน่านฟ้าอีกครั้ง ก่อนที่หล่อนจะถอนหายใจ แล้วจัดการเช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้าให้น่านฟ้าเป็นอย่างแรก ขณะที่ฝ่ายนั้นก็นอนตาแป๋วมองหล่อนจนหล่อนเขินไม่เบา...

 

            “น่านน่ะ...จ้องอะไรอยู่ได้” คริมาบ่นอุบเช่นนั้น 

 

            “มองคนสวย~” น้ำเสียงอ้อนๆกับลูกหยอดแบบนั้น แม้มันจะมาจากใบหน้านิ่งๆของน่านฟ้า แต่ใจของคริมาก็เต้นระรัว เลขาสาวพยายามบังคับข่มใจของตัวเองให้เป็นปกติ แต่ดูเหมือนมันก็ยิ่งจะเกเรไม่รับฟัง เมื่อเจ้านายสาวเล่นหยอดหล่อนทุกเม็ดเช่นนี้ 

 

            “พูดไปเรื่อย...” คริมาบ่นอุบทั้งๆที่หัวใจพองโต “ใครๆก็ว่าน่านสวยกว่าครีม” 

 

            “ใครๆน่ะ...ใคร!?” น่านฟ้าว่าเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงหาเรื่องอย่างคนเมา “น่านยังว่าครีมสวยเล้ย!ใครจะกล้าว่าน่านสวยกว่าครีม ใคร๊!” น่านฟ้าว่าเช่นนั้น“ครีมรู้มั้ยว่าตอนเด็กๆน่านน่ะ...น่านน่ะแอบไปแกะรูปครีมมาจากบอร์ดกิจกรรมประจำเลยน้า~” 

 

         คริมาตาโตเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นจากน่านฟ้า แต่ก่อนที่หล่อนจะได้โวยวายอะไร น่านฟ้าก็โงนเงนยันกายลุกขึ้นมา แล้วเอื้อมมือมาเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงของหล่อน ก่อนจะหยิบอัลบั้มรูปอัลบั้มหนึ่งออกมา โยนให้คริมา...และนั่นก็ทำให้เลขาสาวรีบหยิบมันมาเปิดดู...

 

            หัวใจของหล่อนตีลังกากลับหลัง เมื่อพบว่ารูปหลายๆรูปภายในนั้น...มันเป็นรูปของหล่อนจากการร่วมกิจกรรมโรงเรียนต่างๆในวัยเด็ก 

 

หน็อยแน่ จับได้แล้วเจ้าหัวขโมย!...หล่อนนึกในใจเช่นนั้น เพราะเมื่อสมัยตอนเด็กๆ รูปถ่ายส่วนใหญ่ของพวกหล่อนจะเป็นรูปจากกล้องฟิล์ม ไม่มีรูปอัพโหลดบนอินเตอร์เน็ตเหมือนสมัยนี้...เวลาหล่อนอยากได้รูปตัวเองจากงานโรงเรียนก็ต้องไปขอคุณครูฝ่ายโสตทัศนศึกษา...แต่คริมากลับได้รับรายงานว่ารูปของเธอหายเป็นประจำ

 

สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ...คนที่เอาไป...จะเป็นคนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจ!

 

“น่าน...บ้าป้ะเนี่ย!” 

 

“ไม่บ๊า~” น่านฟ้าว่าอย่างนั้นพลางยกนิ้วขึ้นมาส่ายไปมาประกอบ

 

“ฉันแอบชอบเธอมานานแล้ว...ตั้งแต่จำความได้...ก็ชอบเธอมาตลอด”

 

คำพูดเช่นนั้นของน่านฟ้าทำให้คริมานิ่งอึ้งไป ใจของหล่อนเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอกเมื่อเห็นแววตาจริงใจเช่นนั้นของน่านฟ้า ขณะที่ฝ่ายนั้นมองหล่อนด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือคริมาเอาไว้แล้วเอนกายลงนอนด้วยสีหน้าสบาย...พลางหลับตาลง   

 

“หากตอนนี้เธอยังไม่เกิด...ฉันคงไม่มาตอแยนะครีม”

 

น่านฟ้าว่าเป็นเพลงเช่นนั้นทั้งๆที่ยังหลับตาขณะที่ดึงมือหล่อนไปแนบแก้มเอาไว้ก่อนจะตะแคงกายนอนซุกมันเอาไว้ราวกับมือของคริมานั้นเป็นหมอนข้าง

 

“และถ้าจองตั้งแต่ก่อนเกิดได้...ก็จะจอง”

 

หูยยย...อะไรเบอร์นั้นอ่ะ คริมาแอบนึกในใจ แต่หล่อนก็เขินจนตัวจะบิดไปหมดแล้วขณะที่น่านฟ้านั้นแนบแก้มเนียนลงกับหลังมือของหล่อนอย่างแสนออดอ้อน แล้วหลับตาพริ้ม แก้มแดงๆนั้นแสนน่าเอ็นดู และเพียงครู่ อีกฝ่ายก็หายใจสม่ำเสมออย่างที่คริมารู้สึกได้ว่าคงจะหลับไปเรียบร้อยแล้ว... ทำให้หล่อนถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งใจ 

 

เฮ้อ...หมดฤทธิ์ซะที 

 

คริมานึกในใจเช่นนั้น ก่อนจะค่อยๆดึงมือออกจากการเกาะกุมของคุณเจ้านายสาวคนเมาเมื่อครู่นี้ ก่อนจะค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้น่านฟ้าได้นอนอุ่นๆ สบายๆ...หล่อนเผลอจ้องมองเจ้านายสาวที่กำลังหลับใหลอยู่สักพัก ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือตนขึ้นมาจากกระเป๋าถือที่หล่อนโยนทิ้งไว้ข้างเตียงน่านฟ้า หยิบหูฟังขึ้นมาเสียบ ก่อนจะกดเปิดแอพพลิเคชั่น Joox แล้วดาวน์โหลดเพลงๆหนึ่งที่หล่อนเพิ่งได้ฟังเมื่อครู่นี้...

 

หากตอนนี้เธอยังไม่เกิด – แท็กซี่ 

 

หล่อนนั่งฟังเพลงนั้นอยู่คนเดียวขณะที่ทอดสายตามองใบหน้าซึ่งกำลังหลับใหลของน่านฟ้า แล้วพยายามทบทวนทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างน่านฟ้ากับตนอย่างตั้งใจ บทเพลงที่อีกฝ่ายเลือกมาร้องในวันนี้...คริมาก็ไม่รู้ว่าน่านฟ้าไปมีโอกาสฟังเพลงแบบนี้มาจากไหน...แต่เนื้อหามันราวกับพยายามจะแทนใจของอีกฝ่ายทุกประการ...และเนื้อเพลงมันก็ฟังดูออดอ้อนหาเหตุผลชักแม่น้ำทั้งห้าหว่านล้อม...สมเป็นน่านฟ้า

 

เมื่อไหร่จะรักกันสักที...

เธอว่าเราต้องรอถึงเมื่อไหร่ 

แต่ถึงจะให้รออีกแค่ไหน...ก็จะรอ

 

คริมาฟังเพลงจบ แล้วก็อมยิ้มน้อยๆ หล่อนค่อยๆถอดสายหูฟัง ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เข้าของใบหน้าใสไร้เครื่องสำอางที่กำลังหลับใหลอยู่ตรงหน้านั้นอย่างแสนหมั่นไส้ แล้วเอ่ยกระซิบอีกฝ่ายเบาๆว่า... 

 

“รอไปก่อนละกัน...คนสวยอย่างฉัน คงต้องขอเล่นตัวนิดนึงนะ” 

 

คริมาแกล้งกระซิบน่านฟ้าแบบนั้น แล้วอมยิ้ม หล่อนมองฝ่ายนั้นอย่างเอ็นดูอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆถอยออกมา...แต่เมื่อหล่อนกำลังจะห่างออกมา...น่านฟ้าก็ขมวดคิ้ว แล้วขยับริมฝีปากขมุบขมิบออกมา...

 

“ป๊า...”  

 

เมื่อได้ยินเสียงของน่านฟ้า คริมาก็หยุดฟัง พลางเลิกคิ้วน้อยๆ  

 

“ป๊า...น่านเหนื่อย...เมื่อไหร่น่านจะทำให้ป๊าภูมิใจได้สักที”

 

คำพูดเช่นนั้นของอีกฝ่าย แม้จะเป็นเพียงการละเมอ แต่ก็ทำให้คริมาสะท้อนใจไม่เบา...มีปัญหาอะไรกับพ่อกันนะ?...หล่อนเผลอคิดในใจอย่างกังวล และยิ่งน่านฟ้ามีสีหน้าทุกข์ทรมาน...ราวกับเรื่องราวในฝันนั้นกำลังทำให้ฝ่ายนั้นเจ็บปวดใจ...คริมาก็เผลอรู้สึกทุกข์ร้อนตามไปด้วย...ขณะที่น่านฟ้าเบียดใบหน้าของตนหน้าซุกหมอนแล้วเอ่ยออกมาว่า...

 

“เมื่อไหร่ป๊าจะรักน่านเหมือนที่ป๊ารักนิวได้สักที...”

 

น้ำตาหยดหนึ่งของน่านฟ้าไหลลงมาเปียกหมอน และนั่นก็ทำให้คริมาใจหาย

 

“ไม่เอาสิน่าน...”

 

เลขาสาวเผลอเอ่ยเช่นนั้นแล้วรีบขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายก่อนจะพยายามจับตัวน่านฟ้าที่กำลังนอนตะแคงเอาหน้าซุกหมอนนั้นให้เปลี่ยนกลับมาเป็นท่านอนหงายสบายๆ ก่อนที่หล่อนจะถอยออกมาแล้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเอ็นดูอีกครั้ง...น่านฟ้ากำลังนอนขมวดคิ้วด้วยสีหน้าทรมาน และนั่นก็ทำให้ใจของคริมาเจ็บปวดใจไม่เบา...

 

เลขาสาวก็ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องครอบครัวของอีกฝ่ายนัก นอกจากท่าทีหมางเมินและห่างเหินในบางครั้งที่น่านฟ้ามีต่อนิวาสิรี คุณนิพนธ์ผู้เป็นพ่อที่คริมาเคยเดินสวน เดินผ่านที่ห้องโถงของบ้าน ขณะที่หล่อนมาเอาของให้น่านฟ้าคราวก่อนนั้นดูเป็นคนเคร่งขรึมเจ้าระเบียบอย่างที่คริมารู้สึกได้ ส่วนสิรินทราผู้เป็นแม่นั้นดูจะไม่มีบทบาทในชีวิตของน่านฟ้าเท่าไรจนน่าประหลาดใจ...น่านฟ้าแทบไม่เคยเอ่ยถึงแม่ แต่จะพูดถึงพ่อตลอด...ว่าต้องทำให้พ่อภูมิใจ...ซึ่งจนถึงตอนนี้ คริมาก็พอจะเดาได้แล้วว่าน่านฟ้าคงรู้สึกน้อยใจพ่อเรื่องนิวาสิรีอยู่ไม่เบาจนถึงกับเก็บเอามาละเมอแบบนี้...

 

หรือมันจะมีอะไรมากกว่านั้นอีก?  

 

แล้วทำไมเราจะต้องไปอยากรู้เรื่องส่วนตัวของเขาด้วยฮะครีม

 

คริมาดึงตัวเองไว้ในใจแบบนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าปนเอ็นดูน่านฟ้าที่ละเมอเรื่องพ่อขึ้นมาแบบนั้น...หล่อนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายรู้สึกขาดความรักจากพ่อมากขนาดนี้...และนั่นก็ทำให้คริมารับรู้ได้ว่า คนที่น่านฟ้ารอคอยว่า... เมื่อไหร่จะรักกันสักที คงไม่ได้มีแค่หล่อนเพียงคนเดียว...และเมื่อคิดได้เช่นนั้น...หล่อนก็อดรู้สึกสงสารอีกฝ่ายไม่ได้...เลขาสาวเผลอขยับกายเข้าไปใกล้ใบหน้าใสๆของเจ้านายสาวซึ่งคงกำลังหลับลึกอยู่ในห้วงนิทราในขณะนี้...ก่อนที่หล่อนจะกดจมูกลงไป...จุมพิตบนหน้าผากของน่านฟ้าแผ่วเบาอย่างแสนเอ็นดูและปลอบขวัญราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังจูบหน้าผากปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังฝันร้ายด้วยความปรารถนาจะแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นฝันดี...แล้วค่อยๆถอยออกมา...ยิ้มกริ่มกับตัวเอง...เมื่อเห็นว่าน่านฟ้าเองก็ดูมีสีหน้าผ่อนคลายลง...

 

เฮ้ย...เมื่อกี๊เราทำบ้าอะไรลงไปวะ!

 

เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไป ใบหน้าของคริมาก็ค่อยๆแดงก่ำขึ้นมา...หล่อนเงอะๆงะๆ รีบเก็บกระเป๋าถือของตัวเอง แล้วรีบถอยออกมา หล่อนรีบเดินออกจากห้องของน่านฟ้าก่อน ปิดประตูแผ่วแล้วเอาหลังแนบประตูห้องอีกฝ่ายเอาไว้ทั้งๆที่หัวใจเต้นระรัวกับคำถามที่คาใจที่คงจะทำให้หล่อนนอนหลับไม่สบายไปทั้งคืนว่า...

 

เมื่อกี๊ฉันไปหอมหัวยัยน่านมันทำไมวะ!

 



---------------------------------



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #454 ทีโอเอ็นจี (@yahootong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:53
    นี่ถึงขั้นเปิดเพลงฟังเลยนะเนี้ยยย555555555
    #454
    0
  2. #385 North Land (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 02:35

    นึกว่ามีรูปครีมแค่รูปเดียวที่โต๊ะทำงาน

    ที่ไหนได้เล่นจิกรูปเค้ามาไว้เองเป็น

    อัลบั้มเลยนะเนี่ยคุณน่าน ส่วนคุณเลขาก็

    น้อยหน้าที่ไหน แอบหอมหัวเฉยเลย

    #385
    0
  3. #384 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:44
    ประเด็นคือตั้งแต่เพลงเต่างอยจนถึงเพลงสุดท้าย เค้าร้องได้เกือบทุกเพลงเลย ฮือออ ไม่ต้องเปิดเพลงเลย ดนตรีอยู่ในหัวใจหมดแล้ว แต่เพลงที่คุณน่านเลือกเนี่ยยยยย เกิดจากดื่มแล้วใจกล้าเพิ่มขึ้นหรอคะ ตอนนี้คุณเลขาเหมือนมีป้ายคำว่า “จองแล้ว” แปะอยู่ที่หัวใจเลยค่ะ เพราะตอนนี้คนอื่นยังไม่รู้(เท่าไหร่) แต่คุณเลขาเนี่ยรู้สึกว่าจะสั่นไปทั้งใจแล้ว คุณน่านก็คือคุณน่าน คนที่ชอบครีมตั้งแต่สมัยเด็ก ชอบมากจนแอบไปขโมยรูปมา เหอะ มีเป็นอัลบั้มไว้หัวเตียงขนาดนี้ งั้นบนโต๊ะทำงานก็คงไม่ต่างกัน เอาครีมมาไว้เป็นกำลังใจสินะ
    ส่วนคุณพ่อ เฮ้อออ พ่อแม่บางคนก็แสดงออกกับลูกแต่ละคนต่างกัน ซึ่งดูแล้วด้วยความเก่งของคุณน่านจึงทำให้ถูกคาดหวัง กดดันจากคุณพ่อมากเลยใช่มั้ยคะ อ่านแล้วก็รู้สึกเศร้ามาก เดาจากช่วงร้องเพลงกับครีมสมัยตอนเด็กแล้วเก็บเอาอีกคนมาเป็นสิ่งช่วยชีวิตขนาดนี้คงเจอแรงกดดันจากพ่อตั้งแต่เด็กเลยรึเปล่า เฮ้อออ ปัญหาของการเลี้ยงดูที่ไม่ถูกซักเท่าไหร่ คนที่พยายามเกือบตาย ทำไป 100/10 พ่อก็ไม่ใส่ใจ แต่ลูกที่พ่อโอ๋ ทำแค่ 3 พ่อก็ภูมิใจที่สุดแล้ว ถึงแม้จะบอกว่ารักลูกเหมือนกันแต่ยังไงลูกก็ยังต้องการความห่วงใย แสดงออกว่ารักจากคนดูแลแหละ
    #384
    0
  4. #383 uriyuu (@uriyuu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:34
    งุ้ยยยย แอบลักหลับคุณน่าน นี่เหรอคนเล่นตัว อิอิ
    #383
    0
  5. #382 ภัทร (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:19

    อ่านมาก็ตั้งหลายเรื่องประทับใจตรงเนื้อเพลงทุกเรื่องเลย​ เหมือนคุณหมีมีคลังเพลงเต็มไปหมด​ ทำให้อินเสียได้ทุกเรื่อง5555​ คุณน่านที่ดูพร้อมเสียทุกอย่างกลับกลายเป็นคนขาดความรักซะนี่ เดาว่าคุณสิรินทราไม่ใช่แม่น่าน​ โอ๋ๆนะคุณน่าน​ อย่างน้อยในชีวิตก็ยังมีครีมอยู่นี่

    #382
    0
  6. #381 Myjm (@Myjm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:14
    คุณน่านเมาแล้วน่ารักมากเลยค่ะ
    #381
    0
  7. #380 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:08

    มีร้องเพลงจีบด้วยยยยยย
    #380
    0
  8. #379 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:47

    เขินไปหมดแล้ววววว คุณน่านรุกหนักมาก 5555555 เอ็นดูคนเมา นอกจากเขินแล้วก็อายแทนคุณเค้าด้วย ร้องเพลงจีบสาวท่ามกลางพนักงานหลายชีวิต โดนล้อแน่เลยค่ะคุณ 55555555

    #379
    0
  9. #378 RIMONGOLD (@RIMONGOLD) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 15:50
    ไปหอมหัวเขาต้องรับผิดชอบเขาด้วยนะคุณคริมา
    #378
    0
  10. #377 Third Party (@FicFanclubz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:10
    โอ้ย คุณน่านน่าร้ากกก เลขาครีมเสียอาการแล้ว555
    #377
    0
  11. #376 พชรชย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:00

    หอมหัวเค้าแล้วทำงงคริมา...ปล.เพลงนี้วนในหัวตลอดเลยทำไงดี....เมื่อไหร่จะรักกันสักที

    #376
    0
  12. #375 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 08:18
    คริมาเริ่มใจอ่อนแล้วสิ
    #375
    0
  13. #374 bfrankkk (@bfrankkk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 08:06

    หัวขโมยย โอ๊ยยยย เขินนเเทน5555555
    #374
    0
  14. #373 Bill_BKS (@Bill_BKS) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 08:05
    ถึงกับต้องไปหาเพลงมาฟังดู
    #373
    0
  15. #372 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 07:19
    เพลงนี้รู้เลยนะคะว่ารุ่นไหน.. 55555555555555
    #372
    0
  16. #371 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 06:56
    5555 น่าร้ากกก
    #371
    0
  17. #370 praewar12345 (@praewar12345) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 06:31

    เปิดเพลงตามเลย
    #370
    0
  18. #368 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 06:02
    ตอนนี้เขินหนักมาก เอ็นดูสิบล้อจีบสาว ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ คุณเลขามีเสน่ห์ตั้งแต่ยังไม่เกิด 5555
    เพลงบอกอายุเลย
    #368
    0
  19. #367 BehindyouQB (@SnailjungEJ) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 05:44
    น่ารัก คุณน่านช่างออดอ้อนเหลือเกิน
    #367
    0
  20. #366 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 05:16
    หอมหัว หัวหอม ก็ได้หมดนะก็หอมเหมือนกันแหละ...ฝันดีคับไรท์
    #366
    0
  21. #365 poopae252525 (@poopae252525) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 05:14
    คุณน่านหวานเวอร์...ครีมใจอ่อนแล้ว
    #365
    0
  22. #364 SilarutHongthong (@SilarutHongthong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 04:30
    ลุ้นไปหมดแล้วนะะะ
    #364
    0
  23. #363 희연 (@kaew42130) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 04:13
    หืม มาปล่อยตอนตี4 เกือบจะเช้าแล้วนะไรท์ กู๊ดมอร์นิ่ง​ค่ะ
    #363
    3
    • #363-2 희연 (@kaew42130) (จากตอนที่ 24)
      19 มีนาคม 2562 / 04:25
      ขอบคุณสำหรับ​นิยายดีๆค่ะ รอให้ไรท์อัพเช้าจรดเย็น​ เย็นจรดเช้า มาอัพปุ๊บคลิกปั๊บเลยค่า5555
      #363-2
    • #363-3 ไรท์หมี@Dogmouthbear (@thefluffygang) (จากตอนที่ 24)
      19 มีนาคม 2562 / 04:57
      ง่ออวว์ ขอบคุณมากนะค้า
      #363-3
  24. #362 orawanworawong (@orawanworawong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 04:12
    555ลงดึกจัง
    #362
    0