เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 22 : EP 22 - สุนัขจิ้งจอกกับดอกกุหลาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

EP 22

 

สุนัขจิ้งจอกกับดอกกุหลาบ

 

 

นิวาสิรีไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ โคตรโชคดี ที่แจ็คพ็อตมันตั้งแต่วันแรกที่หล่อนมาช่วยงานดวงเดือนที่หัวหินนี่

 

            เพราะโครงการสนามกอล์ฟแห่งใหม่ของภุมวานนท์นั้นรวมถึงคันทรีคลับอันเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจ ทั้งสปา ฟิตเนส ออนเซ็น และกีฬาทางน้ำ งานที่เหลือของดวงเดือนก็คือการตรวจดูความเรียบร้อยและความปลอดภัยของทุกสิ่งเหล่านั้นด้วยตนเอง โดยมีนิวาสิรีคอยเดินติดตาม จดโน่นจดนี่ในแบบที่ทำให้ดวงเดือนอดแซวหล่อนอย่างแกล้งลองภูมิไม่ได้ว่า...

 

            “จดให้ดีนะคะ เดี๋ยวพี่เดือนจะถามทุกอย่างเลย...” 

 

         แต่ก่อนที่ดวงเดือนจะได้ถามอะไรแจ็คพ็อต ก็ดันมาแตกเสียก่อน

 

ดวงเดือนโดนหอยเม่นตำเท้า 

 

เพราะการลงเดินสำรวจบนผืนทรายอันเป็นพื้นที่ชายหาดส่วนที่ทางภุมวานนท์ซื้อไว้สำหรับทำหาดสำหรับกีฬาทางน้ำนั้นยากลำบากจนหล่อนต้องถอดรองเท้าและยื่นให้นิวาสิรีถือ ฝ่ายผู้ช่วยสาวอายุน้อยก็ทุลักทุเลมือหนึ่งถือรองเท้าสีชมพูของรองซีอีโอสาวรุ่นพี่นั้น ไหนจะต้องหอบของ ไหนจะต้องพยายามถอดรองเท้าตัวเองตามลงไป...นิวาสิรีจึงไปไม่ทันดวงเดือนที่เดินนำไปกับฝ่ายผู้จัดการประจำพื้นที่ที่พากันลงเดินบนผืนทรายกันหมด...แต่หล่อนก็แทบจะทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งแจ้นไปหารุ่นพี่สาวทันทีเมื่อได้ยินเสียงดวงเดือนร้องลั่น...

 

และในยามนี้เอง...หล่อนก็มาอยู่ที่โรงพยาบาล หน้าห้องฉุกเฉิน ขณะที่รอดวงเดือนทำแผลและรอรับยา สภาพของรุ่นพี่สาวในยามนี้ก็ไม่เหลือเค้ารองซีอีโอสาวผู้เย่อหยิ่งอีกเลยแม้แต่น้อย ดวงเดือนดูเจ็บมาก...ใบหน้าหวานๆของหล่อนนั้นดูซีดเซียวจืดเจื่อน...และนั่นก็ทำให้ใจของนิวาสิรีเจ็บปวดประหลาด หล่อนถือถุงยาที่ไปรับมาแทนอีกฝ่ายแล้วเข้ามารับช่วงต่อประคองดวงเดือนแทนพยาบาลสาว

 

“ไงล่ะ...แกล้งเจ็บขาดีนัก ได้เจ็บจริงๆซะเลย” 

 

นิวาสิรีอดบ่นไม่ได้ 

 

“เนี่ยแหละ เขาเรียกพระเจ้าลงโทษ” นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนทำตาโตอย่างโกรธเคือง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรอีกฝ่าย เพราะแม้ปากของนิวาสิรีจะบ่น...แต่กายของหล่อนกลับประคองกายบางของดวงเดือนอย่างทะนุถนอม ขณะที่หล่อนรับรองซีอีโอสาวต่อมาจากพยาบาลแล้วเงยหน้ามองหล่อนอย่างแสนห่วงใย

 

“เดินไหวมั้ย...” 

 

แม้เมื่อครู่เพิ่งจะเอ่ยคำพูดชวนโกรธตามประสาเด็กขี้แซะ แต่น้ำเสียงห่วงใยที่ถามต่อมานั้นก็ทำให้ดวงเดือนบ่นว่านิวาสิรีไม่ลง...สาวแก่วัยกว่าจึงเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ แล้วพยายามลากประคับประคองฝ่าเท้าที่ปวดตุบๆเพราะพิษหนามหอยเม่นนั้นเดินต่อจนถึงรถจนได้...

 

“เดี๋ยวพี่คงต้องโทรบอกน่าน...ว่าพรุ่งนี้พี่คง...”

 

“นิวจัดการให้แล้ว” 

 

เมื่อดวงเดือนปริปากเอ่ยคำแรกหลังจากเจ็บโดยมีคำว่าน่าน อยู่ในประโยค ใจของนิวาสิรีก็ฮึดฮัดประหลาด...รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่หล่อนก็เลือกที่จะตัดบทโดยการบอกว่าหล่อนได้จัดการทุกอย่างแทนดวงเดือนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่น่านฟ้าสั่งให้ย้ายคน หรือกระทั่งเรื่องรายงานการประชุมพรุ่งนี้ และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ 

 

“ทุกเรื่องเลยเหรอ...” 

 

“อืม...ก็ระหว่างรอพี่เดือนทำแผลน่ะ มันนาน มีเวลาจัดการอยู่” นิวาสิรีว่าเช่นนั้นโดยไม่มองหน้าดวงเดือน ขณะที่หล่อนกำลังขับรถกลับไปทางรีสอร์ทของภุมวานนท์ซึ่งจะเป็นที่นอนสำหรับทั้งคู่ในค่ำคืนนี้ แล้วเด็กสาวก็ถอนหายใจออกมาแผ่ว...

 

“พี่เดือนนี่รักพี่น่านมากจริงๆด้วยนะ ตัวเองเพิ่งจะเจ็บตัวมาแท้ๆ อย่างแรกที่คิดยังเป็นเรื่องของพี่น่าน ธุระของพี่น่าน” นิวาสิรีบ่นเสียงขุ่น ทำให้ดวงเดือนเผลอขมวดคิ้วมุ่นใส่อีกฝ่าย แต่นิวาสิรีก็หันมามองหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง 

 

“ห่วงตัวเองบ้างสิคะ...” 

 

คำพูดเช่นนั้นของนิวาสิรีทำให้ดวงเดือนนิ่งอึ้งไป

 

“พี่ก็ห่วงอยู่ค่ะ...” ดวงเดือนก้มหน้าเถียงอย่างไม่เต็มปากเต็มคำเท่าไรนัก “แต่น่านเขารอไม่ได้ เขาไม่ใช่คนชอบรอ” “มันไม่รอมากกว่า...จริงๆมันรอได้ แต่มันรู้ว่าพี่เดือนจะรีบทำทุกอย่างให้มัน มันเลยเร่ง” เมื่อดวงเดือนเอ่ยเช่นนั้น นิวาสิรีก็ขัดแทบจะทันทีอย่างรู้ทัน และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนอ้าปากค้างเหมือนจะเถียง แต่นิวาสิรีก็รีบพูดขึ้นมาอีก...

 

“อย่าเถียงเลย...นิวรู้ เพราะนิวก็เป็น คนในครอบครัวนิวเป็นงี้ทั้งนั้นแหละ เอาแต่ใจกับใครได้ก็จะทำเรื่อยๆ” เด็กสาวว่าเช่นนั้น “คนแบบพี่น่านหรือคนอย่างนิวน่ะ ไม่ชอบคนที่ตามใจตัวเองมากเกินไปหรอก สุดท้ายแล้วก็จะไปรักไอ้คนที่มันแบบ...ไม่แคร์เลย” 

 

คำพูดนั้นเหมือนนิวาสิรีพูดกับตัวเองเสียมากกว่า...แต่ก็ทำให้ดวงเดือนอึ้งไป

 

“แปลว่าพี่ควรเลิกตามใจน่านหรอคะ...” 

 

คำถามของดวงเดือนก็ยังเกี่ยวข้องห่วงใยน่านฟ้าเหมือนเดิม และนั่นก็ทำให้นิวาสิรีรู้สึกได้ว่าคนที่...ไม่แคร์เลย...นั้น ไม่ใช่ทำเป็นไม่แคร์...แต่เขาไม่แคร์เลยจริงๆต่างหาก เช่นเดียวกับที่ดวงเดือนกำลังเป็นกับหล่อนอยู่ตอนนี้ เพราะไม่ว่านิวาสิรีจะพูดอะไร มันจะวกกลับไปเข้าเรื่องเดิมคือเรื่องของน่านฟ้า...สำหรับดวงเดือน...

 

และนั่นก็ทำให้หล่อนยิ่งเจ็บแปลบที่หัวใจ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่เป็นความจริง...เพราะหล่อนนั้นกำลังรักคนที่ไม่แคร์หล่อนเลยเสียจนปวดหัวใจ

 

“ไม่เข้าใจจริงๆเลย...” นิวาสิรีไม่มองดวงเดือน และเลี่ยงไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับน่านฟ้าเมื่อครู่นั่น “พี่เดือนใส่ใจพี่น่านขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักหน้าตานิว ถ้าสนใจพี่น่านทุกเรื่องก็ต้องเคยเห็นหน้านิวสิ...” เด็กสาวอดบ่นอย่างน้อยใจไม่ได้ 

 

“วันแรกนี่พี่เดือนนึกว่านิวเป็นเลขาใหม่พี่น่านด้วยซ้ำ”

 

ดวงเดือนมองนิวาสิรีอย่างอ่อนใจ 

 

“ก็น้องนิวไปเรียนสิงคโปร์อยู่ตั้งหลายปี พอกลับมาต่อ ป.ตรีที่ MUICนี่แคมปัสก็อยู่ตั้งไกล ไม่เห็นหน้าค่าตา ข่าวอะไรเกี่ยวกับนิว คุณอานิพนธ์ก็ฟ้องสำนักพิมพ์ให้นักข่าวลบรูปหมดจนเหลือแต่อักษรย่อ...น่านเขาก็ไม่ค่อยอัพรูปอะไร ยิ่งรูปปัจจุบันกับนิวยิ่งไม่มีเลย...รูปล่าสุดที่พี่เห็นนิวก็คือในรูปครอบครัวที่ถ่ายตอนนิวสิบขวบในห้องน่านน่ะค่ะ” ดวงเดือนว่ายืนยาวเช่นนั้นจนตัวหล่อนเองหายใจไม่ทัน...หล่อนเองก็ไม่รู้ทำไม แต่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจของนิวาสิรีทำให้หล่อนรู้สึกอยากอธิบายให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น

 

และมันก็ได้ผลอย่างประหลาด เพราะนิวาสิรีคลี่ยิ้มออกมาจางๆ 

 

“หูย...ก็สนใจเหมือนกันนะเนี่ย รู้ละเอียดเชียว” นิวาสิรีว่าด้วยรอยยิ้มแบบนั้น ก่อนจะมีสีหน้าขุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อนึกได้ว่า...​ “หรือสืบประวัติไว้เพราะเตรียมตัวจะมาเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้ฮะ!” หล่อนว่าด้วยเสียงขุ่นๆ ทำให้ดวงเดือนถอนหายใจแล้วส่ายหัวเบาๆ 

 

“เพ้อเจ้อ...” 

 

อย่างไรก็ตาม การตีฝีปากระหว่างทั้งคู่ก็ฆ่าเวลาเดินทาง และทำให้ทั้งนิวาสิรีและดวงเดือนรู้สึกว่าระยะทางจากโรงพยาบาลถึงรีสอร์ทนั้นใกล้นิดเดียว เมื่อมาถึงรีสอร์ท นิวาสิรีก็จอดรถแล้วประคองดวงเดือนลงจากรถอย่างระมัดระวัง...ขณะที่ดวงเดือนแอบลอบมองเด็กสาวอันเป็นที่พึ่งของหล่อนในยามนี้อย่างประทับใจ

 

บ่นเก่งแต่ก็ดูแลเก่งเหมือนกันแฮะ...

 

หล่อนนึกในใจเช่นนั้น ขณะที่เหลือบมองแก้มเนียนใสของอีกฝ่ายใกล้ๆ ขณะที่นิวาสิรีประคับประคองหล่อนอย่างตั้งอกตั้งใจ ดูก็รู้ว่านิวาสิรีไม่เคยดูแลคนเจ็บ ด้วยน้ำหนักมือที่จับมานั้นระมัดระวังเป็นพิเศษราวกับกายของดวงเดือนนั้นทำด้วยเครื่องแก้ว แต่อาการตั้งใจของหล่อนนั้นก็ทำให้ดวงเดือนเผลออมยิ้มออกมาได้ไม่ยาก...

 

เธอกลับรู้สึกประทับใจนิวาสิรีในเวลาที่อีกฝ่ายไม่ได้พยายามทำเธอให้ประทับใจ...

 

เมื่อประคองกันมาถึงห้องนอน แม้จะทุลักทุเลเรื่องคีย์การ์ด แต่นิวาสิรีก็นำดวงเดือนเข้ามาในห้องได้สำเร็จ หล่อนพารุ่นพี่สาวมาไว้ที่เตียงนอนของอีกฝ่ายนั้น ก่อนจะช่วยหล่อนให้ขยับกายอยู่ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียงได้อย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเท้าข้างที่พันแผลอยู่ 

 

“ยังปวดอยู่มั้ยคะ...” 

 

“ก็...ตุบๆค่ะ” ดวงเดือนตอบตามจริงเช่นนั้น ทำให้นิวาสิรีพยักหน้าน้อยๆ ก่อนที่หล่อนจะจัดการยื่นน้ำดื่มและยาแก้ปวดให้ดวงเดือน “นี่ยาแก้ปวดนะคะ พี่เดือนต้องทานทุกๆ ชั่วโมง...เดี๋ยวเม็ดนี้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าตื่นมาก็ต้องทานทันทีเลยนะคะ”

 

นิวาสิรีกำชับแบบนั้นด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้ดวงเดือนที่ทานยาเข้าไปเมื่อครู่หลิ่วตามองหล่อนพลางยิ้มน้อยๆ 

 

“ได้ค่ะ คุณพยาบาล” 

 

ดวงเดือนแกล้งแซวเช่นนั้น ทำให้นิวาสิรีอึ้งไป ก่อนจะหน้าแดงขึ้นมาน้อยๆ 

 

“ก็แค่ไม่อยากให้ปวดมากหรอกนะ...” นิวาสิรีบ่นเช่นนั้น “เดี๋ยวพี่เดือนจะอาบน้ำบอกนะคะ นิวจะได้ช่วย” หล่อนว่าพลางบุ้ยปากไปทางห้องน้ำ ทำให้ดวงเดือนอึ้งไปสักพัก 

 

“คือ...พี่...” หล่อนกังวลใจไม่น้อย เมื่อรู้ว่าตัวเองคงไม่สามารถจะเดินเหินลุกไปอาบน้ำได้ตามปกติ ครั้นจะไม่อาบเสียเลยก็เหนียวตัว...แต่ครั้นจะให้นิวาสิรีมาช่วยในกิจกรรมที่ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวเช่นนี้ หล่อนก็อดเขินอายไม่ได้ 

 

“อ้อ...” นิวาสิรีหลิ่วตาอย่างรู้ทันแล้วยิ้มแป้น “เขินนิวหรอคะ” 

 

คำพูดเช่นนั้นของนิวาสิรีทำให้ดวงเดือนหน้าบึ้ง 

 

“ถ้าเป็นไปได้...รบกวนน้องนิวเตรียมผ้าชุบน้ำกับกาละมังให้พี่เดือนก็พอค่ะ เดี๋ยวพี่เดือนเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเอา” ดวงเดือนว่าเช่นนั้น ท่าทีเย่อหยิ่งของหล่อนกลับมาอีกครั้งเมื่อเด็กสาวเริ่มทำทะเล้นใส่ และนั่นก็ทำให้นิวาสิรีรีบร้องปลอบทันที

 

“โอ๋ๆๆๆ แซวนิดแซวหน่อย ทำเป็นงอนนะคะ” 

 

นิวาสิรีว่าเช่นนั้น แล้วรีบลุกขึ้นไปจัดการเตรียมของทุกอย่างสำหรับดวงเดือนให้อีกฝ่าย ทั้งยังยอมยืนหันหลังเมื่อดวงเดือนเช็ดเครื่องสำอาง เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แปรงฟัน จนเรียบร้อยแล้วหล่อนก็จัดการเอาน้ำจากกาละมังที่ถูกใช้แล้วไปทิ้งให้และเก็บข้าวเก็บของเอาไว้ตามเดิม...ภายหลังจากที่หล่อนจัดการทุกอย่างเสร็จในห้องน้ำ นิวาสิรีก็เดินออกมาเห็นดวงเดือนที่กำลังนอนหลับตาอยู่อย่างอ่อนล้า...

 

ยาแก้ปวดทำให้ง่วงสิน้า...

 

นิวาสิรีนึกในใจอย่างเอ็นดูอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนเตียงข้างๆดวงเดือน

 

“พี่เดือน...หลับแล้วเหรอคะ...” 

 

หล่อนถามหยั่งเชิงเช่นนั้น...แต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากดวงเดือน...

 

สงสัยจะหลับแล้วจริงๆ 

 

นิวาสิรีนึกในใจเช่นนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆอย่างแสนเอ็นดู ใบหน้ายามหลับใหลอันไร้เครื่องสำอางของดวงเดือนนั้นน่าดูชม...หล่อนเป็นคนสวย แสนหวาน แต่ก็ไม่อ่อนแอ หล่อนมีบุคลิกที่เห็นได้ชัดว่าคงไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงดั่งดอกกุหลาบที่มีหนามไว้คอยปกปักษ์รักษาตน แต่ขณะเดียวกัน...กลีบกุหลาบนั้นก็ยังอ่อนบางละมุน ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน 

 

นิวาสิรีใจสั่น...สัญชาตญาณจิ้งจอกสาวที่ทำให้อยู่ใกล้ใครก็พร้อมจะขย้ำนั้นกำลังปะทุและทำให้ใจของหล่อนร้อนเป็นไฟ...แต่หล่อนก็พยายามหักห้ามใจ

 

เพราะคนตรงหน้านั้นคือดวงเดือน 

 

มือบางนั้นจึงเพียงแต่เอื้อมมือไปจับเอาผ้าห่มนั้นขึ้นมาคลุมห่มให้ดวงเดือนแผ่วอย่างแสนถนอม...นั่นเป็นครั้งแรกจริงๆที่นิวาสิรีไม่คิดจะฉวยโอกาส...หล่อนเพียงแต่ห่มผ้าให้ดวงเดือน แล้วเผลอใช้หลังมือนั้นเกลี่ยไล้ดวงหน้าหวานนั้นอย่างแสนเอ็นดู  

 

“พี่น่านโชคดีชะมัดเลยเนาะ...ได้เป็นคนที่พี่เดือนรัก”

 

นิวาสิรีเอ่ยเบาๆเช่นนั้นอย่างแสนเจ็บปวด 

 

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นิวาสิรีไม่เคยต้องการความรักจากหญิงสาวและไม่เคยต้องการให้ใครรัก...สิ่งที่หล่อนเคยต้องการก็มีเพียงแต่ความร้อนแรงในค่ำคืน...แต่ในยามนี้ หัวใจของหล่อนกลับร่ำรองประหลาดราวกับอยากจะอ้อนวอนขอให้หญิงสาวตรงหน้ารักหล่อนตอบบ้าง...แม้เพียงแค่เสี้ยวใจที่ฝ่ายนั้นมอบให้น่านฟ้าผู้เป็นพี่สาวของหล่อน...หล่อนก็ยินดีจะรับไว้

 

เขาว่าความรักเป็นเรื่องของ โชค เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าใครจะรักเรา หรือเราจะรักใคร ทุกอย่างเป็นเรื่องของโชคชะตาล้วนๆ และต่อให้ทำดีแค่ไหน...ถ้ามันไม่ใช่ มันก็ไม่ใช่อยู่ดี 

 

ความจริงข้อนี้ทำให้นิวาสิรีเจ็บแปลบๆไม่เบา 

 

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอชื่นชมใบหน้าของดวงเดือนนานไปแล้ว...นิวาสิรีก็ชะงัก ก่อนจะค่อยๆถอยออกมาอย่างอ่อนใจ หล่อนหยิบคีย์การ์ดอันที่เป็นของห้องตัวเอง แล้วค่อยๆลุกถอยออกมาจากเตียงของดวงเดือน...ดับไฟ มองอีกฝ่ายอย่างแสนเอ็นดู แล้วเอ่ยเพียงแผ่วเบาว่า...

 

“ฝันดีนะคะพี่เดือน” 

 

สิ้นเสียงบอกฝันดีของหล่อน ก็ตามมาด้วยเสียงปิดประตู และภายหลังเสียงปิดประตู ในความมืดนั้น...ผู้ที่นิวาสิรีเข้าใจว่าหลับไปแล้ว...ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ในความมืด...ดวงเดือนเผลอยิ้มออกมาน้อยๆ...เมื่อรู้ว่า...แม้กระทั่งในยามที่หล่อนแกล้งหลับ แกล้งทำตัวเป็นลูกแกะในคมเขี้ยวสุนัขจิ้งจอกเช่นนี้...นิวาสิรีก็มิได้ล่วงเกินหล่อนแม้แต่ปลายก้อย...ฝ่ายนั้นมิได้ฉวยโอกาสยามหล่อนลำบากเพื่อตักตวงผลประโยชน์เข้าตัวแม้แต่น้อย...และนั่นก็ทำให้หล่อนประทับใจอีกฝ่ายมากขึ้นไม่น้อย 

 

หรือเจ้าจิ้งจอกร้ายนั้นอาจไม่ได้ร้ายอย่างที่ใครๆคิด!


----------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #331 rungrungwong (@rungrungwong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:02
    โอมม ม จงอัพๆๆๆๆ
    #331
    0
  2. #330 rungrungwong (@rungrungwong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:01
    โอมม ม จงอัพๆ
    #330
    0
  3. #329 Bill_BKS (@Bill_BKS) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:24
    สงสารน้องนิว สู้ๆนะลูกจิ้งจอกตัวน้อยๆ
    #329
    0
  4. #328 Myjm (@Myjm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:55
    คู่นี้ก็น่ารักดีค่ะ น้องนิวเร่งทำคะแนนเลยค่ะ คาดว่าพี่เดือนเริ่มใจอ่อนแล้ว
    #328
    0
  5. #327 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:54
    น้องนิวทำคะแนนไปแบบไม่รู้ตัว
    #327
    0
  6. #326 handwriting (@handwriting) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:09
    น่ารักจังคู่นี้้ๆๆๆ คุณเดือนมาเหนือเมฆมาก แบบนี้ฉากจับน้องนิวกดตอนฟีลหึงโหดต้องมาแล้วค่าาา 555555 กรี๊ดดดดด
    #326
    0
  7. #325 Junezapzapver (@Junezapzapver) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:34
    เดือนก็คงจะเริ่มชอบนิวบ้างแล้วล่ะ แต่ติดที่ว่ายังฝังใจอยู่กับน่าน สู้ๆนิวกำแพงจะถล่มแล้วอีกนิดเดียว
    #325
    0
  8. #324 Third Party (@FicFanclubz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:59
    มีหวังแล้วน้องนิว โดนพี่เดือนแกล้งอีกแน่ หงอขนาดนี้ อิๆ
    #324
    0
  9. #323 nozomipb (@nozomipb) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:41
    นิว แกแย่แล้วอ่ะจุดนี้ ไม่ทันพี่เดือนแล้วเหอะ ไหนคะไหนจิ้งจอก ลูกหมาน้อยมากว่าแล้วม้าง 555555
    #323
    0
  10. #322 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:24
    ใช่ค่ะ เจ้าจิ้งจอกไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด แต่พี่เดือนร้ายกว่าที่เค้าคิด โถ่... คนสวยขา แผนการดูคนตอนแกล้งหลับเนี่ยคนสวยก็นึกทันนะคะเนี่ย ตอนนี้พี่เดือนประทับใจน้องนิวไปกี่อย่างแล้วคะ แต่ในส่วนน้องน้องนิวคือหัวใจแฟ่บลงเรื่อยๆ เพราะพี่เดือนก็เอาแต่พูดถึงพี่น่านอยู่ได้ บู่ววววว แต่ดูจากตอนนี้พี่เดือนก็ประทับใจน้องนิวขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้น้องนิวเองก็มีหวังแบบไม่รู้ตัวแล้ว
    #322
    0
  11. #321 North Land (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:09

    ได้คะแนนโดยไม่ได้ตั้งใจเลยนะนิว

    พี่สาวคนสวยเค้าประทับใจในตัวคุณแล้ว

    ที่เหลือก็แค่แสดงความสามารถในเรื่องงาน

    ถึงจะไม่เก่งเท่าพี่น่าน แต่คงได้คะแนนความตั้งใจ

    คุณเดือนอย่าประมาทเจ้าจิ้งจอกนะ ยังไงก็ยัง

    เจ้าเล่ห์อยู่ดี ถ้ารู้ว่าเหยื่อมีใจให้บ้างมีหวัง

    โดนจับกิน แน่ ที่ไม่กล้าทำอะไรเพราะกลัว

    พี่เดือนเค้าโกรธ กลัวไม่รัก

    #321
    0
  12. #320 Norjing dolsi (@yuri55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:32
    ^^^^^^
    #320
    0
  13. #319 Sikaiina (@Sikaii13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:02
    จิ้งจอกนั้นมีร้ายหลายรูปแบบค่ะ! และแน่นอน... มันแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์... ที่จะอดทนรอล่อลวงเหยื่อถึงช่วงจังหวะหนึ่ง ก่อนจับกิน!!
    #319
    0
  14. #318 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 04:21
    คุณเดือนเริ่มใจอ่อนบ้างแล้วสิ
    #318
    0
  15. #317 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:39
    โธ่น้องนิว ทำคะแนนไปเรื่อยๆ เด่ยวก็เข้าวินคุณเดือนแน่นอน อย่าน้อยใจ
    #317
    0
  16. #316 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:33
    จิ้งจองน่ะร้ายเสมอคุณเดือน แต่กับคนที่เขารักและยอมได้นั้นคือข้อยกเว้น จบคะ
    #316
    0