เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 21 : EP 21 - อีกครั้งแล้วสินะ...ที่ฉันต้องโยกย้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

EP 21


อีกครั้งแล้วสินะ...ที่ฉันต้องโยกย้าย

 

            เช้าวันรุ่งขึ้น คริมาก็ตื่นมาด้วยความรู้สึกมึนๆ ชาๆ ใจเต้นประหลาดๆ หล่อนได้รับข้อความจากน่านฟ้าว่าฝ่ายนั้นจะส่งรถตู้บริษัทมารับหล่อนก่อนที่จะวนไปรับน่านฟ้าที่บ้าน ทำให้หล่อนประหลาดใจไม่น้อย แต่ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวลงมารอรถตู้ และคนขับรถก็ขับพาหล่อนไปรับน่านฟ้าที่บ้านของอีกฝ่าย...

 

            “ต่อไปนี้เธอไม่ต้องนั่งมอร์เตอร์ไซค์ไปทำงานแล้วนะ ลำบากเปล่าๆ ลงมารอรถตู้แล้วนั่งรถบริษัทไปกับฉันเนี่ยแหละ”ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ น่านฟ้าก็เอ่ยกับคริมาเช่นนั้นทันทีด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทำให้เลขาสาวอึ้งๆไป 

 

“แต่...” คริมาอ้าปากเหมือนจะเถียงเพราะรู้สึกว่าน่านฟ้ากำลังสปอยล์หล่อนเกินหน้าที่การงานไปหน่อยแล้ว แต่ฝ่ายนั้นก็ปรับเบาะนอนแล้วแล้วแสร้งทำเป็นหลับตาพักผ่อน ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า...​

 

            “ก็เธอบอกว่าอยากให้ฉันเก็บสายตาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ใช่หรอ...ต่อไปนี้ฉันก็จะไม่ใช้สายตาอ่านไอแพดระหว่างไปทำงานแล้วไง...” น่านฟ้าว่า “แต่เธอต้องมาอัพเดทตารางงานด้วยเสียงเธอให้ฉันฟังทุกเช้าแทน” น่านฟ้าว่าเช่นนั้นแล้วนอนหลับตาราวกับต้องการพักผ่อนสายตาเสียเต็มประดา และนั่นก็ทำให้คริมายู่จมูกใส่อีกฝ่าย แต่ใจก็ชุ่มชื่นแปลกๆ...

 

            ก็คืออยากได้ยินเสียงฉันทุกเช้า...ว่างั้น?

 

         คริมาไม่อยากจะตีความเข้าข้างตัวเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม และหล่อนก็แอบเห็นน่านฟ้าแอบลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมามอง แต่เมื่อเห็นว่าหล่อนมองอยู่ น่านฟ้าก็รีบหลับตาลง และนั่นก็ทำให้เลขาสาวตาโตขึ้นมาน้อยๆกับท่าทีซุกซนนั่น ก่อนจะยิ้มแล้วกระแอมเบาๆ แล้วเริ่มอัพเดทตารางงานให้อีกฝ่ายที่นอนหลับตาฟังอยู่อย่างแสนกวน...

 

            “ค่ะ...ก็ตารางงานคุณน่านวันนี้นะคะ...ก็มี...”

 

            ระหว่างที่คริมาอัพเดทตารางงานของน่านฟ้าให้อีกฝ่ายฟัง น่านฟ้าก็เพียงแต่นอนหลับตาฟังด้วยท่าทีสบายๆ ซีอีโอสาวไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องเมื่อวาน...และเลขาสาวก็ไม่กล้าฟื้นฝอยหาตะเข็บถาม...แต่เอาเข้าจริงแล้วไอ้คำว่าจีบ นั่นยังลอยฟุ้งอยู่ในอากาศระหว่างทั้งคู่ และทำให้เกิดมวลความรู้สึกประหลาดๆที่คริมาเองก็ไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร...

 

            แต่มันทำให้อากาศยามเช้าวันนี้สดใสเป็นบ้าเลย...

 

...

 

            น่านฟ้าไม่รู้จะทำตัวยังไงกับคริมาดี...

 

            แม้จะแสดงเจตนารมณ์ไปเต็มที่เมื่อวานนี้ว่าตนนั้นชอบอีกฝ่าย แต่เมื่อคริมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และใช้ชีวิตปกติ หล่อนเองก็ตัดสินใจจะทำตัวปกติ แม้ว่าจะมีบางส่วนของหัวใจที่มันเต้นประหลาดทุกๆครั้งที่สบตาเลขาสาว...แต่โชคดีที่เกิดมาหน้านิ่ง...น่านฟ้าเริ่มจะรู้สึกขอบคุณที่กล้ามเนื้อใบหน้าของตัวเองไม่แสดงอารมณ์อะไรมาก จึงไม่ได้แสดงสีหน้าเขินออกไป...

 

            แต่มันก็ขัดเขินทุกๆครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับคริมาอยู่ดี

 

            “อุ้ย!” “อุ๊ย!” 

 

            เมื่อทั้งสองบังเอิญต้องเผชิญหน้ากันตรงๆที่ประตูห้องเพราะน่านฟ้าที่กำลังจะไปเข้าห้องน้ำนั้นเปิดประตูมาเจอคริมาที่กำลังถือถาดกาแฟมาเตรียมเสิร์ฟให้หล่อนพอดี...ทั้งคู่ก็เกิดอาการอ้ำๆอึ้งๆด้วยความเขินเมื่อสบตากัน พอน่านฟ้าจะไปทางซ้ายเพื่อหลบทางให้ คริมาก็ดันขยับทางซ้าย พอน่านฟ้าจะเดินขวา คริมาก็ขยับกลับมาทางขวาพอดี ทั้งคู่เลยเงอะๆงะๆอยู่ตรงหน้าประตูเช่นนั้น

 

            “อ่า...กาแฟคุณน่านค่ะ” 

 

            “เอ่อ...วางไว้บนโต๊ะเลยค่ะ...เอ้ย...จ้ะ...”

 

            “ได้ค่ะ...ถ...ถ้าอย่างนั้น...ฉัน...เอ่อ...ครีม...”

 

            “ครีม...” อึกอักจนพูดไม่รู้เรื่องกันอยู่สักพัก ในที่สุดน่านฟ้าก็เรียกชื่ออีกฝ่ายแล้วเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของคริมาก่อนจะเดินถอยหลังพาหล่อนก้าวพ้นประตูเข้ามาในห้อง ส่วนตัวซีอีโอสาวเองก็เพียงแต่สูดลมหายใจลึก แล้วยืดตัวตรง...เดินออกไปทางห้องน้ำทั้งๆที่ใจสั่น...โดยที่ไม่ทันได้เห็นว่าเลขาสาวผู้เอากาแฟเข้ามาวางในห้องให้นั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างขำตัวเองแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน

 

            เมื่อน่านฟ้ากลับมาที่โต๊ะ ก็เห็นคริมานั่งทำงานอยู่ และฝ่ายนั้นก็เงยหน้ามายิ้มให้หล่อนอย่างเปิ่นๆ ส่วนน่านฟ้าก็เพียงแต่พยักหน้าตอบหล่อนด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

            ตายแล้ว...นี่ฉันยิ้มเกินไปหรือเปล่า

 

         คริมาแอบนึกในใจอย่างนั้น 

 

            ตายแล้ว...นี่เราหน้านิ่งเกินไปหรือเปล่า...หรือเราควรจะยิ้ม...

 

         น่านฟ้านึกในใจแบบนั้น แล้วก็ฉีกยิ้มออกมา 

 

            “คุณ...น่าน...” คริมาเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจแบบนั้น “กำลังสั่งกล้ามเนื้อใบหน้าให้ยิ้มให้ฉันอยู่ใช่ไหมคะ”

 

            “ใช่...” น่านฟ้าว่าทั้งๆที่ใบหน้ายังฉีกยิ้ม “ทำไมหรอ...มันเว่อร์เกินไปหรอ” 

 

            คริมาหัวเราะอย่างเอ็นดู 

 

            “มาก...” 

 

            น่านฟ้าหุบยิ้มฉับ 

 

            “แย่หรอ...” 

 

            “เปล่า!...ด..ดีแล้ว...ดีแล้วค่ะ” คริมารีบพูดเช่นนั้นทั้งๆที่หน้าแดง “ยิ้มบ่อยๆน่ะดี พวกคนในแผนกข้างนอกชอบบ่นว่าคุณน่านฟ้าชอบทำหน้าน่ากลัวเหมือนผีคุณสโรชินีเรื่องพิษสวาท...” “ฮ๊ะ...ผีอะไร...เรื่องอะไรนะ...แต่เดี๋ยวก่อนนะ...” 

 

            น่านฟ้าหลิ่วตาน้อยๆ 

 

            “นี่หัดไปจับกลุ่มนินทาน่านกับพวกคนในแผนกแล้วหรอครีม...”

 

            น้ำเสียงงอนๆแบบปิดไม่มิดของน่านฟ้าทำให้คริมาอึ้งไป...

 

            “โธ่ น่านก็ฉัน...ครีมต้องไปชงกาแฟ ก็ต้องคุยกับคนอื่นอยู่แล้วป้ะ...” คริมาว่าอย่างนั้น ก่อนที่หล่อนจะเริ่มจับทางได้...น่านฟ้าไม่แสดงออกทางสีหน้า...แต่น้ำเสียงเขาชัดมากเลยนะ...หล่อนนึกในใจแบบนั้นอย่างประหลาดใจที่หล่อนเริ่มจะจับอารมณ์ของน่านฟ้าได้ว่าเมื่อกี๊นั้นคือความน้อยใจ...และนั่นก็ทำให้คริมารู้สึกร้อนใจ ต้องรีบเอ่ยปลอบอีกฝ่ายไม่รู้ตัว...

 

            “เขาไม่ได้นินทาน่านสักหน่อย เขาแค่บ่นว่าน่านไม่ค่อยยิ้ม...ครีมก็แค่เห็นว่าถ้าน่านยิ้มบ่อยๆ...ก็คงจะดีกับทั้งคนในแผนก...เขาจะได้รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเวลาทำงาน พอมีปัญหาอะไรเขาจะได้กล้ามาบอกน่านตรงๆ แล้วเราก็จะได้แก้ไขได้ไวๆไงคะ...ไม่มีใครเขากล้าคุยกับเจ้านายดุๆหรอกนะ ครีมจะบอกให้” 

 

            คำปลอบยาวยืดเช่นนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้าทึ่งไม่น้อย เพราะมันกำลังแสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ที่ดีของหล่อน...อาจเป็นเพราะคริมาเคยร่วมงานกับ CB Group ซึ่งเป็นบริษัทเล็กๆในเครือบริษัทใหญ่ที่อยู่กันแบบครอบครัว หล่อนจึงใส่ใจกับความสัมพันธ์ของคนในบริษัทไม่แพ้กับการทำงาน...และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าอดรู้สึกชื่นชมอีกฝ่ายไม่ได้...

 

            “รู้แล้ว ทำไมคุณรุ่งรัตน์ถึงชื่นชมครีมนัก...”

 

            น่านฟ้าว่าเช่นนั้น แล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง...

 

            หัวใจของคริมากระตุก เมื่อรู้สึกว่ารอยยิ้มในครั้งนี้ของน่านฟ้าไม่ใช่รอยยิ้มแบบพยายามแยกเขี้ยวเหมือนเมื่อครู่ มันเป็นการสั่งกล้ามเนื้อใบหน้าให้ยิ้ม...แบบมีความสุขจริงๆ และมันก็ทำให้คุณเจ้านายสาวดูสวยเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเดิม

 

            “แล้วครีมล่ะ...ชอบให้น่านยิ้มมั้ย” 

 

เจ้านายสาวเอ่ยถามเช่นนั้น 

 

            “ถ้าครีมชอบ น่านจะยิ้มทั้งวันเลย”

 

         คำถามแกมหยอดแบบนั้นทำให้คริมาตาโตขึ้นมา ใบหน้าของหล่อนแดงระเรื่อขณะที่ใจของหล่อนเต้นระรัวจนแทบจะระเบิด...เลขาสาวไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรเลยรีบลุกขึ้นมาแล้วดันหลังน่านฟ้าให้กลับเข้าไปในห้อง...

 

            “ไปเลยค่ะคุณน่าน!ไปทำงาน!!” “แต่...” “ทำงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!!” 

 

...

 

            “ฮัลโหล่ววว ว่าไงคะ คุณซีอีโอนักรัก~”  

 

            เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ปกติแล้วจะมีกล่องอาหารคลีนจากแม่บ้านเข้ามาเสิร์ฟให้หล่อน แต่ในวันนี้กลับไม่ใช่แม่บ้านที่มาเสิร์ฟแต่กลับกลายเป็นนิวาสิรี น้องสาวของน่านฟ้าแทนที่ถือกล่องอาหารและมาเคาะหน้าห้องหล่อนแบบนี้บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะเดินเจอแม่บ้านที่กำลังนำกล่องอาหารมาให้พี่สาวพอดีเลยขออาสาทำหน้าที่แทน...

 

“ทำไมแกมาโผล่ที่นี่เนี่ย...เดือนเขาต้องไปดูสนามกอล์ฟที่หัวหินไม่ใช่หรอ” น่านฟ้าบ่นอย่างนั้น เพราะรู้ว่าตารางของดวงเดือนสองวันนี้คือการไปดูโครงการสนามกอล์ฟใหม่ของเครือบริษัทที่หัวหิน ทำให้เมื่อวานที่หล่อนกลับมาทำงานนั้นไม่มีดวงเดือนมาป้วนเปี้ยนคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอย่างเคย...แต่หล่อนก็ไม่คิดว่านิวาสิรีจะไม่ได้ไปด้วยแบบนี้

 

            “ก็เพราะพี่เดือนไปนั่นแหละ นิวถึงต้องอยู่เคลียร์งานที่นี่แทนเขา” นิวาสิรีว่าอย่างนั้นพลางวางกล่องอาหารคลีนนั้นลงบนโต๊ะให้น่านฟ้า

 

“เขาไปเช้าเย็นกลับตั้งแต่เมื่อวานละ...ออกตรงไปจากบ้านเขาเลย...แต่ก็ไม่ลืมจะโทรถามนิวตลอดนะ...น่านเป็นไงบ้างคะ...น่านหายหรือยังคะ...โอย เบื่อ!” นิวาสิรีแสร้งทำจีบปากจีบคอดัดเสียงเป็นดวงเดือนบ่นให้น่านฟ้าฟัง ทำให้น่านฟ้าหัวเราะน้อยๆ ก่อนที่หล่อนจะเปิดกล่องอาหารคลีนของตัวเองขึ้นมารับประทาน

 

“แกนี่มันห่วยอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆด้วยนะ...” น่านฟ้าบ่นอย่างนั้น ทำให้นิวาสิรีอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่น่านฟ้าก็พูดต่อมาว่า... “เจ้านายไปทำงานออกไปนอกสถานที่แบบนั้น แทนที่จะถือโอกาสไปช่วยงานใกล้ชิดดูแล จะได้เรียนรู้งานทุกขั้นตอน ดันปล่อยให้เจ้านายไปคนเดียว คงจะเจริญหรอก” 

 

คำพูดนั้นของน่านฟ้า แม้จะหมายถึงแต่เรื่องงานเต็มๆตามประสาหล่อน แต่นั่นก็ทำให้นิวาสิรีนิ่งอึ้งไป เหมือนคิดอะไรได้บางอย่าง...เด็กสาวจึงตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นมาด้วยแววตาเป็นประกาย...ก่อนจะเอื้อมมือมาจับไหล่น่านฟ้าอย่างขอบคุณ

 

“ขอบคุณนะพี่น่านที่ชี้ทางสว่าง!” 

 

นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ส่วนน่านฟ้าก็เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายนิ่งๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวติดจะรำคาญว่า...

 

“ควรจะรู้ได้ตั้งนานละ...” 

 

            แต่หล่อนไม่ทันได้พูดจบ เพราะนิวาสิรีแจ้นออกไปแล้ว น่านฟ้าจึงเพียงแต่ถอนใจ แล้วมองออกไปด้านนอก...ก็พบว่าคริมาไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว...

 

            พักกินข้าวกลางวันสินะ...

 

         น่านฟ้านึกในใจอย่างว้าวุ่น

 

            ไปกับใครนะ...

 

...

 

            “ต๊าย...ตาย คนหน้าตาดีอย่างคุณครีมนี่ยังไม่มีแฟนอีกเหรอคะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย!” 

 

            เสียงแหลมๆนั้นเป็นของหนึ่งในกลุ่มพนักงานฝ่ายบริหารจัดการอสังหาฯซึ่งทำงานอยู่ชั้นเดียวกับคริมาและมักจะเห็นหล่อนบ่อยๆที่ห้องชงกาแฟจนชวนคุยและชวนมาทานข้าวกลางวันด้วยได้สำเร็จ แม้ว่าทุกๆคนจะเกร็งๆอยู่บ้างเพราะคริมาเป็นถึงเลขาฯท่านผู้บริหาร แต่เมื่อหล่อนวางตัวเป็นกันเอง ทุกคนก็กล้าแสดงออกถึงความสนิทสนมไม่ยาก 

 

            “ก็ทำแต่งานน่ะค่ะ...จะไปมีใครได้...”

 

            คริมาตอบแบ่งรับแบ่งสู้แบบนั้น ทำให้ทุกคนส่งเสียงตื่นเต้น

 

            “ถ้าอย่างนั้นก็...มีแฟนในที่ทำงานซะเลยสิคะ” “ฮิ้ววววว” “เนี่ย...เมธก็โสดอยู่ ใช่มั้ยเมธ” “โอ๊ย อย่าเพิ่งคิดไปเอง ยุคนี้แล้ว คุณครีมเขาอาจจะไม่ได้ชอบผู้ชายก็ได้” “งั้นก็ดี...ยัยตรีเนี่ย สวยๆเท่ๆก็ยังว่างอยู่นะคะ เพิ่งเลิกกับแฟน สนไหมคะคุณครีม” “ไม่เอา...เมธก่อนดีกว่า ไม่กินเหล้า ไม่เจ้าชู้...” “ไม่เอา ยัยตรีดีกว่า...” 

 

            โอย...ปวดหัว... 

 

         คริมาฟังบทสนทนาเหล่านั้นของบรรดาแก๊งพนักงานแล้วก็เหนื่อยใจ

 

            แต่...มีแฟนในที่ทำงานหรอ...

 

         เมื่อนึกมาถึงประโยคนี้ ใจของหล่อนก็เต้นประหลาดอีกครั้ง เมื่อนึกถึง คนในที่ทำงาน คนนั้น ที่แม้จะไม่ได้อยู่ตรงนี้...แต่ก็มีอิทธิพลต่อใจของหล่อนมากอย่างประหลาด...

 

...

 

            เมื่อรับประทานอาหารกลางวันกันที่ฟู้ดคอร์ทข้างล่างตึกเรียบร้อยแล้ว บรรดาแก๊งพนักงานฝ่ายบริหารจัดการอสังหาฯของน่านฟ้าก็พากันยัดขึ้นลิฟท์มา...คริมารู้สึกได้ถึงรัศมีแปลกๆที่ออกมาจากผู้ชายที่ชื่อเมธ ที่บรรดาชาวแก๊งพยายามจะชงให้หล่อนเมื่อครู่ ในขณะที่ผู้หญิงที่ชื่อตรีนั้นกลับไม่ได้ส่งสายตาอะไรมากนัก...อุปมาได้ว่าคริมาคงไม่ใช่เสป็คของอีกฝ่าย แต่เมื่อทั้งหมดกลับมาถึงชั้น 35 ...คริมาที่ออกมาจากลิฟท์ก็รู้สึกได้ว่ามีคนเดินตาม...

 

            “คุณ...ครีมครับ”

 

            ชายหนุ่มชื่อเมธเดินตามมากับหล่อน 

 

            “เอ่อ...คุณเมธ มีอะไรเหรอคะ?” 

 

            “คือผม...ขอเดินไปส่งคุณครีมที่โซนผู้บริหารนะครับ”

 

            ฮ๊ะ? คริมานึกในใจแบบนั้น ขณะที่หลิ่วตามองอีกฝ่าย แต่หล่อนก็เดินมาจะถึงครึ่งทางแล้ว จึงได้แต่ถอนหายใจ แล้วกำลังจะเดินต่อไป...แต่หล่อนก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นน่านฟ้าที่ทำท่าเหมือนกำลังจะเดินออกมาจากโซนผู้บริหารพอดี...และเมื่อน่านฟ้าเห็นทั้งคู่เดินตีคู่มาด้วยกัน ฝ่ายนั้นก็ชะงัก...แล้วมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเฉยเมย...

 

            โอย...แต่ในใจไม่เฉยเมยด้วยหรอก...

 

         คริมาคิดในใจอย่างนึกรู้ได้ เพราะแม้ใบหน้าของน่านฟ้าจะนิ่งแต่แววตาคู่นั้นกลับลุกโพลงเมื่อเห็นเมธเดินตีคู่มากับหล่อน...และคำแรกที่น่านฟ้าเอ่ยหลังจากแสกนบัตรออกมาจากโซนผู้บริหารนั้นก็คือคำว่า...

 

            “ชื่ออะไรน่ะ...คุณ...” 

 

            น่านฟ้าเอ่ยกับเมธเช่นนั้นโดยไม่มองคริมา แล้วหลิ่วตามองชื่อนามสกุลบนบัตรพนักงานของชายหนุ่มก่อนจะอ่านมันออกมาดังๆว่า...

 

            “เมธ กิรติพงษ์” 

 

            “ครับ คุณน่านฟ้า” เมธดูจะตัวแข็งเกร็งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทตัวเป็นๆเดินออกมาพูดกับเขา ส่วนคริมาก็ได้แต่กังวลว่าอีกฝ่ายจะโดนอะไรไหม...แต่น่านฟ้าก็เพียงแต่เลิกคิ้ว ก่อนจะเอ่ยว่า...

 

            “ตั้งใจทำงานล่ะ...” 

 

            หล่อนว่าเช่นนั้น แล้วกลับหลังหัน เดินกลับเข้าไปในโซนผู้บริหารโดยไม่หันกลับมามองทั้งเมธและคริมาอีก ทำให้คริมาเพียงแต่มองตามฝ่ายนั้นอย่างงุนงง...อ้าว...แล้วเมื่อกี๊เขาจะออกไปไหนของเขานะ?...หล่อนได้แต่นึกในใจ...ไม่ใช่ว่าออกจะมาตามฉันหรอกนะ?...หล่อนพยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองถึงเพียงนั้น...แต่สุดท้าย คริมาก็เพียงหันมายิ้มแหยให้เมธอย่างขอโทษขอโพยแล้วรีบเดินตามน่านฟ้ากลับเข้าโซนผู้บริหารไป...

 

...

 

            แดดร้อนๆของเมืองริมทะเลอย่างหัวหินนั้นทำให้ดวงเดือนรู้สึกวิงเวียนเหมือนจะเป็นลม...วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่หล่อนต้องมาดูโปรเจ็คสนามกอล์ฟที่นี่โดยที่ไม่ได้เข้าออฟฟิศ แม้ว่าจะห่วงน่านฟ้าที่เพิ่งกลับมาทำงานใจจะขาด แต่หล่อนก็มีภาระหน้าที่รับผิดชอบอันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้...โดยเฉพาะเมื่องานนี้เป็นคำขอร้องของคุณนิพนธ์ผู้เป็นบิดาของน่านฟ้า...

 

            “หนูเดือน...เนี่ยดูไว้เลย โครงการใหม่ทั้งหมด ในอนาคตถ้ามันทำกำไรมากๆ อาจะยกให้เป็นสินสมรสของน่านกับเดือน ดีไหมลูก...อาก็รู้ว่ามันคงเล็กน้อย ปกติครอบครัวเดือนถือหุ้นอันดับสองก็ได้เปอร์เซ็นต์จากกำไรของบริษัทอยู่แล้วนี่เนาะ...แต่ก็ซะว่าถือว่าเป็นของขวัญจากอาละกันนะ...”

 

         คำพูดหวานหูจากนิพนธ์นั้น ดวงเดือนก็ได้แต่รับไว้ด้วยความขวยเขินในทีแรก แม้ในใจหล่อนนึกอยากจะเถียงว่า ไม่มีทางเลย และเมื่อไม่นานมานี้ความหวังของหล่อนกับน่านฟ้าก็ยิ่งริบหรี่เข้าไปทุกที...แต่ลึกๆแล้ว...ยิ่งนิพนธ์เอ็นดูหล่อน และยิ่งครอบครัวของหล่อนเป็นตระกูลผู้ถือหุ้นอันดับสองของภุมวานนท์เช่นนี้...ดวงเดือนยิ่งอดคิดไม่ได้ว่า...คริมาก็อาจเป็นแค่อีกคนที่ผ่านมา...แล้วก็ผ่านไป...เหมือนกับสิตางศุ์...ที่หล่อนไม่จำเป็นต้องทำอะไร...ฝ่ายนั้นกับน่านฟ้าก็เลิกรากันไปเองเพราะอุปนิสัยและเวลาที่ไม่ตรงกัน...

 

            หล่อนก็ได้แต่หวังว่ามันอาจจะมี สักวัน ที่เป็นวันของหล่อนบ้าง 

 

            ครืด...ครืด...ครืดดด....

 

         โทรศัพท์ในกระเป๋าถือสีชมพูของหล่อนสั่น ทำให้เจ้าของใบหน้าหวานเอื้อมมือลงไปหยิบมันขึ้นมา แล้วก็ใจกระตุกวาบ เมื่อเห็นว่ามันเป็นชื่อของน่านฟ้า... 

 

            “ว่าไงน่าน...” “ย้าย!” 

 

            เสียงของน่านฟ้าที่กรอกมาตามสายแบบนั้นทำให้ดวงเดือนกระพริบตาปริบๆ

 

            “ย...ย้าย...?” 

 

            “คนชื่อ เมธ กิรติพงษ์ ที่อยู่แผนกบริหารอสังหาฯของเครือภุมฯน่ะ...” น่านฟ้าว่าอย่างนั้น “ย้ายเดี๋ยวนี้ ย้ายไปตึกอื่น...ให้ไปอยู่ตำแหน่งเดิม ให้เงินเดือนเท่าเดิม แต่ให้ย้ายไปแผนกบริหารอสังหาฯที่อื่นในบริษัทลูกๆของเรา ไม่ต้องให้อยู่ที่นี่...ไม่ต้องให้อยู่ตึกนี้...” น่านฟ้าสั่งรัวๆแบบนั้นจนแทบไม่หายใจ ทำให้ดวงเดือนอึ้งๆไป

 

            “เดี๋ยวน่าน...” 

 

            “ย้ายเดี๋ยวนี้...แค่นี้แหละ!” กรึก...สิ้นคำพูดนั้น น่านฟ้าก็เพียงแต่วางโทรศัพท์ไป และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนถอนหายใจเบาๆ แล้วรีบพิมพ์ไลน์กลับไปหาอีกฝ่ายอีกครั้ง 

 

      Duangduen_M: 

น่านลืมไปแล้วหรือไงว่าเดือนไม่ได้คุมฝ่ายHR แล้ว? 

 

หล่อนพิมพ์ไปเช่นนั้น และไม่นานก็ได้รับคำตอบกลับมาพร้อมกับเสียงไลน์เด้ง

 

ตึ่งดึ้ง!! 

 

Naanfah_P:

ย้าย

 

ดวงเดือนถอนหายใจเบาๆ แล้วเผลอยิ้มอ่อนๆ...คนอะไรเอาแต่ใจเป็นบ้า...หล่อนนึกในใจแบบนั้น แต่ก็ไม่โทษอะไรอีกฝ่ายมากนัก...ตั้งแต่หล่อนได้พบเจอกับคนตระกูลภุมวานนท์มา ไม่ว่าจะเป็นตัวน่านฟ้า คุณนิพนธ์ หรือกระทั่งนิวาสิรีเอง...ทุกคนดูจะมีดีเอ็นเอแห่งความเอาแต่ใจและเอาตัวเองเป็นใหญ่กันทั้งนั้น...ไม่แปลกใจที่ทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จได้ทุกวันนี้

 

ครืด...ครืดด....

 

โทรศัพท์ของดวงเดือนสั่นอีก ทีนี้หล่อนจึงกดรับมันขึ้นแนบหูโดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมา...เพราะค่อนข้างมั่นใจว่าน่าจะเป็น...

 

“น่าน...ใจเย็นๆ เดือนกำลังจะดำเนินการ...” 

 

“คำก็น่าน...สองคำก็น่าน...นี่คิดถึงพี่น่านทุกลมหายใจเข้าออกเลยรึไง”

 

คำพูดและน้ำเสียงง้ำงอนเช่นนั้นที่ปลายสายทำให้ดวงเดือนเลิกคิ้วและถอนใจเบาๆ

 

“น้องนิว...” 

 

“ค่ะ...นิวเอง ผิดหวังใช่ไหมละที่ไม่ใช่พี่น่านโทรมา...” 

 

น้ำเสียงที่ปลายสายมีความง้ำงอนอย่างชัดเจน แต่ดวงเดือนก็ไม่ง้อหรอก 

 

“ใช่ค่ะ...” ดวงเดือนว่าอย่างนั้นแม้ว่าหล่อนจะนึกภาพออกว่านิวาสิรีคงทำหน้างอเหมือนคนปวดท้องประจำเดือนอยู่ในยามนี้อย่างแน่นอน “แล้วน้องนิวมีอะไรหรือเปล่าคะ...ที่ออฟฟิศมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” 

 

“ไม่มีหรอกค่ะ งานก็เคลียร์หมดแล้ว” 

 

นิวาสิรีว่าเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนเลิกคิ้ว พลางก้มดูนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาใกล้เลิกงานแล้ว หล่อนจึงอมยิ้มแล้วส่งเสียงตอบกลับไปตามสายโทรศัพท์ว่า... 

 

“เก่งมากค่ะ ถ้างั้นก็กลับบ้านได้เลยนะคะ ไม่ต้องห่วง...พี่คงยังไม่เรียกใช้อะไรนิวอีกแล้วล่ะค่ะวันนี้” ดวงเดือนว่าอย่างนั้น ทำให้นิวาสิรีรีบส่งเสียงมาตามสายเพื่อรั้งหล่อนไว้

 

“แล้ว...งานพี่เดือนที่สนามกอล์ฟเรียบร้อยดีแล้วหรอคะ?”

 

“ก็ยังมีอะไรต้องดูอีกนิดหน่อยน่ะค่ะ คืนนี้คงต้องนอนค้างที่นี่” 

 

“เหรอคะ...งั้นนิวไปช่วยไหมคะ” 

 

“โอย...ไม่ต้องมาหรอกค่ะ ไกลก็ไกล แดดก็ร้อน” 

 

“อืม...ร้อนจริงด้วยค่ะ...ถ้าไม่กินน้ำกินท่าเดี๋ยวต้องเป็นลมแดดแน่”

 

“ใช่ค่ะ...ร้อนมาก...แต่เอ๊ะ...” ดวงเดือนเริ่มสะกิดใจเมื่อนิวาสิรีพูดเช่นนั้น แต่หล่อนก็ไม่ทันได้ถามอะไรต่อเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นบางอย่างที่แนบมาตรงข้อศอก และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนหันไปมอง...แล้วหล่อนก็เห็นเด็กสาวหน้าสวยกำลังยืนยิ้มด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์...ที่มือนั้นมีขวดน้ำที่เย็นจนไอออกกำลังแนบมาที่แขนของหล่อนอย่างแกล้งๆ ทำให้ดวงเดือนตกใจไม่น้อย

 

“น้องนิว!?” 

 

“มาแล้วค่า~” 

 

“ใครบอกให้มา...” 

 

“หัวใจมันเรียกร้อง...” นิวาสิรีว่าอย่างนั้น แต่ดวงเดือนก็ทำตาโตใส่ ฝ่ายเด็กสาวจึงทำหน้าทะเล้นแล้วเอ่ยต่อมาว่า “...ให้มาทำงาน มาเรียนรู้งาน มาดูแลเจ้านายของนิวอย่างใกล้ชิดน่ะค่ะ” นิวาสิรีไถลไปแบบนั้น และนั่นก็ทำให้ดวงเดือนหลิ่วตาใส่อีกฝ่ายน้อยๆอย่างหมั่นไส้ เมื่อนิวาสิรีกุลีกุจอกางร่มออกมา แล้วยื่นขวดน้ำให้ดวงเดือนอย่างตั้งใจ...ฝ่ายผู้เป็นเจ้านายเลยต้องรับไว้...ขณะที่มองผู้ช่วยสุดแสบของหล่อนอย่างแสนอ่อนใจ...

 

แต่นั่นก็เป็นอีกครั้งที่ดวงเดือนเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวเพราะความชวนหัวของนิวาสิรี

 

 

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #628 TetsuKung (@TetsuKung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 14:29
    ชื่อตอนมาเป็นPolycat😂
    #628
    0
  2. #589 napat232544 (@napat232544) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 16:40
    ย้าย!!55555
    #589
    0
  3. #360 RIMONGOLD (@RIMONGOLD) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:55
    เป็นซีอีโอมันดีอย่างนี้นี่เอง555555555
    #360
    0
  4. #315 Junezapzapver (@Junezapzapver) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 10:48
    ถามนิ่งๆ แต่สั่งย้ายด่วน
    #315
    0
  5. #313 Myjm (@Myjm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:13
    ถึงคุณน่านจะใช้อำนาจในทางมิชอบ แต่เราชอบค่ะ ย้าย!!!!!
    #313
    0
  6. #312 nozomipb (@nozomipb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:31
    แร๊งอ่ะ ย้าย!!! ย้ายเลยจ้าาาาา 5555555+
    #312
    0
  7. #311 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:25

    คุณน่านคะ ใช้อำนาจในการกำจัดคู่แข่งแบบนี้เลยหรอคะ 5555555 ทำดีค่ะ เอ็นดูคุณเค้าอ่ะ☺️ สุดท้ายแล้ว เซียนเรื่องการจีบสาวคือคุณน่านนะ น้องนิวอันดับตกแรงมาก ????

    #311
    0
  8. #310 uriyuu (@uriyuu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 10:03

    ขี้หวง หน้านิ่งแต่ใจไม่นิ่งนะจ๊ะ
    #310
    0
  9. #309 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 09:44
    คุณน่านใจเย็นเย๊นนนนน!!555555
    #309
    0
  10. #308 BehindyouQB (@SnailjungEJ) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 08:53
    คุณน่านน่ารัก
    #308
    0
  11. #307 OTO1010 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 06:44

    งานงอกทั้งแผนกเลยเออ ????????????

    หวงขนาดนี่เก็บไว้บ้านมะ คุณ CEO

    #307
    0
  12. #306 Norjing dolsi (@yuri55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 06:41
    5555555
    #306
    0
  13. #305 IronPleng (@supitcha1293) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 06:36
    แสนน่ารักกก​ แสนเขิน
    #305
    0
  14. #304 Sikaiina (@Sikaii13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 05:28
    โหดร้าย~ ฮ่าๆๆ
    #304
    0
  15. #303 SilarutHongthong (@SilarutHongthong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 04:54
    คุณน่านฉลาดมาก
    #303
    0
  16. #302 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 03:25
    โอ็ย ว่าที่ผัวซีอีโอทำไมหึงโหดจัง น้องครีมจะรับไหวไหม 5555
    #302
    0
  17. #301 ภ.. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:10

    ย้ายเก่ง​ เอาแต่ใจ​เก่ง​555555

    #301
    0
  18. #300 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 01:55
    ความรู้สึกของคู่น่านครีมตอนนี้เหมือนเล่นม้าหมุนรอบละสิบบาทตามงานวัดเลยค่ะ ยึกๆยักๆ โยกไปหน้าหลังสลับกัน สุดท้ายก็หมุนวน ฮือออ ตอนที่แล้ว จนถึงช่วงต้นตอนนี้ก็เดินหน้าเลยค่ะ แต่ช่วงหลังเหมือนอยู่ในช่วงที่ต้องโยกไปข้างหลังแล้ว 555555555 เป็นอาการขัดๆเขินๆและไม่มีใครกล้าพูด จนตอนนี้หมุนวนจนปวดหัวแล้วค่ะ สงสัยหมุนหลายรอบไป คุณน่านเลยโมโหพาลคนกดสวิทช์แบบคุณเมธแล้ว คุณบอสต้องใจเย็นก่อนนะคะ ถ้าครีมรู้เรื่องคงรู้สึกตกใจแย่เลยอะ แต่ตอนนี้ขอเค้าช็อคคุณน่านก่อน คุณบอสไม่ปราณีเลยค่ะ
    ส่วนคุณเดือน เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมถึงยังติดอยู่กับคุณน่าน นอกจากความรู้สึกชอบของตัวเองแล้ว ทางบ้านพี่น่านก็เอ็นดูและวางแผนหลังแต่งงานให้แล้ว เป็นใครก็คิดไปไกล แต่ว่าสนามกอล์ฟเป็นของขวัญให้ลูกสาวคนเล็กกับพี่เดือนแทนได้มั้ยคะ ฮือออ
    #300
    0
  19. #299 babybbbb (@warnkris) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 01:25
    คุณน่านนี่เค้าโหดจริง555555 น้องนิวก็น่ารักกกกก
    #299
    0