เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 12 : EP 12 - การพนันเป็นสิ่งผิดกฎหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 297 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

EP 12 


การพนันเป็นสิ่งผิดกฎหมาย

 

 

            ตกเย็น ห้าโมงตรงเผ็ง...เลขาสาวตัวแสบก็ดีดตัวกลับบ้านแถมยังเดินสับส้นสูงฉับๆๆออกจากโซนผู้บริหารไปอย่างไม่แคร์สายตาบรรดาพนักงานทุกคนในฟลอร์ที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะลุกจากที่นั่งหากนายใหญ่ อย่างคุณน่านฟ้ายังไม่กลับบ้าน...และการกระทำเช่นนั้นของหล่อนก็ส่งผลให้เกิดเสียงงอแงขึ้นมาทันที โดยเฉพาะกับคนที่ต้องนั่งอยู่ในฟลอร์เดียวกับคริมาอย่างนิวาสิรี แม้ว่าโต๊ะทำงานของลูกสาวคนเล็กแห่งภุมวานนท์จะอยู่ห่างออกไป เพราะต้องอยู่หน้าห้องของดวงเดือน แต่เมื่อเด็กสาวเห็นว่าคริมาเก็บกระเป๋าเดินออกไปเช่นนั้น นิวาสิรีก็รีบกดโทรศัพท์...ต่อสายเข้าไปข้างในถึง เจ้านาย ของหล่อนบ้าง 

 

            “พี่เดือน...ห้าโมงแล้ว” 

 

            นิวาสิรีทำเสียงออดอ้อนไปตามสาย 

 

            “แล้ว...ยังไงคะ?” 

 

            นั่นคือเสียงที่ตอบกลับมาของดวงเดือน 

 

            “ได้เวลาเลิกงานแล้ว นิวกลับบ้านได้หรือยังคะ” 

 

            คำถามของหล่อนนั้นได้รับคำตอบเป็นการวางสายใส่ และดวงเดือนก็เปิดประตูออกมาจากข้างในห้องแล้วกอดอกใส่หล่อนแทบจะทันที...ทำให้นิวาสิรีได้แต่ยิ้มอ้อนอย่างน่าสงสาร หางตก หูลู่ เหมือนลูกจิ้งจอกถูกดุ

 

            “ถ้าพี่ยังไม่กลับ...น้องนิวก็ยังกลับไม่ได้” ดวงเดือนว่าอย่างนั้น “เพราะอะไรรู้มั้ยคะ เพราะเลขาฯไม่ควรกลับก่อนเจ้านาย...พนักงานทั่วไปอาจจะกลับก่อนเจ้านายได้ถ้างานเสร็จ แต่เลขาฯต้องอยู่ค่ะ...เพราะตัวเจ้านายก็คืองานของเลขาฯ”

 

         ดวงเดือนอธิบายยาวเหยียดแบบนั้น และนั่นก็ทำให้นิวาสิรีหน้าแห้งๆ จ๋อยๆไปหน่อยๆ แต่ก็ยังเงยหน้าขึ้นมายิ้มทำตาเป็นประกายใส่ เจ้านายสาว ได้อีกจนได้ เมื่อหล่อนเอ่ยตอบดวงเดือนออกมาด้วยสีหน้าทะเล้นว่า...

 

            “ถ้าอย่างนั้นตัวพี่เดือนก็คืองานของนิว”

 

นิวาสิรีว่าด้วยรอยยิ้ม แล้วทำตาเป็นประกายขณะเอื้อมมือไปจับมือดวงเดือน

 

            “งั้นนิวจะตั้งใจทำงานอย่างดีเลยค่ะ”

 

            “หยอดเก่ง...” ดวงเดือนว่าด้วยน้ำเสียงไม่นำพาแบบนั้น “แต่พี่ไม่หลงกลหรอกค่ะ” หล่อนว่า พลางค่อยๆดึงมือออกจากมือของนิวาสิรี... ฉันเจอมาหมดแล้ว...ดวงเดือนนึกในใจ หล่อนเป็นคนสวย จึงมีผู้คนแวะเวียนมาขายขนมจีบเป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นประเภทจริงจังจริงใจหรือประเภทหมาหยอกไก่เช่นนี้...

 

            และหล่อนไม่ใช่ ไก่ ให้เจ้าหมาเด็กตัวนี้หยอก ได้ง่ายๆ 

 

            “หน้าที่ของพี่ก็คือฝึกน้องนิวให้เป็นงานให้ได้ค่ะ...เพราะฉะนั้น...อย่า!ดื้อ!กับ!พี่!ดวงเดือนเน้นเสียงทีละคำ พลางชี้นิ้วแล้วหลิ่วตาใส่นิวาสิรี ทำให้ฝ่ายนั้นทำหน้าจ๋อยอีกครั้ง 

 

            “นิวดื้อที่ไหนกัน...นิวแค่อยากรู้ว่าจะกลับบ้านได้รึยัง...ก็นิวเห็นคุณเลขาฯของพี่น่านเขากลับได้แล้ว” นิวาสิรีบ่นอย่างนั้นพลางบุ้ยปากให้ดวงเดือนมองไปทางหน้าห้องทำงานของน่านฟ้าที่อยู่ห่างออกไปซึ่งเก้าอี้เลขาฯนั้นว่างเปล่า ทำให้ดวงเดือนเลิกคิ้วน้อยๆ 

 

         “คงไม่ได้กลับบ้านหรอก...คงโดนไล่ออกแล้วมากกว่า...ทำเรื่องไว้ขนาดนั้น”

 

            ดวงเดือนบ่นเช่นนั้นพลางถอนหายใจ เพราะเมื่อช่วงบ่าย หลังการประชุม น่านฟ้าก็โทรมาหาหล่อนและมาขอบันทึกการประชุมซึ่งโชคดีที่หล่อนเน้นย้ำให้นิวาสิรีจดอย่างตั้งใจทุกคำและใช้โทรศัพท์กดบันทึกเสียงมาด้วยเพื่อกันพลาดในครั้งแรก...หล่อนยังประหลาดใจที่เลขาฯซึ่งน่านฟ้ายืนยันจ้างเองโดยไม่ต้องให้ฝ่ายHR ของหล่อนจัดหาให้ทำเรื่องง่ายๆแบบนี้พลาดได้

 

            ว่าแต่...แล้วน่านฟ้าจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย...ไม่มีเลขาฯช่วยงานอีกแล้ว...

 

            หล่อนนึกในใจอย่างอดเป็นห่วงอีกฝ่ายไม่ได้ และก่อนที่นิวาสิรีจะได้อ้าปากเอ่ยถามว่าดวงเดือนจะไปไหน รองซีอีโอสาวมือใหม่ก็ก้าวฉับๆตรงไปหาคนที่หัวใจหล่อนเฝ้าเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลาคนนั้นโดยทันที

 

...

 

เพราะไปท้าทายคริมาเอาไว้...น่านฟ้าจึงต้องรับบทหนักเองทุกอย่างทั้งๆที่จ้างเลขาฯมาช่วยผ่อนปรนภาระ หล่อนต้องทำงานเอง รับโทรศัพท์เอง จัดคิวเองจนหัวหมุนไปหมด และยิ่งเงยหน้าขึ้นมามองเห็นว่าคริมาลุกออกไปจากโต๊ะแล้ว น่านฟ้าก็ยิ่งเจ็บอก...

 

แสบจริงๆ...ยัยตัวร้าย 

 

น่านฟ้านึกในใจอย่างนั้น...แม้จะไม่ค่อยประหลาดใจนักที่ผลจะออกมาเป็นแบบนี้ หล่อนรู้จักคริมามาตั้งแต่เด็กๆ ฝ่ายนั้นเป็นสาวน้อยน่ารัก เรียนดี ความประพฤติที่ใครๆก็ชื่นชม แต่ลักษณะสำคัญประการหนึ่งของคริมาที่น่านฟ้ารับรู้ได้ก็คือ...

 

ครีมเป็นคนชอบเอาชนะ 

 

ไม่ว่าจะแข่งขันอะไรก็ตามในโรงเรียน ถ้าคริมาไม่ได้ที่หนึ่งละก็ หล่อนจะหน้าบูดไปเป็นวัน...น่านฟ้ารับรู้ถึงรัศมีนั้นครั้งแรกเมื่อหล่อนบังเอิญชนะการสวดมนต์สรภัญญะ ตอน ป.หก ที่คุณครูจับหล่อนไปลงแข่งแล้วหล่อนก็ยอมไปลง...หล่อนจำได้ว่าภายหลังการชนะเลิศวันนั้น...หล่อนอยู่ไม่สุขทั้งวัน เพราะได้รับสายตาอมหิตจากคริมาที่ลงแข่งเหมือนกัน 

 

แต่ก็เพราะความชอบเอาชนะของคริมานั่นแหละที่หล่อนตัดสินใจเลือกอีกฝ่ายมาเป็นเลขาฯ...เพราะน่านฟ้ารู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมลงแข่งขันเพื่อแลกกับสิ่งที่ดีที่สุด...ในขณะเดียวกัน ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่ยอมทำงานให้หล่อนในตอนนี้ แต่ในที่สุด คริมาจะทนไม่ไหว...หญิงสาวชอบความเป็นเลิศ และต้องการจะเอาชนะในทุกๆด้าน...เพราะฉะนั้น คริมาย่อมไม่ยอมจะรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ค่า และในวันนึงก็ต้องลุกขึ้นมาทำงานอย่างมีประสิทธิภาพจนได้

 

ก็แค่ต้องรอว่าเมื่อไหร่...

 

น่านฟ้านึกในใจอย่างสบายใจเช่นนั้น แล้วก็ส่งเสียง หึๆ ในลำคอกับตัวเอง ขณะที่หล่อนเงยหน้าขึ้นพักจากงาน...ผู้บริหารสาวก็ถอนหายใจแล้วเหลือบมองไปยังกรอบรูปที่ถูกคว่ำเอาไว้...น่านฟ้าเอื้อมมือไปหยิบมันมาดู...ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ

 

ดีนะ...ที่ยัยครีมยังไม่ทันเห็น...ถ้าเห็นนี่...คงถึงกับเสียการปกครอง 

 

หล่อนนึกพลางลูบภาพนั้นในมืออย่างทะนุถนอม หล่อนรู้สึกว่าคงต้องทำอะไรสักอย่างกับรูปนี้ แต่ในขณะเดียวกันหล่อนก็ยังอยากเก็บมันไว้ใกล้ตัว...

 

ก๊อกๆๆ “น่าน...” 

 

เสียงเคาะประตูพร้อมด้วยเสียงเรียกหวานๆของดวงเดือนนั้นทำให้น่านฟ้าสะดุ้งน้อยๆแล้วรีบวางกรอบรูปนั้นกลับไปไว้ตามเดิม ก่อนที่หล่อนจะเงยหน้าขึ้นมากระแอมเคร่งขรึม 

 

“เข้ามา...” 

 

“น่านไล่เลขาฯออกอีกแล้วหรอ” ทันทีที่ดวงเดือนผลักประตูเข้ามา ฝ่ายนั้นก็เอ่ยถามแทบจะทันที และนั่นก็ทำให้น่านฟ้าหลิ่วตามอง...โกรธหรือเป็นห่วง...โรคแอสเพอร์เกอร์ของน่านฟ้าทำให้หล่อนไม่สามารถรู้ได้ว่าดวงเดือนกำลังรู้สึกอย่างไรขณะที่เอ่ยถามประโยคนั้น และนั่นก็ทำให้หล่อนรู้สึกอึดอัด เพราะไม่แน่ใจว่าควรจะตอบสนองดวงเดือนอย่างไร 

 

“ไล่ออกอะไร...เราไม่ให้เขาออก” 

 

น่านฟ้าเลือกที่จะเถียงขึ้นมา เพราะในใจก็กลัวว่าคริมาจะไปบอกดวงเดือนว่าหล่อนไล่ออกมากกว่า ทำให้ดวงเดือนประหลาดใจไม่เบา

 

“ไม่ให้ออก?” 

 

รองซีอีโอสาวถามทวนคำอย่างงุนงงเช่นนั้น 

 

“เราไม่รู้ว่าคริมาบอกกับเดือนว่าอะไรนะ แต่เราไม่ให้เขาออก เราจะให้เขาอยู่จนกว่าเขาจะยอมทำงานให้เรา...” น่านฟ้าว่าอย่างนั้น ทำให้ดวงเดือนนิ่งอึ้งไป 

 

“มีอย่างงี้ด้วยหรอ...” 

 

ดวงเดือนถามเช่นนั้นอย่างประหลาดใจ 

 

“อืม...อย่างงี้แหละ...ทำไม” 

 

น่านฟ้าถามเช่นนั้น ทำให้ดวงเดือนเม้มปากน้อยๆ 

 

“ปกติใครทำงานผิดพลาด...ต่อให้นิดเดียว น่านก็ไล่เตลิดเปิดเปิงไปหมด...เราเห็นเขากลับบ้านไปแล้วเลยรีบมาถามน่าน เผื่อว่าน่านจะให้เราหาคนใหม่ให้...” 

 

“ไม่ต้องหา...” น่านฟ้าพูดขัดขึ้นมาแบบนั้น 

 

“เราจะทำให้เค้ายอมทำงานให้เราให้ได้”

 

น่านฟ้าพูดอย่างมุ่งมั่นจริงจังแบบนั้น...ใจสั่น...นั่นคือสิ่งที่ดวงเดือนรู้สึก แต่เป็นสิ่งที่น่านฟ้าไม่รู้เลย ขณะที่รองซีอีโอสาวเหลือบตามองเจ้าของใบหน้าสวยทรงอำนาจแบบนั้นที่ยังคงนิ่งงัน...ดวงเดือนใจสั่น...เพราะรู้สึกได้ถึงความพิเศษ บางอย่างที่คริมามีต่อน่านฟ้าจากประโยคง่ายๆเหล่านั้นซึ่งทำให้ใจของหล่อนหวั่นอย่างประหลาด มันวูบๆ หวิวๆ ราวกับคล้ายๆจะเสียของรักไป...


แต่ไม่ว่าคริมาจะเป็นใคร และมีความสำคัญกับน่านฟ้าขนาดไหน...ดวงเดือนก็จะไม่ยอมง่ายๆเป็นแน่!! 

 

“อืม...ถ้าสบายใจอย่างนั้นก็โอเค น่าน” 

 

รองซีอีโอสาวคนใหม่ว่าอย่างนั้น พลางเชิดคางขึ้นน้อยๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนรอยยิ้มให้กลายเป็นยิ้มสดใส 

 

“แต่เย็นนี้เลิกงานไปทานอาหารกันอีกนะ คราวที่แล้วน่านเลี้ยง คราวนี้ต้องให้เดือนเลี้ยงบ้างได้แล้ว...ห้ามปฏิเสธด้วย เข้าใจไหมคะ...” 

 

...

 

            ร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านทองหล่อเป็นจุดนัดพบประจำของบรรดาแก๊งเพื่อนๆคริมาอันประกอบด้วยกรภพและอุษาเป็นหลัก นานๆทีจะมีคนอื่นมาด้วย และในวันนี้พวกหล่อนก็มาดินเนอร์หลังเลิกงานด้วยกันตามประสาคนชิคๆ (3)ตามชื่อแก๊งกลุ่มไลน์ของพวกหล่อน และคริมาก็ไม่พลาดที่จะอัพเดทเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ให้เพื่อนๆหล่อนฟัง 

 

            “โอ๊ย...ขำว่ะ จุดไต้ตำตอชะมัด เนี่ยแหละ เขาถึงบอกว่าอย่าร้ายกับใครสมัยเรียน...นี่คู่แข่งวัยเด็กกลับมาเป็นเจ้านายเลยนะเว้ยถ้าไม่บอกนึกว่าพล็อตละครไทย!” 

 

            กรภพว่าฉอดๆแบบนั้นพลางตักทอดมันกุ้งจิ้มน้ำจิ้มบ๊วยอย่างมีความสุข  

 

            “เฮ้ย แต่ถ้าไม่บอกว่าเป็นคู่แข่งกันมาตั้งแต่สมัยเรียนนะ ฉันว่าเขาจีบแกชัวร์” 

 

            อุษาให้ความเห็นแบบนั้น ทำให้คริมารีบโบกไม้โบกมือทันที 

 

            “เฮ่ยๆๆ อย่ามา อีนังน่านมันเกลียดฉันจะตาย...จะมาจ่งมาจีบอะไรฉัน” คริมาว่า

 

            “ฮึ้ย รู้ได้ไงว่าเขาเกลียดแก เขาอาจจะชอบแกก็ได้ เลยลงทุนตามไปทำกิจกรรมทุกอย่างเหมือนๆแกน่ะ แกคิดดูสิ อยู่ก็คนละห้องกัน เจอกันทุกงาน มันจะเป็นไปได้ไง” อุษาว่าอย่างนั้นทำให้คริมาทำหน้าสยดสยอง แต่กรภพก็หันมายิ้มหวานให้กับหล่อนพลางหัวเราะ 

 

            “นี่ไงอีครีม ผัวซีอีโอแกอะ...” 

 

         “อีกุ้ง!!” คริมาวีนน้อยๆแล้วรีบหยิบทอดมันกุ้งปาหัวกรภพ ทำให้กะเทยสาววี๊ดว้าย ส่วนอุษาก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆกับความวุ่นวายของบรรดาเพื่อนๆหล่อน 

 

            “โอ๊ย อีครีม หัวกูเพิ่งสระ” กรภพบ่นเบาๆ ขณะที่คริมาบึนปากใส่อย่างไม่กลัวเกรง ก่อนที่กรภพจะคิดสักพักแล้วเงยหน้าขึ้นมา “เออ...แต่คำพูดอีษาก็เป็นไปได้นะ แกคิดดูดิครีม ไหนจะเรื่อง รูปในห้อง นั่นอีก ทีแกบอกว่าเขาไม่ยอมให้แกดูอะ”

 

            “มันอาจจะเป็นรูปแกตอนเด็กๆก็ได้นะเว้ย...เฮ้ยยย แค่คิดก็เขินล้าว~” อุษาช่วยชงต่อแบบนั้นด้วยน้ำเสียงลุ้นเต็มที่และนั่นก็ทำให้คริมานิ่งอึ้งไป...เพราะไม่เคยคิดถึงจุดนี้...

 

            ตึกๆ อ้าว อีเวร...หัวใจบ้า...มาเต้นแรงอะไรตอนนี้ 

 

            คริมานึกในใจอย่างนั้นพลางรีบสลัดความรู้สึกประหลาดและอาการใจเต้นต่อความเป็นไปได้ที่รูปถ่ายบนโต๊ะซึ่งน่านฟ้าหวงหนักหนาและตั้งใจจะเก็บให้พ้นสายตาหล่อนนั้นจะเป็นรูปวัยเด็กของหล่อน

 

            “ไม่หรอก!” 

 

            “ใช่...ฉันว่าใช่” “นั่นสิ ใช่แน่ๆ” “ไม่หรอก...” “ฮู้ยยย ไม่แน่หรอก” “ใช่แน่ๆ” 

 

            ปึ้ง“เอางี้!” คริมาตบโต๊ะลงมาเมื่อโดนเพื่อนๆกดดันมากๆเข้า “วางเงินกันมา ถ้าเป็นรูปฉันให้เท่าไหร่” คริมาว่าอย่างนั้น ทำให้อุษากับกรภพตาโต ก่อนจะมองหน้ากันสักพักแล้วคลี่ยิ้มร้ายออกมาขณะที่ทั้งคู่ต่างควักกระเป๋าตังค์ออกมา

 

การพนันเป็นสิ่งผิดกฎหมาย แต่ถ้าเพื่อความสะใจก็ต้องแบบนี้แหละ

 

“ฉันวางห้าร้อย” อุษาว่า “ฉันว่ารูปแก”

 

“ฉันพันนึง!” กรภพแปะแบงค์พันลงมาบนแบงค์ห้าร้อยของอุษาอย่างไม่กลัวเกรง และนั่นก็ทำให้คริมาคลี่ยิ้มแล้ววางมือของหล่อนลงมาที่แบงค์ทั้งสองใบนั้นด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

 

“ถ้าไม่ใช่ เจ้ามือกินเรียบนะว้อย~” 

 

คริมาว่าอย่างนั้น ก่อให้เกิดเสียงหัวเราะรอบวง 

 

“พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงาน...และจะพยายามหลอกล่อยัยน่านออกจากห้อง...ฉันจะต้องรู้ให้ได้...ว่าไอ้รูปใบนั้นน่ะมันเป็นรูปใคร!!คริมาว่าอย่างนั้นพลางคลี่ยิ้มร้ายออกมาด้วยแววตาเป็นประกายมุ่งมั่น...

 

พันห้าจะต้องเป็นของฉัน...และความลับของแกในรูปใบนั้นก็เช่นกัน...

 

คริมานึกในใจอย่างนั้นขณะที่กระตุกยิ้มมุมปาก 

 

หึหึ...คุณ...นัง...น่านฟ้า...แกเสร็จชั้นแน่!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 297 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:34
    เราครีมอดได้นะ เตรียมเสียเงินเถอะ 555555
    #545
    0
  2. #156 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:36
    จะเสียพันห้าแล้วยังไม่รู้ตัวอีก
    #156
    0
  3. #155 Myjm (@Myjm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:55
    เราคิดว่าครีม ต้องอดเงินพันห้าแน่ๆ เลยค่ะ
    #155
    0
  4. #154 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42
    เรียบร้อย โดนแดกแน่ๆ
    #154
    0
  5. #153 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:51
    โดนแหลกเเน่ๆ 555
    #153
    0
  6. #152 Axarts13 (@axarts13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:07

    แก้พนันหล๊าววครีม

    #152
    0
  7. #151 Sikaiina (@Sikaii13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:56
    ต้องพลาดแน่ๆ...
    #151
    0
  8. #150 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:30
    เด่วรู้ใครร้ายกว่ากัน 555
    #150
    0
  9. #149 praewar12345 (@praewar12345) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:27

    เเพ้พนันเเน่ๆๆ
    #149
    0