เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 1 : EP 1 - ลางร้าย ยัยซกมก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

EP 1 


ลางร้าย ยัยซกมก

 

            แถ่ดแถ่แดดแด๊ด แทแด่แด๊ด แทแดดแทแด๊แดแด่ 

 

         เสียงดนตรีคุ้นหูดังมาจากลำโพงขนาดใหญ่ๆเก่าๆที่ดังตึบๆจนฝุ่นคลุ้งออกมาแต่ก็ไม่อาจกลบความสดชื่นรื่นเริงของบรรยากาศงานในวันนี้ซึ่งมีป้ายโฟมถูกเขียนเอาไว้ด้วยสีสะท้อนแสงว่างานวันเด็กประจำปี พ.ศ. 2540เพลง คู่กัด เพลงฮิตของพี่เบิร์ด ธงไชย นั้นถูกเปิดให้ดังกระหึ่มไปทั่วโรงเรียนประถมแห่งนี้ซึ่งถูกประดับประดาไปด้วยลูกโป่ง

 

ลิ้นกับฟัน ทบกันทีไรก็เรื่องใหญ่ 

น้ำกับไฟ ถ้าไกลกันได้ก็ดี 

 

“หมากับแมว มาเจอะกัน สู้กันทุกที ต่างไม่เคยมีวิธีจะพูดจา”

 

เสียงร้องเพลงใสๆนั้นดังมาจากเด็กผู้หญิงแก้มแดงวัย10 ปีที่กำลังนั่งกระดิกขาร้องเพลงอยู่ ซึ่งทำให้เด็กผู้หญิงวัย 10 ปีด้วยกันที่ถูกบังคับให้นั่งอยู่ไม่ห่างนั้นเหลือบตามองเพื่อนต่างห้อง คนนั้นด้วยสายตาไม่สบอารมณ์...แต่ด้วยความที่ คริมา นั้นกำลังถูกคุณครูบรรจงทาลิปสติกให้ที่ปากอยู่ทำให้ปากของหล่อนไม่ว่างพอที่จะหันไปตำหนิเด็กคนนั้นซึ่งกำลังร้องเพลงสร้างความรำคาญให้กับหล่อนในยามนี้

 

“น้องน่าน...นั่งนิ่งๆสิคะ คุณครูแต่งหน้าให้หนูลำบากนะลูก” 

 

เสียงดุของคุณครูที่มีต่อเด็กผู้หญิงที่นั่งกระดิกขาร้องเพลงอยู่ตรงนั้นทำให้คริมาซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างจากเด็กที่ถูกเรียกว่าน้องน่าน แทบอยากจะยกยิ้มกระหยิ่มใจถ้าไม่ติดว่าริมฝีปากของหล่อนกำลังถูกแท่งลิปสติกของผู้ใหญ่กดทับอยู่ละก็...สมน้ำหน้า...คริมานึกในใจอย่างนั้น และในวัย 10 ขวบ เด็กหญิงคริมา วาสนาดีก็ไม่ต้องคิดอะไรให้มากถึงเหตุผลที่จะไม่ชอบเด็กอีกคนคนนั้นเลยแม้แต่น้อย...

 

เพราะในวันงานโรงเรียนเป็นวันที่เด็กผู้หญิงทุกคนจะได้รู้สึกสวยที่สุด โดยเฉพาะเด็กที่ ถูกเลือก จากคุณครูประจำชั้นให้ขึ้นแสดงงานโรงเรียน...มันเป็นวันที่เด็กผู้หญิงเล็กๆที่มักจะโดนดุเวลาแอบเอาเครื่องสำอางคุณแม่มาเล่นนั้นจะได้รับการแต่งหน้าโดยชอบธรรม...วันที่หล่อนจะได้เปล่งประกาย เฉิดฉาย เป็นดาวโรงเรียน ดาวเด่นที่ทุกคนมองด้วยสายตาชื่นชม

 

แต่วันที่ฉันจะได้สวยที่สุด เด่นที่สุด...กลับต้องมียัยม้าดีดกะโหลกนี่มาแย่งซีนงั้นหรอ

 

แต่มันก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ตั้งแต่วันเด็กปี 2540 ในวันนั้นตอนที่พวกหล่อนอยู่ชั้นประถม5...จากวันที่คริมาและน่านฟ้า ถูกครูจับแต่งตัวแต่งหน้าขึ้นเวทีเต้นเพลงคู่กัด บนเวทีด้วยกันวันนั้นเป็นต้นมา...ทั้งคู่ก็กลายเป็นขวัญใจคนทั้งโรงเรียน...และมันเป็นอย่างนั้นต่อมาจนกระทั่งหล่อนจบมัธยมต้น!!

 

สี่ปีเต็มๆที่คริมาต้องทน ถูกแย่งซีน เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า...

 

“ครีมกับน่านน่ารักที่สุดในโรงเรียนแล้ว”

 

นั่นคือคำพูดของ พวกผู้ใหญ่ ครูบาอาจารย์ ทั้งๆที่คริมาไม่เคยจะเห็นด้วยเลยแม้แต่น้อย...ที่ว่าหนูน่ารักน่ะใช่ ไม่เถียง...คริมามักจะนึกในใจอย่างนั้น แต่เมื่อมองไปที่ ยัยเด็กซกมก คนนั้นทีไร หล่อนก็ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะมีความน่ารักเลยสักที...

 

ไม่ว่าจะเจอทีไร น่านฟ้า หรือ ยัยน่านก็ดูจะซกมกอยู่เสมอในสายตาคริมา 

 

ในขณะที่หล่อนเป็นเด็กเรียบร้อยอย่างที่พวกเพื่อนๆชอบเรียกว่าพวกเสื้อขาว คือเสื้อนักเรียนของหล่อนจะขาวสะอาด ดูเนี้ยบอยู่เสมอ...น่านฟ้ากลับเป็นคนละเรื่อง แม้ว่าใบหน้าของหล่อนจะสวยหวาน แต่น่านฟ้ากลับพร้อมจะ ซกมก ทันทีที่มาถึงโรงเรียน...เสื้อที่เคยขาวสะอาดจะกลายเป็นสีตุ่นเมื่อหมดวัน เพราะน่านฟ้านั้นดูจะชอบใช้เวลาขลุกอยู่กับสนามหญ้าหรือสวนหย่อมในโรงเรียนมากกว่า ครั้งหนึ่ง คริมาเคยเห็นยัยบ้านั่นกระโจนลงบ่อน้ำสวนหย่อมแค่เพียงเพื่อเก็บลูกโป่งที่ตกลงไปจนเสื้อเลอะโคลนเปียกไปครึ่งแถบมาแล้ว...

 

คริมายังอดประหลาดใจไม่ได้ เพราะหากเป็นครอบครัวของหล่อน แม่ของหล่อนคงจะบ่นตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วที่ไม่รักษาสภาพชุดนักเรียนให้ดี แต่ดูเหมือนครอบครัวของน่านฟ้าจะไม่แคร์...เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นจะใส่เสื้อที่เละเทะกลับบ้านอยู่ทุกเย็น และมาโรงเรียนใหม่ในตอนเช้าด้วยเสื้อนักเรียนใหม่เอี่ยมอ่องหัวจรดเท้า...เพียงเพื่อที่จะให้หล่อนทำมันเลอะกลับบ้านในตอนเย็นอีกครั้งทุกๆวัน

 

ซกมกชะมัด 

 

และเมื่อมี ภาพจำ แบบนั้นเกี่ยวกับน่านฟ้า คริมาจึงอดประหลาดใจไม่ได้ที่ หมาวัด ซกมกแบบนั้นมักจะถูกนำมา เทียบรัศมีดอกฟ้าแบบเธอในทุกๆงานโรงเรียนแบบนี้

 

เป็นต้นว่าคริมาถูกคุณครูเรียกเข้าชมรมดนตรีไทยให้ไปนั่งตีขิมสวยๆ น่านฟ้าก็จะถูกครูห้องดนตรีไทยเรียกให้มานั่งดีดจะเข้อยู่ข้างๆ...โตขึ้นมาหน่อย พอขึ้นชั้นมัธยมหนึ่ง หล่อนถูกเรียกไปรำไทย...น่านฟ้าก็ถูกเรียกไปด้วย...คริมาถูกเรียกให้สวดมนต์สรภัญญะ...น่านฟ้าก็จะถูกจับไปนั่งสวดมนต์งึมงำอยู่ข้างๆ...คริมาไม่รู้หรอกว่าน่านฟ้าชอบ การถูกเรียกไปอยู่ในทุกๆงานโรงเรียนแบบนี้ไหม เพราะน่านฟ้าก็มักจะไปนั่งหน้าอึนๆ แต่ไม่เคยบ่น และหล่อนเองก็ไม่เคยคิดจะคุยกับอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ตั้งแต่เด็กเป็นทุนเดิม

 

แต่การที่น่านฟ้าไปปรากฏตัวอยู่ข้างๆหล่อนแทบจะทุกงานโรงเรียนสำคัญนั้นคงจะไม่เป็นปัญหาอะไร หากอีกฝ่ายไม่ไปปรากฎกายข้างๆคริมาในกรณีที่ต้องมีการ คัดตัว เพื่อแย่งชิงตำแหน่ง...เพราะผู้ที่สามารถยืนอยู่ตรงตำแหน่งนั้นได้มีเพียงแค่คนเดียว

 

คัดเชียร์ลีดเดอร์ มันก็มาคัดนางนพมาศ มันก็มา!คัดคนถือป้ายโรงเรียน มันก็มาคัดดรัมเมเยอร์ โอ๊ย มันไม่เคยพลาด!!

 

แล้วประเด็นก็คือ...ด้วยความที่ตัวเลือกเด่นๆมีอยู่เพียงสองคน หล่อนกับน่านฟ้าจึงต้องผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะตลอด จนทุกครั้งที่ต้องมีการคัดเลือกอะไรก็ตาม ถ้าคริมาเห็นน่านฟ้า หล่อนก็จะพอรู้ได้ในใจว่าหล่อนมีโอกาส50% ที่จะ ไม่ได้ ตำแหน่งนั้น 

 

หล่อนอีกแล้วหรอยะ!! 

 

นั่นคือความรู้สึกของคริมาในทุกๆครั้งที่เห็นหน้าน่านฟ้าในแต่ละงานที่หล่อนไป ตามประสาคนสวยที่ไม่ชอบเป็นรองใคร คริมาอดรู้สึกในใจไม่ได้ว่าน่านฟ้านั้นแอบ แข่งกับตน และด้วยความที่อีกฝ่ายไม่เคยพูดกับคริมาหรือแสดงท่าทีเป็นมิตรสักเท่าไหร่นัก คริมาจึงมั่นใจอยู่ในใจว่าน่านฟ้าก็คงมีความรู้สึกไม่พอใจหล่อนเช่นเดียวกับที่หล่อนไม่พอใจอีกฝ่าย

 

และนั่นก็ทำให้คริมารับรู้ในใจตั้งแต่อายุ 10 ขวบว่า

 

คู่แข่งระดับจักรวาลของเด็กหญิงคริมา วาสนาดีคนนี้ก็คือยัยน่านฟ้าซกมกนั่นเอง!!

 

“อย่างเธอกับฉัน อันที่จริง เราก็มีหัวใจให้กัน 

แล้วทำไม เธอกับฉัน คอยขัดกันทุกทีเรื่อยไป”

 

คริมายังรู้สึกได้ถึงริมฝีปากวัยสิบขวบของหล่อนที่ขยับร้องเป็นเพลง คู่กัด ออกไป กระโปรงแบบทูทูนั่นยังคงฟูฟ่องเด้งไปตามจังหวะเพลง ขณะที่น่านฟ้านั้นขยับมาข้างๆแล้วร้องเป็นเพลงหน้าตายออกมาว่า...

 

“เธอก็เสือ ฉันก็สิงห์ อันที่จริงไม่มีอะไร 

รักกัน แต่ทำไมเป็นอย่างนี้” 

 

สิ้นคำว่า นี้~!! เสียงสูงของน่านฟ้า ฝ่ายนั้นก็ยืดแขนออกมา แล้วมันก็กระแทกเข้าที่หน้าของคริมาเต็มๆจนไมค์ของหล่อนหลุดมือส่งเสียงหอนดังลั่น เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาเพื่อนๆที่นั่งปรบมืออยู่ตามประสาเด็กและแม้กระทั่งครูบาอาจารย์ที่เผลอลุกขึ้นมามองเด็กหญิงคริมาอย่างเป็นห่วง แต่ทันทีที่คริมาเซถลา หล่อนก็รู้สึกได้ถึงมือน้อยๆที่มีสวมถุงมือสีขาวนั้นยื่นมาดึงหล่อนไว้ให้ยืนตรงขึ้นมาได้ ขณะที่น่านฟ้าร้องเพลงซึ่งควรจะเป็นท่อนของคริมาต่อไปว่า...

 

“ฉันกับเธอ ต้องเจอกันอีกตั้งเท่าไหร่ 

แล้วเมื่อไร เมื่อไรจะพูดดีๆ” 

 

แล้วคริมาก็รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนเล็กๆนั้นที่โอบเข้ามารอบคอหล่อน ขณะที่น่านฟ้าวัยสิบขวบนั้นจ่อไมค์มาที่ริมฝีปากของหล่อนเพื่อให้หล่อนได้ร้องเพลงต่อ

 

“ฉันก็ยอม...เธอก็ยอมให้กันสักที

จะให้ดีเธอยอมก่อนตกลงไหม...” 

 

แล้วน่านฟ้าเอาไมค์ที่จ่อปากหล่อนแล้วไปจ่อปากตัวเองต่อ

 

“จะให้ดีเธอยอมก่อนตกลงไหม แท๊ดๆแด๊แด๊ด!” 

 

         เฮือก!!

 

คริมาสะดุ้งตื่นขึ้นมา หล่อนกระพริบตาอย่างงุนงงขณะที่ใช้มือคลำไปรอบๆ...ห้องนอน เตียงนอน ทุกอย่างนั้นบ่งบอกว่าหล่อนยังอยู่ในคอนโดฯของหล่อนที่ซื้อไว้ใกล้ที่ทำงาน หญิงสาวอายุ 30 ปีบริบูรณ์ในขณะนี้ดีดตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยใจเต้นระรัว 

 

บ้าชะมัด ฝันเรื่องอะไรไม่ฝัน ดันฝันถึงยัยซกมก!

 

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นบนเวทีงานวันเด็กที่น่านฟ้าบังเอิญ ช่วยหล่อนไว้ไม่ให้เสียหน้า...ก็เป็นที่มาของคำพูดที่ว่า “ครีมกับน่านน่ารักที่สุดในโรงเรียนแล้ว”ที่เป็นดั่งคำสาปที่ผูกหล่อนทั้งสองไว้ด้วยกันตลอดระยะเวลาสี่ปีให้หลัง ตั้งแต่ประถมปลายยันมัธยมต้น...แต่เมื่อขึ้นมัธยมปลาย เข้ามหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็ไม่เคยโคจรมาพบกันอีก 

 

คริมาไม่รู้ว่าน่านฟ้าไปไหน ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร และหล่อนก็ไม่เคยคิดจะใส่ใจ จนกระทั่งอยู่ดีๆก็มาฝันถึงอีกฝ่ายแบบนี้...แถมยังฝันถึงวันที่ทั้งคู่เจอกันวันแรกอีกต่างหาก!

 

“บ้าๆๆ ลางไม่ดีชะมัด ฝันถึงยัยตัวแสบนั่น นี่ฉันจะโดนแย่งตำแหน่งหรือเปล่าเนี่ย”

 

คริมาพึมพำกับตัวเอง เพราะเมื่อนึกถึง น่านฟ้าทีไร...หล่อนมักจะนึกถึงการโดนแย่งซีนหรือไม่ก็โดนแย่งตำแหน่งดีๆสำคัญๆไปเสมอ...

 

สาธุ อย่ามาแย่งอะไรไปจากฉันอีกเลยนะยัยน่าน...ฉันจะทำบุญให้...ไปผุดไปเกิดซะ!! 

 

คริมานึกในใจอย่างนั้น ก่อนจะยกมือไหว้ท่วมหัว แล้วเจ้าของใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวนั้นก็หอบเอาร่างเพรียวลมของตนลงจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉงเพื่อรีบจัดการทำภารกิจยามเช้าให้เสร็จก่อนโมง...คริมาเป็นคนสวย และวัย 30 ปีก็ยังไม่อาจทำอะไรใบหน้าอันงดงามของหล่อนได้ แต่หล่อนก็จำเป็นต้องจัดการประทินโฉม ดูแลตัวเองอย่างสม่ำเสมอ 

 

เพราะ หน้าที่การงาน ของหล่อนนั้นขึ้นอยู่กับมันด้วย

 

ตึ๊งตึ้งตึงตึงงงงตึ๊งงง ตะดะดึ่ง ตึ๊งตึ๊งตึ๊งตึ๊ง ~~!! 

 

“ค่า ค่า คุณรุ่งรัตน์...เลขาครีมทราบแล้วค่า~” คริมาส่งเสียงตอบโทรศัพท์ที่กำลังแผดเสียงและสั่นครืดๆนั้นแล้วนึกขันตัวเอง เพราะขณะนี้ คริมาเป็น เลขานุการ ของคุณรุ่งรัตน์ รองCEO ของบริษัทสถาปนิกชื่อดังระดับประเทศซึ่งมักจะประมูลงานใหญ่ๆภายในประเทศได้ประจำ และเจ้านายของหล่อนนั้นก็เป็นทั้งสถาปนิกและผู้บริหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในคนที่เฮี้ยบ เนี้ยบ และทุ่มเทกับงานที่สุดในบริษัท...ซึ่งคริมาก็โดนฝึกสอนมาให้ทุ่มเทแบบนั้นเช่นเดียวกันจนมีคนแซวว่าทั้งคู่เหมือนคู่เจ้านาย-เลขาในเรื่อง เลขาคิม ซีรีส์เกาหลีที่เกี่ยวกับเลขานุการสาวสู้งานกับเจ้านายสุดเนี้ยบ เพียงแต่ความสัมพันธ์ของหล่อนกับรุ่งรัตน์นั้นจะไม่ใช่เชิงชู้สาวเหมือนในเรื่อง แต่จะเป็นแนว แม่-ลูก มากกว่า และรุ่งรัตน์ก็มักจะเรียกหล่อนว่า เลขาครีม เป็นเชิงแซวๆเพื่อระลึกถึงความทุ่มเทของหล่อนที่มีต่องานเสมอ

 

เลขาที่ดีคือหน้าตาของเจ้านาย 

 

หล่อนถูกสอนเช่นนั้นตั้งแต่วันที่คุณรุ่งรัตน์รับหล่อนเข้าทำงานใหม่ๆเมื่อเก้าปีก่อน เด็กฝึกงานเด๋อๆด๋าๆคนนั้นถูกเจ้านายสาวผู้บริหารระดับสูงนั้นจับเข้าคอร์สการแต่งกาย แต่งหน้า แต่งตัวให้เหมาะสมกับกาลเทศะ กระทั่งการจัดระเบียบ ตารางเวลา หล่อนถูกอบรมบ่มเพาะจากอีกฝ่ายทุกอย่าง จนอาจเรียกได้ว่าคริมาได้กลายเป็นเลขามืออาชีพไปแล้ว 

 

...

 

ตึ๊งตึ้งตึงตึงงงงตึ๊งงง ตะดะดึ่ง ตึ๊งตึ๊งตึ๊งตึ๊ง ~~!! 

 

เสียงโทรศัพท์ของหล่อนยังดังไม่หยุด คริมาขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ แต่ก็รู้ว่าหล่อนช้าไม่ได้เมื่อเป็นความต้องการของเจ้านาย หล่อนจึงรีบติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้เสื้อเชิ้ตสีขาวของหล่อน แล้วขยับกายมาคว้าโทรศัพท์

 

“ค่ะ คุณรุ่ง” 

 

“ครีม!!” เอาแล้ว...คริมานึกในใจอย่างนั้น เมื่อเสียงกรีดร้องของเจ้านายหล่อนดังมาจากปลายสาย ทำให้คริมาต้องเผลอหลับตาปี๋แล้วใช้นิ้วอุดหู ขณะที่ค่อยๆตอบไปว่า... 

 

“ค่า คุณรุ่ง~” 

 

คริมาพยายามทำเสียงพินอบพิเทา เผื่อเจ้านายของหล่อนจะอารมณ์ดีขึ้น แต่ไม่เลย...

 

“อาหารที่มาส่งพี่เช้านี้มันไม่กลูเต็นฟรี...”

 

“อ...อะไรนะคะ” คริมาหน้าซีด 

 

“กลูเต็นฟรีครีมอยู่กับพี่มากี่ปีแล้วถึงไม่รู้ว่าพี่ไม่กินอาหารที่มีส่วนผสมของกลูเต็นน่ะฮะ!!” เสียงโวยวายตามสายแบบนั้นทำให้คริมาตาสว่างทันที 

 

“แต่ครีม...” คริมากำลังจะแก้ตัวว่า ฉันสั่งอาหารกลูเต็นฟรีแล้วนะแต่ประสบการณ์ก็สอนให้หล่อนรู้ดีกว่านั้น “ทราบแล้วค่ะคุณรุ่ง ครีมจะรีบจัดการให้” 

 

“ด่วนเลยนะ พี่หิว พี่ยังไม่ได้กินอะไรทั้งคืนเลย” 

 

“อ...อะไรนะคะ” คริมารู้สึกผิดทันที “นี่คุณรุ่งอยู่ออฟฟิศทั้งคืนเลยหรอคะ”

 

หล่อนได้ยินเสียงรุ่งรัตน์ถอนหายใจ

 

“ก็เมื่อคืนน่ะ...ลูกค้าใหญ่อย่างบริษัทภุมวานนท์เขาโทรมาเอง มาขอให้ตรวจแบบอีกรอบ เขาบอกว่าแบบรีสอร์ทเขาที่เราส่งให้คราวที่แล้วมันมีผิดพลาด...เขาโทรมาดึก ครีมก็กลับไปแล้ว พี่ก็เลยต้องรีบเข้าออฟฟิศมาดูแลเอง...” 

 

“บริษัทอะไรน่ะคะ ทำไมเขาถึงติดต่องานนอกเวลาทำการแบบนี้”

 

คริมาอดบ่นออกมาไม่ได้ 

 

“โอ๊ย ตายแล้วยัยครีม ไปอยู่ไหนมาภุมวานนท์นี่เครืออสังหาที่ใหญ่มากนะ แต่ที่ครีมไม่เคยได้ยินก็เพราะเขาขายแบรนด์ในชื่ออื่นน่ะสิ ทั้ง PM Park ห้าง The Privilege คอนโดฯที่ครีมอยู่ก็ของเขาทั้งนั้นแหละ!!” 

 

เสียงโวยวายของรุ่งรัตน์ทำให้คริมาหน้าเหี่ยว...

 

ไม่น่าเล้ย โดนด่าทั้งขึ้นทั้งล่อง

 

“ที่เขาติดต่อนอกเวลาทำการ ก็เพราะว่าประธานบริษัทคนใหม่เขาทำงานทั้งวันทั้งคืนเลยน่ะสิ...ได้ข่าวว่าขยันมาก นี่พี่ก็กำลังจะได้นัดเจออยู่...ถ้าส่งงานรอบนี้สำเร็จนะ เรารอกินเงินจากเขาได้ยาวๆเลยแหละ เพราะฉะนั้น ครีมรีบมา แล้วมาช่วยพี่เดี๋ยวนี้!” 

 

“ค่ะๆ ได้ค่ะ นอกจากอาหารเช้าแล้วคุณรุ่งเอาอะไรอีกไหมคะ”

 

คริมารีบตอบรับแบบนั้น แล้วรีบคว้ากระเป๋าถือ วิ่งออกไปหน้าประตู 

 

“เอา...” 

 

คำว่า เอา ของรุ่งรัตน์ ตามมาด้วยรายชื่อของข้าวของที่คริมาจะต้องวิ่งไปช็อปปิ้งตามร้านและ Supermarket ต่างๆ ก่อนจะหอบทั้งหมดทุกสิ่งอันเข้าบริษัทไปหาเจ้านายของหล่อนด้วยสองแขนอันบอบบางของคริมาที่เริ่มจะแข็งแรงขึ้นทุกขณะตอนระยะเวลาปีที่ผ่านมา 

 

ใครว่าเขาเลิกทาสไปแล้วนี่โกหกทั้งเพค่ะ...

 

หล่อนนึก ขณะที่หนีบกล่องอาหารกลูเต็นฟรีของเจ้านายไว้ในวงแขนหนึ่งข้าง ขณะที่กระโจนขึ้นรถมอร์เตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อลัดเลาะฝ่าการจราจรของกรุงเทพฯอย่างรวดเร็วและเข่าของหล่อนกระแทกเอากับท้ายรถชาวบ้านหลายโป๊กจนเขียวช้ำไปหมด...

 

อาชีพเลขาเนี่ยแหละ นางทาสยุคปัจจุบัน 









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #680 m&m (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:05

    5555555555 แค่ตอนแรกก็ฮาท้องแข็งมากค่ะ

    รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวแล้วจ้า

    #680
    0
  2. วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:19
    ช่วงวัยเด็กตอนร้องเพลงคู่กัน คือน่าร้ากกกกก

    สู้ๆนะคะเลขาครีมม
    #529
    0
  3. #351 bfrankkk (@bfrankkk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:22
    เป็นชีวิตที่ดูวุ่ยวายดีนะคะ555555555555
    #351
    0
  4. #72 Piggy Fany (@love-miyong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:12

    อ้วกใส่เค้าก็แล้ว ฟาดรองเท้าใส่เบ้าตาเค้าก็แล้ว พ่อผัวซีอีโอยังยิ้มเอ็นดูคนเมาได้เลย เป็นการกลับมาเจอกันครั้งแรกที่โรแมนติกที่สุด 555555 ตื่นเต้น รีบๆพาเลขาคนเก่งมาทำงานด้วยนะคะ❤️

    #72
    0
  5. #37 ภัทร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:20

    เลขาครีมสู้ๆนะคะ

    #37
    0
  6. #28 Vwwn (@Vwwn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:28
    ตอนผลัดกันร้องคู่กัดเป็นโมเม้นที่น่าเอ็นดูจังเลย
    #28
    0
  7. #20 Myjm (@Myjm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 20:27
    น่ารักค่ะ เราชอบการเล่าเรื่องพาร์ทอดีต เห็นภาพเลยค่ะ
    #20
    0
  8. #19 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:30
    5555 โคตรน่ารักเลย
    #19
    0
  9. #18 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:30
    คุณเลขา น่ารักไปนะ 555
    #18
    0
  10. #17 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:35
    Happy new year ค่าไรท์หมี
    #17
    0
  11. #16 North Land (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:40

    เลขาครีมทีม มโน ที่โวยวายเกลียดคุณน่าน

    โน่นนี่นั่น รู้สึกว่าคุณน่านเค้าไม่รู้เรื่องกับเธอ

    ด้วยเลย เธอเป็นของเธอคนเดียว

    คุณน่าน สายชิลล์มาก ลัลลาตลอด

    สวัสดี ปีใหม่ 2019

    ให้ไร้ท์หมี มีความสุขมากๆ

    #16
    0
  12. #15 CONAN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 18:38

    ขอบพระคุณค่ะ สำหรับของขวัญวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ของขวัญชิ้นนี้มีค่ามากๆสำหรับเรา และเรารอคอยที่จะได้อ่านมาทั้งวันเลยค่ะ พออ่านแล้วก็ยิ้ม เพราะเรารับรู้ได้ถึงความสุขที่คุณนักเขียนตั้งใจจะส่งมอบมายังผู้อ่านทุกคน ในวันส่งท้ายปีที่หลายคนบ้างท่องเที่ยว บ้างบ้างพักผ่อน บ้างอยู่กับคนรักหรือครอบครัว แต่คุณนักเขียนสละเวลาพักผ่อนส่วนตัวมาส่งมอบความสุขให้ผู้อ่านด้วยงานเขียนน่ารักๆแบบนี้ ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ

    #15
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(