The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 9 : กรมพิธีการทูต - EP 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

EP 9 

          หลังจากการจัดโต๊ะสำหรับเซ็นสนธิสัญญาการแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีและสัมปทนาเหมืองน้ำมันครั้งใหม่เรียบร้อย พระองค์หญิงมิลันดาในฐานะของตัวแทนพระราชวงศ์ออตตาโนว่าก็ลงนามในเอกสาร และจับมือกับท่านประธานาธิบดี ถ่ายรูปภาพที่มีธงเกาหลีใต้ และออตตาโนว่าเป็นแบ็คกราวน์ เป็นอันเสร็จพิธี และหมดกำหนดการพระราชพิธีทางการ การประชุมหารือบนเรือล่องแม่น้ำฮันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีจนเจ้าหน้าที่กรมพิธีการทูตยิ้มกันหน้าบาน และมีการจัดงานเลี้ยงฉลองเสร็จงานบนเรือสำราญนั้นอย่างแช่มชื่น เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นก็จะได้เวลาส่งเสด็จพระองค์หญิงกลับออตตาโนวาแล้ว

          "คุณแทยอนมาเต้นด้วยกันสิคะ..." เจสสิก้าชักชวน เธอกำลังเต้นร็อคแอนด์โรลอยู่กับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน 

          แทยอนยิ้มและส่ายหน้าเบาๆ ในใจกำลังกังวลอยู่กับเรื่องอื่น... 

          "อ้อ...วันนี้ไม่มีคู่เต้นแล้ว..." เจสสิก้ายิ้มแหย่ ทำให้แทยอนเงยหน้ามองเธออย่างงุนงง 

          "ฉันดูออกค่ะ... สายตาที่คุณมองคุณทิฟฟานี่ วันนั้นฉันก็เลยชวนคุณออกไปเต้น เพราะรู้ว่าเดี๋ยวจะได้เปลี่ยนคู่" เจสสิก้าเฉลย 

          "อ้าา... คุณ..." แทยอนถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก 

          "ขอบคุณนะคะ..." แทยอนพูดได้แค่นั้น ทำให้เจสสิก้าหัวเราะ 

          "คุณแทยอนทำงานหนักเพื่อตอบแทนชาติบ้านเมืองแล้ว อย่าลืมทำอะไรเป็นรางวัลตอบแทนตัวเองนะคะ การตัดสินใจมีความรักก็เป็นการตอบแทนตัวอย่างอย่างหนึ่ง" เจสสิก้าว่าทิ้งท้ายไว้ แล้วกลับไปเต้นร็อคแอนด์โรลอย่างมีความสุขกับเพื่อนๆ ต่อ ท่าทางเธอจะชอบร็อคแอนด์โรลจริงๆ...แทยอนอมยิ้ม... นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของเจสสิก้า... 

          ทำอะไรเป็นรางวัลตอบแทนตัวเองน่ะเหรอ... ใช่สินะ... 

          "แทยอน...งานวันนี้ทำได้ดีมากเลยนะ" ท่านผู้อำนวยการกองเดินมาตบไหล่ ทำให้เธอยิ้มรับ 

          "ฉันเอาใบแบบฟอร์มกรอกเอกสารมาให้เธอแล้วนะ ฉันคิดว่ามันเป็นเวลาอันสมควรแล้วละที่เธอจะต้องเริ่มคิดเรื่องออกโพส (ออกประจำการต่างประเทศ) เธอคิดหรือยังว่าอยากจะออกโพสไปประเทศไหน?" ท่านผู้อำนวยการเอ่ยถาม ทำให้แทยอนอมยิ้ม... 

          ดวงตาของเธอเป็นประกาย... แล้วตอบอย่างมั่นใจ...

          "ออตตาโนวาค่ะ"

...

          งานเลี้ยงฉลองยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ขณะที่แทยอนเหลือบมองนาฬิกา... เธอก็รู้ตัวว่าอยู่นานพอจะได้เวลาออกโดยไม่เสียมารยาทแล้ว.. อันที่จริง... ใจคอมันไม่อยู่กับงานเลี้ยงนานแล้วละ... มันวิ่งตามคนบางคนไปตั้งแต่จากกันที่ท่าน้ำแล้ว... 

          ป่านนี้อยู่คนเดียวจะเป็นยังไงบ้างนะ คิดมากไปถึงไหนแล้ว... 

          แทยอนเอ่ยคำลาท่าน ผอ. เงียบๆ ก่อนจะหลบออกมาทางหลังเรือที่จอดสนิทเทียบท่าน้ำอยู่ ในความมืด แทยอนก็แอบเห็นเงาตะคุ่มๆของใครบางคน ยืนเหม่อมองสายน้ำอยู่คนเดียวเงียบๆ ตอนแรกแทยอนก็จะเดินละไปอย่างไม่ใส่ใจ ... หากแต่ร่างนั้นรู้สึกตัว แล้วมองมาที่เธอ ความมืดทำให้แทยอนต้องเขม้นตามองไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่แลดูจะพยายามมองเหมือนกันว่าเธอเป็นใคร 

          "พระองค์หญิง..." แทยอนรีบก้มหัวทันทีที่รู้ว่าเป็นใคร 

          "คุณแทยอนนั่นเอง..." แทยอนได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก ... ก่อนที่เจ้าหญิงมิลันดาจะทรงเสด็จออกมายืนตรงที่สว่าง 

          "กระหม่อมเองเพคะ เหตุใดพระองค์ท่านจึงมาประทับอยู่องค์เดียวเช่นนี้..." แทยอนทูลถาม 

          "ฉันไม่สบายใจเลย คุณแทยอน..." เจ้าหญิงทรงตรัสพลอยถอนหายใจ 

          "ฉันพูดแรงเกินไปใช่ไหม..." 

          "หากเป็นเรื่องนี้กระหม่อมคงมิบังอาจให้ความเห็นได้..." แทยอนทูลอย่างลำบากใจ 

          "ฉันขอความคิดเห็นของคุณในฐานะเพื่อนแล้วกัน... ไม่ใช่ฐานะนักการทูต สำหรับคุณ ในฐานะคนธรรมดาหนึ่ง คุณคิดว่าฉันพูดกับทิฟฟานี่แรงไปหรือเปล่า..." เจ้าหญิงทรงตรัสถาม 

          "ถามว่าแรงไหม... แรงเพคะกระหม่อม..." แทยอนทูลอย่างตรงไปตรงมา 

          "หากแต่กระหม่อมก็เห็นเช่นเดียวกับพระองค์ กระหม่อมคิดว่าคุณทิฟฟานี่ยังจำเป็นต้องปรับปรุง หากจะทำงานระดับประเทศเช่นนี้... เพราะการทำงานระดับนี้ย่อมเป็นเรื่องอันตรายมากที่จะผิดพลาด..." 

          แทยอนทูลตอบตามตรง ทำให้พระองค์หญิงทรงพยักหน้า 

          "ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดีคุณแทยอน... ในชีวิต คนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดก็คือทิฟฟานี่และครอบครัวของเธอ แต่ฉันก็กลัวเธอจะผิดพลาดมากกว่านี้จนเราไม่อาจให้อภัยได้... บางทีตำแหน่งนี้อาจเป็นภาระที่หนักเกินไปสำหรับเธอก็ได้..." 

          แทยอนพยักหน้าคล้อยตาม หากแต่ก็ยังรู้สึกอึดอัดในใจ เมื่อนึกถึงคำพูดของทิฟฟานี่ว่าจะลาออก 

          "กระหม่อมคิดว่า เรื่องแบบนี้คงต้องใช้เวลากันสักหน่อย คุณทิฟฟานี่เองอาจจะทำผิดพลาด แต่กระหม่อมก็เห็นเธอทำด้วยความตั้งใจจริง กระหม่อมเอง...ก่อนที่จะมาเป็นนักการทูตกรมพิธีการทูตนั้นเป็นคนซุ่มซ่าม ไร้ระเบียบ มาทำงานสองปีที่ถูกอบรมสั่งสอนโดยรุ่นพี่นักการทูต และด้วยความตั้งใจจริงของกระหม่อม กระหม่อมก็ฝึกฝนตัวเองให้มีระเบียบวินัยจนกลายเป็นกระหม่อมเช่นทุกวันนี้...." แทยอนทูลพระองค์หญิง 

          "คุณแทยอนเนี่ยนะหรือคะ...ซุ่มซ่าม ไร้ระเบียบ?" พระองค์หญิงตรัสแกมขัน 

          "เป็นความจริงทุกประการเพคะกระหม่อม" แทยอนทูลแล้วยิ้ม 

          "ถ้าอย่างนั้นคุณต้องรู้วิธีดัดนิสัยทิฟฟานี่แน่ๆ... ถ้าหากฉันอยากจะฝากให้คุณแทยอนดูแลเธอจะได้ไหม?" พระองค์หญิงตรัสพลางแย้มสรวล ทำให้แทยอนใบหน้าเรื่อสี... 

          "อย่าหาว่าฉันสอดรู้เลยนะ แต่ฉันแอบได้ยินตอนคุณพูดกับท่านผู้อำนวยการกองว่าถ้าหากคุณจะออกโพส คุณอยากจะออกโพสไปออตตาโนวา..." พระองค์หญิงตรัส 

          "เป็นความจริงเพคะกระหม่อม..." แทยอนก้มหน้าทั้งๆที่ยังหน้าแดง 

          "ถ้าอย่างนั้นการฝากฝังให้คุณช่วยขัดเกลาให้ทิฟฟานี่ก็คงไม่ยากเกินไป..." พระองค์หญิงถามหยั่งเชิง 

          "แล้วแต่จะทรงพระกรุณาเพคะ..." แทยอนยังตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้แบบนักการทูต แต่ในหัวใจพองโตราวจะระเบิด...รู้สึกเหมือนกำลังขออนุญาตพระองค์หญิง... ขออนุญาตที่จะมีความรัก .. และจะได้มีโอกาสดูแลทิฟฟานี่..... 

          "ถ้าอย่างนั้น...ฉันฝากด้วยนะ คุณแทยอน..." เจ้าหญิงมิลันดาตรัส แล้วแย้มสรวลให้แทยอนอีกครั้ง... 

...

          ในที่สุดก็กลับมาถึงคอนโดมีเนียมของตัวเอง... แทยอนอยากจะเร่งลิฟท์ให้พุ่งทะลุขึ้นหลังคา อาการดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่ มีความสุขราวปลูกดอกไม้ทั้งสวนไว้ในหัวใจแบบนี้... มันคงจะเกิดขึ้นแค่เฉพาะเวลามีความรักเท่านั้นเอง...แทยอนเพิ่งได้ซึ้งก็วันนี้.... 

          เธอสูดลมหายใจลึก... ใส่คีย์การ์ดของตัวเองเข้าไป และเปิดประตูห้อง...

          แทยอนขมวดคิ้ว ไฟห้องมืดสนิท...เธอพบกับห้องที่ว่างเปล่า... 

          "คุณทิฟฟานี่?" แทยอนร้องเรียกออกไปก็ไม่มีเสียงอะไรตอบ 

          เธอขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะรีบเปิดไฟ... ห้องว่างเปล่าเหมือนไม่เคยมีใครอยู่ กระเป๋าเดินทางสีชมพูที่แทยอนเคยต้องทุลักทุเลช่วยขนมาในวันแรกไม่อยู่แล้ว ผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้รอแห้งก็ไม่มีตากอยู่... ทุกอย่างหายไปอย่างไร้ร่องรอย... 

          "คุณทิฟฟานี่??" แทยอนลองเรียกดูอีกครั้ง แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน... 

          ไม่มีใครอยู่เลย... 

          แย่แล้ว... แทยอนนึกในใจ ดอกไม้ในสวนที่เพิ่งจะบานเมื่อครู่กลับเหี่ยวเฉาแทบจะทันที ความกังวลไหลทะลักเข้าท่วมหัวใจเป็นครั้งแรก...เธอรีบกดโทรศัพท์หายุนอา

          "ฮัลโหลไอ้ยุน..." แทยอนกรอกเสียงลงไปตามสาย

          "ว่าไง...มีอะไรวะ" ยุนอาตอบ เสียงต๊อกแต๊กๆ ราวกับกำลังนั่งพิมพ์ดีดอยู่ แทยอนเหลือบมองนาฬิกา เพิ่งจะสองทุ่ม ไม่แปลกที่ยุนอาคงจะยังนั่งทำงานอยู่เพราะกรมเอเชียตะวันออกเป็นที่เลื่องชื่อในกระทรวงต่างประเทศว่าเป็นกรมที่ทำงานหนักที่สุด และนักการทูตกรมนี้ก็มักจะทำงานจนดึกดื่น ในขณะที่กรมกองอื่นเขาเลิกงานกันตั้งแต่สี่โมง ห้าโมง.... 

          "คุณทิฟฟานี่อยู่กับแกหรือเปล่าวะ" แทยอนถาม ทำให้ยุนอาขมวดคิ้ว 

          "ไม่นี่หว่า ... ฉันส่งเขาที่ห้องแกเมื่อบ่ายแล้วฉันก็กลับออกมาเคลียร์งานต่อ ก็แยกกันตรงนั้นละ..." 

          "แย่แล้ว..." แทยอนเอ่ยเบาๆ ทำให้ยุนอาขมวดคิ้ว

          "เกิดอะไรขึ้นวะ?" ยุนอาถามเพื่อน ทำให้แทยอนรีบเล่าเรื่องทั้งหมดแบบย่อๆ ... 

          "โอเค... จัดไป..." ยุนอารับทราบเรื่องทั้งหมดแล้วรีบวางโทรศัพท์จากแทยอน เธอรีบกดโทรศัพท์ พิมพ์ในกล่องข้อความแล้วแนบสำเนาข้อความไปยังยูริ และ ซอฮยอน 

          ....from : ยุนอา กรมเอเชียตะวันออก

          เรียกประชุมที่คอนโดฯแทยอนด่วน... 
          ศรรักปักอกพี่แทเข้าให้แล้วว่ะ !! 

...

          มินิคูเปอร์สีน้ำเงินของซอฮยอนถึงก่อน ตามมาด้วยวอลโว่สีขาวเปิดประทุนของยูริ และปิดท้ายด้วยเชฟโรเลต คามาโร่ สีเหลืองสลับดำของยุนอา ที่เท่ราวกับรถแข่ง (แต่มาถึงช้าที่สุด) ทุกคันจอดกลางลานจอดรถหน้าล้อมรอบฮุนไดสีเทาของแทยอนที่จอดรออยู่แล้ว.... 
          
          "ซอฮยอน แกขับขึ้นไปทางทิศเหนือของเมืองนะ..." แทยอนกำหนด ทำให้ซอฮยอนพยักหน้าวันเวลาที่ผันผ่าน ทำให้ซอฮยอนเริ่มเคยชินกับคำว่า "แก" หรือ "วะ เว้ย" ของเพื่อนๆแล้ว แม้จะไม่ค่อยชอบ... เพราะก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่านักการทูตไม่ควรพูดคำหยาบ แต่ซอฮยอนก็วางเฉยเสีย เพราะเดี๋ยวนี้รู้แล้วว่าถึงบ่นไปเพื่อนๆก็ไม่ทำตาม

          "ยุนอา แกไปทางทิศใต้..." แทยอนว่า ทำให้ยุนอาพยักหน้า 

           "และก็...รถแกเร็ว ถ้ามีเวลาเหลือก็ขับเลียบแม่น้ำฮันดูให้หน่อยแล้วกัน" แทยอนบอก ยุนอาก็พยักหน้าอีกครั้ง

          "ยูริ ไปทิศตะวันออกนะ... ส่วนฉันจะไปทิศตะวันตกเอง บ้านเก่าฉันอยู่แถวนั้น ฉันชำนาญทาง" แทยอนบอก เพื่อนๆก็พยักหน้ารับกัน ก่อนที่เธอจะหยิบเอาเอกสารสำคัญออกมา 

          "หน้าตาเป็นแบบนี้... " แทยอนเอารูปทิฟฟานี่จากเอกสารของสำนักพระราชวังออตตาโนวาให้ทุกคนดู 

          "รูปร่างล่ะ?" ซอฮยอนเอ่ยถาม 

          "ขาวๆ สูงประมาณ 162 " แทยอนว่าพลางเหลือบดูใบประวัติของทิฟฟานี่

          "เฮ้ย...สูงเท่าแกเลยนี่หว่า" ยูริเอ่ยขึ้นมา แล้วหันมองหน้ายุนอากับซอฮยอน... 

          "ไม่ชอบคนสูงกว่า...." ยูริหลิ่วตาแล้วมองแทยอนอีกครั้ง...

          "เออ...ฉันว่าแกคงเจอเนื้อคู่จริงๆแล้วล่ะว่ะ..." 
...

          รถทั้งสี่แล่นฝ่าราตรีไปในความมืด .. ทุกคนสวมหูสมอลทอล์ก และเข้าโปรแกรมที่กระทรวงต่างประเทศมีไว้สำหรับให้นักการทูตติดต่อกันโดยเฉพาะ เพื่อที่จะให้ทุกคนได้ยินเสียงกัน คล้ายๆการใช้วอหากัน แต่ใช้สมาร์ทโฟน
     
          "ผ่านย่านเมียงดง คนเยอะมาก ไม่เห็นวี่แวว..." เสียงยูริดังมาตามสาย 

          "เมียงดงคนเยอะ ขับวนดูสักสองสามรอบเผื่ออยู่ตามร้านอาหาร..." แทยอนว่า 

          "รับทราบ..." ยูริตอบ 

          "พบคนคล้ายๆ! เฮ้ย ! ใช่หรือเปล่าวะ..." ยุนอาอุทาน 

          "ลากกระเป๋าสีชมพูหรือเปล่า" แทยอนถาม 

          "เปล่าว่ะ ไม่ได้ลากอะไร..." ยุนอาตอบ 

          "งั้นคงไม่ใช่..." แทยอนว่า ยุนอาจึงเขม้นตามอง...ไม่ใช่จริงๆด้วย 

          "รับทราบ..." ยุนอาตอบ 

          "ผ่านมหาวิทยาลัยยอนแดมา ยังไม่เจอคนหน้าเหมือน..." ซอฮยอนรายงาน 

          "ฉันลองเช็คประวัติ.. คุณทิฟฟานี่ไม่มีประวัติอะไรเป็นลายลักษณ์อักษรนัก ฉันเลยเข้าฐานข้อมูลของกระทรวงต่างประเทศ เช็กประวัติไปที่ท่านทูตโจซอน ฮวัง" ซอฮยอนกล่าวต่อไปอีก มือข้างหนึ่งที่ว่างจากการถือพวงมาลัยนั้น กดคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปที่อยู่บนเบาะคนขับ

          "จริงด้วย!" แทยอนร้องขึ้นมา 

          "ว่าต่อไปซอฮยอน..." แทยอนว่า ทำให้ซอฮยอนเขม้นตามอง

          "ที่อยู่ตามทะเบียนเกิดของท่านทูตโจซอนก่อนย้ายไปประจำออตตาโนวาคือ 45/14 ซอย 1 ย่านชินดังดง ฉันคิดว่าน่าจะเป็นบ้านของคุณปู่ คุณย่าของเขาละ..." ซอฮยอนว่า 

          "แถวบ้านฉันนี่นา!!" แทยอนร้องขึ้นมาอย่างประหลาดใจ... 

          "ขอบใจซอฮยอน..ขอบใจมาก... ทุกๆคนก็เหมือนกันนะขอบใจจริงๆ" แทยอนเอ่ยผ่านสายโทรศัพท์ทำให้เพื่อนทุกคนยิ้ม 

          "ฉันก็คิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่นั่น... คนเราเวลาเสียใจก็คงจะกลับบ้าน..." ยูริว่า 

          "โชคดีนะพี่แท...หาเขาเจอแล้วบอกพวกเราด้วยล่ะ..." ยุนอาเอ่ยยิ้มๆ ทำให้แทยอนยิ้มกว้างกว่าเดิม

          "ขอบใจมากๆนะทุกคน...ดีใจจริงๆที่เกิดมาเป็นเพื่อนกันว่ะ..." แทยอนกล่าวพลางตัดสายไป... 

          ทุกคนในสายยังคงยิ้มค้าง... 

          "เอ้า พวกเรา ทำไงกันต่อดี..." ยุนอาเอ่ยอย่างนึกสนุก 

          "ทำไม? จะชวนเที่ยวต่อหรอ...ไม่ไหวนะ ช่วงนี้ฉันไปฝึกสมรรถภาพทางร่างกายมา ครูฝึกอย่างโหดเลย...หลังฉันแทบหักแล้ว คงไปเต้นกับแกไม่ไหวว่ะยุนอา..." ยูริว่า

          "ฉันก็มีคดีความเพิ่มเติมที่ต้องอ่าน... ไม่ไหวล่ะ...ปลายปีจะขึ้นศาลโลกอยู่แล้ว...เดี๋ยวไม่ทัน" ซอฮยอนรีบเสริม 

          "โธ่ ไอ้พวกคนแก่เอ๊ย!!!" ยุนอาว่าเพื่อนอย่างหงุดหงิด เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคน ก่อนที่รถทั้งสามคันที่เหลือจะหักเลี้ยวแยกย้ายกลับไปตามทางที่เป็นที่อยู่ของที่พักตนเอง... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

103 ความคิดเห็น