The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 43 : กรมเอเชียตะวันออก - เรื่องเล่าวันดอกซากุระบาน (Japan)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    2 เม.ย. 61

กรมเอเชียตะวันออก
YoonA & Krystal

          เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มผ่านลำโพงโทรทัศน์ เมื่อเสียงประกาศเป็นภาษาญี่ปุ่นว่านักร้องสาวชาวเกาหลีใต้ชื่อดัง "คริสตัล จอง" หรือ "คริสตัลซัง" ของบรรดาแฟนๆชาวญี่ปุ่นได้มาเยือนรายการของสถานีโทรทัศน์ข่าว NHK ทำให้คนที่กำลังทำหน้าที่ "นักการทูต" ผู้มีความจำเป็นต้องติดตามข่าวภาคเช้านั้นเผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ 

          "ในทีวีสวยกว่าตัวจริงเยอะเลย..." ริมฝีปากที่กำลังจะจิบกาแฟนั้นเผลอกัดแขวะออกมาเบาๆ ตามนิสัย อย่างไม่สนใจว่าคนที่ฟังอยู่จะรู้สึกอย่างไร ทำให้ทัพพีที่กำลังคนไข่คนร้อนๆอยู่ในกะทะฟาดลงมาให้ที่ไหล่เต็มๆ 

          เผี้ยะ !! "โอ๊ย!! ตีฉันทำไมเล่า" อิม ยุนอา นักการทูตตำแหน่งเลขานุการโท ประจำสถานเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ ณ กรุงโตเกียว หันมาโวยวายใส่หญิงสาวหน้าใสเจ้าของทัพพีที่ฟาดลงมาที่ไหล่เขา ทิ้งรอยมันๆเอาไว้บนเสื้อสูทแสนแพง คริสตัล จอง "ตัวจริง" ที่ถูกเขาวิจารณ์เอาเมื่อครู่ย่นจมูกใส่คนรัก แล้วยกทัพพีขึ้นขู่อีกรอบหนึ่ง... 

          "ปากดีนัก เดี๋ยวก็ไม่ได้กินข้าวเช้าหรอก" หญิงสาวว่า ทำให้เจ้าของฉายา 'ปากหมา' ยิ้มเผล่ ไม่วายแซวออกมาอีก

          "ก็มันจริง...ดูสิ ในทีวีขาว หน้าใส...ตัวจริงอะไร หน้ามั๊น...มัน..." ยุนอาเย้าแหย่เข้าให้อีก ทำให้คริสตัลหันมาตั้งท่าจะตีเขาอีกรอบ 

          "แต่ก็น่ารัก...ไง" คนหาเรื่องรู้ทันรีบพุ่งเข้ามาโอบรอบเอวคริสตัลที่กำลังยกทัพพีตั้งท่าจะฟาดอีกรอบ ทำให้ท่าทีของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด... ยุนอาเผลอยิ้ม คริสตัลก็อย่างนี้ ทำเป็นแข็งขู่ แต่สุดท้ายก็โอนอ่อนให้เขาทุกที ใบหน้าน่ารักของเธอขึ้นสีเรื่อเมื่อเขาโอบกอด ..ไม่พอ ยุนอาจึงเอาคางเกยไหล่เธอแล้วแสร้งทำเป็นสูดกลิ่นหอมของไข่คน 

          "หอมใช้ได้... เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะเลยน้า..." จะแซวตลอดเวลาก็สงสาร แม้ว่าปากจะเป็นไปอย่างนั้นเอง แต่ยุนอาก็อยากชมคริสตัลบ้าง เธอหันมามองค้อนเขาด้วยสายตาหมั่นไส้นิดๆ 

          "ไม่ได้หรอก... ถ้าถึงเวลาพี่ยุนได้เลื่อนขั้นเป็นเอกอัครราชทูต ฉันคงอายเขาตายถ้าทำอาหารไม่เป็น..." คริสตัลว่าพลางก้มหน้าแดงๆ ทำให้ยุนอายิ้มออก เมื่อนึกได้ว่าเธอพยายามทำอาหารเพื่ออะไร... ก็เพราะคุณสมบัติที่ดีอย่างหนึ่งของ "ภริยาทูต" ก็คือการทำอาหาร และการรู้จักจัดสำรับไว้เลี้ยงแขกผู้มีเกียรติชั้นสูง 

          "ตัล..." ยุนอาแสร้งเรียก และทำเสียงจริงจัง ทำให้คริสตัลหยุดฟัง สรรพนามที่เปลี่ยนไประหว่างทั้งสอง ทำให้รู้สึกถึงความสนิทสนมกันมากกว่าแต่ก่อน จาก "คุณยุนอา" ก็กลายเป็น "พี่ยุน" ...จาก "คริสตัล" ก็กลายเป็น "ตัล" เฉยๆ 

          "แขกพี่จะคลอเรสเตอรอลขึ้นมั้ยเนี่ย... ตัลทำเป็นแต่เมนูไข่..." ยุนอาแสร้งทำหน้าจริงจัง 

          "นี่แน่ะ!! ให้กำลังใจกันหน่อยบ้างก็ไม่ได้..." คริสตัลงอนจนแก้มป่องแล้วฟาดทัพพีลงบนมือที่เกาะแขนเธอ ทำให้ยุนอาหัวเราะออกมาเบาๆ คริสตัลขี้งอน และเขาก็ขี้แหย่...ไม่รู้ว่าเธอจะเบื่อไหม... แต่เขารู้อยู่ในใจว่าเขาไม่เคยเบื่อเลย...

          "รีบทำกับข้าวให้เสร็จแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวไปมหาลัยฯสาย ..." 

          ยุนอากำชับเธอเช่นนั้น ทำให้คริสตัลหน้านิ่ว แต่ก็พยักหน้า ก่อนจะรีบจัดการยกอาหารเช้ามาตั้ง ทั้งสองมักจะผลัดกันทำอาหารแบบนี้ เพราะยุนอาก็ไม่ต้องการให้คริสตัลต้องเหนื่อยเกินไป  ส่วนอีกฝ่ายก็ยืนกรานว่าต้องทำให้ได้ เพราะเธอจำเป็นต้องฝึกปรือฝีมือบ้าง... เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว คริสตัลก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียนหนังสือตามที่ยุนอาบอก.... 

          แม้หลายๆคนบอกว่าไอดอลเกาหลีไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือ แต่สำหรับไอดอลเกาหลีที่มีแฟนอย่างยุนอาแล้ว ในที่สุดเขาก็เกลี้ยกล่อมให้เธอยอมเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่นจนได้ ซึ่งจะเป็นเวลาสี่ปีเท่ากับที่เขาต้องประจำการอยู่ที่นี่พอดี ในระหว่างนั้นต้นสังกัดจึงให้เธอพักงานที่เกาหลี แต่มีข้อแม้ว่าต้องดำเนินกิจกรรมที่ญี่ปุ่น เช่นเรียนภาษาญี่ปุ่น ถ่ายโฆษณา หรือออกซิงเกิ้ลเป็นยูนิตเล็กๆที่จะทำร่วมกับรุ่นพี่ร่วมค่ายซึ่งเดินทางมาออกอัลบั้มที่ญี่ปุ่นเป็นต้น.... 

          เวลาสี่ปี ช่างดูเป็นระยะเวลาที่นานจนคริสตัลก็หวั่นใจว่าชื่อเสียงที่เกาหลีของเธอจะลบหายไป...และตำแหน่ง "น้องสาวของเกาหลี" จะต้องถูกยกไปให้คนอื่น...แม้ว่าเธอรู้ว่าวันใดวันหนึ่งก็ต้องเสียตำแหน่งนี้ไปอยู่แล้ว แต่ก็ยังทำใจได้ยากเย็นนัก... 

          "ตั้งใจเรียนนะ..." เสียงนั้นดังขึ้นจากฝั่งที่นั่งคนขับ ทำให้คริสตัลหลุดจากภวังค์ เงยหน้ามองขึ้นมาอีกทีก็พบว่ารถเชฟโรเลต คามาโร่คันโปรดของยุนอามาจอดอยู่หน้ามหาวิทยาลัยหญิงล้วนชื่อดัง "Ochanomizu University" ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเมจิ (รัชกาลที่ 5) และเป็นวิทยาเขตที่องค์หญิงน้อยหลานสาวจักรพรรดิ์ญี่ปุ่นองค์ปัจจุบันเรียนอยู่ด้วย ยุนอาเป็นคนแนะนำให้เธอเลือกสอบเข้าที่นี่เอง เนื่องจากเป็นมหาวิทยาลัยที่มีระบบคุ้มกันความปลอดภัยแน่นหนา และเป็นมหาวิทยาลัยหญิงล้วนซึ่งมีแต่ลูกคุณหนูและผู้มีอันจะกินมาเรียนเท่านั้น จึงจะไม่เจอนักข่าวเข้ามากวนใจได้เท่าไหร่

 
          คริสตัลสอบติดสาขาวรรณกรรมภาษาอังกฤษที่นี่ และกลายเป็นความภาคภูมิใจของชาวเกาหลีใต้ เป็นเรื่องที่เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศทั้งสองได้ดีกว่าเดิม จึงกลายเป็นข่าวคึกโครมไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง 

          "อื้อ...ตอนเย็นรีบมารับนะ" คริสตัลว่าแค่นั้น ทำให้ยุนอาหัวเราะหึหึในลำคอ แล้วพยักหน้ารับ เขานึกถึงครั้งแรกที่ทั้งบังคับขู่เข็ญและชักจูงให้เธอยอมเรียนหนังสือต่อ โดยความเห็นชอบจากท่านทูตจอง ผู้เป็นบิดาของคริสตัล เธอกลับบอกแค่ว่า "ถ้าคุณไม่ยอมมารับมาส่งฉันเองทุกวัน หรือปล่อยให้รถตู้บริษัทมารับมาส่งฉันละก็...ฉันจะโดดเรียนให้ดู" 

          และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่าไม่ว่ายุนอาจะยุ่งแค่ไหน หรือเกิดปัญหาอะไรที่ทำงาน เวลาสี่โมงครึ่ง ตรงเวลา รถยนต์เชฟโรเลตคามาโร่คันหรูก็จะมาจอดรอหน้าประตูรั้วอิฐทรงยุโรปของมหาวิทยาลัยตรงเวลาทุกครั้ง และถ้าเกิดเขามีปัญหาที่ทำงานจริงๆ ยุนอาก็จะยังมารับเธอก่อน แต่พากลับไปส่งที่บ้านแล้วตรงกลับไปแก้ไขงานต่ออย่างนี้ทุกวัน 

...

          ...หน่ามีดาก๊า เดหลู่ว...(แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา..) เสียงเพลงใหม่ชื่อว่า ที่คริสตัลร้องกำลังถูกโปรโมตตามคลื่นวิทยุญี่ปุ่น ทำให้เมื่อเสร็จงานจากสถานทูตขึ้นมาบนรถ ยุนอาก็ได้ฟังเพลงของเธอทันที จนเขาเผลอยิ้มออกมาบางๆ 

          "เธอนี่มัน...อยู่รอบตัวฉันตลอดเวลาเลยนะ..." ยุนอาพึมพำเบาๆ ทั้งรอยยิ้ม งานวันนี้ช่างเหนื่อยล้าเพราะการประชุมเรื่องสถานการณ์ตึงเครียดที่ประเทศจีนออกมาประกาศ เส้นอาณาบริเวณป้องกันตนเองทางอากาศ(Air Defense Identification Zone : ADIZ) แต่เพียงฝ่ายเดียว โดยไม่ได้มีการปรึกษาหารือประเทศอื่นๆ ซึ่งเท่ากับว่าเป็นการขีดเส้นอาณาเขตขึ้นเองโดยไม่ได้รับการยินยอม เหตุการณ์นี้ทำให้ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ตื่นตัวในเรื่องการป้องกันประเทศเป็นอย่างมาก 
เพราะเท่ากับประเทศจีนได้ปักเขตตามใจชอบโดยไม่ได้ถามความเห็นจากกลุ่มประเทศเพื่อนบ้าน 
ทำให้วันนี้มีรัฐมนตรีจากเกาหลีใต้หลายคนบินมาร่วมประชุมกับทางญี่ปุ่น ทำให้ทางสถานทูตต้องเหนื่อยเป็นพิเศษ แต่ยุนอาก็ยิ้มออกได้เมื่อได้ยินเสียงของคนรักผ่านลำโพงวิทยุในรถ... 

          เมื่อรถมาจอดถึงหน้ามหาวิทยาลัย และคริสตัลเดินเข้ามาเปิดประตูนั่งลงบนรถเรียบร้อย ยุนอาก็แซวทันที 

          "ฟังเพลงใหม่แล้วนะ...อะไรนะ... หน่ามีดาก๊า เดหลู่ววว สำเนียงญี่ปุ่นอ่อนหัดจริงๆ" ยุนอาปั้นหน้าล้อเลียนทันทีที่คริสตัลปิดประตูรถ ทำให้อีกฝ่ายทำหน้าบึ้งใส่ทันที... 

          "จะต่อว่ากันไปถึงไหน !! วันนี้ก็แย่พออยู่แล้ว!! กำลังใจน่ะเคยมีบ้างมั้ย!!" 

          คริสตัลกระแทกเสียงใส่เขา ทำให้ยุนอานิ่งอึ้งไป... ใบหน้าของเธอจริงจังและมีน้ำตาคลอรื้นๆขึ้นมา ทำให้เขาใจหายวาบ 

          "ตัล...เป็นอะไร..." ยุนอารวบรวมสติได้ก็รีบถามเธอ คริสตัลก็ได้แต่นิ่งเงียบและน้ำตาไหล... 

          "ก็แค่อยากได้กำลังใจบ้าง...พี่ยุนเอาแต่ว่าตัล เอาแต่วิจารณ์... ตัลก็แค่อยากรู้ว่าตัลเคยทำอะไรดีในสายตาพี่ยุนบ้าง!!" 

          กระแทกเสียงออกมาอย่างนั้น ใบหน้าสวยนั้นแดงระเรื่อ น้ำตาก็ไหลมาจากตาดำขลับคู่นั้นเป็นสาย ยุนอาใจหายวาบ อยากจะพูดว่า "พี่แค่ล้อเล่นเอง..." แต่ก็กลัวคริสตัลจะสวนกลับมาอยากที่เธอชอบว่าเขาว่า "การล้อเล่นแบบนี้มันคือปากหมา..." ซึ่งเขาก็รู้ตัวตลอดมา แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดมากถึงขนาดนี้... 

          "ใจเย็นๆก่อนนะ..." กลายเป็นยุนอาเองเสียอีกที่ต้องอ่อนลง เพราะเขารู้ว่าตัวเองผิดเต็มประตู จากการที่คิดว่าจะแหย่เล่นเรื่องภาษาญี่ปุ่นของเธอเฉยๆ ทำให้เขาต้องมาทบทวนตัวเองว่าเขาเอาแต่ว่าเธอจริงๆหรือไม่... 

          มันก็จริงอยู่...แต่ปกติคริสตัลไม่เคยมีปฏิกริยาต่อคำบ่นของเขาขนาดนี้เลยนี่นา... วันนี้มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ 

          เขาเอื้อมมือไปจับไหล่เธอ คริสตัลก็เอาแต่ร้องไห้จนไหล่สั่น... โทรศัพท์มือถือที่เธอถืออยู่ก็ไหลตกลงมาบนหน้าตัก ทำให้ยุนอามีโอกาสได้เห็นข่าวล่าสุดที่คริสตัลเพิ่งอ่านไปในโทรศัพท์มือถือของเธอ... เขาค่อยๆหยิบมือถือของคริสตัลมาด้วยความระมัดระวัง เมื่อค่อยๆไล่สายตาอ่านข่าวที่มีรูปของนักร้องสาวแปะหราไว้ พาดหัวข่าวเกี่ยวกับการพักงานของคริสตัลในประเทศเกาหลีใต้ และจะการทุ่มเทเวลาให้กับงานที่ญี่ปุ่นมากกว่าของเธอ

          บรรดาคอมเม้นทั้งหลายก่นด่าเธอว่า "ไม่รักชาติ" และ "เอาใจเข้าข้างญี่ปุ่นมากเกินไป" ถึงกับไล่ให้เธอ "ไปเป็นคนญี่ปุ่น" และให้ "ออกนอกประเทศเกาหลีไปอย่างถาวร..." 

          "เฮ้อ...เอาอีกแล้ว... เรื่องพวกนี้อีกแล้ว พี่ก็บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปใส่ใจ..."ยุนอาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเธอที่ยังคงดูเสียใจอยู่มาก คริสตัลยังคงไม่พูดอะไร...ยุนอาก็เข้าใจ เธอมักจะเป็นเช่นนี้เสมอเวลาเสียใจ ทำให้ยุนอาเงียบ และปล่อยให้เธอได้ใช้ความคิดโดยที่เขาไม่ไปเร่งเร้าอะไร... 

          ยุนอาจึงเพียงแค่แตะคันเร่ง และนำพาเชฟโรเลตคามาโร่ให้พุ่งทะยานออกไปยังถนนด้านหน้าเท่านั้น... 

... 

          "...นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้าน.." คริสตัลพึมพำขึ้นมา เมื่อยุนอาค่อยๆชะลอรถลงบริเวณที่แห่งหนึ่ง  ทำให้เธอหันมามองเขา... ยุนอาก็อมยิ้มบางๆแล้วพยักเพยิดให้เธอดูบรรยากาศรอบๆ คริสตัลปาดน้ำตา แล้วเงยหน้ามองสถานที่ยุนอาพามา ทำให้เธอหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ... 

          สีชมพูสวยของดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มสองข้างทาง .. ที่นี่คือสวนสาธารณะอุเอะโนะ หรือ อุเอะโนะ โคเอ็น ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสถานที่ชมซากุระที่มีชื่อเสียงที่สุดในญี่ปุ่น

          ผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ แต่ก็ดูสงบสุขอย่างประหลาด เพราะบรรยากาศของการชมดอกซากุระนั้นต้องอาศัยความเงียบ ... ชาวญี่ปุ่นหลายครอบครัวมานั่งปูเสื่อจิบน้ำชา ทานอาหาร และปิกนิกกันอย่างไม่รบกวนกัน แม้จะมีนักท่องเที่ยวจากประเทศอื่นที่ดูจะพลุกพล่านและเสียงดังอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้รบกวนบรรยากาศการชมซากุระของชาวญี่ปุ่นมากนัก... 

          คริสตัลมาอยู่ที่ญี่ปุ่นตั้งแต่ฤดูหนาว จึงไม่ค่อยได้เห็นดอกไม้อะไร และยังไม่ค่อยมีเพื่อนชาวญี่ปุ่นมากนัก... ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลดอกซากุระบาน ซึ่งคนญี่ปุ่นให้ความสนใจกันมาก... 

          คนข้างๆ ไม่พูดอะไรมาก หากแต่ค่อยๆจูงมือเธอไปนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระต้นใหญ่ต้นหนึ่ง ที่ยังไม่มีใครมาจับจองพื้นที่ ก่อนจะค่อยๆดึงให้เธอนั่งลงเคียงข้างกัน... หัวใจของคริสตัลสงบลงอย่างประหลาดเมื่อได้เห็นดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่งสวยงามเช่นนี้ 

          "ตัลรู้ไหม? ทำไมคนญี่ปุ่นถึงชอบดอกซากุระ..." ยุนอาเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆด้วยน้ำเสียงเอ็นดู 

          แม้จะยังอยากคอแข็งโกรธเขาอยู่ แต่เธอก็ทำไม่ได้นาน... คริสตัลจึงพยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอลงไป แล้วหันมองเขา... 

          "เพราะมันมีที่ญี่ปุ่นที่เดียวไง... คนญี่ปุ่นคงภาคภูมิใจมากจริงๆ" คริสตัลว่า 

          "ไม่ใช่ซะหน่อยเด็กโง่... ที่อเมริกาก็มีดอกซากุระ...เพราะเขาส่งไปปลูกที่วอชิงตันดีซี เดี๋ยวนี้หลายๆที่ก็เอาซากุระไปปลูกได้หมดแล้ว...เหตุผลอื่นต่างหาก" ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหน้าบึ้งอีกรอบ

          "เห็นไหม...พูดอะไรก็ไม่เคยถูกสักอย่าง" คริสตัลว่าเท่านั้น ทำให้ยุนอาถอนหายใจ 

          "อย่าเพิ่งรีบงอนไปสิ...ฟังพี่ก่อน..." ยุนอาว่าด้วยน้ำเสียงอ้อน แล้วดึงแขนเธอให้หันมามองหน้าเขา

          "...เพราะซากุระบานแค่ช่วงเดียวเท่านั้น และอยู่ในระยะเวลาสั้น..." ยุนอาว่า แล้วหยิบดอกซากุระที่ร่วงลงพื้นขึ้นมา กลีบสีชมพูเหมือนรูปหัวใจนั้นทำให้คริสตัลหันมาสนใจชั่วครู่...ดวงตาของเธอเต้นระริกเหมือนกับเด็กๆที่เพิ่งเห็นของเล่น ยุนอายิ้มๆ แล้วจับมือของเธอแบออก วางดอกซากุระรูปหัวใจนั้นลงบนฝ่ามือขาว... 

          "นั่นทำให้ซากุระมีค่าต่อจิตใจของคนญี่ปุ่นมาก... " ยุนอาบอก แล้วมองหน้าเธอ 

          "ชื่อเสียงก็เหมือนกัน มันอาจจะหอมหวาน สวยงาม แต่มันก็มีอยู่แค่ช่วงเดียวเท่านั้น และอยู่ในระยะเวลาอันสั้น..." ยุนอาว่าต่อ แล้วมองหน้าคริสตัลอย่างตั้งใจ 

          "แต่แม้จะเช่นนั้นก็จะถูกจดจำในหัวใจของคนที่รักไปนานแสนนาน..." 

          ดอกซากุระดอกเดียวบนฝ่ามือนั้นปลิวไปตามสายลมที่พัดผ่านมา...ดวงตาคู่สวยมองตามมันไป เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น... เธอเงยหน้ามองคนรักอย่างขอบคุณ ก็เห็นแต่แววตาเอ็นดูสุดหัวใจที่มองตอบกลับมา

...

          สองร่างตระกองกอดกันภายใต้ผ้าห่มอุ่น อากาศเย็นเล็ดรอดมาจากภายนอกแต่ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหนาวสะท้านนัก อ้อมแขนอบอุ่นโอบรอบเอวบางให้กายแนบชิดใกล้ จมูกโด่งของยุนอาไล้เรียงอยู่บนหน้าผากมนของคริสตัลไม่ห่างไป เช่นเดียวกับใบหน้าของร่างบางในอ้อมกอดซุกอยู่กับอกของยุนอา โดยที่แขนสองข้างของเธอก็โอบรัดเขาไว้เบาๆ 

          "พี่ขอโทษนะ..." เสียงนั้นเบาราวกับกระซิบ แต่เมื่อใกล้ชิดกันก็ได้ยินชัดเจนนัก... 

          "คะ?" คริสตัลเงยหน้าขึ้นมามองเขา ยุนอาทอดสายตามองเธออย่างเอ็นดู 

          "พี่เอาแต่แหย่ตัล และล้อเล่นมาตลอด เพราะคิดว่าตัลจะชินแล้ว และไม่คิดอะไรมาก แต่พี่คิดผิดเอง...ตัลคงเสียใจกับคำพูดของพี่มากเลยใช่ไหม?" ยุนอาเอ่ยถามเธอตรงๆ ทำให้คริสตัลส่ายหัวเบาๆ 

          "พี่ยุนไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ...ตัลสิต้องขอโทษที่ระเบิดใส่ไปแบบนั้น...แต่ตัลแค่เหนื่อย...เหนื่อยกับคำพูดคนอื่นมากเกินไปเท่านั้นเอง..." คริสตัลว่าอายๆ แล้วซุกใบหน้าลงกับผ้าห่ม 

          "พี่บอกแล้วว่าอย่าไปฟัง..." ยุนอาว่า แล้วแกล้งเขย่าอ้อมแขนของตัวเอง ทำให้ร่างบางหน้ายู่ใส่เขา 

          "ตัลเองก็อยู่ในวงการบันเทิงมาตั้งนานขนาดนี้ ยังไม่ชินอีกเหรอ?" ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลเบ้ปาก 

          "มันก็ชิน และก็เข้าใจ แต่มันก็อดเสียใจไม่ได้นี่นา..." คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาหัวเราะเบาๆ 

          "โลกนี้มีทั้งคนที่ชอบเรา และคนที่เกลียดเรา แน่นอนอยู่แล้วว่าเราไม่สามารถทำตามใจใครได้ทั้งหมด ไม่มีใครหรอกที่คนทั้งโลกจะรักไปซะหมด...โดยเฉพาะตัลที่เป็นบุคคลสาธารณะ เพราะฉะนั้นตัลต้องอยู่กับมันให้ได้ ใครเกลียดจะไปสนใจเขาทำไม ... คนที่รักเรามีตั้งเยอะแยะไป... เลือกสนใจแค่คนที่สำคัญกับเราก็พอ... คนที่เกลียดเราน่ะ ... ไม่มีค่าพอจะให้เราต้องไปสนใจหรอกนะ....เข้าใจมั้ย" 

          ยุนอาว่าแล้วใช้นิ้วสองนิ้วดึงคีบจมูกคนรักเบาๆ แกล้งดึงให้เธอพยักหน้า ทำให้คริสตัลค้อนเข้าให้อีก 

          "ถ้าหากว่าพวกคนที่เกลียดหันมารักตัล แลกกับการที่พี่ไม่รักตัลสักคน ตัลยอมไหม?" ยุนอาถาม 

          "ไม่ยอม!" คริสตัลตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดแล้วรีบกอดยุนอาอย่างหวงๆ ทำให้คนเป็นผู้ใหญ่กว่าหัวเราะกับท่าทีเป็นเด็กๆของเธอ 

           "ถูกต้องแล้ว... เพราะเราต้องรักษาคนสำคัญไว้... และเราก็ไม่สามารถให้ความสำคัญกับทุกคนได้หมด" ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลเงยหน้ามองเขาอย่างเข้าใจอะไรมากขึ้น... 

          "พี่ยุนเป็นผู้ใหญ่จัง..." คริสตัลว่าอย่างอายๆ เมื่อเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด 

          "ก็แก่กว่าตั้งกี่ปี..." ยุนอาว่ายิ้มๆ ทำให้คริสตัลค้อนเขาอีกรอบ แต่ก็ถูก... แม้ว่าเธอจะมีความเป็นผู้ใหญ่เพราะออกจากบ้านมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย แต่วุฒิภาวะอะไรหลายๆอย่างก็ยังไม่สู้ยุนอาได้...เขาจึงเป็นฝ่ายทำให้เธอสบายใจได้เสมอ 

          "พี่รักตัลนะ...พี่อยากเห็นตัลมีความสุข กับอะไรทุกอย่างที่เลือกทำ...โดยเฉพาะการที่เลือกมาอยู่กับพี่...ตรงนี้...เวลานี้...." ยุนอาว่าแล้วลูบใบหน้าของเธอเบาๆ 

          "ตัล...ก็รักพี่ยุนค่ะ" คริสตัลเอ่ยเบาๆ หน้าแดงระเรื่อ ทำให้ยุนอายิ้มบางๆ... 

          เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากเธอแผ่วๆ คนที่นอนหมอนอยู่ต่ำกว่าก็เงยหน้ารับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ จูบแผ่วเบา แล้วย้ำอีกครั้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นจูบลึกซึ้ง แล้วค่อยๆนำพาร่างบางให้โอนอ่อนไปตามอารมณ์รักที่มีให้ เสียงครวญหวานไหลผ่านลำคอแผ่วๆ เมื่อร่างกายสอดประสานสานสัมผัสวาบหวามกันเป็นหนึ่ง จับจูงมือพากันไปจนสุดทางรักเมื่อปลายเล็บจิกแผ่วเบาที่แผ่นหลัง เมื่อเสียงหอบหายใจรวยรินสอดประสานเบาๆ ร่างบางก็จมเข้าสู่ห้วงนิทราบนท่อนแขนอุ่น ปล่อยให้ยุนอานอนมองใบหน้าของเธอด้วยสายตารักใคร่.... 

          เขามองเธอแล้วก็อมยิ้ม หลายครั้งที่ถามตัวเองว่า "คุ้มไหม?" เมื่อนึกถึงคืนวันที่ตัวเองต้องแบกหน้าขอร้องอ้อนวอน "ป๊า" หรือคนเป็นพ่อ เจ้าของสถานีโทรทัศน์ IBC และธุรกิจค่ายเพลงอันใหญ่ยักษ์ที่มีอิทธิพลของเกาหลีใต้ ให้ช่วยจัดการเรื่องการออกสื่อให้ เมื่อเขาต้องการจะง้อ "หญิงสาวผู้เป็นที่รัก" ทำเอา "ป๊า" หัวร่องอหายแทบตกเก้าอี้อยู่หลายวันและยุนอาก็ได้แต่ยืนหูแดง เมื่อพ่อเอาปมด้อยที่เคยเกลียดนักร้องนักแสดงเข้าไส้จนหันหลังให้กับธุรกิจบันเทิงของครอบครัวของเขามาตอกย้ำ....แต่ก็จำเป็นต้องบอกพ่อออกไปว่าคนที่เขาต้องการจะง้อ และสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา...คือ คริสตัล จอง นักร้องสาวชื่อดังคนนี้นี่เอง...

          แต่การกระทำทุกอย่างเหล่านั้น เมื่อได้มองใบหน้าของคนในอ้อมแขนวันนี้ ยุนอาก็รู้สึกว่ามันช่างคุ้มค่าทุกอย่าง... เพราะหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาเลอค่ามากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ.... 

          "ฝันดีนะ...ที่รัก" ยุนอากระซิบเบาๆ จุมพิตบนหน้าผากของเธอ คริสตัลขมวดคิ้วน้อยๆ ราวกับรับรู้ ยุนอาได้เพียงแต่ส่ายหัว อมยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปปิดไฟ... แม้ว่าเขาจะเป็นคนปากร้ายและไม่ค่อยสนใจอะไร...แต่เขาก็มั่นใจว่า เขาจะรัก และจะคอยปกป้องดูแลหัวใจของคริสตัล ในหญิงสาวที่ไว้ใจให้เขาได้ตระกองกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้....ตลอดไป...ต่อให้ซากุระจะผลัดใบใหม่ อีกกี่ฤดูก็ตาม... 

--The End-- 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

103 ความคิดเห็น