The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 42 : กรมการกงสุล - เรื่องเล่าวันชาติอเมริกัน (USA)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    2 เม.ย. 61

Special Chapter : กรมการกงสุล 
Yuri & Victoria 

          เสียงฝีเท้าของรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นลั่น ฝีเท้าของตำรวจนิวยอร์กนับสิบพุ่งตรงไปข้างหน้า ชายผมทองให้สัญญาณนิ้ว ก่อนที่จะถีบประตูไม้สีขาวกระดำกระด่างให้แตกออก พร้อมกับบรรดากองหนุนที่บุกตะลุยตามกันเข้าไป กลิ่นควันจากกัญชาฟุ้งกระจายโอบล้อมนายตำรวจเมื่อเขาพุ่งตัวเข้าไปแล้วใช้ปืนจ่อรวบตัวตัวการสำคัญของคดีนี้ ก่อนจะประกาศออกมา 

            "Freeze!! This is NYPD!! (หยุด! อย่าขยับ นี่คือตำรวจนิวยอร์ก)" ตำรวจผมทองกล่าว ทำให้ชายชาวอเมริกาใต้ผมยาวรุงรังรีบยกมือสองข้างขึ้นจากภารกิจในมือ... เขากำลังบรรจุกัญชาล็อตใหญ่ แถมยังมือถุงเฮโรอีนอยู่คาหนังคาเขา 

          "Look out! Dave! (ระวัง!! เดฟ!!)" เสียงนั้นเป็นเสียงผู้หญิง พันตำรวจตรีวิคตอเรีย ซอง ตะโกนบอกเพื่อนร่วมงาน เมื่อเธอเห็นชายผิวดำโผล่ออกมาจากด้านหลังพร้อมอาวุธปืน ... แต่ไม่ทันแล้ว เธอต้องรีบยิงสะกัดออกไป 

          ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง !! 

          เสียงปืนดังสลับกันพัลวันจนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร ร่างบางของตำรวจสาวนามวิคตอเรียทรุดลงกับพื้น

          "วิค...วิคตอเรีย!!!" เสียงนั้นร้องเรียก พร้อมกับมือที่คว้าออกไปด้านหน้า ราวกับต้องการจะคว้าร่างบางเอาไว้ ควอน ยูริ นักการทูตตำแหน่งเลขานุการโท ประจำสถานกงสุลใหญ่เกาหลีใต้ ณ นครนิวยอร์ก สะดุ้งตื่นมาด้วยเหงื่อโทรมกาย หัวใจของเขาสั่นระรัวเพราะเพิ่งตื่นจากฝันร้าย เขารีบหันมองคนที่นอนหลับสบายอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าตกใจ ... 

          "เฮ่อ..." ยูริถอนหายใจ เมื่อพบว่าร่างบางในฝัน ผู้หญิงที่เขาเป็นห่วงสุดหัวใจ ยังนอนหลับใหลอยู่อย่างมีความสุขดี พันตำรวจตรีวิคตอเรีย ซอง หญิงสาวผู้เป็นคนรักของเขา นอนหลับตาพริ้ม แก้มอิ่มอบชมพูของเธอบ่งบอกว่าเป็นคนสุขภาพดี เนื่องจากเธอหมั่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เพราะอาชีพตำรวจของเธอเป็นอาชีพที่ต้องใช้ร่างกายหนักมาก.... 

          ถึงจะเข้าใจ และยอมรับในอาชีพการงานของเธอ แต่หลายครั้งเมื่อเห็นร่างบอบบาง(ในสายตาของเขา)ต้องฟกช้ำดำเขียว ให้ยูริต้องมาคอยประคบ คอยบีบนวดให้อยู่ทุกวัน ก็อดอยากบอกให้เธอเลิกอาชีพที่แสนเสี่ยงอันตรายนี้ไม่ได้ แต่ก็ต้องห้ามตัวเองไว้ทุกครั้ง เพราะเข้าใจเธอดี... การเข้ามาฝึกงานกับหน่วยตำรวจ NYPD เป็นความฝันสูงสุดของเธอ เช่นเดียวกับการออกโพสประจำการต่างประเทศในฐานะข้าราชการการทูตซึ่งเป็นความฝันสูงสุดของเขาเช่นกัน.... 

          เขาได้แต่ทอดถอนใจ เฝ้าถามตัวเองว่าถ้าหากวันหนึ่งเธอเป็นอะไรไป...เขาจะอยู่ได้อย่างไรกัน? มิตรอมใจตายตามกันหรอกรึ? ยูริได้แต่คิดฟุ้งซ่านไปไกล ก่อนจะรวบรวมสติ แล้วค่อยๆขยับเข้าไปใกล้เธอ จุมพิตลงบนหน้าผากมนนั้นเบาๆอย่างรักใคร่ 

          "ขาดคุณ...ฉันคงอยู่ไม่ได้ คุณรู้ไหม?" ยูริกระซิบเบาๆ แต่ก็ดังพอจะทำให้คนที่หลับค่อยๆลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างงุนงง 

          "เป็นอะไรกันคะ?" วิคตอเรียเอ่ยถามเขาเบาๆ ดวงตายังปรือครึ่งหลับครึ่งตื่นเหมือนลูกแมว 
ทำให้ยูริอดอมยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ เขาทอดสายตามองเธออย่างอ่อนโยน.... 

          "ฉันรักคุณ..." ยูริเอ่ยเช่นนั้น ทำให้วิคตอเรียหน้าแดง ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที 

          "อะไรกันคะ?" วิคตอเรียยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ 

          "ฉันแค่อยากบอกว่าฉันรักคุณน่ะ..." ยูริทอดเสียงออดอ้อน ทำให้วิคตอเรียเผลอยิ้มออกมาบางๆ 

          "คุณนี่นะ...เล่นเอาซะตื่นเต็มตาเลย... นอนไม่หลับก็อย่ามารบกวนคนอื่นเขาสิคะ" วิคตอเรียแกล้งตัดพ้อ 

          "พรุ่งนี้คุณได้หยุดไม่ใช่เหรอ นอนน้อยคงไม่เป็นไรม้างง.." ยูริว่าเข้าให้ แล้วแกล้งหอมแก้มเธอเข้าฟอดใหญ่ 

          "แล้วคุณได้หยุดหรือไงล่ะ? ทำไมไม่รีบนอนอีก" วิคตอเรียยังดื้อแพ่ง แล้วรีบผลักเขาออก

          "ไม่ได้หยุดก็จะลา..." ยูริตอบหน้าตาย 

          "เหลวไหลใหญ่แล้วคุณนี่..." วิคตอเรียค้อน แล้วทุบไหล่เขาเข้าให้ 

          "โอ๊ย...คุณ ทุบจัง...นิสัยไม่ดี อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ" ยูริว่าแล้วฉีกยิ้ม ก่อนจะตระกองกอดร่างเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมแขน แม้เธอจะทรงพลัง แต่ก็บอบบางในอ้อมกอดของเขานัก ยูริค่อยๆช้อนร่างเธอขึ้นมาแนบกาย แล้วจุมพิตบนริมฝีปาก 

          "อื้อ...คุณ..." วิคตอเรียพยายามตัดพ้อ เมื่อเขาจุมพิตของเขาลึกซึ้งจนเธอแทบละลาย วิคตอเรียตอบรับสัมผัสหวานนั้น แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนกับทุกวัน มันอบอุ่น ห่วงหา และเศร้ากว่าทุกวัน... 

          "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เมื่อแยกจากกัน วิคตอเรียก็กำชายเสื้อของเขาแล้วเอ่ยถามเบาๆ

          "ฉัน...ฝันว่าคุณบาดเจ็บ...ระหว่างปฏิบัติงาน" ยูริสารภาพออกมาเบาๆ ทำให้วิคตอเรียเลิกคิ้ว แต่น้ำเสียงของเขาดูจริงจังจนเธออดใจอ่อนไม่ได้ เธอจึงเอามือมาลูบใบหน้าของเขาเบาๆ 

          "โธ่เอ๋ย...ยูล..." วิคตอเรียเอ่ยกับเขา แล้วยิ้มบางๆ 

          "ฉันไม่ไปทำอะไรอันตรายขนาดนั้นแน่ๆค่ะ ฉันสัญญา...ฉันรู้ว่าฉันมีคุณแล้ว ฉันยิ่งต้องพยายามระวังรักษาตัวเองให้ดี... " วิคตอเรียเอ่ยพลางลูบแก้มของเขา สายตาคมเข้มของยูริยังคงสะท้อนเงาจันทร์ในความมืด สายตาแห่งความเป็นห่วงของเขา 

          "แต่อะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอนใช่ไหม..." ยูริว่า น้ำเสียงของเขายังคงเป็นกังวลอยู่เช่นเดิม 

          "...ฉันรักคุณ" วิคตอเรียเอ่ยออกมาเบาๆ เธอดึงคอเสื้อของยูริเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบที่ข้างหู เพื่อให้เขาได้ยินโดยที่เธอไม่ต้องพูดดังๆ ... 

          "นั่นเป็นเรื่องที่แน่นอน..." วิคตอเรียว่า เมื่อค่อยๆถอยออกมา แก้มของเธอแดงเรื่อ 

          ยูริยิ้มกว้างหน้าบานจนน่าหมั่นไส้ 

          "คุณทำแบบนี้...เหมือนวันที่เราบอกรักกันวันแรกเลยนะ..." ยูริว่ายิ้มๆ เขายังจำคืนวันที่ทั้งสองต้องไปเผชิญภยันอันตรายในเกาหลีเหนือ และร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน จนรู้ใจตัวเองว่าขาดกันไม่ได้ได้ดี... คืนวันที่เขาตัดสินใจบอกกับเธอว่าเขามีความรู้สึกดีดีให้กับเธอ วิคตอเรียก็ดึงเขาเข้าไป...กระซิบความนัยที่อยู่ในใจของเธอที่ข้างๆหูแบบนี้เช่นกัน 

          "ก็ฉันไม่ชอบพูดดังๆนี่..." เขิน...จริงๆแล้วเธอเขินเกินกว่าจะแสดงส่วนอ่อนไหวออกมา มีเพียงแต่ยูริ และครอบครัวของเธอเท่านั้น ที่เธออนุญาตได้เห็นมุมอ่อนไหว

          เขารู้... เพียงแค่นั้นเขาก็รู้และพอใจแล้ว แม้จะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดจะบอกให้เธอลาออก แม้จะเจ็บปวดในหัวใจ แต่เขาก็รู้ว่ามันคือสิ่งที่เธอรักมากพอๆกับเขา... เขาเข้าใจเธอทุกอย่าง และจะไม่บังคับใจให้เธอต้องเลือกระหว่างงานกับความรัก

          "วิค..." ยูริเอ่ยเบาๆ เหมือนเรียกเธอ ทำให้วิคตอเรียหันมาเผชิญหน้ากัน เมื่อเธอหันหน้ามา เขาก็กดจูบลงอีกครั้ง...จูบที่อ่อนหวานและร้อนรุ่ม... จนพันตำรวจตรีหญิงเผลอปล่อยใจไปกับสัมผัสรักนั้นให้เข้าสู่ลำดับต่อไป 

          "ยูล..." เสียงครางหวานนั้นดังออกมาจากลำคอระหงเพียงแผ่วเบา เมื่อสองร่างขยับรวมหลอมกันจนเป็นหนึ่งเดียว ถ่ายทอดสัมผัสรักที่อ่อนโยนและเจือปนความรู้สึกปกป้อง และหวงแหน

          เพราะทุกนาทีนั้นมีค่า ไม่ว่าเวลาของเราจะเหลือมากหรือน้อยเท่าไรก็ตาม 

...

          "ไหนว่าจะอ่านหนังสือ...นอนหลับสบายเชียวนะ" น้ำเสียงอบอุ่นนั้นเอ่ยขึ้น ขณะที่มือของเขายังลูบเรือนผมสีน้ำตาลของเธอด้วยความรักใคร่ เมื่อร่างบางที่นอนหนุนบนตักของเขา ในสวนสาธารณะ "Central Park" ใจกลางเมืองนิวยอร์ก เอาหนังสือเล่มโปรดของเขาที่เธอว่าจะยืมอ่านวางปิดหน้าแล้วหลับตาลงเสียอย่างนั้น 

          "ก็ใครล่ะกวนจนไม่ได้นอน!" วิคตอเรียดึงหนังสือออกจากหน้าแล้วค้อนใส่เขาลูกใหญ่ ทำให้ยูริหัวเราะเบาๆ 

          "พูดแบบนี้ฟังดูเซ็กซี่จังเลยนะ" ยูริแซว ทำให้เธอหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

          "นี่แน่ะ!" วิคตอเรียเอาหนังสือฟาดใส่จมูกคนขี้แซวเข้าให้อย่างอารมณ์เสีย ยังงอนเขาไม่หายที่ไม่ยอมบอกว่าวันนี้สถานกงสุลให้หยุดได้หนึ่งวันเนื่องจากเป็นวันชาติอเมริกา บรรดาแผนกกงสุลเลยไปร่วมเฉลิมฉลองงาน "4th of July" หรืองานวันชาติอเมริกัน กันตามที่ต่างๆ และเป็นโอกาสให้ผู้ที่ทำงานในสถานกงสุลได้หยุดพักผ่อน เช่นเดียวกับเธอเองที่ได้หยุดในวันนี้ 

          "ใจร้าย เอะอะอะไรก็ทำร้ายร่างกาย" ยูริว่ายิ้มๆ อย่างไม่ได้ถือสาอะไร ทำวิคตอเรียป่องแก้มใส่เขาอีกรอบ เมื่อเห็นเธองอนอย่างนั้น เขาก็ไม่ว่าอะไร ปล่อยให้เธอนอนหลับบนตักของเขาต่อไป... ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาในสวนสาธารณะแห่งนี้บางคนก็ประดับประดาตนด้วยธงชาติอเมริกัน ยูริมองคู่รักสูงอายุที่เดินจับจูงมือกันไป โบกธงชาติอเมริกาในมือแล้วก็อมยิ้มบางๆ ก้มลงมองหน้าคนที่รักที่หลับใหลอยู่ 

          เมื่อมีเธอ...เธอทำให้เขารู้สึกเหมือนมีทุกอย่าง และเช่นกัน วันเวลาไม่มีเธอ เขาก็รู้สึกขาดไปเสียทุกอย่าง 

          ยูริไม่ใช่ว่าไม่เคยมีความรัก และไม่ใช่ว่าไม่เคยจะคบกับใครจริงจังมาก่อน แต่ความรักครั้งนี้กับวิคตอเรีย เป็นความรักที่เขารู้สึกว่ามันจริงจังที่สุด ชัดเจนที่สุด และเหมาะสมที่สุด 

          น่าแปลก ทั้งๆที่เธอเป็นคนที่แตกต่างกับเขาเหมือนจะคนละขั้ว แต่เธอกลับทำให้เขาได้มีชีวิตรักอย่างในอุดมคติที่ต้องการแทบทุกอย่าง 

          ก็ใครละ เคยฝันอยากมีเดทในสวนสาธารณะ ปิกนิก นั่งกินข้าว และนอนตักอ่านหนังสือ...  ถึงแม้มันจะสลับกันตรงที่ เขาเคยฝันว่าอยากเป็นฝ่ายนอนตัก แต่กลับกลายเป็นตักให้หญิงสาวคนรักนอนเหยียดยาว แต่ที่เหลือมันก็ใช่หมดล่ะนะ...เพอร์เฟ็คทุกอย่าง...เขาไม่อาจจินตนาการคืนวันที่ไม่มีเธอได้อีกต่อไปแล้ว 

          ยูริเผลอยิ้มบางๆ ให้กับคนที่ลงล็อก...พอดีกับหัวใจของเขา แล้วทอดสายตามองใบหน้าหลับใหลของเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะละสายตาลงอ่านหนังสือของตัวเองที่เตรียมมาเช่นกัน พลางกัดแซนด์วิชที่ทั้งสองช่วยกันทำมาตั้งแต่เช้า 

          เมื่อวิคตอเรียนอนหลับเต็มอิ่มจนพอใจ ทั้งสองก็พากันไปเดินเล่นรอบๆสวนสาธารณะจนตกเย็น ท้องหิวได้ที่ ทั้งสองก็เกาะกุมมือกัน พากันไปหาอาหารเย็นแบบง่ายๆมากินด้วยกัน ซึ่งสำหรับวันนี้ก็คือฮอตดอก ซึ่งเป็นอาหารที่ชาวอเมริกันจะกินกันในวันชาติอเมริกานั่นเอง... 

          วันชาติอเมริกา วันที่ 4 กรกฎาคม เรียกอีกอย่างว่า Independence day หรือวันแห่งอิสรภาพ ซึ่งเป็นวันที่จะมีการเฉลิมฉลองเพื่อรำลึกวันที่อเมริกาประกาศอิสรภาพปลดแอกจากการอยู่ภายใต้อาณานิคมของอังกฤษ และสถาปนาประเทศ "สหรัฐอเมริกา" ขึ้นมา โดยคำร่างประกาศอิสรภาพของ โทมัส เจฟเฟอร์สัน เป็นวันหยุดแห่งชาติของชาวอเมริกัน และเป็นวันที่ทุกคนจะเฉลิมฉลองด้วยการทานอาหารประจำชาติ เช่นฮอตดอก ยูริกับวิคตอเรียเลยไม่น้อยหน้า ลองซื้อฮอตดอกแบบอเมริกันมาลองชิมกัน และนั่งรอดูดอกไม้ไฟที่จะถูกจุดเพื่อเฉลิมฉลอง 

          เฟี้ยวว... ตูม ! 

          "คุณๆๆๆ... มาแล้ว!" วิคตอเรียเอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อดอกไม้ไฟลูกแรกถูกส่งขึ้นมายังท้องฟ้า  สีเขียวของมันกระจ่างสายตาจนน่าตื่นตาตื่นใจ พลอยทำให้แววตาของคุณตำรวจสาวสุกใสไปด้วย 

          "สวยมาก..." ยูริเอ่ยเบาๆ สายตาของเขาเผลอกลับมามองคนข้างๆมากกว่าดอกไม้ไฟตรงหน้า 

          "เนอะ...สวยจริงๆเลยนะคะ..." วิคตอเรียหันมามองหน้าเขา ทำให้ยูริยิ้มเขินๆ 

          "ดีใจที่ได้ดูอะไรแบบนี้ด้วยกันนะคะ..." ยูริเอ่ยเบาๆ แล้วโอบแขนเธอเข้ามาใกล้ วิคตอเรียเขินๆนิดๆ แต่ก็ซบลงกับไหล่ของเขา...ในที่สุดก็กอดแขนของเขาไว้แน่น 

          "อื้อ...ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้..." วิคตอเรียว่าเบาๆ แล้วซุกหน้าแดงๆลงกับไหล่ของยูริ 

          เขายิ้มบางๆ... แล้วกดจมูกลงบนเรือนผมของเธออย่างรักใคร่ 

          "แค่นาทีนี้ได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว...วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ไม่สำคัญหรอกเนอะ" ยูริเอ่ยเบาๆ ทำให้ร่างบางในอ้อมกอดของเขาพยักหน้าทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้ามอง แต่แรงสั่นของศีรษะเธอก็ทำให้เขาพอรับรู้ได้ว่าเธอเห็นด้วย... 

          "ฉันดีใจที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับคุณค่ะ..." วิคตอเรียเอ่ยจากใจจริง เธอเองก็รู้ดี แม้ว่าจะย้ายเข้าออฟฟิซแล้ว แต่อาชีพการเป็นตำรวจของเธอนั้นก็ยังไม่แน่นอน ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายวันต่อวัน เพราะไม่รู้ว่าจะต้องลงพื้นที่เองเมื่อไหร่ แต่เธอก็อยากให้เขารู้ไว้...ว่าเธอไม่เคยเสียใจ และไม่เคยคิดว่าตัวเองตัดสินใจผิดเลยที่เลือกจะรักเขา 

          ร่างสูงกอดเธอเข้ามาใกล้ๆ ไม่มีคำพูดอันใดมากกว่านั้น มีเพียงเสียงตูมตามของดอกไม้ไฟ กับแสงสีที่น่าตื่นตาตื่นใจตรงหน้า สวยงามตราตรึงอยู่ในหัวใจของคนทั้งคู่.... อย่างน้อยวินาทีนี้ ดอกไม้ไฟยังคงอยู่ แม้สักวันมันจะต้องดับลับไป... 

          แต่ความสวยงามของมันก็จะยังคงตราตรึงอยู่ในใจของคนทั้งสอง ชั่วนิจนิรนดร์ 

--- THE END---
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

103 ความคิดเห็น