The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 29 : กรมเอเชียตะวันออก - EP 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    26 ก.พ. 61

EP 9 

          เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันสุดท้ายที่ทั้งคู่จะได้อยู่ญี่ปุ่นด้วยกัน แต่การสารภาพความนัย และจูบที่แสนอ่อนหวานเมื่อคืนนั้น ก็ทำให้อะไรๆชัดเจนจนไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ยุนอาเปิดโทรทัศน์เพื่อฟังข่าวเป็นภาษาญี่ปุ่น เพื่อเป็นการทดแทนที่ตัวเองไม่มีเวลาว่างอ่านข่าว เนื่องจากจะต้องสาละวนทำอาหารเช้าให้กับคริสตัลทาน... 

          "หอมจัง.." คริสตัลเอ่ยเบาๆ เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง 

          ยุนอายิ้ม แล้ววางอาหารลงบนจานอย่างเบามือ... มันเป็นแพนเค้กรูปหัวใจ กับไข่ดาว ทำให้คริสตัลอมยิ้ม... 

          มุมโรแมนติกของเขาก็น่ารักดีเหมือนกัน 

          "หมายความว่าไงคะ?" ถึงจะรู้ดี แต่ก็แกล้งถามไปอย่างนั้น เพราะอยากฟังถ้อยคำดีๆจากเขาบ้าง... 

          "ก็หัวใจ...กับไข่ดาว" ยุนอาตอบพาซื่อ ทำให้คริสตัลหน้าง้ำงอ 

          "มีความหมายแค่นั้นเองเหรอ..." คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาแกล้งทำหน้าตาย 

          "ใช่...ก็หัวใจนี่ก็คือสิ่งที่อยู่ในอกฉัน ส่วนไข่ดาวก็คือสิ่งที่อยู่บนอกเธอ..." 

          ยุนอาตอบหน้านิ่ง ... ทำให้คริสตัลนิ่งคิดแล้วประมวลผลสักพัก ก่อนจะหน้าแดงเถือก แล้วโยนกล่องกระดาษทิชชู่ใส่เขา แต่ยุนอาก็หลบได้ทันพลางทำหน้าทะเล้น 

          "นี่คุณว่าฉันเป็นไข่ดาวหรอ!!" คริสตัลโวยทำให้ยุนอาหัวเราะเบาๆ 

          "ล้อเล่นน่า..." ยุนอาว่า 

          "ล้อเล่นแบบนี้ แถวบ้านฉันเขาเรียก 'ปากหมา' ค่ะ" คริสตัลบ่นอุบ ทำให้ยุนอายิ้ม 

          "พูดเหมือนวันแรกๆที่เราเจอกันเลย..." ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหลิ่วตามองเขา 

          "ยังจำได้อีก?" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาพยักหน้า 

          "จำได้สิ..." 

          "แต่ความทรงจำไม่ดีๆ...อย่าจำเลย" ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลพยักหน้าเห็นด้วย 

          "ต่อไปนี้ เรามาสร้างความทรงจำดีดีต่อกันนะ..." 

          เขามองมาที่เธอด้วยสายตาจริงจังจนเธอรู้สึกเขิน 

          "ค่ะ..." คริสตัลตอบแค่นั้นแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับไข่ดาวและแพนเค้กรูปหัวใจของตัวเอง ยุนอาอมยิ้มพลางส่ายหัว ก่อนจะชงโกโก้ให้เธอและตัวเองเป็นการตบท้าย 

          "วันนี้รีบหน่อยนะคะ มีซ้อมคิวตั้งแต่แปดโมงเลย" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาพยักหน้า เพราะวันนี้เป็นวันจริงของ Korean Music Festival และเมื่อโชว์เสร็จ คริสตัลก็ต้องเดินทางกลับเกาหลีเลย เขาจึงรีบจัดแจงอาหารเช้าของตัวเองจนเรียบร้อย ก่อนจะคว้าเสื้อสูท กุญแจรถ และ มือของคริสตัลออกไป... 

          ทั้งสองอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อกล้าจับมือกันมากขึ้น... แม้จะเขินอยู่เล็กๆ แต่คริสตัลก็ยอมให้เขาจับมือแต่โดยดี.. ยุนอาหันมายิ้มให้เธอ แล้วทั้งคู่ก็พากันออกจากเรือนพักรับรองไป 

          โดยที่ไม่มีใครสนใจข่าวที่กำลังรายงานอยู่ในโทรทัศน์เป็นภาษาญี่ปุ่น... 

          ... พบแล้ว! หวานใจตัวจริงของคริสตัล จอง น้องสาวแห่งเกาหลี เมื่อแฟนๆชาวญี่ปุ่นพบเธอออกเดทเล่นสเก็ตน้ำแข็งกับทายาทบริษัท IBC ทายาทบริษัทยักษ์ใหญ่เชนนี้ ก็ไม่รู้ว่าคริสตัลจะหวังก้าวขึ้นเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของค่ายทางลัดหรือไม่.... 

... 

          หลังเวทีที่พลุกพล่าน ทำให้ยุนอาต้องรีบส่งคริสตัลแต่งหน้าแต่งตัว ก่อนที่เขาจะรีบไปขอคิวจากทางทีมงานเพื่ออ่านสรุปย่อๆ ยุนอารับสคริปต์มาเรียบร้อยก็ก้มหน้าก้มตาอ่านจนไม่ได้ดูทาง เมื่อชนเข้ากับร่างๆหนึ่ง 

          "อุ๊ย...ขอโทษจริงๆนะคะ" ร่างนั้นบอกแล้วรีบก้มลงเก็บกระดาษของเธอให้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองป้ายที่ห้อยคอของเธออยู่...แล้วทำหน้าตกตะลึง

          "อิม...ยุนอา? .. ยุนอา?" คนที่ยุนอาไม่อยากเจอที่สุดในโลก แต่โชคชะตาก็นำพาให้มาพานพบอยู่ได้... เอ่ยชื่อของเธอออกมาอย่างที่นึกกลัว 

          ปาร์ค จินฮี ... นักร้องนำ และหัวหน้าวง Flowers 

          "ค่ะ...แล้วคุณคือ?" ยุนอาแสร้งทำเป็นจำไม่ได้... เขาหลิ่วตามองเธอเหมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน 

          "ยุนอา...จำพี่ไม่ได้จริงๆเหรอ พี่จินฮีไง" เธอแลดูดีใจเมื่อได้เห็นเขา แต่ยุนอากลับยิ้มไม่ออกแม้แต่น้อย 

          "ขอโทษจริงๆค่ะ ฉัน..." ยุนอาแสร้งทำเป็นหลิ่วตาแล้วนึก 

          "ฉันจำไม่ได้จริงๆ" ยุนอาบอก ทำให้จินฮีมีสีหน้าน้อยใจ 

          "จำไม่ได้อะไรกัน เด็กคนนี้! เราเคยสนิทกันมากตอนเด็กๆนะ ...ก่อนที่ยุนอาจะหายไป..." 

          จินฮีโวยวายแล้วเอื้อมมือมาจับแขนยุนอา ทำให้เขาหลิ่วตามองเธออย่างรังเกียจ 

          "นักร้องในบริษัทคุณพ่อ...มีมากมายเหลือเกินค่ะ คุณพ่อสอนให้จดจำพวกเขาในฐานะ 'สินค้า' ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ดิฉันบังเอิญจำสินค้าชิ้นหนึ่งของคุณพ่อไม่ได้..." 

          ยุนอาตอบด้วยถ้อยคำเย็นชาเจ็บแสบ สมกับเป็นมือวางอันดับหนึ่งด้านฝีปากที่เพื่อนๆยกให้ เวลาโต้วาทีในชมรม "นักการทูตรุ่นเยาว์" สมัยอยู่มหาวิทยาลัย.... คำพูดแบบนั้นทำเอาจินฮีนิ่งอึ้งไป... ยุนอาเลยพยายามดึงมือออก... 

          "ยุนอา...ทำไมพูดกับพี่อย่างนี้" จินฮีกระพริบตาปริบๆ แล้วพยายามดึงมือเขาไว้ 

          "นี่พี่จินฮีไง... ทำไม..." จินฮีรู้สึกได้ถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวๆ เธอกำลังจะร้องไห้ 

          "...เป็นดารานักร้องก็ไม่ต่างอะไรจากการขายตัวหรอกค่ะ คุณขายความสวยและหน้าตาของคุณ...ขายศักดิ์ศรีของตัวเองหมดแล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไรจะให้คนอย่างฉันจดจำเลยแม้แต่น้อย..." 

           ยุนอาว่าแล้วสะบัดมือออกจากเธอ... 

          "แต่เราเคยรักกันมากนะยุนอา..." จินฮีน้ำตาไหล เธอไม่เข้าใจว่าทำไมยุนอาถึงได้พูดแต่คำพูดใจร้ายเหล่านี้ออกมา 

          "...ฉันไม่มีความรักให้พวกนักร้องดาราหรอกค่ะ... ถ้าฉันเคยรักคุณมาก นั่นก็อาจจะแปลว่าคุณเป็นแค่ของเล่นชิ้นนึงเท่านั้นเอง ฉันก็แกล้งทำเป็นดีกับคนพวกนี้อยู่บ่อยๆแหละค่ะ เพราะคุณพ่อฉันสอนว่าให้รู้จักทำดีกับ "สินค้า" เข้าไว้... อย่าจดจำให้มันมากนักเลย...ลืมเสียเถอะนะคะ" 

          ยุนอาพูดจนจบแล้วเดินชนไหล่จินฮีที่ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ก่อนที่เขาจะถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเงยหน้ามองเห็นคริสตัลที่มายืนอยู่ด้านหลังจินฮีพอดี 

          "...คุณมันเลว!" คริสตัลว่าแล้วโยนหนังสือพิมพ์ใส่หน้าเขา แล้ววิ่งหนีไป 

          "โอ๊ย!! อะไรกัน? คริสตัล เดี๋ยว!!" ยุนอาร้อง แล้วรีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู 

          หน้าหนังสือเป็นรูปยุนอากับคริสตัลกำลังสเก็ตน้ำแข็งกันอยู่อย่างสนุกสนาน พร้อมกับพาดหัวข่าวตัวโตหน้าหนังสือนั้นเป็นภาษาอังกฤษว่า... 

          ...น้องสาวแห่งเกาหลีหวังไต่เต้าทางลัด ควงทายาทค่ายยักษ์ใหญ่ IBC สวีทกลางโตเกียว... 

... 

          กว่าจะวิ่งตามไปทัน สต๊าฟเวทีก็กั้นไม่ให้ยุนอาตามไปเสียแล้ว เพราะถึงคิวที่คริสตัลจะต้องขึ้นไปร้องเพลงพอดี... ยุนอาได้แต่เดินไปเดินมาข้างเวทีอย่างลุกรี้ลุกรน พลางพยายามมองมอร์นิเตอร์ 

          ใช่...เธอเป็นมืออาชีพ บนเวทีเธอดูร่าเริงนัก... แต่เมื่อไม่ได้ร้องเพลง...สีหน้าและแววตาของเธอดูหม่นเศร้า ประกายแห่งความโมโหชัดเจนออกมาแม้จะมองผ่านหน้าจอมอร์นิเตอร์ใหญ่ยักษ์ของโตเกียวโดม 

          เขารู้...ว่าเป็นความผิดของเขาที่แสดงท่าทีรังเกียจนักร้องดารามาโดยตลอด และเป็นความผิดของเขาเต็มๆที่ไม่ได้บอกเธอว่าเพราะอะไร... เป็นความผิดของเขาคนเดียวที่คริสตัลไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นลูกของประธานบริษัทบันเทิงใหญ่ที่เป็นทั้งเจ้าของสถานีโทรทัศน์ และเครือสื่อบันเทิงอีกมากมาย ...  แต่เขาก็ไม่คิดว่าสถานะทางบ้านจะมาบั่นทอนความสัมพันธ์ของเขากับเธอถึงเพียงนี้ 

          แล้วยิ่งประโยคเมื่อครู่ที่เขาตั้งใจคัดสรรมาทำให้จินฮีเจ็บแสบอีกเล่า... จะทำร้ายหัวใจของคริสตัลมากแค่ไหน.... 

          "น้องคริสตัลมีอะไรจะพูดไหมคะ?" เสียงพิธีกรถามเมื่อเธอร้องเพลงจบ ยุนอาหัวใจพองโต เมื่อรู้ว่าเป็นหน้าที่ของเขาที่จะได้ออกไปพูดภาษาญี่ปุ่นและมันก็เป็นโอกาสอันดีที่เขาจะได้อธิบายอะไรๆให้เธอฟัง... 

          "ขอฉันพูดเป็นภาษาอังกฤษได้ไหมคะ..." คริสตัลตอบพิธีกรราวกับรู้ทัน ทำให้ลูกโป่งแห่งความหวังของยุนอาห่อเหี่ยวแฟบลงทันที 

          "เชิญเลยค่ะ" พิธีกรกล่าวแค่นั้น คริสตัลจึงเดินไปกลางเวที... 

          เธอมองไปรอบๆ ราวกับต้องการจะจดจำภาพนี้เอาไว้ แล้วเริ่มพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ 

          " ในฐานะของทูตวัฒนธรรมแห่งประเทศเกาหลีใต้ ฉันคงไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้ว่า... ฉันมีความภาคภูมิใจแค่ไหน ที่ได้มีโอกาสมายืนตรงนี้ เป็นตัวแทนของชาวเกาหลีใต้ทุกคน..." 

          คริสตัลเริ่มประโยคที่เธอคิดไว้ในใจมานาน... 

          " การเป็นทูตวัฒนธรรมนั้น ทำให้ฉันตระหนักถึงบางสิ่ง... เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุด" 

          เธอหลับตาแล้วนึกถึงคืนวันที่บรรดาม๊อบประท้วงชาวญี่ปุ่นตะโกนขับไล่เธอ... 

          "นั่นก็คือ การเห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์....ต่อเพื่อนมนุษย์ในโลกใบนี้..." 

          คริสตัลพูดด้วยแววตาเจ็บช้ำ... ยุนอารู้สึกบาดลึกเข้าไปในหัวใจ... 

          คริสตัลหมายถึงเธอด้วย... 

          " ไม่มีใครมีค่าเพียงสิ่งของ ที่จะทนให้คนอื่นดูถูกเหยียดหยาม ... ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร... เพราะสีผิวเราต่างกันหรือ ก็ไม่.. เพราะศาสนาเราต่างกันหรือ...ก็ไม่... เพราะฉันเป็นคนเกาหลีหรือ?" 

          คริสตัลหยุดเพียงแค่นั้น ... ทำให้ผู้คนเงียบทั้งฮอลล์ 

          "เพราะฉันเป็นคนเกาหลีหรือ...ถึงสมควรถูกเหยียดหยามว่าบั่นทอนทำลายชาติของผู้อื่น... เพราะฉันเป็นเพียงนักร้องเกาหลีหรือ ถึงไม่ควรจะเอ่ยปากแสดงความคิดเห็นอะไร ฉันคิดว่าทุกอย่างมันต้องเปลี่ยนไปได้แล้ว...เพราะเราทุกคนเป็นมนุษย์..." 

          คริสตัลว่า เธอเผลอหันกลับมามองยุนอาที่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆเวที... 

          สบตาเขาแวบหนึ่งด้วยความเจ็บช้ำ...เธอพยายามจะไม่ร้องไห้ 

          "เพราะฉันเป็นมนุษย์...ฉันมีความรู้สึก ฉันยินดีกับคุณ ฉันเสียใจกับคุณ... ฉันรับ...ฉันรู้...และฉันรักคุณได้..." คริสตัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ 

          ยุนอารู้สึกเหมือนร้าวไปทั้งใจ... 

          "ในฐานะของทูตวัฒนธรรม...ฉันเห็นความเลวร้ายที่ผู้คนทำต่อกันมากมาย ฉันเห็นการขับไล่ในนามของสิ่งที่เรียกว่า 'ชาติ' ฉันเห็นการกีดกัน การไม่เห็นใจ ...การไม่เห็นว่าคนอื่นเป็นมนุษย์...." 

          คริสตัลเธอสูดลมหายใจลึก... แล้วมองตรงไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง

          "ทั้งที่ทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งสมมติเท่านั้น... เราทุกคนเชื่อมโยงถึงกันได้.. พวกเราร้องไห้เรื่องเดียวกัน พวกเราหัวเราะเรื่องเดียวกัน แล้วคุณจะบอกว่าเราไม่เหมือนกันได้อย่างไร?" 

          คำพูดเช่นนั้นของคริสตัลทำเอาคนหลายๆคนที่ฟังถ่ายทอดสดอยู่ ณ ตอนนี้ถึงกับนิ่งและคิดตาม 

          "ยุติความรุนแรงต่อกันและกันเถอะนะคะ... อย่าแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอีกเลยไม่มีคำว่า "ไอ้คนเกาหลี" และ "ไอ้คนญี่ปุ่น" อีกต่อไปแล้ว เพราะเราทุกคนเป็นคน... เพราะเราทุกคน...มีหัวใจ" 

          คริสตัลเอ่ยแล้วน้ำตาของเธอก็ไหลหยดลงมา...เธอใช้มือกุมแน่นที่หัวใจ แล้วปาดน้ำตา... 

          ทั้งฮอลล์เงียบสงัด...ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปรบมือดังลั่น เสียงโห่ฮาด้วยความสนับสนุนและเห็นด้วย... เสียงกรีดร้องด้วยความยินดี ...ธงเกาหลีและญี่ปุ่นถูกชูขึ้นมาอยู่เคียงข้างกันและโบกไปมารอบๆ ... 

          ยุนอาเผลอยิ้มออกมา คำกล่าวเมื่อครู่ของคริสตัลนั้นประทับใจเหลือเกิน... แต่เมื่อเขารู้สึกตัวอีกที เธอก็ลงเวทีอีกข้าง...แล้วหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #48 aidtj (@aidtj) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:24
    อัพอีกตอนได้มั้ย ค้างมาก นี่หนีหนังสือสอบมาหากำลังใจ แต่ตัดจบแบบนี้ค้างมากกกกก
    #48
    0
  2. #47 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:03
    จังหวะนรกจริงๆ เฮ้ออออ
    #47
    0
  3. #46 Premjira (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:26
    พี่ยุนของน้อง คนชั่ว คนใจร้าย

    คริสตัลน้อยมาซบไหล่นี่มา
    #46
    0